Pielęgniarki. Słoneczne tarasy. Tom 1

Danuta Chlupowa to autorka, której książki od lat przyciągają moją uwagę subtelną elegancją i bogactwem emocji, które wypełniają każdą stronę jej powieści. W „Słonecznych tarasach” po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią w budowaniu atmosfery pełnej ciepła, nostalgii i refleksji. To powieść, która otuliła mnie jak letni wiatr, wprowadzając w świat pełen niezwykłych postaci i przemyślanej fabuły. Danuta Chlupowa nie tylko prowadziła mnie przez barwne tło codzienności, ale także poruszyła ważne kwestie społeczne i emocjonalne, pozostawiając po lekturze niezatarty ślad. Właśnie dlatego jej książki zawsze budzą we mnie tyle uznania – autorka potrafi bowiem prostymi, ale jakże trafnymi słowami uchwycić istotę życia i nadać mu nowy wymiar.

„Słoneczne tarasy” to jedna z tych książek, które czyta się z ogromnym zaangażowaniem – bo od początku czuć, że to opowieść pisana sercem. Danuta Chlupowa nie tylko pięknie snuje historię, ale też z ogromnym wyczuciem oddaje klimat tamtych czasów i losy ludzi, którzy musieli walczyć o siebie i o to, by znaleźć swoje miejsce w świecie. Bohaterowie książki są tak prawdziwi, że momentami miałam wrażenie, jakby żyli tuż obok mnie. Ich wybory, rozterki i emocje sprawiają, że trudno nie pomyśleć o własnym życiu i o tym, co tak naprawdę się w nim liczy.

O tym, że uzdolniona artystycznie Joasia w przyszłości zostanie pielęgniarką, zadecydowało wiele czynników — choć od zawsze marzyła, by zostać malarką.

To niesamowita historia, oparta na losach ludzi, którzy istnieli naprawdę. Autorka zwróciła uwagę na powód częstego zachorowania na gruźlicę, zwłaszcza wśród osób biednych. Brak dostatecznego dostępu do promieni słonecznych w mieszkaniach był wymieniany jako jeden z czynników sprzyjających rozwojowi gruźlicy wśród ubogich, żyjących w ciemnych, nieraz piwnicznych mieszkaniach, słabo wietrzonych. Autorka w niezwykle interesujący sposób przedstawiła historię powstania sanatorium w Istebnej, ukazując motywy jego budowy oraz metody leczenia – dziś budzące grozę, a jednocześnie podziw, gdy pomyślę, ile ludzkich istnień udało się wówczas ocalić.

To nie tylko książka o kobietach w fartuchach pielęgniarskich. To opowieść o sile, determinacji, odkrywaniu siebie i sensu w pomaganiu innym. Czytałam ją z rosnącym podziwem i wzruszeniem, a wiele scen zapadło mi w pamięć tak głęboko, że długo po lekturze wracały do mnie myślami. Bohaterowie tej powieści są niezwykle prawdziwi — pełni emocji, wewnętrznych rozterek i nadziei, które nie zawsze mają szansę się spełnić. Joasia poruszyła mnie szczególnie. Jej walka o siebie, odwaga, by zerwać z tym, co krzywdzące, i na nowo budować swoje życie — to historia, która zostanie ze mną na długo.

„Słoneczne tarasy” to piękna opowieść o dojrzewaniu i decyzjach, które Joasia musiała podjąć, by ocalić siebie i poszukać szczęścia. Jest bohaterką, którą naprawdę można polubić – odważną, pełną pasji, a jednocześnie gotową na poświęcenia, by znaleźć swoje miejsce w świecie.

Powieść „Słoneczne tarasy” skłania do myślenia o tym, kim tak naprawdę jesteśmy, co ma dla nas prawdziwe znaczenie i ile jesteśmy w stanie dać z siebie, by pomóc innym, ale także i sobie. Cieszę się, że mogłam poznać Joasię i towarzyszyć jej w tej trudnej, a jednocześnie pięknej drodze. To historia, która zostaje ze mną na długo.

Z ogromną przyjemnością sięgnęłam po najnowszą powieść Danuty Chlupowej. Ta autorka jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Jej książki są pełne emocji, ciekawostek historycznych, ważnych tematów i niebanalnych ludzkich losów.

Nie inaczej było w pierwszym tomie nowego cyklu "Pielęgniarki" zatytułowanego "Słoneczne tarasy".

Główna bohaterka Joanna Kasperska (wtedy jeszcze dziecko), wraz z matką, zrujnowane finansowo przeprowadzają się do domu wujostwa na krakowskim Salwadorze.

Długi pozostawione przez ojca dziewczyny przejmuje wuj, który z jednej strony jest dobrodziejem dla obojga kobiet, z drugiej zaś sprawia, że młodziutka Joasia z biegiem czasu woli zamienić zamożny dom, studia na ASP, na skromny internat dla przyszłych pielęgniarek. Gdy kończy szkołę, podejmuje pierwszą pracę w nowo powstałym sanatorium dla dzieci chorych na gruźlicę w Istebnej. Młoda kobieta z zaangażowaniem wykonuje swoje obowiązki, zawiera przyjaźnie, poznaje smutne historie swoich małych pacjentów, a z czasem poznaje kogoś, bardzo dla niej ważnego.

