Artefakt. Trylogia AI-gent. Mroczne kody. Tom 3

"Artefakt" trochę odbiega tematem od pozostałych części, choć nadal jest to cyberthriller, w którym dużą rolę gra sztuczna inteligencja, a także znani już nam bohaterowie. Tym razem jednak ważnym elementem są tajemnicze bransolety, artefakty archeologiczne, które kryją w sobie niespodziewaną, fascynującą wiedzę. Zagadka kryminalna również jest związana z tajemniczym rytuałem, podczas którego dochodzi do zbrodni.

Śledztwem zajmuje się Ewa Dzik, której relacja z Zygmuntem Friszerem jest coraz bardziej zażyła. Jednocześnie śledzimy też losy koreańskiego agenta pałającego nienawiścią do Karola Koppela, który aktualnie (wraz z Kristiną) przebywa w tajnym ośrodku ABW wspomagając walkę z cyber przestępstwami.

Powieść, jak i poprzednie, dosyć szybko mnie wciągnęła. Krótkie rozdziały i sporo wątków sprawiły, że z rosnącym zainteresowaniem czytałam kolejne strony. Jest tu też (w moim odczuciu) pewien trochę fantastyczny wątek, który może zaciekawić niektórych czytelników lubiących niewyjaśnione zagadki historyczne 😁

Moim skromnym zdaniem ta trylogia wyróżnia się na tle innych thrillerów, gdyż ma w sobie taką klasę, dostojeństwo. Bohaterowie i ich przeciwnicy są autentyczni, mają swoje problemy, ale nie są przy tym nadmiernie wulgarni, czy brutalni. Sporo dowiadujemy się o ich pasjach i sposobie bycia, dzięki czemu stają się prawie realnymi osobami.

Poza sprawą kryminalną i wątkiem obyczajowym autor zwraca też uwagę na etyczne i moralne dylematy związane z AI - jego rozwojem i przyszłością. Czytając tę trylogię warto zwrócić na to uwagę, gdyż to wszystko już się dzieje, a czasu na podjęcie pewnych decyzji lub działań, by wszystko skończyło się dobrze jest coraz mniej. Warto się zastanowić nad tym wszystkim, stawiać różne pytania osobom odpowiedzialnym za rozwój tego narzędzia, śledzić jak to wszystko się rozwija i oczywiście zachować ostrożność przy korzystaniu z różnych jego funkcji.

A gdyby tak początków programowania poszukać w starożytności? Na ten pomysł wpadł W.P. Rdzanek w swojej trzeciej, zamykającej debiutancką trylogię AI-gent. Mroczne kody powieści pt. “Artefakt”, w której w bardzo zgrabny sposób łączy mocno współczesny wątek technologiczny, w którym sztuczna inteligencja wkracza w naszą codzienność, z motywem archeologicznym opartym na starodawnej kulturze wielbarskiej. Co istotne, obydwa wątki prowadzone są z zaskakującą prostotą, dzięki temu nie trzeba w żadnym z tych tematów się rozeznawać, by historię w pełni zrozumieć. Gatunkowo powieść oparta jest o połączenie kryminału z sensacją - równolegle prowadzone jest śledztwo w sprawie czegoś, co wygląda na mord rytualny i wyścig z czasem hakerów i programistów, z których jedni zamierzają za pomocą sztuczek internetowych ukraść miliony, drudzy chcą temu zapobiec. To ciekawe połączenie, sprawnie poprowadzone, o ile czytelnik nastawi się na typową rozrywkę, w której bardziej liczy się napięcie i zaangażowanie niż prawdopodobieństwo zdarzeń. Dla mnie jednak w “Artefakcie” ta granica dopuszczalności została w drugiej połowie książki przekroczona, przez co przyjemność z lektury była nieco mniejsza niż w tomach poprzednich. Niemniej jednak jako domknięcie serii jest warta lektury - dla rozwiązania wszystkich wątków i potencjalnej furtki na kontynuację losów niektórych postaci.

PS. Dwa poprzednie tomy to “Algorytm” i “Akord”, a choć każdy stanowi oddzielną intrygę, to dla spotęgowania frajdy z lektury warto czytać je w kolejności chronologicznej.