Szepty moich lęków

Cenię mocne wejście w fabułę. Od pierwszych stron czuję potrzebę jak najszybszego poznania całej prawdy. W tym przypadku Pan Mariusz już na wstępie zaserwował podwójne, brutalne morderstwo. Tragiczną śmiercią rodziców, która odbyła się niemal na oczach ich dzieci. Cała historia poprzetykana jest brudną nicią przestępczego światka. Szeroko pojęta przemoc, patologia, a nawet gangsterka i pseudokibice wiodą tutaj prym. Tam gdzie szerzą się toksyczne relacje złu żyje się najlepiej. Ciężko jest wyrwać się z bagna lęków, cierpienia i niesprawiedliwości. Psychika może znieść wiele, ale latami kodowane pewne zachowania odciskają piętno i zupełnie zmieniają człowieka.

Z całym tym bagnem będzie musiała poradzić sobie silna, a jednocześnie wrażliwa komisarz Alicja Romska.

Historię poznajemy z kilku perspektyw. Zarówno składając puzzle kryminalnego śledztwa, jak i od strony samych sprawców. Język jest prosty, miejscami dość dosadny, a akcja nie pozostawia miejsca na oddech. Jest dynamicznie, mrocznie i emocjonalnie. To lubię.

Polecam!

Świetne to było.

Witajcie w Krakowie – mieście królów, kiboli i morderców. To tu doszło do brutalnego podwójnego zabójstwa małżeństwa Stareckich. Za motyw uznano tło rabunkowe, ale tropy prowadzą do krakowskiego światka kiboli, którego członkowie parają się rozbojami, handlem narkotykami, wymuszeniami i szantażami. Wśród nich prym wiedzie czwórka młodocianych bandytów. Dociekliwa komisarz Alicja Romska dostrzega w tej sprawie drugie dno.

Mariusz Kanios ma talent do tworzenia nietuzinkowych, wymykających się szablonom fabuł. Mimo że natykamy się w nich na tematy już znane i nie raz eksplorowane w literaturze, możemy odnieść wrażenie, że czytamy o tym po raz pierwszy. Autor sprytnie, logicznie i spójnie łączy do kupy pozornie niepasujące do siebie wątki i epizody z tzw. innej bajki, czyniąc historię wielowymiarową. Całości dopełnia różnorodność postaci pod względem przynależności społecznej, mentalności i rysów psychologicznych. Ponadto autor podaje fabułę w skondensowanej formie, utrzymując napięcie i dynamiczne tempo akcji. Nie ma tu niepotrzebnych, a znienawidzonych przeze mnie przydługich opisów wszystkiego. Na plus zaliczam również opis kibolskiej subkultury wyrażonej poprzez opisy wyglądu chłopaków i używanego przez nich języka.

Podobnie jak w poprzednich książkach autora, tak i tu dostajemy mocne tematy: przemoc domowa, zemsta, choroby psychiczne, fanatyzm, patologie. Mariusz Kanios nie stroni przed brutalnością i dosadnym pokazywaniem wynaturzonej rzeczywistości. Opisane sceny przemocy domowej są bardzo sugestywne i przyprawiają o ciarki, sterując uczuciami czytelnika. Solidaryzujemy się z ofiarą, jednocześnie nienawidząc sprawcy, życzymy mu jak najgorzej…

Dla mnie najbardziej intrygująca była postać Jakuba – wymknęła mi się ona zupełnie ze schematu, w jakim go umieściłam. Rewelacja.

Ciekawi mnie, jak potoczy się wątek Alicji i Jacka, i czy w ogóle jakoś. Na szczęście to dopiero pierwszy tom serii, więc wszystko się może zdarzyć.

Panie Mariuszu, może trzeba trochę docisnąć/zmienić korektę? W książce znalazłam trochę rażących błędów, które, w moim odczuciu, są niedopuszczalne w tak świetnej fabule. Po prostu szkoda tej fajnej książki.

Wspominałam już niejednokrotnie, że bardzo chętnie poświęcam czas i czytam książki autorów, którzy dopiero debiutują, albo tym, którzy są już znani, ale swoją karierę pisarską rozpoczęli z tylko sobie znanych powodów w późniejszym okresie. Bardzo mi imponuje taka postawa, bo nigdy nie jest za późno by pójść za głosem serca i spełniać swoje marzenia.

