Dziesięć lat romansu

Romans niezależnie od tego jak się potoczy zaczyna się w głowie. I niezależnie od tego jak bardzo staramy się gp usprawiedliwić tak naprawdę nie istnieje dobre wytłumaczenie.

Życie Cory jest dość stabilne, by nie rzec nudne i przewidywalne.

Kobieta pracuje w biurze , od lat z tymi samymi ludźmi i choć robi co do niej należy.

Jest mamą dwójki dzieci - Opal i Milesa oraz żoną Eliota - mężczyzny, który od momentu, gdy o nim przeczytałam wydawał się klasycznym nerdem - kimś kto słucha dziwnych podcastów, nosi koszulki z nazwami zespołów, których nikt nie zna, lecz jest przy tym tak uroczy,że trudno go nie lubi.

Jedyną wadą tego człowieka z prowincji jest fakt, że nadużywa trawki.

Sama poznaje na zajęciach dla rodziców, gdzie kobieta udała się by oderwać się od codziennej rutyny.

Szybko się okazuje ,że rozmowa toczy się bardzo naturalnie zaś nowy znajomy wydaje się świetnie rozumieć z czym zmaga się pani Green.

Problem w tym, że zaczyna fantazjować-bardzo erotycznie na jego temat..

Z czasem okazuje się że ciągle to do niej wraca..

A i on nie jest całkiem obojętny.

I tak to wszystko trwa - w jednym czasie -Cora ogarnia dzieci i uczy je czytać w innym zaś wyobraża sobie to, co robiłaby ze swoim przyjacielem.

Sytuacja zmienia się w trakcie pandemii , gdy rodziny dwójki bohaterów zaczynają się do sie­bie zbliżać.

Czy to co odkryją będzie im odpowiadać? A może wprost przeciwnie zrozumieją jak ważna jest rodzina?

Autorka porusza temat drażliwy, by nie rzec taki z kategorii społecznego tabu - zdrada , zarówno mentalna, emocjonalna jak i fizyczna jest czymś naprawdę okrutnym.

Przede wszystkim skutkuje cierpieniem wielu niewinnych osób jak partnerzy i dzieci osób uwikłanych w romans.

Jednocześnie to co zakazane z założenia pociąga bardziej niż dobrze znany schemat.

Autorka bardzo sprawnie pokazuje rozdwojenie Cory — z jednej strony oddanej matki i żony, funkcjonującej w bezpiecznym, choć przewidywalnym świecie, z drugiej kobiety, która zaczyna odczuwać głód emocji, zauważenia i ekscytacji. To właśnie ten kontrast napędza całą historię i sprawia, że trudno ją jednoznacznie ocenić moralnie — bo choć czytelnik widzi konsekwencje, rozumie też mechanizm.

Najmocniejszym elementem książki jest psychologia postaci. Romans nie wybucha nagle — on się sączy. Zaczyna się od rozmów, spojrzeń, zrozumienia, którego czasem brakuje w długoletnim związku. I właśnie to jest najbardziej niepokojące — że wszystko wydaje się „niewinne”… aż przestaje takie być.

Pandemia jako tło wydarzeń dodatkowo potęguje napięcie. Izolacja, zamknięcie w czterech ścianach i jednoczesne zbliżenie dwóch rodzin sprawiają, że emocje bohaterów nie mają gdzie się rozładować — więc eskalują. To moment, w którym fantazja zaczyna zderzać się z rzeczywistością.

Czy to książka o zdradzie? Tak — ale nie tylko. To raczej historia o wyborach i ich konsekwencjach. O tym, że „co by było gdyby” potrafi być bardziej kuszące niż to, co mamy — ale też znacznie bardziej destrukcyjne.

Sommers nie daje łatwych odpowiedzi. Nie moralizuje wprost, ale pokazuje, jak wiele osób może zostać zranionych przez decyzje podjęte pod wpływem chwili, emocji czy potrzeby ucieczki od rutyny.

