Spałem z Elizabeth Straffton, teraz żałuję

Krzysztof Detyna

"Spałem z Elizabeth Straffton, teraz żałuję"

* "Wszystko jest możliwe, jeżeli ma się wyobraźnię."

Mamy połączenie kryminału, komedii i nutki fantastyki! Ja bawiłam się wyśmienicie. Kryminał i komedia, przeplatały się ze sobą idealnie, przez co mamy chwilę powagi, ale dosłownie chwileczkę by zaraz zacząć się śmiać. 🤣 No i do tego element fantastyki, który dodaje uroku całej historii.

Fabuła oraz akcja jest zaskakująca i nie do przewidzenia. Przez co książkę czyta się z zaciekawieniem i przez którą się płynie. Chcę się więcej i więcej, bo nie wiesz co czeka głównego bohatera.

Bohaterowie są wykreowani bardzo dobrze, każdy jest inny, wyjątkowy, po prostu jedyny w swoim rodzaju. No i nie da się nie polubić, w szczególności Adama. 😁

Najbardziej podobało mi się to, że historia opowiadana jest oczami głównego bohatera. I na dodatek, który moim zdaniem robi kawał dobrej roboty. Dostałam przemyślenia Adama w trakcie aktualnie dziejącej się akcji i fabuły.

No powiem Wam szczerze, że było to zabawne i ciekawe zarazem. 😃

Ale żeby nie było, że książka to same śmiechy, mamy również momenty, przy których na chwilę się zatrzyamy i pomyślimy. Pamiętajmy są rzeczy ważne i ważniejsze. 😊

Lubię takie historie, które mimo wszytko, mają w sobie chwilę na przemyślenia.

Podsumowując mamy zwroty akcji, śledztwo, zagadki, bohaterów kradnących serca, fabułę wciągająca od pierwszej strony i genialne poczucie humoru! Dla mnie połączenie idealne. 😃

Polecam! 😁

Po komedie kryminalne sięgam rzadko, rzekła bym nawet, że jest to moje pierwsze spotkanie z tego typu formą literacką. Przynajmniej nie przypominam sobie żadnego tytułu który zapadł by mi w pamięć🤔

.

Najpierw kilka słów o autorze który debiutował zaledwie rok temu powieścią „Lot pustaka”. Czytaliście może? Ja niestety nie. A za możliwość przeczytania "Spałem z Elizabeth..." dziękuję @[Adres usunięty] i @wydawnictwohm

.

Jestem osobą ciekawską i lubię po lekturze (lub przed) dowiedzieć się co nieco na temat jej autora, Dlatego urzeczona humorem Detyny odwiedziłam jego fb blog „Krzysiek vs Siły of Darkness”. Historyjka o musztardowej babci rozłożyła mnie na łopatki😂 Zajrzyjcie tam i odpowiedźcie sobie na pytanie czy zdarza wam się być takim marketowym Strażnikiem Teksasu. Mi dość często. Książka utrzymana jest w podobnym stylu.

.

Zabawnie jest już od pierwszych stron, od momentu gdy poznajemy głównego bohatera który zamknięty w szafie, w domu kochanki szuka drogi ucieczki. W oczy zagląda mu śmierć a wyobraźnia podsuwa najróżniejsze, najczęściej makabryczne scenariusze.

.

Żarty choć wydają się proste i z życia wzięte, naprawdę śmieszą, a książkę czyta się z przyjemnością. Co ciekawe są tu także elementy fantasy, bo okazuje się, że nasz bohater ma w sobie niezwykłą moc. Taki jumper z niego. Detyna sprawnie żongluje gatunkami, nie jest nudno a cała historia jest niebanalna i świeża. Sporo tu nietypowych porównań typu – „dłoń matki przypominała zdechłą rybę. Zdechłą a jednak ciepłą".

Bohaterowi poboczni również są fajnie skonstruowani.

.

Wydarzenia z pozoru przedstawione w chaotyczny sposób jakby czekały aż poukładamy je w naszych głowach. Proza Detyny to przykład twórczości, która pozostawia po sobie coś więcej niż tylko – uff, nareszcie koniec a teraz jeszcze tylko ta nieszczęsna recenzja😁 Lubię autorów którzy wnoszą do literatury coś nowego, swój charakter i odrobinę pazura.

.

Jednym słowem – podobała mi się ta pokręcona historia. Co mogę powiedzieć więcej, bierzcie i czytajcie wszyscy.

Adam posiadł pewną zdolność, która pozwala mu przenosić się pomiędzy różnymi lokalizacjami. Jedynym warunkiem jest powstania blizny w tym konkretnym miejscu. Poznaje pewną kobietę, co z tego wyniknie?

Z jednej strony jest to naprawdę zabawna historia, pełna szczerości, komizmu i oryginalnego humoru. Jednak z drugiej to opowieść o człowieku, który poprzez zachowanie swoich rodziców został sam na świecie. Narratorem jest główny bohater, czyli Adam. Potrafi spojrzeć na wszystko z dystansu, ironia jest częstą składową jego wypowiedzi. Jedno mu trzeba przyznać, charakteryzuje się on zaradnością i kreatywnością w działaniu. Czasem miałam wrażenie, że czegoś poszukuje w życiu. Sam romans z Elizabeth świadczy o tym, że chciał dla kogoś żyć, mieć bliską osobę dla której będzie wyjątkowy. Powiem szczerze, że początkowo krzywda, którą raz za razem wyrządzał sobie główny bohater wywoływała smutek, zaskoczenie; w zasadzie nie można tego do końca określić, ponieważ była to mieszanka uczyć. Z czasem do niej przywykłam, jeżeli kiedykolwiek do takiego stanu rzeczy można przywyknąć, na rzecz napięcia, które rosło w miarę rozwoju akcji. Niektóre elementy historii miały satyryczny charakter. Autor czasem wyśmiewa głupotę naszego społeczeństwa, widać to w niektórych wypowiedziach bohaterów. Nie ma tutaj chronologii, w momencie, gdy pojawia się jedno zdarzenie to jego przebieg jest wyjaśniany dopiero później, przeszłość miesza się tu z teraźniejszością. Nie potrafię wyszukać dokładnego wniosku z historii, chciałam już pisać o puencie, ale nie wiem nic. W głowie mam bezład. Chociaż może taki jest wniosek, puenta? Nasze życie to ciąg zdarzeń, które mają różny charakter, ale to od nas zależy czy całość będzie miała określony cel, czy będziemy krążyli i błądzili po omacku. Na podstawie stylu, który stosuje można wiele powiedzieć o autorze. To osoba, która ma dystans do siebie i świata, jest pewny swego, elokwentny. Dzięki mieszaninie środków stylistycznych jeszcze bardziej zagłębiamy się w powieść, i chcemy więcej. Absurdalne sytuacje tutaj są tak ciekawe i rzeczywiste, że automatycznie chcemy poznać zakończenie.