Strażnik jeziora. Detektyw Norbert Krzyż. Tom 1

Żywiec i okolice, rok 2017. Prywatny detektyw Norbert Krzyż dostaje informację o brutalnym morderstwie i porzuceniu zwłok 16-letniej Emilii w łódce na Jeziorze Żywieckim. Wcześniej Krzyż został zatrudniony przez dziadka ofiary i miał za zadanie odnalezienie zaginionej dziewczyny. Pierwsze podejrzenia co do sprawcy morderstwa kierowane są w stronę Alana Węglarza, który to znika bez śladu. Tym razem detektyw Krzyż zostaje zatrudniony przez rodziców Alana i ma za zadanie odnaleźć go całego i zdrowego. Mężczyzna w dalszym ciągu próbuje dowiedzieć się również, czy to faktycznie młody Węglarz stoi za zabójstwem nastolatki. W ten oto sposób zostaje uwikłany w cały żmudny proces poszukiwawczy, w którym wiele jest tropów, wielu podejrzanych i niestety kolejnych trupów.

Dużym plusem jest sama postać detektywa Krzyża, który nie został w żaden sposób wyidealizowany przez Autora. Miał wiele teorii, w których często się gubił, błądził, szukał po omacku. To inteligentny mężczyzna, ale niestety słabo sobie radzący w życiu prywatnym. Odkąd został prywatnym detektywem, całe swoje życie poświęca pracy. Niedosypia, niedojada i wciąż rozmyśla o tym, co się mogło wydarzyć i jak doprowadzić sprawę do końca.

„Strażnik jeziora” to debiutancki kryminał Michała Zgajewskiego, będący pierwszym tomem nowej serii kryminalnej o detektywie Norbercie Krzyżu.

Całość została opowiedziana w sposób przystępny, jednak w pewnym momencie całkiem łatwo było się pogubić. Autor zaserwował czytelnikowi wiele wątków, teorii oraz tropów, w których bez wnikliwego czytania dość szybko wszystko mogło nam się zagmatwać. Być może nie jest to kryminał stale trzymający w napięciu, jednak przemyślany i bardzo dobrze poprowadzony. Składa się on z wielu tropów, które niczym puzzle, krok po kroku, powoli i starannie, zostają wpasowane w odpowiednie miejsce, a czytelnik otrzymuje odpowiedzi na pojawiające się pytania.

W książce tej znajdziemy elementy mitologii słowiańskiej, tajemnice z przeszłości, żywieckie jezioro będące mrocznym tłem całej historii oraz lokalną społeczność. To kawał dobrej, wciągającej lektury z trudnym do przewidzenia zakończeniem. Całość oceniam jak najbardziej pozytywnie i gratuluję Autorowi udanego debiutu. Już teraz czekam na drugi tom z detektywem Krzyżem!

Michał Zgajewski na naszym rynku literatury kryminalnej debiutował “Strażnikiem jeziora”, pierwszym tomem serii żywieckiej z detektywem Norbertem Krzyżem. Jest to kryminał nawiązujący do tego, co tak lubię i cenię w nieco starszych, tych rasowych kryminałach - zagadka jest solidna, a choć zbrodnia brutalna, to nie na brutalności się skupiamy, a na tajemnicach i charakterach postaci. To w ludziach spotykanych w powieści szukamy rozwiązania zagadki, w tych zwyczajnych społecznościach, tak przecież normalnych na co dzień. Dopiero gdy zaczyna się grzebać, dociekać, ukazuje się, że każdy pod płaszczykiem skrywa jakieś dawne brudy… I tym zajmuje się główny bohater, który jest zarazem narratorem powieści - obserwuje, podgląda, dedukuje. Sam nie jest kryształowo czysty, jedyne w czym sobie radzi, to praca, choć i przy niej nie szczędzi sarkazmu. A jednak mimo to z biegiem lektury zaczynamy dostrzegać go takim jakim jest - mężczyzną z ciągotkami do alkoholu, niepotrafiącym zbudować zdrowego związku, samotnym i nieszczęśliwym. To też znamy ze starszych kryminałów, ale to cały czas się dobrze sprawdza. Autor poza tym czerpie jeszcze z historii miejsca, historii Jeziora Żywieckiego, delikatnie też zahacza o temat mitologii słowiańskiej czy podejścia do życia, perspektyw młodych ludzi we współczesnym niewielkim miasteczku. Solidny, dopracowany, przemyślany debiut! Czekam na więcej!