To nie jest lekka historia na poprawę humoru — raczej książka, która zostawia z lekkim dyskomfortem i pytaniami o własne granice. I właśnie dlatego działa.

Są takie historie, przez które się płynie i trudno od nich oderwać. Są też takie, których się nie da na raz przeczytać, trzeba sobie dawkować, dać czas na przemyślenie i zrozumienie.

I taka właśnie jest „„Dziesięć lat romansu" autorstwa Erin Somers

Cora ma męża, dzieci, mały i wymagający remontu ale własny dom. Idylla. I tak i nie. Cora czuje, ze czegoś jej brakuje w życiu, czuje się niespełniona. Czytamy jej pamiętnik, wydarzenia z każdego dnia, zmagania i radości. Jednocześnie w alternatywnym świecie- który jest formą ucieczki od rzeczytwstości - Cora poznaje Sama (sąsiada), jest nim oczarowana i dąży do romansu.

Ten rzeczywisty świat i alternatywny- ich opisy przeplatają się. Były momenty, że musiałam się zastanowić co tam się właśnie wydarzyło. Ponieważ ogrom przemyśleń i przeżyć wewnętrznych Cory może przytłoczyć. Jej pragnienia, fantazje, ale też wątpliwości, rozterki i zagubienie Obserwujemy rozpad jej małżeństwa z Eliotem, dziwną relację z Samem i jego żoną. Depresja męża, brak wsparcia. Czy to jest wystarczający powód do fantazjowania o innym mężczyźnie?

To nie jest lekka historia, która bawi, wprowadza w doby nastrój. To jest opowieść o trudnych wyborach, o zdradzie – w wyobraźni, w rzeczywistości. Granica między fantazjowaniem a zdradą jest bardzo cienka. Czy bohaterowie ją przekroczą? Przyznaję, że trudno mi było nie oceniać ich wyborów. Autorka stawia nas pod ścianą i pyta- a ty co byś zrobiła? Co jest fair a co już nie.

Jeśli mam być szczera, to muszę przyznać, że trudno mi się czytało narrację w trzeciej osobie i brakowało mi akcji. Powolna narracja mnie nużyła. Jeśli szukacie oczywistego romansu, będziecie zawiedzeni. Duży plus za bardzo trafne spostrzeżenia dotyczące rodzicielstwa, i trudów jakie niesie oraz jak to wpływa na relację małżonków. Bez lukru, tak jak jest naprawdę.

Jeśli lubicie literaturę piękną, nieoczywiste historie, będziecie zachwyceni.

Lubisz swoje życie? Może zdarza Ci się mieć myśli „a co, gdyby…”?

„Dziesięć lat romansu” Erin Somers to książka, w której autorka bierze to jedno, niewinne pytanie i z odpowiedzi na nie tworzy opowieść. Opowieść niezwykle czułą, ironicznie prawdziwą i boleśnie bliską codzienności wielu z nas. Dlatego czytając tę historię momentami miałam wrażenie, jakby ktoś zaglądał mi przez ramię w chwilach, o których raczej nie chciałam mówić głośno.

Cora ma wszystko to, co „powinna” mieć. Męża, dzieci, piękny dom i życie, które z zewnątrz wygląda jak definicja stabilizacji. Jednak to właśnie w tej stabilności zaczyna się coś kruszyć, coś zaczyna w niej uwierać. Nie dramatycznie. Raczej po cichu. Spotkanie z Samem - równie zagubionym ojcem, jak ona matką - staje się początkiem relacji, która balansuje na granicy tego, co realne, i tego, co wyobrażone. I to właśnie jest w tej książce najbardziej poruszające: romans, który w dużej mierze rozgrywa się w głowie, w myślach, w niedopowiedzeniach, w wyobrażeniach o „innym życiu”.

Czytając ”Dziesięć lat romansu” widać, że Somers nie próbuje nikogo usprawiedliwiać ani osądzać. Ona po prostu pokazuje. Pokazuje kobietę, która nie tyle pragnie zdrady, co pragnie oddechu. Przerwy w byciu zawsze dla kogoś. Przerwy w byciu „odpowiedzialną”. Przerwy w byciu silną. Przerwy w stawianiu wszystkich ponad siebie.

Gdybym miała wybrać najmocniejszy atut tej historii to jest to jej zwyczajność. Nie ma tu fajerwerków, wielkich gestów i hollywoodzkiego blichtru. Jest za to zmęczenie, pranie, spotkania rodziców w szkole, szybkie kawy wypijane w biegu i myśli, które przychodzą nocą, kiedy wszystko cichnie, a my zostajemy same ze sobą. I nagle to, co miało być tylko fantazją, staje się ucieczką, chwilą wytchnienia i zaczyna żyć własnym życiem.

Podobało mi się, że autorka nie romantyzuje romansu. Seks bywa rozczarowujący. Spotkania bywają niezręczne. Oczekiwania rozmijają się z rzeczywistością. Jednak to napięcie, i to „co by było, gdyby”, potrafi być silniejsze niż najbardziej stabilna codzienność. A gdzieś wśród tego wszystkiego Somers pokazuje nam tęsknotę. Za inną wersją siebie. Za innym życiem. Za czymś więcej, nawet jeśli nie do końca wiemy, czym to „więcej” miałoby być.

Przez dziesięć lat obserwujemy Corę w jej wzlotach, upadkach, w momentach zachwytu i rozczarowania. I choć nie zawsze się z nią zgadzałam, to bardzo ją rozumiałam. Bo Somers napisała historię, która nie krzyczy, nie dramatyzuje - ona po prostu pulsuje cicho pod skórą, jak myśli, których nie wypowiadamy.

Ocena: 9/10 - bo dla mnie „Dziesięć lat romansu” to opowieść o kobiecie zmęczonej byciem „wystarczającą”, o marzeniach chowających się na dnie szuflady i o tym, że czasem prawdziwe życie naprawdę wydaje się na takie „za mało”… nawet jeśli obiektywnie mamy wszystko. Jest to książka, która nie daje prostych odpowiedzi. Nie mówi, czy było warto. Zostawia czytelnika z własnymi myślami, niedopowiedzeniami i może właśnie dlatego działa tak mocno.

Ta książka, choć ma w tytule słowo "romans", romansem nie jest. Jest za to o romansie, który nie ma w sobie za wiele z romantyczności ogólnie rozumianej. Ale czy właśnie o to miało chodzić w tej historii? O motyle w brzuchu, ochy i achy, prawdziwe miłosne uniesienia?

✨️Kto pokocha?

Każdy, kto gustuje w historiach emocjonalnych, a jednocześnie bardzo stonowanych. Bo to, że w tej książce są emocje, które wpływają na czytelnika, jest więcej niż pewne. Ale nie są to emocje, które definiują również bohaterów. Raczej to, co robią, jak projektują swoje związki i życia sprawia, że odbiorca czuje w sobie całą masę uczuć, wielokrotnie skrajnych — od zrozumienia po kompletny brak akceptacji dla czynów postaci. Pokochają ci, którzy lubią powieści toczące się na przestrzeni lat, pokochają ci, którzy lubią powieści realistyczne, niepozbawione ironii i trzymające w napięciu.

✨️Za co pokochasz?

Za autentyczność. Erin Somers nie bawi się w malarkę. Nie koloruje romansu, nie ubarwia swoich bohaterów. To zwyczajni ludzie, którzy zdecydowali się na życie w podwójnych związkach: tych oficjalnych i tych sekretnych. Pokocha każdy, kto lubi w trakcie czytania czuć, jakby skrywał jakiś sekret i rozważa, co byłoby najczystsze moralnie — wydać swoich przyjaciół, czy udawać, że o niczym nie wie.

✨️Czy ja pokochałam?

