Gdzie ci mężczyźni, których nie poślubiłam

"Są takie słowa, które zapadają głęboko w pamięć, by zostać tak na zawsze. Jeśli im na to pozwolimy, nauczą nas czegoś o nas samych. Mnie nauczyły, że powinnam traktować siebie z szacunkiem. Tak, abym mogła patrzeć sobie w oczy."

🌼🌼🌼

Często zastanawiamy się nad tym, co by było gdyby...

Jak by wyglądało nasze życie, gdybyśmy dokonali innych wyborów?

Czy bylibyśmy bardziej szczęśliwi?

Czy gdybyśmy podjęli inne decyzje, dziś bylibyśmy w innym miejscu?

Myślę, że wielu z nas nieustannie się nad tym zastanawia.

Wydaje nam się, że tkwimy w rutynie, która z każdym dniem coraz bardziej nas przytłacza.

Nic nas nie cieszy.

Codzienność wręcz męczy.

Pragniemy chociaż na chwilę się od niej uwolnić.

Chociaż na chwilę moc wrócić do tego, co było i odpowiedzieć na nurtujące nas pytania.

Lecz czy to nie czyni nas egoistami?

Czy po drodze, nie zraniony kogoś, kto nieustannie przy nas jest, kto jest naszą codziennością?

Z kim dzielimy życie, nasze wzloty i upadki?

Natalia - bohaterka książki "Gdzie ci mężczyźni, których nie poślibiłam" Anny H. Niemczynow - pragnie oderwać się od codziennej rutyny i sprawdzić, jakby to było, gdyby zamiast swojego męża, wybrała ktoregoś z byłych chłopaków.

Postanawia umówić się z każdym z nich, by sprawdzić, czy ma czego żałować.

Czy życie, jakie wiedzie dalekie jest od ideału? Czy z kimś innym byłaby bardziej szczęśliwa? Bardziej spełniona?

Każde spotkanie przynosi za sobą całą gamę emocji.

Każde spotkanie to nutka ekscytacji i niepewności.

Każde spotkanie wnosi coś innego do życia bohaterki.

Natalia żyje chwilą.

Wraca do przeszłości.

Jednak czy nie jest tak, że to, co było, należy

zostawić za sobą, że nie warto do tego wracać i wspominać?

Czyż nie należy cieszyć się tym, co ma i umieć to docenić?

Bo jedna nieprzemyślana decyzja, potrafi zaważyć na całym naszym życiu. Zachwiać naszą codziennością. Zburzyć wszystko, co do tej pory budowaliśmy, w co włożyliśmy całe nasze serce, i co tak trudno jest później odbudować...

Anna H. Niemczynow, daje nam kobietom (bowiem jest to książka zdecydwanie dla kobiet) powieść, która kryje w sobie ogrom życiowych mądrości. Z nutką humoru, z delikatną nostalgią i refleksyjnością kreśli zawiłe ludzkie losy. Splata je ze sobą, by za chwilę je również rozdzielić.

Ania to autorka, która maluje słowem. Jej powieści są prawdziwe, głębokie i emocjonalne.

Potrafią zaskoczyć, a jednocześnie przynieść ukojenie.

Piękne.

Głębokie.

Refleksyjne.

Pozwalające na moment się zatrzymać i przewartościować własne życie.

Jeśli więc jeszcze zastanawiacie się, czy warto sięgnąć po którąkolwiek książkę Ani, to że stanowczością mówię, że WARTO!

A "Gdzie ci mężczyźni, których nie poślibiłam" polecam całym sercem ❤️

Czy macie czasem tak, że w ciszy wieczoru, gdy dom już śpi, a my zostajemy same ze swoimi myślami, zastanawiacie się: „co by było, gdyby…”. To właśnie taki nastrój znajdziecie w dzisiejszej książce. Podczas poznawania tej historii szybko poczułam, że to nie jest zwykła lektura, ale bardzo intymna rozmowa – czuła, szczera i momentami boleśnie prawdziwa.

Natalia, główna bohaterka, od pierwszych stron stała mi się bliska. Jej życie z zewnątrz wygląda na poukładane, a jednak w środku tli się tęsknota za czymś więcej, za iskrą, którą - jak często myślimy - zgubiłyśmy po drodze. Autorka w niezwykle trafny sposób pokazuje, jak łatwo idealizujemy przeszłe relacje i mężczyzn, których nigdy nie poślubiłyśmy, wierząc, że to właśnie oni byli odpowiedzią na nasze dzisiejsze zmęczenie codziennością.