Mariusz Kanios zasłynął na rynku wydawniczym cyklem „Komisarz Zuzanna Nowacka”. Pierwsza część „Uczynkiem i zaniedbaniem” była literackim debiutem autora, bardzo dobrze przyjętym przez pierwszych czytelników i zebrał wiele pozytywnych recenzji, co zmotywowało autora do dalszego pisania. Po sukcesie tamtej serii nadszedł czas na nowy cykl „Seria z Alicją”. Podziwiam Mariusza Kaniosa, że potrafił się przebranżowić i podążyć za swoimi marzeniami. Dziś pisanie sprawia mu dużo radości i jest twórczym urozmaiceniem jego codzienności. Autor wciąż goni za marzeniami i wcale nie chodzi mu o dobra materialne, ale o rzeczy naprawdę ważne. Jest na takim etapie życia, gdy już nikomu nic nie musi udowadniać, zwolnił i poświęca więcej czasu swoim pasjom. Chyba właśnie to podejście autora do życia, zwróciło moją uwagę. Też w jakimś momencie nastąpił kres moich możliwości. Musiałam poszukać wyjścia z tej sytuacji, dokonać w moim życiu zmian, pozostawić, co mnie ograniczało i ruszyć do przodu, by realizować swoje marzenia. Zgadzam się z autorem, że tylko człowiek szczęśliwy jest w stanie przekazać dobrą energię rodzinie, przyjaciołom i innym ludziom, których spotyka na swojej drodze.

„Szepty moich lęków” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Mariusza Kaniosa, ale na pewno nie ostatnie.

Kanios doskonale oddaje głębię zakamarków ludzkiej duszy, zręcznie wodzi czytelnika po zakamarkach ciemnych umysłów. Dużo w tej sprawie niewiadomych i pytań. Kto, kiedy i dlaczego? Policja gubi się w domysłach, a czytelnik już wie, albo mu się tylko tak wydaje. Postępowanie mordercy nie do końca jest jasne. Autor porusza problem rozdwojenia jaźni, który jest bardzo ciekawy z punktu widzenia nauki.

Zaburzenie najczęściej bywa konsekwencją silnych traumatycznych wydarzeń, występuje z depresją, uzależnieniami od substancji psychoaktywnych. Pokazuje, do czego może doprowadzić wychowanie w rodzinie pełnej przemocy. Rodzinie, w której ojciec, zamiast chronić i dbać o swoich bliskich, staje się dla nich katem. Stają się dla niego workiem treningowym, na którym wyładowuje swoją agresję. Niestety przemoc rodzi przemoc i taki wzorzec patologicznych zachowań, maltretowane dzieci przenoszą najczęściej do swojego dorosłego życia, bo nie potrafią zachowywać się inaczej nikt bowiem, nie nauczył ich miłości. Mnogość problemów i przemoc i bezradność wobec kata odciska trwałe piętno na ciałach i umysłach ofiar. Najgorsze w tym wszystkim jest fakt, że te biedne i maltretowane dzieci nadal kochają swoich rodziców, chociaż ci zniszczyli im życie na zawsze.

Fabułę „Szeptów moich lęków” trzeba śledzić dość uważnie, bo ta historia jest wielotorowa i moim zdaniem to nie tytułowa Alicja jest tu najważniejsza. Głównym bohaterem tej powieści jest ktoś, kto nie jest widoczny na pierwszy rzut oka. Postać człowieka, który wymyka się wszelkim schematom i pojawia w cieniu innych, ale to on tu gra pierwsze skrzypce, zwłaszcza wtedy, gdy słabszym dzieje się krzywda. Wtedy jego lęki i traumy biorą nad nim górę, a do głosu dochodzi druga osobowość. Autor świetnie nakreślił portret człowieka nie do końca złego, cierpiącego na zaburzenie dysocjacyjne i zarazem pokazał, jakie traumatyczne przeżycia były tego przyczyną.

