Droga ku nadziei. Podróż w niechciane. Tom 2

Akcja książki dzieje się w czasach II Wojny Światowej. Tytuł ma znaczenie i dosłowne i metaforyczne. Bogusława wraz z córeczką udaje się do Drogomyśla, który ma stać się azylem do końca wojny. Rzeczywistość niestety brutalnie zweryfikowała to błędne założenie. Więcej nie będę spoilerowal i zachęcam do przeczytania. Idealny tytuł na zbliżające się zimowe wieczory!

Jest to niezwykła powieść o zawiłych losach ludzi w czasie wojny i powojennej zawierusze. Szczególne miejsce autorka poświęca kobietom. Jest to powieść trudna i bolesna, tym bardziej, ze losy bohaterów oparte są na faktach. Jednocześnie pasjonująca i dająca nadzieję. że w każdej sytuacji  warto szukać szczęścia i swojego miejsca w świecie.

 

Książka jest pełna wyrzeczeń, poświęceń i wiary w lepsze czasy. Bohaterami w tej powieści są zwyczajni ludzie, którzy tak naprawdę są ludźmi nadzwyczajnymi  o silnej woli i o dobrym sercu. Starają się jakoś iść naprzód, mimo wielkich szkód jakie kraj poniósł przez długo trwającą wojnę. Ludzie nie poddają się, starają wszystko odbudować na nowo.

,, Droga ku nadziei’’ to bardzo wzruszająca, trudna emocjonalnie i piękna książka, którą warto przeczytać. Uczy nas tego,  aby wierzyć we własne siły, możliwości i starać się zawalczyć wspólnie o lepszy świat i godnie żyć w kraju z którego człowiek pochodzi. 

A 50 character sentence should be concise, clear, and compelling. It should embody your persona or professional competence in a way that appeals to your target audience. For example, if you're a web designer, your 50 character sentence could be “Creative web designer, turning visions into realities.”

„Droga ku nadziei” to kontynuacja „Podróży w niechciane”. Jest to opis życia 2 kobiet, które zmagają się powojenną zawieruchą.

Bogusia Brzezińska wraz z córeczką wyjeżdża do Drogomyśla. W tej niegdyś spokojnej wsi czeka na nią Florian, miłość jego życia. Jednak czy dane będzie im się cieszyć się sobą? Drugą postacią jest Jadwiga, która zakochała się w członku Armii Krajowej. Miłość ta zaprowadzi ja do nazistowskiego zamku w lubelskim zamku. Czy po ciężkim okresie będą jeszcze razem?

Książka przepełniona jest emocjami. Niestety nie są to miłe emocje. Wraz z bohaterami przeżywamy strach, ból i tęsknotę za domem, ale również poczujemy miłość i nadzieję. Bohaterowie zmagają się z trudnymi decyzjami oraz z szarą codziennością jaka nastała wraz zakończeniem wojny. Do tego dochodzą złe wspominania o zapachu śmierci.

Książkę pomimo ciężkiego tematu czyta się bardzo szybko. Na pewno jest to za sprawą lekkiego pióra autorki, ale również dlatego, że niektóre wydarzenia miały miejsce naprawdę.

Jeśli chcecie odbyć podróż po Krakowie, Lublinie, Krotoszynie i Drogomyślu i jeśli chcecie dowiedzieć się kim jest masztalerz i czym się zajmuje, koniecznie sięgnijcie po „Drogę ku nadziei”.

"Wojna się kończy. Teraz będzie już tylko lepiej. Nieważne, co wcześniej się wydarzyło, nawet jeśli to było bardzo złe... Musimy iść dalej".

Bogusia opuszcza Kraków i wraz z córką udaje się do Drogomyśla, gdzie czeka na nią ukochany Florian. Niestety nie jest znowu im dane być razem i muszą się rozstać, a Bogusia jest skazana na pomoc obcych ludzi. Dla Jadwigi znajomość z Mieczysławem, który jest członkiem AK okazuje się wyjątkowo niebezpieczna. Zwłaszcza gdy oboje trafią do nazistowskiego więzienia w lubelskim zamku.

„Droga ku nadziei” przedstawia dalsze losy postaci, których poznaliśmy w książce „Podróż w niechciane”. Historia bohaterów nie jest łatwa, zwłaszcza że opisane w niej czasy pełne są strachu i lęku. Nie brakuje śmierci czy trudnych wyborów ale i nadziei. Widzimy, iż nie zawsze miłość może wystarczyć, by móc zbudować codzienność we dwoje. Niekiedy decyzje podjęte przez drugą stronę są dla nas nas nie do zaakceptowania.

Zakończenie wojny również nie oznacza spokoju, a powrót do normalności nie jest łatwy. Powojenna rzeczywistość nie zawsze była taka na jaką czekali bohaterowie. Nie zawsze też mieli do czego wracać. Władze zachęcają również obywateli do składania donosów, a niektórzy muszą się rozliczyć z tego jaką mają narodowość.

Polecam tą historię pełną emocji, która porusza do głębi, a co dodatkowo uderza to, fakt iż w powieści wplecione zostały prawdziwe wydarzenia o których wcześniej nie słyszałam. Widać ogrom pracy autorki i gruntowny research. Zdecydowanie warto sięgnąć.

Jestem wręcz oczarowana "Drogą ku nadziei", tym jak wspaniale jest napisana. Nie mogłam się od niej oderwać, bo całkowicie mną zawładnęła. Pani Danusia potrafi przepięknie opowiadać o trudnych sprawach i nie ma tu znaczenia, że ta historia ściska za gardło, łapie za serce, i tak chce się ją czytać bez końca, by jak najdłużej towarzyszyć bohaterom powieści w ich trudnej podróży do normalności, podążać wraz z nimi drogą ku nadziei, że wszystko się skończy i będzie już dobrze. Pani Danka Chlupowa dawno już wpisała się w grono moich ulubionych autorek, ale powiem to jeszcze raz. Pani Danko kocham Pani książki za sposób, w jaki Pani pisze i tworzy swoje historie. Podziwiam Panią za ogromną wiedzę historyczną i umiejętność jej przekazania na kartach swoich powieści. Z utęsknieniem będę wyglądała kolejnej Pani książki.

Autorka wspomina w posłowiu, że napisanie tej historii kosztowało ją wiele czasu, poszukiwań odpowiedzi na pytania i ogrom emocji. Domyślam się, że nie jest łatwo napisać, powieść opartą na faktach, bo wymaga to dokładnych badań okresu, którego dotyczy, aby tło historyczne w książce wypadło jak najbardziej wiarygodnie. Autorka włożyła sporo pracy w napisanie obu części "Podróży w niechciane", by najważniejsze wydarzenia, w jakich biorą udział bohaterowie powieści, miały swoje odbicie w rzeczywistości.

Podobnie jak w pierwszym tomie, również w drugim autorka wplotła losy fikcyjnych bohaterów w autentyczne wydarzenie historyczne. Nie jest to powieść historyczna, jak sama autorka przyznaje, ale starała się jak najrzetelniej przygotować od strony merytorycznej do napisania tej książki i jak najwiarygodniej przedstawić tło historyczne, musiała jednak pozostawić sobie miejsce na wyobraźnię i wymyślone zdarzenia, w przeciwnym razie "Podróż w niechciane" i "Droga ku nadziei" przestałyby być powieściami.

Stadnina koni i jej opiekunowie kolejny raz się ewakuują. Ślązacy z Drogomyśla zarówno dla aliantów, jak i dla Rosjan mogli okazać się wrogami, znaleźli się wraz z końmi w pułapce. Wojna się skończyła, Rosjanie zabrali konie. Stado ogierów zostało rozwiązane. Nastał czas powrotów. Bogusia wraca do Drogomyśla, ale to, co tam zastaje, budzi grozę. Muszą odbudować zniszczoną wieś, by mogli normalnie żyć. Jadzia wraca do swojego mieszkania i przygarnia niemieckie dziecko z pociągu. Nie jest jedyną osobą, która zapewnia niemieckim dzieciom dach nad głową, ale wszyscy to ukrywają, bo nie chcą się narażać na wykluczenie ze społeczeństwa. Gdy odnajduje się Mietek, nie potrafi zaakceptować niemieckiego dziecka pod dachem Jadwigi, chociaż twierdzi, że bardzo ją kocha i doskonale wie, że on dzieci mieć nie może.

Wspaniała opowieść o ludziach, którzy, po latach tułaczki i poniewierki mogą wreszcie wrócić do swoich domów. Wszystkim wydawało się, że upragniony koniec wojny będzie oznaczał dla nich spokój, stabilizację i poukładane życie. Wojna jednak zmieniła wszystko i wszystkich. Odnalezienie swoich bliskich wcale nie oznacza, że odtąd będą żyli spokojnie i szczęśliwie, bo oni nie są już tymi samymi ludźmi co wcześniej. Poranieni, poharatani przez to, co było ich udziałem, pełni złych przeżyć i traum nie są w stanie funkcjonować normalnie, jakby się nic nie stało. Piętno, jakie wojna na nich odcisnęła, zostanie w nich już na zawsze. Upragniona wolność, której tak wyczekiwali, nie przyniosła ulgi. Pojawił się nowy okupant i nowe jarzmo.

Wielowątkowa wspaniała powieść, napisana pięknym językiem. Pełna emocji, bólu, straty, trudnych wyborów, opowiadającej o nieustającej tułaczce. Danuta Chlupowa nie stara się wojny w żaden sposób ubarwiać i nie gloryfikować swoich bohaterów. To zwyczajni ludzie, nie superbohaterowie. Cierpią, są przerażeni, pogubieni i tak bardzo pragną spokoju, chcą kochać i żyć normalnie, ale na zawsze w ich pamięci zostanie straszna wojna, która odebrała im dom i często bliskich. Autorka rzetelnie relacjonuje fakty, które faktycznie miały miejsce, a w prawdziwe zdarzenia wrzuca swoich bohaterów. Koniec wojny nie oznaczał dla nich końca kłopotów, a wprost przeciwnie. Na przykładzie losów fikcyjnych postaci Danuta Chlupowa przedstawiła realia tamtych czasów, pokazała, z czym musiało się mierzyć nasze społeczeństwo pod butem nowego okupanta. Jak po latach tułaczki, ludzie poszukiwali swojego miejsca, które mogliby nazwać domem. Jak musieli radzić sobie z nową rzeczywistością, z tym, czego zupełnie się nie spodziewali.

Podobno nadzieja umiera ostatnia. Często to ona trzyma ludzi przy życiu, gdy zawodzą inne metody. Tli się w człowieku, że jednak nie wszystko jest stracone. Jest ostatnią deską ratunku i człowiek trzyma się jej niczym tonący przysłowiowej brzytwy.

"Wojna się kończy. Teraz będzie już tylko lepiej. Nieważne, co wcześniej się wydarzyło, nawet jeśli to było bardzo złe... Musimy iść dalej".

Rok 1944

Wszyscy liczą na szybki koniec wojny, bo jak długo można żyć w nieustannym napięciu, nasłuchując czy huk dział nie zbliża się do wsi? Na szczęście historia Bogusi i Jadwigi doczekała się dalszego ciągu.

Bogusia z córeczką Ulą wreszcie po czterech latach opuszczają Kraków. Bogusia wiecznie zdana na łaskę i niełaskę obcych ludzi marzy o cichym kącie dla siebie i córeczki. Florian obiecuje otoczyć je miłością i stworzyć dla nich szczęśliwy dom. Niestety los chce inaczej i ponownie ich rozdziela.

Przyjaciółka Bogusi Jadzia poznała w czasie wojny Mieczysława. Pomimo dzielącej ich różnicy wieku kobieta żywi do niego uczucie. Ale czy miłość do członka Armii Krajowej ma szansę na przetrwanie? Mietek nieświadomie ściąga niebezpieczeństwo na siebie i na Jadzię i tak trafiają do więzienia. Tortury, jakim są poddawani, przechodzą ludzkie pojęcie. Hitlerowskie więzienie zmienia się w stalinowskie.

Władze zachęcają obywateli do składania donosów o kolaboracji. Atmosfera robi się gęsta od wzajemnych pomówień. Ludzie zaczynają być rozliczani z tego, jaką mają narodowość.

Czy Bogusia i Jadzia odnajdą swoje miejsce na ziemi, czy będą szczęśliwe? Jak sobie poradzą w nowej powojennej rzeczywistości? Czy piętno, jakie wywarła na nich wojna, położy się cieniem na ich przyszłość?

"Podróż w niechciane" to piękna i przejmująca dylogia, która kosztowała autorkę mnóstwo pracy i emocji jak sama przyznaje. Pani Danusia na kartach swojej powieści sprytnie splotła losy postaci fikcyjnych i autentycznych. Nie lada sztuką jest wpleść losy fikcyjnych bohaterów w autentyczne wydarzenia historyczne. Autorka poradziła sobie z tym kapitalnie. Widać, że Pani Danusia ma rozległą wiedzę na tematy, które opisuje. Ja jestem pod ogromnym wrażeniem Jej kunsztu i talentu pisarskiego. I tak podróż w niechciane, zamieniła się w drogę ku nadziei na lepsze jutro.

Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuje Wydawnictwu Książnica.