Wisielcza Góra

Jedna z lepszych książek, jakie czytałam. Opowieść bardzo wciągająca, ciężko przestać czytać. W dodatku umiejętnie i ciekawie przestawione słowiańskie demony. Jeśli chodzi o fabułę, również jestem pod wrażeniem. Bardzo polecam każdemu, autorka znów pokazała nam co potrafi :]

Paulina Hendel od pierwszego momentu, kiedy miałam do czynienia z jej prozą, pokazuje mi, że doskonale wie, o czym pisze, i świetnie czuje się w tworzonym przez siebie świecie. Nie inaczej było w przypadku "Wisielczej Góry" - sięgnięcie po słowiańskie podania i legendy, zbudowane napięcie i nadprzyrodzone istoty sprawiły, że nie mogłam oderwać się od lektury, potrzebowałam czytać kolejne rozdziały, byle tylko chłonąć tę opowieść. Dobrze przedstawieni bohaterowie, odpowiednia dynamika i tempo akcji. To była naprawdę poruszająca i zapadająca w pamięć czytelnicza przygoda, która dostarczyła też dreszczyku grozy.

"Wysoka, potężna postać z końską czaszką na głowie stanęła za nimi. W rękach dzierżyla wielki młot. Anka wolała nawet nie myśleć, do czego miał służyć."

Uprzedzam, że po przeczytaniu prologu nie będziecie w stanie odłożyć tej historii, więc zanim zaczniecie zarezerwujcie sobie czas aby móc przeczytać całość.

Małe, pełne tajemnic miasteczko gdzieś w Polsce, słowiańskie demony i rodzeństwo, które staje się świadkiem niezwykłych zdarzeń. Zacznę od tego, że wbrew pozorom nie jest to tylko książka dla młodzieży, myślę, że spokojnie odnajdzie się w niej każdy kto gustuje w rodzimej fantastyce. Poza tym autorka ma bardzo przyjemny styl pisania, a fabuła jest dynamiczna i prze do przodu zabierając razem ze sobą czytelnika pozwalając mu się stać uczestnikiem tej niesamowitej historii. Warto zauważyć, że poza rozrywką, "Wisielcza góra" pokazuję, jak ogromnym, jednak wciąż ignorowanym, problemem jest uzależnienie od internetu, zwłaszcza wśród młodych ludzi. Niezwykle klimatyczna, pełna niesamowitości opowieść, idealnie wpisująca się w jesienno-zimowy nastrój.

Okej, jeszcze jedno, ta książka jest absolutnie cudownie wydana, ale z drugiej strony to @weneedyabooks , więc nie powinnam się dziwić.

W szkole poznajemy mitologię grecką, szczegółowo omawiając opowieści o bogach i herosach. Niewiele za to mamy do czynienia ze słowiańskimi mitami, które są nam przecież bliższe, bo przez lata stanowiły codzienność naszych przodków. Z pomocą przychodzi nam Paulina Hendel, która w swoich książkach przybliża rozległy świat demonów i słowiańskich bóstw. W najnowszej książce „Wisielcza góra” autorka zabiera nas do Grobowic — miasta innego niż wszystkie nie tylko dlatego, że nie widać go na mapach.