"Słoneczne tarasy" to książka, którą żal było skończyć czytać. Polubiłam bardzo Joannę, która nie dała się "kupić" zamożnym domem, możliwościami sponsorowanymi przez wyrachowanego wuja, a wzięła życie w swoje ręce, i mimo artystycznej, czasem bujającej w obłokach duszy, potrafiła sama zapracować na swoje potrzeby.

Nie bała się mówić głośno o tym, co inne kobiety w jej rodzinie skrzętnie ukrywały i usprawiedliwiały, potrafiła wspierać słabszych, choć sama nie miała wzorowego dzieciństwa.

Autorka bardzo interesująco wprowadza nas w historię budowy sanatorium w Istebnej, opisuje powody jego powstawania, metody leczenia, które dziś nieco przerażają, a jednocześnie budzą podziw, ile istnień ludzkich tam uratowano. Poznajemy też kulisy szkoły pielęgniarskiej, a także kolory artystycznego świata. Pani Danuta, porusza też temat, który dotyczy kobiet na całym świecie chyba już od zawsze. Wstydliwy, przemilczany, a co gorsze często usprawiedliwiany i pomniejszany, szczególnie skrywany w bogatych domach.

Całość, jak dla mnie to wspaniała lektura, która uczy, wzrusza, a finalnie wzbudza lęk, gdyż tuż za progiem czyha wybuch II wojny światowej, która już zaczyna wpływać na losy bohaterów. Z niecierpliwością wyglądam kolejnego tomu i serdecznie polecam "Słoneczne tarasy" ku uwadze.

Akcja powieści rozpoczyna się w przedwojennym Krakowie. Główna bohaterka, Joanna Kasperska, po śmierci ojca trafia z mamą do domu wujostwa. Początkowe lata sielanki, marzeń o studiach plastycznych dziewczyny, przesłania zachowanie wuja, który to nie może powstrzymać „niezdrowych zainteresowań” względem dojrzewającej panienki. Joanna postanawia więc poświęcić własne marzenia i zapisuje się do szkoły pielęgniarskiej z internatem. Chce zniknąć z oczu i rąk wuja i tylko w tym sposobie upatruje dla siebie ratunku.

Po szkole dostaje jeszcze lepszą ku temu okazję, bowiem zatrudnia się w sanatorium przeciwgruźliczym dla dzieci w Istebnej.

Czy tam uda się jej odbudować swoje życie na nowo? Odnaleźć miłość i zapomnieć o zdarzeniach z czasów nastoletnich, które niestety ukształtowały jej spojrzenie na mężczyzn?

.

Jakże to była interesująca lektura!

Przeniosła mnie do czasów przedwojnia, gdzie opieka medyczna się dopiero rozwijała, a szerokopojęte dbanie o higienę, zdrowie ogółu dopiero kiełkowało w świadomości społeczeństwa.

Ile ciekawostek o ówczesnej pracy pielęgniarek, podejściu do zawodu poznałam! Ale nie tylko - także świat górników, ich ówczesne problemy, szerząca się bieda i rozwijające się wraz z nią choroby. Choroby, które dzięki rozwojowi medycyny obecnie są na prawdę rzadkością, a wtedy niejednokrotnie prowadziły do kalectwa dzieci, czy też śmierci.

Jednak w książce oprócz przeciekawego wątku „edukacyjnego” że się tak wyrażę, znajdziecie także cały wachlarz emocji - od strachu, wstydu, złości, przez współczucie, troskę, przyjaźń i miłość.

Interesujące wątki i nietuzinkowe postaci - to Wam mogę zagwarantować!

.

Powieść na prawdę mi się spodobała, do tego stopnia, że już wypatruje kontynuacji!

Rozwój medycyny na przestrzeni lat był niesamowity. Antybiotyki, transplantacje, transfuzje krwi, to obecnie chleb powszedni. Jednak nawet dziś niejednokrotnie przegrywamy z niewidocznymi gołym okiem patogenami. A co dopiero 100 lat temu gdy zarówno wiedza jak i warunki życia były zgoła odmienne. Zawsze z zapartym tchem czytam książki ukazujące historię medycyny w Polsce, angażuję się emocjonalnie w walkę o zdrowie i życie bohaterów. „Słoneczne tarasy” zrobiły na mnie duże wrażenie, a los dzieci chorych na gruźlicę przybywających do sanatorium w Istebnej nie był mi obojętny.

Dwudziestolecie międzywojenne. Kraków. Joasia i jej matka, po śmierci ojca i bankructwie jego firmy, zmuszone są do przeprowadzki do willi wujostwa na krakowski Salwator. Spokojna i ułożona dziewczynka zaskarbia sobie względy zarówno ciotki jak i wuja. Mijają lata, a uzdolniona artystycznie Joanna rezygnuje ze studiów na ASP aby rozpocząć naukę w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek i Higienistek. Co popycha ją do ucieczki z domu pełnego przepychu i dostatku, choć nigdy nie brała pod uwagę służby chorym? Dlaczego trafia do przeciwgruźliczego sanatorium w Istebnej?

W najnowszej serii „Pielęgniarki” Pani Danuty Chlupowej poruszające losy dzieci chorych na gruźlicę oraz rzeczywistość pracy pielęgniarki, przeplatają się z historią Śląską Cieszyńskiego, strajkami górników oraz walką o siebie. Jest to historia o trudnych relacjach rodzinnych i traumach, których brzemię nosi się w sercu przez całe życie.