Śpij kochany, śpij

Powrót Róży Krull to gwarancja dwóch rzeczy: morderstwa i świetnej zabawy. Tym razem popularna pisarka kryminałów trafia do luksusowego spa, które miało być miejscem relaksu i odpoczynku. Jak łatwo się domyślić, spokój nie trwa długo, bo w saunie zostają znalezione zwłoki znanego piłkarza, a lista podejrzanych szybko zaczyna się wydłużać.

Alek Rogoziński od trzech lat należy do grona moich ulubionych autorów kryminalnych komedii. Jego książki niezmiennie poprawiają mi humor, a każda kolejna część przygód Róży Krull jest dla mnie gwarancją dobrej zabawy.. Jestem wielką fanką tej bohaterki i z ogromną radością sięgam po każdy tom tej serii.

Fabuła pełna jest zwrotów akcji, nietuzinkowych bohaterów i absurdalnych sytuacji, które wywołują uśmiech nawet wtedy, gdy śledztwo robi się coraz bardziej skomplikowane. Róża jak zwykle błyszczy ciętym językiem, a jej upór i sposób prowadzenia własnego dochodzenia dostarczają wielu zabawnych momentów.

Choć zagadka kryminalna jest ciekawa i potrafi zaskoczyć, to właśnie humor, świetne dialogi i niepowtarzalny klimat tej serii sprawiają, że tak chętnie do niej wracam.

„Śpij, kochany śpij” to lekki, pełen humoru kryminał idealny dla fanów twórczości autora i wszystkich czytelników, którzy lubią zagadki kryminalne podane z dużym dystansem oraz sporą dawką czarnego humoru.

Polecam serdecznie 😁🫶

Cytaty:

„– To już nie jest dra­mat – mruk­nął cicho. – To jest re­ali­ty show z per­spek­ty­wą na se­rial kry­mi­nal­ny. Prze­cież oni sobie po­ukrę­ca­ją łby! Wzię­łaś to pod uwagę?

– To nie ko­niec nie­szczęść… – wes­tchnę­ła wła­ści­ciel­ka SPA.

– A co? – za­cie­ka­wił się jej syn. – Tylko mi nie mów, że znowu wpad­nie tu Hut­niak i bę­dzie tak jak po­przed­nio la­ta­ła po ko­ry­ta­rzu z szał­wią i cym­bał­ka­mi, żeby prze­pę­dzić te no… Strzy­gi ba­gien­ne?”

„Kilka minut póź­niej obie z Miłką stały przy oknie w swoim po­ko­ju i pa­trzy­ły na staw oraz ota­cza­ją­cy go las.

– Siel­sko aniel­sko – szep­nę­ła Wę­żow­ska. – Spo­kój, re­laks, dolce vita. Krull chcia­ła po­twier­dzić, ale nagle po­czu­ła zna­jo­me mro­wie­nie na karku.

– Zbyt pięk­nie… – mruk­nę­ła. – Zde­cy­do­wa­nie. Coś tu pój­dzie nie tak, jak trze­ba…”

„– Warto też po­my­śleć o zmia­nie diety – rzu­ci­ła mi­mo­cho­dem Kinga, prze­su­wa­jąc ma­szy­nę wzdłuż jej boku. – Zde­cy­do­wa­nie mniej wę­glo­wo­da­nów, a wię­cej biał­ka. Wtedy po­zbę­dzie się pani tego koła ra­tun­ko­we­go z tłusz­czu.

„Żeby ci zżół­kły zęby”, po­my­śla­ła Krull.”

„– Oczy­wi­ście, że po­dej­rze­wam – za­pew­ni­ła, czu­jąc, że każda od­po­wiedź, któ­rej udzie­li, bę­dzie zła. – Ale spo­koj­nie. Sie­bie samą też!

– O, to aku­rat by­ło­by in­te­re­su­ją­ce. – Nowak po­ki­wał głową. – Znana pi­sar­ka oka­zu­je się se­ryj­ną mor­der­czy­nią. Zna­jąc ludz­ką na­tu­rę, twoje książ­ki na­tych­miast po­szy­bo­wa­ły­by na li­stach be­st­sel­le­rów.

– Dzię­ku­ję, wolę nie ko­rzy­stać z tak eks­tre­mal­nej formy pro­mo­cji – za­pew­ni­ła Krull.”

„Róża i Dar­ski wpa­try­wa­li się w otwar­te oczy Lu­cy­ny Kocis, która z pew­no­ścią nie na­le­ża­ła już do świa­ta ży­wych.

– Nic nie ro­zu­miem – rze­kła Krull z nie­za­do­wo­le­niem. – Prze­cież tak ide­al­nie nam pa­so­wa­ła…

– Czy ty masz do niej pre­ten­sje, że nie żyje? – W gło­sie in­spek­to­ra sły­chać było zdu­mie­nie.”

Każdy autor kryminałów doskonale wie, że darmowe prezenty od wydawców zawsze zwiastują kłopoty. Gdy Róża Krull otrzymuje ekskluzywny voucher do luksusowego spa, zamiast błogiego relaksu i maseczek z błota, otrzymuje idealnie zaplanowaną scenerię zbrodni.

