Szczęście rodziny Marsdenów

Druga książka Karoliny Stępień pt. "Szczęście rodziny Marsdenów" została skategoryzowana jako kryminał / thriller. Ja niestety niewiele z tych gatunków tam znalazłam, bliżej książce było do młodzieżówki czy jakieś obyczajówki o nastolatkach.

Całość niestety jest bardzo nierówna – początek i niewielki fragment pod koniec dają nadzieję, że może jednak nie będzie trzeba ocenić jej najniżej, niestety środek i sama końcówka temu przeczą. Nie wiem tak naprawdę co tak książka miała na celu – autorka poruszyła w niej za dużo wątków, za bardzo namieszała w klimatach, które chciała oddać, przez co nie wyszło z tego tak naprawdę nic konkretnego. Bohaterki były dziwne, płaskie, bez jakiejkolwiek psychologii, problemy rodzinne gdzieś tam zarysowane, ale nie przekazały żadnego przesłania, a dziwne, jakby pseudopoetyckie opisy przyrody pogłębiły tylko panujące już zamieszanie. Styl co prawda w większości był poprawny, ale rzuciły mi się też w oczy dziwne powtórzenia fragmentów – miałam wrażenie deja vu. Albo więc w ogóle nie zrozumiałam o co w tej książce chodziło, ale faktycznie nie była to spójna i dopracowana historia.

Jedynym prawdziwym plusem tej książki jest dla mnie jej okładka - intrygująca, tajemnicza, z klimatem - jest wszystkim tym czym środek niestety nie jest.

"Bo właśnie tym było Conetoe - niedużą mieściną, której nie dotykały zawirowania świata, kwitnącą na wiosnę i skrzącą się na biało w zimie, z niewielkim centrum, pełnym ceglanych budynków."

"Bo niektóre tajemnice chcą zostać odkryte, nawet jeśli były ukryte pod ziemią przez dwadzieścia lat."

Tajemnicza, magiczna, z pogranicza jawy i snu taka jest właśnie debiutancka powieść Karoliny Stępień "Szczęście Rodziny Marsdenów".

Akcja powieści rozgrywa się w małej miejscowości Conetoe. Tam właśnie mieszka rodzina Marsdenów. Rodzina uważana przez wszystkich za pechową. Przecież tylko pech może być odpowiedzialny za tak wiele nieszczęść, które spadło na tę rodzinę. Jednym z nieszczęść było zaginięcie przed dwudziestoma laty Mattiasa Marsdena. Pewnego dnia w pobliskim lesie zostało odnalezione jego ciało.

Trzy siostry, Elenor, Clementine oraz Ginger, krewne Mattiasa, będą próbowały rozwiązać zagadkę związaną z jego śmiercią. W śledztwie będzie pomagał im Dirk, syn szeryfa, który pragnie doświadczyć czegoś niezwykłego. Młodzi ludzie wpadają na pewien trop. Ślady prowadzą ich do opuszczonego domu znajdującego się w lesie. W budynku znajdują się dziwne rysunki istoty o głowie w kształcie jeleniej czaszki i porożu porośniętym bluszczem. Czy ta istota istnieje naprawdę? Czy ma coś wspólnego ze śmiercią wuja trzech sióstr? Czy nastolatkom, które zmagają się z rodzinnymi problemami, uda się dowiedzieć, kto stoi za zabójstwem wuja Mattiasa? Czy rodzina Marsdenów zazna w końcu szczęścia i spokoju?

Lektura powieści "Szczęście rodziny Marsdenów" była lekka i przyjemna. Spędziłam miło czas z tą książką. Podobał mi się jej magiczny i tajemniczy klimat, świat wykreowany przez autorkę - mała, prowincjonalna miejscowość, w której każdy czuje się dobrze i znajdzie swoje miejsce. Podobał mi się również sam pomysł na fabułę powieści. Bohaterami książki są nastolatkowie i to oni wchodzą w rolę detektywów. Może nie do końca to śledztwo zostało dopracowane, ale pomysł fajny. Zabrakło mi budowania napięcia w trakcie lektury, a także nieco szybszego tempa akcji. Trochę za mało się działo w tej książce. Uważam też, że niektóre wątki mogłyby być bardziej dopracowane. Jednak mimo tych kilku niedociągnięć książka podobała mi się. Myślę, że autorka ma bardzo duży potencjał i kolejna powieść będzie jeszcze lepsza. Mocno trzymam kciuki za rozwój twórczości Pani Karoliny. Bardzo podobał mi się styl i język tej powieści. Moją uwagę przyciągnęły opisy miejsc, sytuacji, co raczej rzadko mi się zdarza. Książka porusza też problem alkoholizmu, wychowania bez matki, problemy starszych osób zmagających się z demencją. Polecam przeczytać 😉

Już od jakiegoś czasu nadrabiam książki, które dostałam do recenzji. Staram się zmniejszać mój stos, bo zaczyna mi psychicznie ciążyć niewypełniony obowiązek 😉

