Tam gdzie rosną winogrona

„Tam, gdzie rosną winogrona” to pełna emocji opowieść, która sprawi, że chociaż na chwilkę przeniesiecie się do słonecznej Italii. Niemal na każdej stronie czuć smak i zapach Włoch. Nie zabraknie również włoskiego temperamentu. Jest to opowieść o dojrzewaniu, miłości i zaufaniu.

Gianna od dziecka była w różnych domach dzieciach i rodzinach zastępczych. Gdy stała się już dorosłą osobą, źli ludzie zabrali jej nadzieję na lepsze jutro. Na jej drodze staje jednak ktoś, kto pomoże się jej podnieść. I jak się okazuje nieznajomy, jest kimś kogo kiedyś znała. Czy Gianna w końcu będzie miała szansę na szczęście? Przekonacie się sami.

Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Autorka posiada lekki styl pisania, a bohaterowie potrafią dostarczyć cały wachlarz emocji.

Mamy tutaj narrację pierwszoosobową prowadzoną z perspektywy dwóch bohaterów. Dzięki takiej narracji możemy łatwiej zrozumieć ich emocje i motywacje. Tempo akcji natomiast jest umiarkowane. To historia oparta przede wszystkim na emocjach i rozwoju relacji, choć pojawiają się momenty napięcia związane z trudną przeszłością bohaterów.

I chociaż książka jest przewidywalna to bardzo dobrze mi się ją czytało i polecam ją wszystkim, którzy lubią włoskie klimaty, motyw friends to lovers. Jest to idealna lektura dla tych, którzy szukają lekkiej, ciepłej i bardzo klimatycznej książki na wieczór po ciężkim dniu. Polecam!

*współpraca reklamowa*

👉Moje drugie spotkanie z twórczością autorki uznaję za dobre, choć przyznam szczerze, że będzie lepiej. Długo zastanawiałam się nad oceną tej książki, nota mocno się wahała a ja zmieniałam zdanie co jakiś czas. Biorąc jednak wszelkie za i przeciw, wyszło jak wyszło. Najnowsza książka autorki to prosta komedia romantyczna, która co nieco zahacza o trudne czy kontrowersyjne tematy. To powieść na lato, dla tych co lubują się w mało zajmujących opowieściach.

👉Szczerze mówiąc to historia jakich wiele, przyjemna i raczej prosta, nawet pomimo tego, że pojawiają się w niej trudne tematy. Fabuła w głównej mierze skupia się na Giannie, troszkę nawiązuje do jej trudnego dzieciństwa, a później na ciężkiej dorosłości, z którą dziewczyna sobie nie radzi. Los uśmiecha się do niej w najmniej spodziewanym momencie, stawiając na jej drodze dawnego przyjaciela. Tak Gianna trafia do winnicy, dostaje pracę i dach nad głową, a jej życie w końcu wkracza w erę względnej stabilizacji. Mimo to nic nie jest proste, bo w grę zaczynają wchodzić uczucia, tutaj moim zdaniem autorka troszkę za bardzo nagięła rzeczywistość, bo tej dwójki poza wspomnieniami nie łączyło nic, a nagły wybuch uczuć, ni jak tutaj nie pasował, tym bardziej, że Adriano miał narzeczoną, plany i ułożone życie.

👉Sami bohaterowie według mnie byli bardzo nie wyraźni. Gianna to zagubiona młoda kobieta po trudnych przeżyciach, ale jej losy autorka za bardzo spłyciła. Troszkę szkoda, że nie weszła głębiej w przemyślenia, w trudne emocje, nie zagłębiła się w to jakie skutki miały te traumatycznie chwile. Główny bohater, zaś w jednym momencie przekreślił wszystko co było, w sumie nie wiadomo dlaczego. Dopiero później autorka troszkę dopełniła ten wątek, ale to zdecydowanie za mało, żebym ja mogła zrozumieć działanie Adriano.

👉Książka lekka i przyjemna, nie wzbudziła we mnie większych emocji, ale czas spędzony przy niej nie był stracony. To fajna propozycja na lato, gdzie po prostu człowiek chce sobie coś poczytać, kiedy nie chce wgłębiać się w szczegóły czy przeżywać kolejnych dramatów.

*olilovesbooks2*

Gianna już na samym starcie nie miała lekko. Domy dziecka, rodziny zastępcze i dorosłość, która wcale nie była łatwiejsza. W najgorszym momencie życia na jej drodze los stawia Adriano, dawnego przyjaciela, a zarazem chłopca, z którym wychowywała się w jednej z rodzin zastępczych. Czy między nimi możliwa jest miłość?

