Pod koronami oliwnych drzew

(...) Rosa od dziecięcych lat była zakochana w przyjacielu starszego brata, w Marcu. Jednak w wyniku dramatycznych wydarzeń chłopak musiał opuścić rodzinne miasteczko. Dla rodziny Rosy było to wręcz traumatyczne przeżycie. Po 14 latach Marco wraca do Montepagano. Już jako dorosły, przystojny mężczyzna, czyni niemałe zainteresowanie wokół swojej osoby, a świat Rosy wywraca do góry nogami. Choć on sam jeszcze o tym nie wie..

"Pod koronami oliwnych drzew" to powieść, która zachwyci każdego miłośnika Włoch. Autorka stworzyła niezwykle wciągającą fabułę, otulającą czytelnika południowym klimatem małego miasteczka, atmosferą włoskiej knajpki i zapachem kwitnących oliwek.

Obserwując relacje jakie tworzą się pomiędzy bohaterami, jednocześnie możemy przyjrzeć się ich lękom, marzeniom, niełatwym wyborom i wypływających z nich konsekwencjom. Historia, choć poruszająca trudny wątek domowej przemocy nad dzieckiem, osamotnienia, poczucia braku bezpieczeństwa, jednocześnie niesie ogrom nadziei. Włoskie miasteczko Montepagano, gdzie czas płynie jakby wolniej, a każda rozmowa ma znaczenie, staje się areną dla opowieści o miłości, ale nie tylko tej romantycznej, również i rodzinnej, w której nie brak poświęcenia, słownych utarczek czy nie rzadko kłótni. Malownicze opisy krajobrazu i lokalnej kultury stanowią tło dla emocjonującej historii, która wzrusza, ale i daje wytchnienie. Pozostawia w sercu czytelnika ciepło, które czuć jeszcze długo po zakończeniu.

Polecam wam gorąco tę książkę, jednocześnie przestrzegając przed tym, że pod jej wpływem ma się ochotę rzucić wszystko i wyruszyć do słonecznej Italii.

*współpraca reklamowa*

👉Jak zwykle spodobała mi się okładka, ale też słyszałam wiele dobrego o tej książce. Kiedy nadarzyła się okazja, żeby sprawdzić, czy te zachwyty udzielą się również mi, nie wahałam się ani chwili. Do lektury jednak podchodziłam z umiarkowanym entuzjazmem, bo gdzie same zachwyty to ja zawsze mam jakieś zastrzeżenia, tutaj mimo to, że mam jakieś tam swoje ale, to lektura mnie oczarowała.

👉To była mega przyjemna lektura. Jak zaczęłam to przepadłam, mam wrażenie, że przeczytanie jej to była dosłownie chwila, a ja nie tylko przeżyłam emocjonalny rollercoaster, świetnie się bawiłam, ale i przeżyłam fantastyczną włoską przygodę. Początek troszkę mnie zdezorientował, bo fabuła się nieco cofnęła, już się bałam, że coś przeoczyłam i będą tutaj przeskoki czasowe, ale na szczęście to był tylko wstęp do historii. Właściwa fabuła skupia się na spotkaniu po latach, gdzie drogi Rosy i Marco krzyżują się ponownie. Jej uczucia budzą się na nowo, choć ponownie stara się je ona ukrywać. Marco zaś korzysta z okazji i choć zaczyna spoglądać na Rosę inaczej, to jednak wciąż pomiędzy nimi jest jakaś granica, którą w końcu oboje przekraczają.

👉To co dzieje się później, to czyste szaleństwo, komedia romantyczna, dramat, śmiech przez łzy, zwroty akcji, a czytelnik ma ochotę kogoś, albo coś rozwalić. Tempo akcji ogólnie było dość szybkie, ale na końcówce to tempo znacznie przyspiesza, fabula staje się jeszcze bardziej dynamiczna, ale też nabiera intensywności. Tutaj też pojawiają się delikatne przeskoki czasowe, które obrazują nam konkretne sytuacje, bez rozwlekania fabuły w nieskończoność. Autorka na końcówce też dość mocno namieszała, dodała całości dramatyzmu i sprawiła, że człowiek miał wątpliwości jak to wszystko się skończy.