Czy lubicie książki w których rozpościera się mrok noir? Jeśli odpowiedź jest twierdząca to mam dla was propozycję, „Strażnik jeziora” Michała Zgajewskiego to książka, która powinniście się zainteresować. Chociaż została wydana w zeszłym roku trafiłam na nią dopiero teraz, ale nie żałuję. Lepiej późno niż wcale, prawda? Moją pierwszą książką autora, którą czytałam były „Czarnobogi”, przenoszące czytelnika do wsi, która żyła folklorem, dawnymi wierzeniami i potrafiła wodzić mnie za nos. Postanowiłam sięgnąć po inne książki autora i natrafiłam na serię z detektywem Norbertem Krzyżem. Cieszę się, że miałam okazję poznać i bohatera, który potrafi zwrócić na siebie uwagę. Detektyw z doświadczeniem i przeszłością, przytłoczony światem i jego realiami, każdy się z czymś mierzy, jak będzie tym razem?

Głównym bohaterem książki autorstwa Michała Zgajewskiego pod tytułem „Strażnik jeziora” jest Norbert Krzyż, to były policjant, będący obecnie prywatnym detektywem. Mężczyzna nie stroni od alkoholu, ma cięty język i wyjątkowy talent do pakowania się w kłopoty. Co najbardziej mnie w nim ujęło to fakt, że nie potrafi przejść obojętnie obok niesprawiedliwości. Akcja książki rozgrywa się w Beskidzie Żywieckim, gdzie zaginęła pewna nastolatka. Do tej sprawy zostaje wynajęty Norbert Krzyż, jednak okazuje się, że sprawa z zaginięcia uzyskuje zupełnie inny status. Emilia zostaje znaleziona martwa, jej ciało wyłowiono z Jeziora Żywieckiego. Na jej profilu w mediach społecznościowych pojawiła się grafika z wizerunkiem topielicy, postaci ze słowiańskich wierzeń. Co to może oznaczać? Sytuacja się zaognia, podejrzenia padają na chłopaka Emilii, który gra w metalowej kapeli inspirującej się mitologią słowiańską. Po jej śmierci Alan znika bez śladu. Jego rodzice, przekonani o niewinności syna, zwracają się do Krzyża z prośbą o pomoc w odnalezieniu chłopaka i oczyszczeniu go z zarzutów. Równocześnie u detektywa pojawia się dziadek dziewczyny, wpływowy lokalny przedsiębiorca, który zleca mu to samo zadanie. Jego cel jest jednak zupełnie inny, chce odszukać chłopaka celem dokonania zemsty. Co zrobi Krzyż? Gdzie tkwi prawda? Czy jest ona po środku, czy kryje się zupełnie gdzie indziej?

„Strażnik jeziora” to książka, która uczy, że nie zawsze wszystko jest takie na jakie wygląda. Śledztwo Norberta Krzyża prowadzi w głąb mrocznych tajemnic małej społeczności, gdzie stare urazy, rodzinne sekrety i lokalne legendy splatają się w jedną sieć kłamstw. Zastanawiałam się, czy uda mu się rozsupłać wszystkie węzły, aby odkryć prawdę. Norbert Krzyż to mężczyzna z pozoru cyniczny i twardy, musi zmierzyć się nie tylko z kłamstwami innych, ale i z własnymi demonami. Tego właśnie oczekiwałam od Michała Zgajewskiego, ukazania bohatera, jako coś więcej niż tylko przez pryzmat pełnionych obowiązków. Zamiast idealnego śledczego, dostajemy człowieka, który równie często potyka się, co trafia na właściwy trop. Może właśnie dlatego jego walka o prawdę wydaje się bardziej ludzka i emocjonalna. Książka zaskakuje dojrzałością, klimatem i pomysłem na połączenie klasycznego kryminału z elementami słowiańskiej mitologii. Autor z wyczuciem kreśli portret małej społeczności, w której każdy zna każdego, a mimo to prawda zdaje się być najpilniej strzeżoną tajemnicą, nawet w przypadku tragedii. „Strażnik jeziora” to jedna z takich książek, w których każdy trop prowadzi do następnego, a nowe odkrycie rodzi więcej pytań niż odpowiedzi. Przeszłość nigdy całkowicie nie znika, natura ludzka bywa równie tajemnicza jak głębiny jeziora, w których może czaić się topielica. Książkę czytało mi się trochę jak skandynawski noir, powolny, mroczny, osadzony w naturze, która wie więcej, niż chce przekazać. Cieszę się, że to pierwsza część książek z tym detektywem, co znaczy, że uda mi się lepiej go poznać, jak i samego autora.