Podróż Natalii do dawnych miłości stała się dla mnie piękną lekcją odczarowywania mitów. Bo miłość to nie tylko fajerwerki i emocje z początku relacji, ale przede wszystkim świadomy wybór - bycia tu i teraz, z kimś, kto zna naszą prawdziwą, czasem nieidealną twarz.

Szczególnie poruszyły mnie fragmenty z „Sekretnika” - pełne wrażliwości, kobiecych lęków i pragnienia bycia zauważoną. To tam najmocniej wybrzmiewa myśl, że największą miłość powinnyśmy dać same sobie. Bez oceniania, bez moralizowania - z akceptacją.

Zamykając tę książkę, poczułam spokój i wdzięczność. Za wszystkie wybory, także te niedokończone. To historia, która przypomina, że dom często jest bliżej, niż nam się wydaje - trzeba tylko przestać oglądać się za siebie i docenić to, co już mamy 🤍

Mam dla Was niezwykle ciekawą czytelniczą propozycję, o której po prostu chce się mówić. Historię piękną, poprawiającą nastrój i wartościową. Czytałam ją z wewnętrznym wzruszeniem, z poczuciem, że jestem w środku tej opowieści – jakby dotyczyła mnie samej. W głównej bohaterce, Natalii, odnalazłam wiele elementów wspólnych: podobne przemyślenia, doświadczenia, emocje.

Autorka bardzo trafnie przypomina, jak łatwo w codziennym pędzie przestajemy dostrzegać drobiazgi, które dają nam szczęście. Przyzwyczajamy się do nich, uznajemy za oczywistość i zapominamy o wdzięczności. Ta książka skłania do zatrzymania się choć na chwilę i spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy – z myślą, że mogło ono potoczyć się zupełnie inaczej, gdybyśmy w przeszłości podjęli inne decyzje.

Nie sposób pominąć także wątku przemiany, jaka zachodzi w nas z biegiem lat – często powoli, niemal niezauważalnie. Dopiero powrót do dawnych wspomnień uświadamia, jak bardzo się zmieniliśmy i jak inaczej dziś postrzegamy świat. Czy decyzje podjęte kiedyś były słuszne?

„Gdzie ci mężczyźni, których nie poślubiłam” w pełni pokrywa się z moimi przemyśleniami i podejściem do życia. Jest pełna mądrych myśli i zdań, które spokojnie mogłyby stać się czyimś życiowym mottem.

To opowieść o wyborach, dojrzewaniu i pogodzeniu się z własną historią. O tym, że nie wszystko, co się nie wydarzyło, było stratą – czasem było właśnie ratunkiem. To jedna z tych książek, które czyta się z wdzięcznością: za przeżyte doświadczenia, za ludzi, którzy pojawili się na naszej drodze i za tych, którzy zostali tylko wspomnieniem.

Jestem tą książką autentycznie zauroczona i wiem jedno: to dopiero początek mojej przygody z twórczością Anny H. Niemczynow.

Anny H. Niemczynow jako pisarki nie trzeba przedstawiać w sposób szczegółowy. Jako zagorzała fanka słowa pisanego bardzo chętnie sięgam po jej nowe historie, zaś czas poświęcony danej lekturze nigdy nie jest stracony. Wręcz przeciwnie- autorka budzi we mnie szereg skrajnych emocji, od śmiechu po płacz i melancholię. Płaczesz, Drogi Czytelniku, podczas poznawania kolejnych rozdziałów? To żaden wstyd. Oznacza to, wczuwasz się w role fikcyjnych postaci. To piękne, a zarazem ważne.

Tytuł niemal natychmiast przypomina mi świetną piosenkę śpiewaną przez Danutę Rinn, lecz tym razem sens jest nieco inny. Z krótkiego opisu fabuły umieszczonego z tyłu jakże pięknej okładki dowiadujemy się, że główna bohaterka, Natalia Świerczewska, po powrocie z sentymentalnego balu absolwentów MATURA 2000 chce dokonać czegoś spektakularnego. Choć jest mężatką i matką dwójki dzieci, zaczyna zauważać, że w jej małżeństwie brakuje jakichś śmiesznych, ekscytujących akcji. Udane, ale wiejące nudą życie to pretekst do sprawdzenia, jak teraz powodzi się jej wszystkim ówczesnym partnerom. Nie zdradzam oczywiście żadnych szczegółów, gdyż recenzja/opinia nie może być synonimem streszczenia. Naprawdę warto samemu prześledzić ten wątek i odpowiedzieć sobie na pytania: Czy mam prawo narzekać? Czy zawsze trawa jest bardziej zielona gdzie indziej? Czy potrafię docenić drobne ale ważne sukcesy rodzinne- wspólny obiad? Spacer? Rozmowy? Niby banały, a jednak to szalenie istotne sprawy. Miłość zawsze mieszka w codzienności i prostocie, pamiętajmy o tym.