👉Lektura prosta, choć pojawiają się tutaj tematy trudne czy kontrowersyjne, ale autorka nie wchodzi w nie zbyt głęboko, więc ta lekkość pozostaje niezachwiana. Autorka ma lekkie pióro, przez co towarzyszyło mi moje ulubione uczucie płynięcia wraz z fabułą. Książka mi się podobała i szczerze zachęcam do lektury.

*olilovesbooks2*

Autorka buduje historię opartą na uczuciach, wspomnieniach z przeszłości oraz na przekonaniu, że niektóre relacje – nawet jeśli zostaną przerwane – potrafią powrócić ze zdwojoną siłą.

Akcja powieści rozgrywa się w niewielkim, spokojnym miasteczku, w którym życie płynie powoli, a każdy mieszkaniec zna historię drugiego. To właśnie w takiej scenerii poznajemy Rosę – młodą kobietę, dla której rodzinne miasto jest całym światem. W jej wspomnieniach szczególne miejsce zajmuje starszy brat oraz jego przyjaciel Marco, chłopak, który kiedyś był ważną częścią jej życia i pierwszym dziecięcym zauroczeniem. Niestety dramatyczne wydarzenia z przeszłości sprawiają, że drogi bohaterów rozchodzą się na wiele lat.

Jednym z najmocniejszych elementów książki jest motyw powrotu. Marco niespodziewanie pojawia się ponownie w miasteczku, wywołując poruszenie zarówno wśród mieszkańców, jak i w sercu Rosy. Nie jest już tym samym chłopakiem co kiedyś – teraz to dojrzały, pewny siebie mężczyzna, który odniósł sukces i planuje odbudowę rodzinnej tłoczni oliwy. Ten wątek dodaje historii symbolicznego znaczenia, ponieważ tłocznia oliwy staje się metaforą powrotu do korzeni i próbą naprawienia dawnych błędów.

Autorka bardzo dobrze oddaje atmosferę włoskiego miasteczka. Opisy wąskich uliczek, słońca odbijającego się w kamiennych murach czy gajów oliwnych tworzą wyjątkowy klimat, który sprawia, że czytelnik niemal czuje zapach oliwy i ciepłego powietrza znad morza. To właśnie ten spokojny, południowy rytm życia kontrastuje z emocjonalnymi zawirowaniami bohaterów.

Relacja Rosy i Marco jest przedstawiona subtelnie i z wyczuciem. Ich uczucie nie jest gwałtowne ani przesadnie dramatyczne – rozwija się powoli, opierając się na wspomnieniach, niedopowiedzeniach i próbie zrozumienia tego, co wydarzyło się w przeszłości. Dzięki temu historia wydaje się bardziej realistyczna i wiarygodna. Czytelnik obserwuje, jak bohaterowie uczą się ponownie sobie ufać, jednocześnie mierząc się z dawnymi ranami.

Ciekawym elementem fabuły jest także postać Stelli – dawnej dziewczyny Marco i lokalnej piękności. Jej obecność wprowadza do historii napięcie i przypomina, że przeszłość nigdy nie znika całkowicie. Stella symbolizuje świat, który Marco zostawił za sobą, ale który wciąż próbuje o nim przypominać.

Powieść nie byłaby jednak pełna bez dramatycznego zwrotu akcji, który ponownie rozdziela zakochanych. Ten moment dodaje historii emocjonalnej głębi i sprawia, że czytelnik z jeszcze większym zaangażowaniem śledzi losy bohaterów. Autorka umiejętnie buduje napięcie, prowadząc czytelnika do pytania: czy miłość, która przetrwała próbę czasu, ma szansę zwyciężyć?

