Szept gór. Szepty rodu Eld Veriani. Tom 3

🗡️🐉 Szepty rodu Eld Veriani autorstwa Pauliny Hendel to cykl, który od pierwszych stron udowadnia, że polska fantastyka ma się doskonale. To opowieść pełna magii, niebezpiecznych tajemnic i bohaterów, których nie sposób pozostawić za sobą po zamknięciu książki. Każdy kolejny tom poszerza znany już świat, odkrywając nowe zakątki, stawiając przed postaciami coraz trudniejsze wybory i pokazując, że granica między dobrem a złem często jest znacznie bardziej rozmyta, niż mogłoby się wydawać. Paulina Hendel stworzyła historię, która wciąga bez reszty i nie pozwala oderwać się od lektury aż do ostatniej strony.

🗡️🐉 Wszystko zaczyna się od Zoyi – dziewczyny, która od zawsze znała swoje miejsce i nie spodziewała się, że los postawi ją w samym centrum wydarzeń mogących zadecydować o przyszłości całego świata. Z pozoru proste zadanie szybko wymyka się spod kontroli, a pałacowe bale, rodzinne sekrety i przepowiednie stają się jedynie początkiem znacznie większej przygody. Szczególnie urzekło mnie to, że bohaterka nie jest nieomylną wybranką losu. Bywa uparta, impulsywna i popełnia błędy, ale właśnie dzięki temu wydaje się autentyczna. Jej przemiana zachodzi stopniowo i naturalnie, a czytelnik ma wrażenie, że dojrzewa razem z nią.

🗡️🐉 Ogromnym atutem cyklu są bohaterowie drugoplanowi. Kael, Solen, Eryk czy tajemniczy Dragan nie pełnią jedynie funkcji tła dla głównej postaci. Każdy z nich ma własne motywacje, słabości i historię, która wpływa na podejmowane decyzje. Szczególną sympatią obdarzyłam Ragnę, której szczerość i cięty język wielokrotnie wywoływały uśmiech. Autorka świetnie buduje relacje między postaciami, unikając przesadnego dramatyzmu. Wątek romantyczny rozwija się subtelnie i nie dominuje nad fabułą, pozostając przyjemnym dodatkiem do pełnej napięcia historii.

🗡️🐉 Z tomu na tom świat przedstawiony nabiera coraz większego rozmachu. Zapora chroniąca ludzi przed zagrożeniem zza granicy, magiczne moce, smoki, dawne wierzenia i polityczne napięcia tworzą fascynującą mozaikę. Szczególnie podobało mi się to, że wraz z bohaterami odkrywamy nowe miejsca i poznajemy odmienne perspektywy. W trzeciej części cyklu autorka z powodzeniem burzy wcześniejsze przekonania czytelnika, pokazując, że potwór nie zawsze jest tym, za kogo go uważano, a bohaterstwo może przybierać różne oblicza. To właśnie te moralne niejednoznaczności sprawiają, że historia nabiera głębi.

‎ㅤ

🗡️🐉 Nie oznacza to jednak, że seria jest całkowicie pozbawiona drobnych niedoskonałości. Momentami niektóre konflikty wydawały mi się zbyt szybko rozwiązane, a część scen mogłaby zostać bardziej rozwinięta. Zdarzały się również sytuacje, w których logika działania mocy budziła moje pytania. Nie wpływało to jednak znacząco na odbiór całości, ponieważ styl Pauliny Hendel rekompensuje większość tych potknięć. Pisarka operuje lekkim, dynamicznym językiem, dzięki czemu przez kolejne rozdziały wręcz się płynie. To jedna z tych serii, przy których obiecujemy sobie jeszcze tylko jeden rozdział, a kończymy kilkadziesiąt stron później.

‎ㅤ

🗡️🐉 Szepty rodu Eld Veriani to cykl, który zaskakuje, wzrusza i dostarcza ogromnej frajdy z czytania. Łączy wartką akcję z refleksją nad lojalnością, odpowiedzialnością i ceną podejmowanych decyzji. Pokazuje, że prawdziwa siła nie zawsze tkwi w magii, lecz w umiejętności pozostania wiernym sobie nawet wtedy, gdy świat wymaga czegoś zupełnie innego. To opowieść o dorastaniu, przyjaźni i odnajdywaniu własnego miejsca pośród chaosu. Jeśli szukacie fantastyki z wyrazistymi bohaterami, dopracowanym światem i historią, która z każdym tomem nabiera rozpędu, cykl Pauliny Hendel zdecydowanie zasługuje na uwagę. Ja dałam się porwać szeptom Eld Verianich i z ogromną niecierpliwością czekam na to, dokąd zaprowadzą Zoyę kolejne rozdziały tej niezwykłej opowieści...

