Trzeba być cicho

Luna się dusi. Jej dusza jest przykryta coraz cięższymi warstwami fałszu, które mają ochronić ją od rozpadu, ale wcale nie pomagają w życiu. Z zewnątrz wydaje się, jakby zawsze miała kontrolę i jakby nic nie mogło jej poruszyć, ale w środku cała się trzęsie. Drży na wspomnienie dzieciństwa u boku kochającego za bardzo ojca i odtrącającej ją matki. Wzdryga się na gesty czułości męża i oznaki sympatii innych ludzi. Stara się ciągle mieć wszystko pod kontrolą i obserwować przemijanie życia z boku.

Theo jest sam. W obcym kraju nie ma znajomych, z którymi mógłby spędzać czas, a z żoną coraz bardziej się oddala. Dym marihuany ratuje go od cierpienia, ale gdy przestaje działać, uderza w niego rzeczywistość. Świat, w którym chce za wszystko przepraszać i sprawić, by każdy był zadowolony. Każdy tylko nie on. Samotność zjada jego serce i nawet nie może nikomu o tym powiedzieć.

A potem ich życie miesza się z tym Miśki. Kobiety, która doświadczyła w życiu równie wiele, ale zupełnie inaczej sobie z tym poradziła. Mieszanka kobiecości i infantylności, która w każdym dniu widziała nową przygodę. Wiecznie radosna, wiecznie niestabilna. Uczucia stawały się w jej sercu zbyt intensywne i tłumiły głos rozsądku. Głośno się śmiała i równie głośno krzyczała, gdy wpadała w złość.

Każde z nich inne, każde samotne i pełne ran na sercu, które wynieśli z młodości.

„Trzeba być cicho" to powolne uwalnianie emocji, co wcale nie przynosi ukojenia. To desperackie próby odnalezienia stabilności, która znajduje się poza zasięgiem. Bohaterowie są pogubieni we własnych głowach, a ich życia coraz bardziej spowalnia aż staje w miejscu. Opisane zostało to pięknym językiem, z którym obcowanie było ogromną przyjemnością, ale jednocześnie wraz z rozpadem codzienność rozpadła się też fabuła. Agnieszka Jelonek potencjał ma ogromny, ale wciąż nie doczekałam się jego pełnego wykorzystania. I będę czekać na ten moment niecierpliwie, a czekając będę dalej rozpuszczać się pod wpływem jej zgrabnych zdań, które przenikają wprost do mojego serca.

Małżeństwo, które wpadło w rutynę, chęć zmian, potrzeba wyrwania się z codzienności.

Luna i Theo decyduja się na wyprowadzkę do wiejskiego domku w nadziei, że to odmieni ich monotonne życie. Dołącza do nich przyjaciółka Luny, która sprawi, że ich egzystencja nabierze zupełnie nowych barw. Ale czy o takie zmiany właśnie chodziło?

Dokończyłam tę książkę z czystej przekory chyba, z ciekawości dalszych losów bohaterów, ale zakończenie nie sprawiło, że historia zyskała. Całość była nijaka. Nie zapałałam, żadnym uczuciem do któregokolwiek z bohaterów. Odniosłam wrażenie, że autorka usilnie stara się przedstawić fabułę z perspektywy każdego z ich co w efekcie doprowadziło do tego, że żadnego nie poznałam tak naprawdę, tak żeby wczuć się w sytuację. Nie zapaliła się iskierka emocji między mną a bohaterami powieści.

Doceniam natomiast przekaz. Wszak jedni czują się bezpiecznie mając zaplanowaną następną godzinę, tydzień, miesiąc, rok swojego życia a inni będą czuli frustrację, ceniąc najbardziej spontaniczność. I jakby rozumiemy, chęć przesłania, że przeszłość ma wpływ na to kim jesteśmy. Że alkoholizm w rodzinie niszczy duszę innych członków tejże, że krzyk potrafi rozsadzic człowieka i środka i każdy musi znaleźć swój własny wentyl bezpieczeństwa. Jednak nie kupuje formy w jakiej to zostało podane.

Niemniej zamierzam dać autorce drugą szansę i przeczytać ,,koniec świata, umyj okna".