„Pod koronami oliwnych drzew” to ciepła, romantyczna historia o powrotach, wybaczeniu i sile uczuć. To książka dla osób, które lubią spokojne, emocjonalne opowieści osadzone w pięknej scenerii. Weronika Tomala udowadnia, że czasami najważniejsze historie kryją się właśnie w małych miejscowościach i w sercach ludzi, którzy próbują odnaleźć siebie na nowo.

„Czasem trzeba wrócić do korzeni, by odnaleźć siebie na nowo”.

„Przeszłość bywa ciężarem, ale tylko wtedy, gdy nie potrafimy znaleźć w sobie siły, by jej wybaczyć”.

„Miłość nie zna granic czasu — nawet lata rozłąki nie potrafią wygasić wspomnień, które wciąż tkwią w sercu”.

Rosa , Antonio, Marco. Troje przyjaciół którzy wszystko robili razem.

Początkowo dziewczynka jako najmłodsza nie była traktowana poważnie, lecz dla niej przyjaciel brata był rodziną i kochała go równie mocno jeśli nie bardziej.

Nikt nie był w stanie przypuszczać ,że jeden wieczór,, jedno zdarzenie diametralnie odmienia życie każdej z osób.

Marco Cortese musiał wyjechać choć decyzję o tym podjął ktoś inny i jego zdanie nie miało znaczenia.

Złamane serca pozostały w niewielkim włoskim miasteczku, gdzie dorastał.

To tam mieszkały zarówno miłość jak i demony przeszłości z którymi młody mężczyzna mierzył się przez czternaście drugich lat .

Powrócił jako człowiek sukcesu , chcąc odbudować tłocznię oliwek należącą dawniej do jego dziadków.

Mimo, że początkowo jego drogi splatają się z życiem szkolnej sympatii - Stelli - szybko wychodzi na jaw ,że to nie ona jest drugą połówką przystojnego Włocha, choć zdąży jeszcze solidnie namieszać.

Bo tak naprawdę serce Marco nigdy nie opuściło tego miejsca. Ani ludzi, którzy byli jego domem.

Powrót do rodzinnego miasteczka to nie tylko realizacja zawodowych planów, lecz przede wszystkim bolesna konfrontacja z tym, co zostało niewypowiedziane, niedomknięte i zepchnięte w najdalsze zakamarki pamięci. Każdy krok po znajomych uliczkach przywołuje wspomnienia, których nie da się już uciszyć.

Rosa nie jest tą samą dziewczynką, którą zostawił przed laty. Dorosła, silna, a jednocześnie krucha — nosi w sobie ślady tamtego wieczoru i lat ciszy, które po nim nastąpiły. Spotkanie z Marco burzy jej uporządkowany świat i zmusza do zadania sobie pytania, czy da się odbudować coś, co zostało brutalnie przerwane. Czy można jeszcze zaufać komuś, kto odszedł — nawet jeśli nie miał wyboru?

Weronika Tomala z ogromną wrażliwością prowadzi czytelnika przez meandry ludzkich emocji. Pokazuje, jak cienka bywa granica między miłością a bólem, między lojalnością a strachem, między pamięcią a przebaczeniem. To powieść, w której nic nie jest czarno-białe — bohaterowie popełniają błędy, uciekają, ranią i sami zostają zranieni, a jednak wciąż próbują odnaleźć drogę do siebie.

„Pod koronami oliwnych drzew” to historia o drugich szansach, ale też o cenie, jaką trzeba za nie zapłacić. O tym, że czas nie zawsze leczy rany, lecz potrafi nauczyć z nimi żyć. O miłości, która dojrzewa razem z bohaterami — cicha, trudna, prawdziwa.

To książka, która zostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Pachnie latem, oliwkami i słońcem, ale jej wnętrze wypełniają emocje głębokie i poruszające. Idealna dla tych, którzy w literaturze szukają nie tylko romansu, ale przede wszystkim prawdy o ludzkich uczuciach.