Bardzo ważną częścią niedługiej, bo liczącej zaledwie 288 stron, książki jest Sekretnik. Natalia zapisywała w nim bardzo ważne i osobiste przemyślenia, które mogą pomóc niejednemu czytelnikowi. Część z nich warto przyswoić nie tylko w teorii, ale i w praktyce. Na długo zapamiętam jeden z nich: „Jeśli naprawdę się kogoś kocha, to wierność nie powinna być żadnym wyczynem”. Zgadzam się z tym w stu procentach, a Wy?

Autorka każe nam się też intensywnie zastanowić nad postawą kobiety względem mężczyzny. Czy ma ona wiecznie zgadzać się na wszystko i podawać na tacy? A może dobrze jest grać niedostępną i wprowadzić coś w rodzaju gonienia króliczka? Myślę, że opcja numer dwa będzie bardziej ekscytująca dla obojga, jak też ujawni prawdziwość uczuć.

„Gdzie ci mężczyźni, których nie poślubiłam” to tekst idealnie pasujący do rozważań typu: co by było, gdyby… Jak świetnie podkreśliła pisarka, „My, kobiety, zawsze chcemy tego, czego nie mamy. Jak mamy dobry, ciepły dom, to wzdychamy do szalonych romansów. Jak mamy romanse, to chcemy domu i papci z pomponem. Trudno nam dogodzić.” To naprawdę idealnie spostrzeżenie odnośnie do całej fabuły powieści. Sami się o tym przekonacie, gdy ją przeczytacie. Nie będziecie żałować, zapewniam Was.

Nie mam absolutnie nic do zarzucenia tej powieści. Świetna jest nie tylko jej zawartość, ale także tytuł i okładka. Dodatkowy walor to świetnie zatytułowane rozdziały, które pobudzają zainteresowanie czytelników. Jestem przekonana, że fabuła na długo pozostanie w mej pamięci. Wiem, że trafię jeszcze na inne, równie perfekcyjne powieści pisarki.

🪷 "Gdzie ci mężczyźni, których nie poślubiłam" autorstwa Anny H. Niemczynow to dająca do myślenia powieść obyczajowa, którą każda kobieta powinna przeczytać.

🪷 Natalia ma życie, o którym wiele osób mogłoby marzyć: prowadzi urokliwe gospodarstwo na wsi, ma oddanego, kochającego męża, a dzieci dorosły i stały się niezależne. Wszystko wydaje się idealne, lecz w jej sercu tkwi cicha pustka, której nie potrafi zagłuszyć.

Gdy dociera do niej zaproszenie na zjazd absolwentów, coś w niej drgnie.

Natalia decyduje się odszukać wszystkich swoich byłych partnerów, spotkać się z nimi i wyobrazić sobie, jak potoczyłoby się jej życie, gdyby kiedyś wybrała inną drogę u ich boku.

Tylko czy ta podróż w głąb wspomnień naprawdę przyniesie jej ulgę, czy raczej otworzy rany, których lepiej nie ruszać?

🪷 Uwielbiam książki autorki, które są niezwykle życiowe i poruszają tematy, z którymi większość z nas może się utożsamiać: codzienne dylematy, relacje międzyludzkie, wybory życiowe, miłość, rozczarowania i te małe-momentowe olśnienia, które zmieniają wszystko.

I taka właśnie jest ta książka. Momentami zabawna, czasem wzruszająca do łez, a przede wszystkim szczera aż do bólu. Autorka z niezwykłą lekkością pokazuje, jak kruche są nasze pewniki życiowe, jak łatwo jedno małe „a co by było, gdyby…” może wywrócić wszystko do góry nogami. Czytając, śmiejesz się z Natalii, kibicujesz jej, złościsz się na nią, a w końcu dostrzegasz w niej siebie.

Spędziłam z tą książką niezapomniane chwile i przyznam szczerze, że nie raz zastanawiałam się, jak sama zachowałabym się na miejscu Natalii. Często patrzymy na życie innych i wydaje nam się, że trawa jest bardziej zielona po drugiej stronie płotu, a zupełnie nie doceniamy tego, co mamy tuż obok. Właśnie ta powieść pomaga to dostrzec: otwiera oczy na wartość własnego życia i przypomina, jak kruche potrafią być nasze „pewniki”. Polecam z całego serca – to jedna z tych książek, które zostają z czytelnikiem na długo.

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji zapoznać się z twórczością autorki, to gorąco Was zachęcam do sięgnięcia po jej książki.