Powieść rozpoczyna lekko przerażający prolog, który od razu pozwolił mi wczuć się w klimat książki. Jest ON niezwykły — nawet w początkowych rozdziałach, gdy akcja rozwijała się powoli, wciąż czułam pewien niepokój. Wczytywałam się w kolejne zdania, przeczuwając, że miasto ukrywa coś przerażającego przed Sokołami, a ktoś tylko czeka, by zaatakować ich w odpowiednim momencie. Grobowice to wyjątkowa mieścina. Z jednej strony strach w niej o własne życiem, bo w czasie politycznej walki o posadę burmistrza co rusz ktoś zostaje znaleziony martwy. Z drugiej to miasto, które kusi leniwym tempem życia, niespotykanymi nigdzie indziej świętami oraz przypomina o tym, że życie nie powinno toczyć się jedynie w wirtualnej rzeczywistości. Najdotkliwiej z całej trójki Sokołów dowiaduje się o tym Anka, która nie potrafi nie być w stałym kontakcie ze światem. Ta bohaterka jest strasznie irytująca i dość trudno było mi obdarzyć sympatią. Jednak w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że choć Anka jest denerwująca, to jednocześnie jest w niej coś takiego, że z biegiem czasu można się do niej przekonać. Jej zupełne przeciwieństwo to Antek, który ma serce na dłoni i jest lojalnym przyjacielem, którego każdy chciałby mieć. Jednakże najbardziej z całego rodzeństwa polubiłam ośmioletnią Nastkę — rezolutną, bystrą dziewczynkę. To przez jej dziecięcą ciekawość czytelnik zaczyna poznawać barwną, ale również mroczną, drugą twarz Grobowic. Mimo że w książce jest dużo wydarzeń, o których aż strach czytać, gdy za oknem panuje ciemność, to napięcie co trochę rozładowują liczne wstawki humorystyczne. Czytając, bawiłam się wyśmienicie, choć początkowo trudno było mi wgryźć się w historię. Zakończenie pozostawiło mnie z niedosytem. „Wisielcza góra” skończyła się zdecydowanie za szybko. Chciałabym jeszcze trochę pobyć w Grobowicach i dalej towarzyszyć Sokołom.

Na koniec dodam, że było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Pauliny Hendel.

"Wisielcza góra" Paulina Hendel

Tytuł książki "Wisielcza góra" automatycznie przykuł moją uwagę. Brzmiał tajemniczo, intrygująco lecz zarazem też przerażająco.

Tytułowa Wisielcza góra to miejsce owiane niepokojącą historią oraz przesiąknięte pradawną mocą, która od lat pozostawała uśpiona.

Co złego więc może się stać gdy trójka nastolatków, a właściwie jedno przebojowe rodzeństwo Sokołów dotrze do Grobowic? Pozornie możemy zakładać, że nic szczególnego. Ot poszwendają się po mieście, bez wyrządzania większej szkody.

Grobowice to specyficzne miasteczko, o czym Sokołowie- Anka, Antek i Nastka wkrótce po swoim przyjeździe się dowiadują. Brak internetu i zasięgu, nie napawa nastolatków optymizmem. W miasteczku napotykają skrytych i co najmniej dziwnie zachowujących się miejscowych oraz żądne krwii stwory, znane dotychczas jedynie z ludowych opowieści...

Sama obecność nastolatków będzie w stanie wywabić te legendarne i dotychczas pozostające w ukryciu demony, przez co Sokołowie nie raz, i nie dwa wpakują się w nie lada kłopoty...

Po zapoznaniu się z opisem książki wiedziałam, że "Wisielcza góra" to pozycja wręcz stworzona dla mnie. Wciągająca akcja, rodzeństwo pakujące się w kłopoty i wątki z mitologii słowiańskiej to motywy, które wprost uwielbiam w fantastycznych książkach młodzieżowych. Gdy tylko nadarzyła się okazja i znalazłam wolną chwilę, którą mogłam przeznaczyć tylko dla siebie, bez zastanowienia sięgnęłam po "Wisielczą górę" z myślą, że spędzę w opisanym w książce świecie kilka miłych wieczorów. Nie podejrzewałam jednak, że przygody bohaterów i niesamowity klimat tej pozycji wciąganą mnie do tego stopnia, że nie będę się w stanie od niej oderwać i już na drugi dzień skończę tę wspaniałą historię.

Lekki styl Pauliny Hendel z dodatkiem dobrego humoru w dialogach i wartkiej akcji, przesyconej stworami z mitologii słowiańskiej, przyczyniły się do powstania powieści, w której każdy miłośnik fantasy znajdzie coś dla siebie!

Gorąco polecam i zachęcam do lektury!