Po pięknych obyczajówkach postanowiłam sięgnąć po coś bardziej mrocznego. Postawiłam na kryminał, który zapowiadał się bardzo tajemniczo. I w zasadzie taki był. Otaczający dom las, bagna i zmrok sprawiały, że mroczna aura nie znikała. Była tajemnica, której rozwikłanie nie zajęło mi wiele czasu. W sumie oczekiwałam troszkę bardziej wymyślnego zakonczenia, a to które zafundowała nam autorka było nijakie. Nie wiem dlaczego książka została sklasyfikowana jako kryminał. W moich oczach była to lekko mroczna młodzieżówka, o nastolatkach chcących rozwikłać sprawę tajemniczej postaci. Było to przyjemne, ale nie spektakularne. W książce nie działo się wiele, nie było tam nieoczekiwanych zwrotów akcji. W zasadzie działo się bardzo mało, ale nie powiem, żeby nie było to interesujące. Ma to swój niepowtarzalny klimat. Jednak dla osób lubiących wartkie akcje, emocje radzę sięgnąć po coś innego. Tutaj mamy nastrojowość opisaną żółwim tempem.

Książka, o której dziś Wam co nieco opowiem, to klimatyczna, może nieco zagmatwana, ale równocześnie ciekawa opowieść o rodzinie skrywającej tajemnicę. O trzech bardzo różnych i bardzo niezwykłych siostrach - Elenor, Ginger oraz Clementine. "Szczęście rodziny Marsdenów" Karoliny Stępień to historia trochę magiczna, opowiadająca o pechu, z którego słynie tytułowa rodzina i który w jakiś tajemniczy i niezrozumiały sposób przekazuje innym. A na dodatek (bo jak pech, to pech) po 20 latach na światło dzienne wychodzi nieprzyjemna sprawa, która spotkała kiedyś rodzinę. I otóż siostry postanawiają rozwikłać tajemnicę śmierci wyłowionego z bagien Mattiasa Marsdena, który przed laty zaginął i nikt nie mógł dociec, co się z nim stało. Czy był to nieszczęśliwy wypadek, pech który od zawsze prześladuje rodzinę, czy może zaplanowane morderstwo? Po odpowiedzi na te pytania dziewczyny trafiają do starego, opuszczonego domku. Czy rozwiążą zagadkę śmierci członka swojej rodziny? Książka jest napisana językiem, można by rzec, dość ciężkim, przez co czyta się ją średnio płynnie. W opowieści nie ma zbyt wiele akcji, więc jeśli nastawiacie się na kryminał, który nie pozwala odetchnąć z nadmiaru emocji, to tego w tej książce nie znajdziecie. Historia toczy się bardzo wolno i spokojnie, w swoim, dość żółwim tempie, ale jest w tym coś, co nadaje lekturze nastrojowości i specyficznego klimatu. Nie nastawiacie się również, że jest to jakiś horror czy zionący grozą i mrokiem thriller. Nic z tych rzeczy. To spokojna, ale jednak nad wyraz ciekawa książka, która może nie porywa, ale sprawia, że chce się do niej wracać. Myślę, że najlepiej będzie, jak ocenicie ją sami.

Każdy ma swoje tajemnice, każda rodzina je skrywa w swoim domu i sercu. Marsdenowie uchodzą za rodzinę nie tylko pechową ale i przynoszącą pecha innym. Czy kiedykolwiek los stanie się dla nich bardziej łaskawy?

*

Przyznam, że spodziewałam się tutaj więcej grozy, więcej mroku i gęstej mgły, nadającej całości wielkiego rozmachu. Tutaj jednak fabuła płynęła swoim powolnym, ale ciekawym tokiem. Dlatego każdemu, kto chciałby za nią chwycić i sprawdzić na własnej skórze jej wady i zalety, polecam nie nastawiać się na nic. Po prostu ją przyjąć, taką jaka jest i cieszyć się ciekawą formą. Książka o rodzinie, która w życiu rzeczywiście nie na łatwo, która uchodzi pośród wszystkich za pechową i to wcale nie mija się z prawdą. W dodatku po dwudziestu latach wychodzą na jaw nowe fakty dotyczące tragedii, która kiedyś ich dotknęła. To otwiera na nowo rany i sączy w nie sól. Morderstwo? Nieszczęśliwy wypadek? Czym było to niefortunne zdarzenie sprzed lat? Trzy siostry, tak różne od siebie szukają prawdy. Trop prowadzi je w mury starego, opuszczonego domu i zaczyna się powolne odkopywanie tego, co już dawno zostało zapomniane... to debiut autorki, na który zwróciłam uwagę - nie ukrywając - przez samą okładkę. Okazało się, że jest idealnie wpasowana w wydarzenia opisywane w środku. Czyta się z ogromnym zaciekawieniem, choć zabrakło szybszego tempa, większego przytupu i wartkiej akcji, chociaż momentami. Co nie wyklucza tego, że znalazło się tu miejsce dla połączenia zarówno tego co realne, jak i tego co odbiega od rzeczywistości. Wiele tu poszukiwania prawdy i samych siebie, kiedy bohaterowie zaglądają we własne dusze i szukają odpowiedzi. To zawsze wprowadza lepszy i ciekawszy nastrój w powieść, kiedy widzimy te ludzkie odruchy i uczucia nimi targające.