Ile razy byliście zaskoczeni, gdy myśleliście, że dana seria jest trylogią, a podczas czytania okazało, się, że będą jeszcze kolejne części? 😏

Miałam tak w przypadku najnowszej serii Pauliny Hendel 😅 jednak już podczas czytania gdzieś mi minęła w SM informacja, że na tej części ta historia się nie kończy. I dobrze!!

Autorka skupiła się tutaj na rozbudowaniu wykreowanego świata, wrzucając bohaterkę do wrogiego plemienia zamieszkującego górę Azgedur. Dzięki temu poznajemy ich wersję wydarzeń, a także motywy, którymi się kierują. Okazuje się, że aż tak nie różnią się od mieszkańców Fialgadar. Zoya lepiej poznaje społeczność oraz samego wodza - owianego złą sławą Dragana i powoli przekonuję się, że nie jest on wcale taki straszny.

Mimo gościnności i zainteresowania ze strony wodza, Zoya wciąż pragnie wrócić do domu. Jednak zbliża się zima, a ta pora roku w górach jest wyjątkowo niebezpieczna...

Ta część początkowo trochę mi się dłużyła, Zoya nie jest zbyt domyślną istotą, więc niektóre jej "odkrycia" sprawiały, że przewracałam oczami. Jednak druga połowa książki zyskała moją większą uwagę, choć brak domyślności głównej bohaterki także tu rzucał się w oczy. Trzeba jednak przyznać, że autorka była konsekwentna w opisie jej działań 😏

Na duży plus zasługuje upór bohaterki w dążeniu do swoich celów, a także kierowanie się intuicją w kontaktach z Draganem.

Zakończenie tej części bardzo mi się podobało. Jestem bardzo ciekawa jak dalej potoczą się losy tej młodej dziewczyny, więc z niecierpliwością czekam na kolejne tomy.

„Szept gór” to trzecia część cyklu „Szepty rodu Eld Veriani” nie tylko utrzymuje wysoki poziom poprzednich tomów, ale wręcz rozszerza perspektywę i pokazuje, że świat stworzony przez Paulinę Hendel jest znacznie bardziej złożony, niż mogło się wydawać na początku. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć historie pełne emocji, napięcia i fantastycznego klimatu. Miałam ochotę na ponowne wkroczenie do tego świata przepełnionego niebezpieczeństwami, magią i smokami w tle. Cieszę się, że mogłam to zrobić i kolejna pięknie wydana książka była trzymana w moich dłoniach.

Główną bohaterką opowieści autorstwa Pauliny Hendel pod tytułem „Szept gór” jest Zoya, dziewczyna, która po wydarzeniach z poprzedniego tomu znajduje się w sytuacji, jakiej nigdy się nie spodziewała. Cudem unika śmierci, jednak jej ocalenie ma wysoką cenę. Ranna, osłabiona i pozbawiona części swoich magicznych zdolności budzi się w Azgedur, ukrytym wśród gór mieście, zamieszkiwanym przez ludzi, których od zawsze uważała za wrogów. Zoya musi nauczyć się funkcjonować w zupełnie obcej rzeczywistości. Jej jedynym sprzymierzeńcem staje się Dragan, tajemniczy przywódca skalnego ludu. Problem w tym, że właśnie jego imię od lat budziło strach, a historie krążące na jego temat przedstawiały go jako bezwzględnego potwora. Im dłużej jednak Zoya przebywa w Azgedur, tym częściej zaczyna zastanawiać się, czy wszystko, czego ją uczono, było prawdą. Czy dziewczyna sobie poradzi z tak wieloma wyzwaniami?

„Szept gór” jest książką dojrzalszą od poprzednich części. Historia zwalnia w odpowiednich momentach, pozwalając lepiej poznać świat i jego mieszkańców. Niektórym może brakować nieco większej dynamiki, ale mnie takie rozwiązanie bardzo odpowiadało. Zoya nadal pozostaje bohaterką, którą bardzo łatwo polubić. Jest uparta, impulsywna, momentami zbyt pewna siebie, ale właśnie dzięki temu wydaje się autentyczna. Szczególnie interesujące było obserwowanie jej w sytuacji, gdy została pozbawiona swojej największej przewagi. Musi polegać na własnym sprycie, doświadczeniu i sile charakteru. To sprawia, że jej rozwój w tej części wydaje się jeszcze bardziej wyraźny. „Szept gór” bardziej stawia na rozwój świata i bohaterów niż na spektakularne zwroty akcji, choć i tych nie brakuje. Paulina Hendel stopniowo odsłania kolejne elementy układanki, a im więcej odkrywamy, tym bardziej widać, jak starannie została zaplanowana cała seria. przeczytałam z ogromną przyjemnością. To książka, która nie tylko rozwija historię Zoyi, ale przede wszystkim zmienia sposób patrzenia na cały przedstawiony świat. Po zakończeniu miałam więcej pytań niż odpowiedzi, ale właśnie to sprawiło, że od razu nabrałam ochoty na kolejny tom. Dla fanów serii będzie to obowiązkowa lektura, a dla mnie jedna z najbardziej intrygujących części cyklu do tej pory.