Ta książka mnie zachwyciła. Wszystko tu toczy się tak naturalnie. Nawet jeżeli mowa o niewygodnych dla bohaterów sytuacjach. Przez cały czas miałam wrażenie, jakbym poznawała prawdziwą historię. Jestem pewna, że na świecie znajdzie się ogrom ludzi, którzy w trakcie czytania tej książki będą czuli się obnażeni (a poznasz ich po rumieńcach na twarzy i unikaniu kontaktu wzrokowego). Bardzo podoba mi się styl, w jakim została napisana ta opowieść - bezpośredni, czasami sarkastyczny, pełen wątpliwości, usprawiedliwień i emocji, a przy tym swobodny, jak gdyby opowiadana historia była czymś zwyczajnym i obecnym w życiu każdego człowieka.

✨️Czy polecam?

Tak, bo to niesamowicie błyskotliwa powieść. Niby wiemy, o czym będzie, bo jeśli nie opis, to już sam tytuł wykłada kawę na ławę, ale to wciąż mało. W tej książce zacierają się granice między tym, czego chce serce, a o co walczy rozum.

✨️O czym jest?

Ona myślała, że ma wszystko, dopóki nie spotkała jego.

On myślał, że ma wszystko, dopóki nie spotkał jej.

Więź, która ich połączyła, przerodziła się w wieloletni romans.

To powinno skończyć się teraz — często tak myśleli.

Ale pragnienie posiadania innego życia zawsze wygrywało.

Czy ze zdrady może wyniknąć coś dobrego?

🫂Zdrada? W dzisiejszych czasach banał. Ale mimo kiczowatych gestów, potajemnych spotkań podobno "przynosi powiew świeżości". Brednie.

🫂Cora matka dwójki dzieci, żona Eliota. Kobieta znudzona okolicą, w której mieszkają, znudzona życiem, swoją rodziną i codziennością. Wydaje się, że dorosłe życie ją przerasta. Nie chcę się wysilać żeby osiągnąć coś w pracy, nie chciała się wysilać żeby doprowadzić dom do porządku. Sam młody ojciec przychodzi na spotkania grupy rodziców niemowlaków. Ojciec dwójki dzieci podobno szczęśliwie żonaty. Tą dwójkę łączy dziwny magnetyzm, przyciąganie. Z jego strony najpierw to przyjaźń, z jej od początku pożądanie.

🫂Romans zaczyna się w wyobraźni Cory. Gdyby tylko na tym poprzestała... Fantazjuje o voules vou z Samem. Prowadzi podwójne życie jedno realne, przyziemne a drugie to erotyczne marzenia. Czemu przeszła do czynów?

🫂Autorka opisuje złożoność tej sytuacji. Cora zagubiła się w dorosłym życiu, w nowym miejscu. Według mnie szuka w swoim nijakim postępowaniu odrobiny odskoczni, adrenaliny, emocji. Może mogłaby popatrzeć na siebie i zacząć zmieniać swoje postępowanie? Zaangażować się bardziej w pracę? Zadbać o małżeństwo? Interesować się życiem szkolnym dzieci? Albo znaleźć jakąś pasję, hobby?

🫂Główna bohaterka po prostu mnie wkurza. Jest nijaka, nie ma pasji, ambicji. Idzie na łatwiznę ze wszystkim. Jej mąż przez leki stał się impotentem więc co robi Cora? Nie szuka sposobu by mu pomóc tylko chce szybkiego gorącego romansu. Jej syn ma trudności aby wysiedzieć na zdalnych lekcjach co robi Cora? Stwierdza że nie ma siły go pilnować a wszystkie obowiązki spadają na nią.

🫂Autorka mimo próby psychologicznego podejścia do sytuacji, nie wyjaśniła mi czemu Cora się pus*z*c*z*a. Nic nie przekona mnie do takiego postępowania. Zdrada to zdrada tego się nie tłumaczy, tego nie da się wybielić. Może świat zbyt szybko pędzi do przodu i gubi podstawowe wartości i zasady.