Zabierając ze sobą ekscentrycznego menadżera Pepe oraz niezastąpioną przyjaciółkę Miłkę, pisarka liczyła na święty spokój, ucieczkę od goniących terminów i chwilowe odcięcie od literackiego świata. Zamiast tego, w rozgrzanej saunie, czeka na nią lodowaty trup celebryty z boiska. Gwiazda futbolu na murawie radziła sobie świetnie, ale w życiu prywatnym grała wybitnie nieczysto, co sprawia, że lista chętnych do jego szybkiego uciszenia wydłuża się w zastraszającym tempie. Od zdradzonych kobiet szukających krwawej zemsty, przez zazdrosnych rywali walczących o lukratywny, zagraniczny kontrakt, aż po dawne, niewyjaśnione legendy o grasującym w okolicy psychopacie – Alek Rogoziński mistrzowsko konstruuje klasyczną intrygę w stylu retro, w której podejrzany jest absolutnie każdy, a prawda chowa się za kłębami pary wodnej i luksusowych aromatów.

Choć to już ósme spotkanie z szaloną autorką, autor napisał tę historię w taki sposób, że nowi czytelnicy wejdą w nią z marszu, bez najmniejszego poczucia zagubienia czy konieczności nadrabiania poprzednich tomów. Największą siłą tej powieści nie jest jednak samo poszukiwanie mordercy i drobiazgowe analizowanie dowodów, ale unikatowy styl, który od lat jest znakiem rozpoznawczym pisarza.

Rogoziński bawi się konwencją gatunkową, serwując nam doskonałą mieszankę czarnego humoru, inteligentnego absurdu i niesamowitej złośliwości w dialogach. Relacje między głównym trio są prawdziwym motorem napędowym całej fabuły, a ich cięte, momentami wręcz bezczelne riposty brzmią tak naturalnie, że książkę czyta się jednym tchem, raz po raz uśmiechając się pod nosem. To idealny literacki kompres dla każdego, kto ma już serdecznie dosyć ociekających makabrą, ciężkich i przytłaczających thrillerów. Książka potrafi autentycznie poprawić nawet najbardziej ponury dzień, wciąga w sprytnie uknutą, klasyczną zagadkę i nie puszcza aż do finałowego, zaskakującego rozwiązania, udowadniając przy tym, że lekka komedia i świeży trup w saunie potrafią tworzyć duet absolutnie idealny.

„Śpij kochany, śpij” to najnowsza część serii o Róży Krull.

Tam gdzie Róża, tam trup i zagadka do rozwikłania. Tym razem wraz ze swoją paczką- Miłką i Pepe- jedzie do luksusowego spa. Ma być pyszne jedzenie, zabiegi poprawiające urodę i sławy. Tego się spodziewali. Nie spodziewali się trupa w saunie.

Kto zabił znanego piłkarza? Podejrzanych jest wielu: od kochanki oraz zdradzaną narzeczoną, przez rywala na boisku, po dawnego trenera. A może ma to coś wspólnego z psychopatą, który przed laty mordował w tym miejscu?

Sprawa wydaje się być zagmatwana, kolejne ofiary komplikują wszystko. Na szczęście komisarz Darski wkracza do akcji. Na jego nieszczęście Róża znów chce mu pomóc 😊

Naprawdę się wciągnęłam w to śledztwo. Jak zawsze u Alka będzie czarny humor, ironia, nawiązania do popkultury i sportu. Jeśli szukacie lekkiej lektury na poprawę humoru, to idealnie trafiliście.

Polecam serdecznie!

Skłamałabym, gdybym napisała, że śmiałam się na każdej stronie. No nie, tym razem tak nie było. Za to były momenty, po których mój mąż pukał się w czoło. Możecie sobie wyobrazić dlaczego.

Wciągnęłam się w tę historię tak bardzo, że całą książkę przeczytałam w dwa dni, a śledztwo pochłonęło mnie tak mocno, że na elementy humorystyczne nie zawsze zwracałam uwagę. Może więc było ich tam więcej i Wy się pośmiejecie częściej.

Jak wspomniałam wyżej, to kolejna książka z tą samą główną bohaterką, ale tym razem śmiało mogę powiedzieć, że to nie ma znaczenia. Można nie znać Róży, a i tak książkę da się przeczytać z pełnym zrozumieniem treści. W ogóle z Różą to jest tak, że można zacząć w dowolnym momencie i się cofnąć bez szkody dla frajdy z czytania. Ja zaczynałam chyba od czwartego tomu. Warto było.

Na początku książki znajduje się spis wszystkich postaci. W niczym mi nie pomógł, a nawet narobił zawrotu w głowie. Bo też nie ma sensu go czytać na początku. Za to w środku, jeśli ktoś poczuje zagubienie, można się cofnąć i wtedy faktycznie jest przydatny.

Bohaterowie jak zwykle u Alka – żywi i prawdziwi. Ja w ogóle jestem gotowa się założyć, że Róża gdzieś istnieje, podobnie jak Miłka i Darski. O tym, że istnieje Pepe wszyscy stali czytelnicy wiedzą, ale to tylko podsyca podejrzenia co do reszty. Język tych bohaterów jest równie żywy i barwny, co ich osobowości. I pewnie między innymi dzięki temu czyta się z tak ogromną przyjemnością. Drugim powodem jest finezyjnie zaplanowana zbrodnia. Od intrygi naprawdę trudno się oderwać.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy