Basior

Piotr Kościelny w „Basiorze” po raz kolejny udowodnił, że potrafi zostawić czytelnika w stanie całkowitego zawieszenia, sprawiając, że po dotarciu do ostatniej strony czuję ogromny niedosyt. Choć znam już schemat przygód komisarza Sikory, wciąż nie mogę przyzwyczaić się do tego, że autor nie uznaje tradycyjnych zakończeń; w jego świecie finał jednej historii jest jedynie uchyleniem drzwi do kolejnej, jeszcze bardziej mrocznej opowieści.

Piotr Kościelny po raz kolejny dowodzi, że wie, jak przerażać i wprowadzać w stan niepokoju, bo zło w jego książkach jest niezwykle namacalne. Komisarz Sikora ponownie staje do starcia z wrogiem, którego dobrze zna – psychopatą przekonanym, że dawne grzechy wymagają krwawej kary, a głównym celem tego potwora staje się zniszczenie samego policjanta. Czytając tę książkę, ciągle zadawałam sobie pytanie, czy Sikora wyjdzie z tego starcia zwycięsko i czy śmierć kolejnego funkcjonariusza to dopiero początek przemyślanej serii zbrodni, czy tylko tragiczny zbieg okoliczności.

Autor zabiera nas do świata, w którym zło czai się na każdym kroku, a całość utrzymuje niezmiennie wysoki poziom, wciągając bez reszty aż do samego końca. To lektura zdecydowanie dla tych, którzy lubią bardzo mocne wrażenia i nie boją się krwawych historii, w których zło nie cofa się przed niczym. Wątków jest tu naprawdę dużo, a bohaterowie dwoją się i troją, próbując rozwiązać sprawę i jednocześnie ocalić własne życie, co sprawia, że od tej książki po prostu nie sposób się oderwać.

Jeśli szukacie kryminału, który wbija w fotel i nie puszcza do ostatniej strony, to „Basior” Piotra Kościelnego jest strzałem w dziesiątkę! To ósmy tom serii z komisarzem Sikorą i muszę przyznać, że autor znów stanął na wysokości zadania🖤

Od pierwszych stron zostałam wrzucona w mroczny, brutalny świat, gdzie zło czai się na każdym kroku. Jest ostro, nieprzyjemnie i bardzo realistycznie. Piotr Kościelny nie oszczędza czytelnika – pokazuje prawdziwe oblicze policyjnej roboty, gdzie przestępcy nie czekają, aż śledczy nadrobią zaległości.

Tym razem Sikora staje do walki z wrogiem, którego doskonale zna – psychopatą, dla którego dawne grzechy wymagają kary. Wielowątkowość to znak rozpoznawczy autora i tutaj sprawia, że od początku do końca jesteśmy w ciągłym napięciu. Autor z niezwykłą precyzją łączy wątki kryminalne z życiem prywatnym bohaterów.

Sikora to postać, która budzi ogromne emocje. To policjant zmęczony życiem, sfrustrowany i mający dość wszystkiego. Prywatnie jego relacje się posypały, a my widzimy, jak próbuje walczyć o syna i marzy o emeryturze, choć bez pracy nie wyobraża sobie życia. To sprawia, że jest autentyczny, a jego dramat osobisty przeplata się z tym, co dzieje się na komisariacie.

Książka jest błyskawiczna! Krótkie rozdziały i mnogość dialogów sprawiają, że kartki przewracają się same. Czyta się tak szybko, że zakończenie zaskakuje, a my zostajemy z myślą: „I co dalej?!”. Język jest żywy, a brutalność opisów momentami aż odpychająca, ale właśnie taki ma być ten świat.

Dla kogo?

Zdecydowanie dla fanów mocnych, realistycznych kryminałów i wielowątkowych historii. Jeśli lubicie styl Remigiusza Mroza, Wojciecha Chmielarza, albo po prostu szukacie emocjonującej i brutalnej opowieści – to jest to!

⚠️ Uwaga: książka nie jest dla osób o słabych nerwach – porusza trudne tematy, jak wykorzystywanie seksualne dzieci i i robi to w sposób, który długo pozostaje w głowie.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

To nie była łatwa lektura...kto czytał książki pana Kościelnego wie, że do łatwych i lekkich nie należą. Przepełnione mrokiem i złem pokazują najgorsze oblicza ludzkiej duszy. Jednak mimo to nie mogłam się oderwać. Choć czasem zamykałam oczy i musiałam wziąć dwa głęboki wdechy czytałam dalej.

W tej części tak samo jak w poprzednich nasz bohater nie prowadzi jednego śledztwa...baaa można pomyśleć, że jego okolica jak magnes przyciąga wszelkich spaczonych ludzi. Wreszcie rozwiąże się sprawa kãnibãla grasującego od wielu lat. Głównym wątkiem będzie człowiek, który poprzysiągł sobie, że Sikora musi úmrzeć bo taka jest wola Najwyższego. Co się stanie złego gdy psychøpãtã odkryje, że Sikora ma malutkiego synka? Pojawi się kolejny nowy wątek, wątek, który mnie przeraża i dotyczy dzieci. Te fragmenty czyta mi się najciężej. Były chwili radości i szczęścia ale też ogromnego smutku, gdy musiałam żegnać się z bohaterem, którego bardzo polubiłam. Ta książka już bez tej osoby nie będzie taka sama.