Nie sposób nie polubić pary głównych bohaterów. Gianna to dziewczyna bardzo mocno doświadczona przez życie, zagubiona, samotna. Od najmłodszych lat poznała co to odrzucenie, ludzka znieczulica, niesprawiedliwość, ból, tęsknota i walka o siebie. To co oboje przeszli jako dzieci, jest okrutne i bolesne. Postać pana Enzo dosłownie znienawidziłam! Trudno wymazać wspomnienia z pamięci, a tym bardziej się z nimi pogodzić. Widzimy, jak takie przeżycia wpływają na człowieka. To zostaje na całe życie, ale nie przekreśla przyszłości.

Weronika Tomala idealnie wyważyła proporcje fabuły. Tam, gdzie trzeba, czujemy ciężar emocji, a gdzie indziej dostrzegamy nadzieję na nowy początek i szczęście. Autorka świetnie ukazała, jak cienka może być granica między przyjaźnią, miłością i wdzięcznością. Dostrzegamy, jak czasem jeden człowiek potrafi odmienić nasze życie.

Tym razem porwani zostajemy do włoskiego miasteczka Serracapriola. Włoska sceneria z winnicami tworzy tu wyjątkowy klimat. Autorka w malowniczy sposób oprowadza nas po tych wszystkich uliczkach, pokazuje interesujące miejsca, dzieli się ciekawostkami, wtrąca zwroty i powiedzenia w języku włoskim, że aż chciałoby się tam znaleźć.

"Tam, gdzie rosną winogrona" to poruszająca powieść o traumie z dzieciństwa, mierzeniu się z przeszłością, samotności i potrzebie akceptacji, poszukiwaniu własnych korzeni, przebaczeniu, drugiej szansie oraz odwadze, by zawalczyć o lepsze jutro. A wszystko to w malowniczym tle włoskich winnic. Książka w sam raz na letni wakacyjny czas.

Gianna nie miała łatwego życia. Przez lata tułała się po różnych domach dziecka i rodzinach zastępczych, ale nigdzie nie zagrzała długo miejsca. Niestety początek dorosłego życia wcale nie był prostszy. Dziewczyna na swojej drodze spotkała osobę, która stała się przyczyną jej późniejszych problemów. W końcu kobieta ma wrażenie, że znalazła się na samym dnie. Wtedy niespodziewanie na jej drodze staje ktoś z jej odległej przeszłości. Ten ktoś wyciąga do niej pomocną dłoń. Wtedy jej życie odmienia się.

Kilka dni temu zaczęły się wakacje. Niektórzy już z pewnością myślą o urlopach. Niektórzy z pewnością już zabukowali bilety na wymarzone wczasy. A ja tym razem postanowiłam wybrać się w podróż do Włoszech dzięki Tam, gdzie rosną winogrona. Dzięki niej mogłam ‘’przechadzać się’’ po włoskiej winnicy i jej okolicy, podglądać pracę przy zbiorze winogron a także być bierną obserwatorką rozwoju relacji Gianny i Adriano. Relacji, która zadzierzgnęła się w dzieciństwie. Trudnym dzieciństwie naznaczonym tęsknotą za rodzicami i domem rodzinnym a także radosnym dzieciństwem. Szczególnie to uwidoczniło się u Gianny, która przez lata była traktowana niczym niepotrzebną rzecz. Nie będzie przesadą jeśli powiem, że jej życie było pasmem nieszczęść. Niewiele osób wyciągnęło do niej pomocną rękę. Do czasu… To odmieniło jej życie. Wtedy Gianna krok po kroku zaczęła uczyć się ufać innym ludziom. A my, czytelnicy mogliśmy zobaczyć, że czasami warto pomagać innym będącym w trudnej sytuacji. Oczywiście nie wszystkim, ale tak jak pokazała sytuacja Gianny często takie osoby nie potrafią zaufać… nie potrafią prosić… wstydzą się swojej sytuacji…

Tam, gdzie rosną winogrona to książka, która została napisana lekkim językiem. Lekkim, ale to nie znaczy, że fabuła należy do najlżejszych. Jest w niej sporo negatywnych emocji i traum. Jednak ta lektura daje nadzieję na zmiany… Zmiany na lepsze. Pokazuje, że warto wierzyć w siebie. Warto wierzyć w swoje marzenia, chociażby wszystko mówiło, że nie uda się. To książka, która pozwoli przemyśleć te wszystkie kwestie. I serdecznie ją polecam.