I jeszcze jeden szczegół w powieści przykuł moją uwagę, to przedstawienie przez autora przejmującego portretu polskiej odsiadki. To nie tylko występujące poczucie osamotnienia lub izolacji, ale także układy i hierarchie panujące wśród więźniów. Poniżanie, dręczenie i rozboje na kolegach spod celi za milczącą zgodą strażników więziennych.

„Szepty moich lęków” to znakomity kryminał, którego niewątpliwymi atutami są ciekawy pomysł na fabułę, wartka trzymająca w napięciu akcja i zaskakujący finał. No i ta hipnotyzująca okładka, która doskonale oddaje klimat książki i nawiązuje do jej treści.

🌿 Krakowskie osiedla, to tam w jednym z domów dochodzi do brutalnego morderstwa małżeństwa. Osieroconych zostaje dwoje małych dzieci. Policja od początku wskazuje na motyw rabunkowy, natomiast komisarz Alicja Romska nie jest do końca przekonana o tym motywie i postanawia rozwikłać tę zagadkę. Trop doprowadzi ją do środowiska kibiców Cracovii...🌿

.

Alkohol, przemoc domowa, odrzucenie, okrucieństwo, chciwość, chęć zemsty to wszystko, a nawet i jeszcze więcej autor zaserwował nam w jednej książce. Książce na wskroś ukazującą okrucieństwo społeczeństwa i ludzi zamieszkujących środowiska patologiczne. Porusza ona wiele trudnych tematów, które zmuszają nas do zatrzymania się i zastanowienia się nad nimi. Bohaterami są bowiem ludzie przesiąknięci złem do szpiku kości, degeneraci, pozbawieni ludzkich uczuć i moralności. Ludzie, którzy w dzieciństwie doświadczyli wiele zła i zostali boleśnie skrzywdzenia przez swoich bliskich. A z upływem czasu te wyrządzone krzywdy doprowadziły do wielu tragedii, których można byłoby uniknąć.

.

Mocna, brutalna, wciągającą, z pewnością dostarczy Wam wiele emocji i pozostania na długi czas w Waszych głowach. Mroczna, nie przewidywalna, z szybką akcją i bardzo zaskakującym zakończeniem, gratka dla fanów dobrych thrillerów. Mam w planach poznać bardziej twórczość autora, bo czytałam, że poprzednia seria była jeszcze lepsza, czy to jest możliwe? Muszę się przekonać 🤗

„(…) strach jest w przemocy najgorszy, sam fizyczny ból to tylko reakcja fizjologiczna organizmu”.

W Krakowie, w jednym z domów na ulicy Kruczej dochodzi do makabrycznej zbrodni. Pewnego dnia, mieszkająca tu rodzina składająca się z małżonków i dwójki ich małych dzieci, na zawsze zmieniła kształt. Kobieta i mężczyzna zostali brutalnie zamordowani niemal na oczach swoich dzieci, a one będą teraz musiały zmierzyć z wszechobecnym poczuciem straty.

Policyjne śledztwo rozpoczyna się z przytupem. Wszystko wskazuje na motyw rabunkowy. Jednak im bliżej śledczy przyglądają się całej sprawie, tym bardziej staje ona skomplikowana..

Rysy psychologiczne postaci to tu największy atut. Mnogość problemów i wątków oscylujących wokół przemocy i niemocy określa i przekracza ramy niewyobrażalnych uczuć i emocji osób doświadczających i tych z premedytacją zadających zarówno psychiczny, jak i fizyczny ból, który odciska swoje piętno na ciałach i umysłach..

„Szepty moich lęków” to ciekawie poprowadzona historia złożona z kilku aktów – wymagające doświadczenie nie pozostające bez echa w umyśle czytelnika. Sztuka jednego aktora, kilku epizodystów i statystów. Jest też miejsce dla suflera. Scena oprócz dobrze oświetlonych miejsc ma tu również zacienione zakamarki wypełnione mrokiem. Całość tworzy pełen bólu, cierpienia i bezradności wiarygodny i wcale nie czarno-biały obraz, niestety niepokojąco podobny do tych z naszego rodzimego „podwórka”..

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autora i coś czuję, że nie ostatnie.

Polecam.