"Strażnik jeziora" to debiut Michała Zgajewskiego i pierwsza część serii kryminalnej z prywatnym detektywem Norbertem Krzyżem.

Gdy ciało zaginionej nastolatki zostaje odnalezione pod powierzchnią Jeziora Żywieckiego, wynajęty do jej poszukiwań Norbert Krzyż wie, że zawalił sprawę, ignorując trop związany z Topielicą. Podejrzenia padają na potencjalnego chłopaka dziewczyny, który również przepadł bez wieści. Jego rodzice chcą go odnaleźć i oczyścić z zarzutów, a pomóc w tym ma Norbert. Problem w tym, że bezkompromisowy dziadek dziewczyny pragnie aktu zemsty na winnym w jego oczach chłopaku. Rozpoczyna się morderczy wyścig.

Akcja rozgrywa się w malowniczych plenerach wokół Jeziora Żywieckiego, które odrobinę znam z autopsji.

Osobiście uwielbiam wszelkie nawiązania do naszych słowiańskich bóstw, podań i legend, dlatego, gdy pojawiły się takowe, z radości zacierałam ręce.

Kreacja psychologiczna postaci jest bez zarzutu, a postać detektywa o ciętym języku i niesamowitym talencie do pakowania się w kłopoty, plasuje się w czołówce moich ulubieńców.

Zgajewski potrafi utrzymać ciekawość czytelnika, zaskakując go nagłymi zwrotami akcji i odpowiednio stopniując napięcie. Rzetelne i niebywale interesujące śledztwo ujawnia brudne tajemnice mieszkańców wsi. Kłamstwa, zdrady, zależności, zadawnione krzywdy i chora ideologia, to tylko czubek góry lodowej.

Autor w jedynej historii połączył szokującą zbrodnię, ciekawe śledztwo, lokalny folklor i historię z rozbudowaną warstwę obyczajową, nadając całości niesamowitego pulsującego niepokojem klimatu.

Nietypowo wyeksponowane ciało nastoletniej Emilki znaleziono nad Jeziorem Żywieckim. Prywatny detektyw Norbert Krzyż nie zdołał odnaleźć jej żywej.

Ta historia z początku może wydawać się błaha, sztampowa, ale im bardziej się w nią zagłębiamy, tym silniej ona wciąga. Przemyślana, zagmatwana intryga, rozległa siatka powiązań, nieoczywiste tropy i kolejne zagadki.

Autor sprawnie porusza się w świecie kryminalno-detektywistycznym, konsekwentnie realizując założenia fabuły. Bohaterowie wykonują dobrą śledczą robotę, mimo że czasami gubią wątek i nie zawsze wykorzystują obiecujące tropy, jakie podsuwa im Krzyż.

Krzyża da się lubić, choć czasem był okropnie nieogarnięty i chaotyczny, ale przebłyski intuicji i giniuszu miał. Lubię takie postaci.

W tle toczy się wątek osobisty dot. Krzyża, ale nie dominuje on fabuły, nie przysłania tematu głównego. Pojawia się sporadycznie i raczej zdawkowo, jednak pozwala nam poznać bliżej detektywa i zrozumieć jego przeszłość.

Ulokowanie akcji w małym Żywcu bardzo na plus. Lubię małomiasteczkowe kryminały. Motywy słowiańskie i połączenia z przeszłością ubarwiają fabułę i tworzą ciekawą otoczkę dla sprawy.

Bardzo dobra powieść, a zarazem udany debiut. Płynna narracja, a pomiędzy zdaniami ukryty lekki, niewymuszony i nienachalny humor. Książka w swojej konstrukcji i sposobie narracji przypomina mi trochę osławione peerelowskie kryminały z kluczykiem, które w nastolectwie podkradałam ojcu i czytałam po nocach przy latarce.

Podobało mi się.

A na koniec powiem truizm: nie udała się Panu Bogu starość... smutne były te epizody z seniorami.