Serdecznie polecam 🫒🫒🫒💚

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, czytałam większość historii spod pióra Weroniki i śmiało mogę powiedzieć, że stała się ona jedną z polskich pisarek, po których powieści sięgam już w ciemno. W książce znajdziemy motyw spotkania po latach, przyjaciel brata oraz różnicy wieku. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Mi zapoznanie się z losami bohaterów zajęło jedno popołudnie i muszę przyznać, że z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam to co działo się na kartach powieści. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w autentyczny i wielowymiarowy sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje tajemnice, a także wady i zalety, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami dnia codziennego, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Losy Rosy i Marco mogłam poznać tak naprawdę na przestrzeni kilkunastu lat, co pozwoliło mi dostrzec zmiany jakie zaszły w ich życiu, a także w nich samych w tym czasie. Razem z bohaterami przeniosłam się do małego miasteczka na wybrzeżu Wloch. Autorka w bardzo plastyczny i pobudzający wyobraźnię sposób oddały ten niepowtarzalny włoski klimat. Momentami miałam wrażenie jakbym towarzyszyła bohaterom we wszystkich poczynaniach, odczuwała zapachy unoszące się na uliczkach i naprawdę zapragnęłam przespacerować się ścieżkami uczęszczanymi przez głównych bohaterów. Historia została przedstawiona z perspektywy Rosy i Marco, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się zmagają każdego dnia, jakie wydarzenia z przeszłości wpłynęły na ich obecne życie, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Rosa od samego początku zaskarbiła sobie moją sympatię, już jako mała dziewczynka wykazywała się niezwykłą empatią i nie uległo to zmianie kiedy dorosła. Jeśli chodzi o Marco, to poznając jego historię, jego przeszłość zrozumiałam dlatego w niektórych momentach zachowywał się tak, a nie inaczej, zrozumiałam co go ukształtowało, co go w pewnym sensie zahartowało. Bardzo współczułam mu tego czego doświadczał w dzieciństwie i naprawdę chciałam dla niego jak najlepiej. Relacja bohaterów została w bardzo ciekawy sposób poprowadzona, mająca podwaliny w dzieciństwie w momencie spotkania po latach zaczyna powoli ewoluować w coś zdecydowanie głębszego, co nawet początkowo trudno było określić. Niemniej jednak wszystko tutaj toczyło się swoim niespiesznym rytmem, pozwalając Czytelnikowi skupić się na gestach, słowach i odczuciach towarzyszących głównym postaciom. Podobały mi się momenty, kiedy Rosa i Marco otwierali przed sobą swoje dusze i serca. Istotną rolę w tej historii odgrywają oczywiście postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia głównych bohaterów, dostarczając zarówno im samym jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Czułam, że autorka rzuci jeszcze nie jedna kłodę pod nogi Rosy i Marco, jednak nie spodziewałam się takich przeciwności losu do pokonania, tak trudnych decyzji do podjęcia i konsekwencji jakie one za sobą niosły. Mocno przeżywałam ich losy i chłonęłam targające bohaterami wątpliwości i emocje. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas. Mowa o przemocy fizycznej i psychicznej, trudnym dzieciństwie, skomplikowanych relacjach rodzinnych. Weronika na przykładzie swoich bohaterów pokazuje, że czasami musimy przejść trudną, kręta i wyboistą drogę żeby w końcu doświadczyć spokoju i szczęścia. Musimy również nauczyć się walczyć o siebie, o swoje plany i marzenia, a także o miłość, bo właśnie to nadaje naszemu życiu sens. Udowadnia także, że jesteśmy w stanie pokonać każdą przeciwność losu jeśli będziemy mieć przy swoim boku kochających nas ludzi. Ta historia pokazuje, że wszystko dzieje się po coś, że nic nie jest dziełem przypadku. "Pod koronami oliwnych drzew" to emocjonująca i poruszająca historia, która z pewnością nie jednego Czytelnika skłoni do refleksji i da nadzieję na lepsze jutro. Miło spędziłam czas z tą historią i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki. Polecam!