Na rynku wydawniczym są takie książki i tacy autorzy, że nie potrafię przejść obojętnie obok nowych książek. Właśnie tak jest z Pauliną Hendel. Uwielbiam jej twórczość, od dnia, gdy mój szwagier polecił mi jej książki. Od tamtej pory wiele się zmieniło, szwagra już pożegnałam, jednak po książki Pauliny Hendel nadal sięgam. Niedawno polecałam wam drugi tom z cyklu Szeptu rodu Eld Veriani, a teraz przyszedł czas na tom trzeci. “Szept gór” od razu wciągnął mnie w swój magiczny świat, powodując, że zapomniałam o świecie. Zintegrowana oprawa, ilustracje i mapa, tylko pogłębiają mój zachwyt. Pierwsze spojrzenie na książkę spowodowało u mnie szczęście. Mamy mapę i zapowiedź kolejnych tomów, a miała to być trylogia. Autorka potrafi nas przyjemnie zaskoczyć.

Koniec “Szeptu wiatru” był szybki, niebezpieczny dla głównej bohaterki i pozostawiając czytelnika w napięciu. Dlatego w tym tomie autorka postawiła na odrobinę spokoju i leczenia ran. Jednak niech was to nie zwiedzie. Nadal nie zwalniamy tempa akcji. Mimo że Zoya ma plan, by uciec z rąk Dragana, to jej umysł nawet na chwile nie zwalniał. Szukała słabych punktów, dróg ucieczki i pochłaniała wszystkie istotne informacje, by przekazać wszystko przyjaciołom. Jednak nie wiedziała, że Dragan pokazuje jej inna twarz, niż ta, która została jej przedstawiona w innym klanie. Jaka jest prawda?

Zakończenie tego tomu to czyste złoto. Właśnie tak opisuje się najlepsze książki. Właśnie ten tom jest moim faworytem tego roku i wyczekuję informacji o kolejnym tomie. Kto wie, może przebije ten. Mogłam domyśleć się, że to, co pokazuje Dragan, może być podstępem, jednak nie spodziewałam się tego, co przygotowała dla nas autorka. Tempo akcji jest przyjemne, zwolniliśmy, by pod koniec podkręcić akcję i przyśpieszyć. Wszystko wydaje się idealnie wyważone.

Jeszcze sporo przed nami, wiele tajemnic nie zostało jeszcze ujawnionych, a to co już wiemy, może tak wiele namieszać w historii, że spodziewam się samych wspaniałych tomów. Emocje, jakie wzbudziła ta książka we mnie, są tak skrajne, jednak zarazem pozytywne. Dziękuję wydawnictwu Fabryka słów za możliwość towarzyszenia Zoya w jej przygodzie.

Q: Myśleliście kiedyś, że seria zmierza ku końcowi, a autor/autorka Was zaskoczył/a?

Zoyi przygód ciąg dalszy. Spodziewałem się, że będzie to trylogia, a okazało się, że "Szepty rodu Eld Veriani" otrzymają łącznie aż 5 tomów, zatem "Szept gór" to dopiero połowa tego ciekawego cyklu fantasy.

"Szept gór" jest jak dla mnie książką inną niż poprzednie tomy. Przede wszystkim jest to powieść stateczniejsza i mniej dynamiczna niż wcześniejsze części, ale wcale nie gorsza. "Szept ognia" i "Szept wiatru" były bardziej powieściami drogi, do tego było w nich więcej akcji, walki i magii, ale i Zoya miała towarzyszy swoich przygód, Kaela i Solena. Tutaj mamy jedynie Zoyę, która musi przetrwać za Zaporą wśród Ludzi Gór. Pierwsza połowa książki to głównie opisy zwyczajów Ludzi Gór i życia wśród nich, a także przyzwyczajanie sie, że są tylko ludźmi, a nie potworami, natomiast potwory, z którymi do tej pora Zoya walczyła, wcale nie są takie strasznie, przynajmniej nie cały czas.

Więcej akcji i przede wszystkim zwrotów akcji pojawia się w drugiej części książki. Niektóre przewidziałem, inne mnie zaskoczyły, więc zdecydowanie się nie nudziłem. Końcówka sugeruje, że ostatnie dwa tomy serii będą obfitowały w mocną akcję i walkę z użyciem magii.

Mam wrażenie, że "Szept gór" jest takim wytchnieniem po dwóch pierwszych powieściach z serii, a jednocześnie ostatnim momentem spokoju dla Zoyi i innych bohaterów. Liczę na mocną akcję w kolejnej powieści. Dobrze czytało się tę spokojniejszą książkę, ale mam nadzieję, że kolejna będzie dynamiczniejsza, zwłaszcza, że szykuje się walka na dwa fronty.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.