Na pewno ta książka nie jest dla każdej osoby. Tutaj musimy być gotowi na ogrom bólu i spraw, które przerażą większość ludzi. Jednak trzeba zwrócić uwagę, że autor mimo ciężkich tematów pisze tak, że strony uciekają same. Jego bohaterzy (wszyscy) są bardzo realni...czasem nawet za bardzo...

" Bo cuda to nie tylko zamiana wody w wino czy uzdrowienie chorego. Cud stworzenia życia jest o wiele ważniejszy".

🩸 To już ósmy tom, który jest bezpośrednią kontynuacją wcześniejszej części i należy czytać tę serię w kolejności, żeby połapać się w treści.

🩸 W tej części autor domyka rozpoczęte ostatnio wątki. Sprawa kanibala i opętanego Krzysztofa Hołuba, który wraz z upośledzonym Szymankiem czyszczą świat z wszechobecnych demonów, a także morderstwa policjantek mają swój finał. Pojawiają się oczywiście nowe wątki. Bur*ele z nieletnimi a także rosyjska mafia wprowadzająca na rynek nową usługę, kat*wanie i mord*wanie dla spełnienia chorych fantazji zwyrodnialców. Jest też oczywiście Sikora i Bielecki, których problemy osobiste doprowadzą ich do nowego rozdziału w życiu.

🩸 "Basior" to krwawy kryminał, z bardzo brutalnymi opisami i dynamiczną akcją. Mo*derstwa, tortu*y, brut*lny s*x, wyk*rzystywanie nieletnich, to cechy charakterystyczne tej i wcześniejszych części. Autor nie owija w bawełnę i wszystkie zdarzenia opisuje z dużą dokładnością nie oszczędzając czytelnikom krwawych opisów i odrażających scen. Bohaterów fabuły również nie oszczędza i w tej serii co rusz ginie ktoś, kogo zdążymy polubić. Jeśli nie lubicie książek epatujących przemocą, odpuśćcie.

🩸 Ciągnę jeszcze tę serię, tylko dlatego, że zaszłam za daleko, żeby teraz jej nie skończyć i z każdą pojawiającą się częścią mam nadzieję, że to już ostatnia. Czytanie kolejnych tomów nie jest już tak przyjemne jak na początku. Zaczyna męczyć mnie fabuła. Męczy mnie ta ilość spraw, po których autor skacze jak po klawiszach fortepianu, i ogrom wątków czekających na zamknięcie.

Lubię książki autora, bo umie pisać tak, że ciężko się oderwać i mogę polecić wiele świetnych książek spod jego pióra, jednak ta seria, jak dla mnie, trwa zdecydowanie za długo. Jeśli ktoś planuje po nią sięgnąć to ja polecam tylko trzy pierwsze części. A wy, sami sprawdźcie czy wpisze się w wasz gust i czy chcecie czytać kolejne tomy.

Basior to ósmy tom serii z komisarzem Grzegorzem Sikorą i gdybym miała uczciwie napisać, o czym jest, to obawiam się, że szybciej mój laptop popełniłby samobójstwo. Słowo honoru, nie dam rady przypomnieć sobie wszystkich opisanych spraw, bo było ich mnóstwo i tu po raz kolejny należą się Autorowi brawa za wiarygodność. Dokładnie tak sobie wyobrażam policyjną robotę – przestępcy raczej nie czekają, aż policja będzie miała moce przerobowe, żeby ich ścigać.

Na szczęście (albo i nie) łatwo w tym gąszczu wyłuskać główny motyw – wykorzystywanie seksualne dzieci. I tu mam naprawdę niemały problem, bo jako iż kręcę się trochę po internecie, nie mogę się oprzeć wrażeniu, że opisane wydarzenia miały miejsce w rzeczywistości. Nie chcę za mocno wchodzić w szczegóły, bo spojlerowanie to zło, ale bardzo się boję, że ta książka nie jest do końca fikcją.

Krótkie rozdziały, mnogość dialogów i stale zmieniających się wydarzeń każe przewracać kartki niemal niezauważalnie. W rezultacie czyta się tak szybko, że koniec nieco zaskakuje. No bo jak to, to już ostatnia strona?! I co dalej?! Bo jak to u Piotra Kościelnego – jakieś dalej na pewno będzie, zakończenie wyraźnie na to wskazuje.

Czy to jest dobra książka? Tak, jest bardzo dobra. Ale trzeba mieć siłę, żeby ją udźwignąć. Nie dla początkujących czytelników kryminałów, tu trzeba mieć trochę otrzaskania się z bezwzględnym realizmem opisywanych zdarzeń. Bo nawet jeśli są wymyślone, to równie dobrze mogły być prawdziwe. A to już boli.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy