Hannah. Słabosilna. Tom 3

po_drugiej_stronie_slowa)

ONA JEDNA. ICH TRZECH. JEDEN JĄ ZNISZCZYŁ. DRUGI NAPRAWIŁ. A TRZECI SPRAWIŁ, ŻE STAŁA SIĘ SILNIEJSZA NIŻ KIEDYKOLWIEK.

Człowiek jest jak kartka papieru, możesz ją zgnieść ale po wyprostowaniu już nigdy nie będzie tak samo nieskazitelna i gładka. I właśnie taką kartką jest historia, która swoim przesłaniem przekazuje nam bardzo cenne wartości o których zapominamy.

Już od pierwszych stron uderza w nas siła tragedii z jaką muszą się zmierzyć bohaterowie. Sylwestrowa noc, która miała nadać sens dalekiej i szczęśliwej przyszłości, lecz kilka sekund zmieniło życie Hannah. Straciła sens życia z którym nie potrafiła sobie poradzić.

Mężczyzna, który uwielbiał się śmiać, zarażał swoją pozytywną energią i optymizmem odszedł bezpowrotnie.

Egzystencja z jaką zmaga się bohaterka prowadzi ją na samo dno otchłani. Wie bólu, tęsknoty i cierpienia poddusza i nie chce opuścić. Obwinia się o całe wydarzenie, po czasie rekonwalescencji przybiera maski by wpasować się w otoczenie i nie dostrzegać litości od innych. Dni zamieniają się w miesiące a one w lata.. Jeden raz w roku celebruje w swój ulubiony sposób;

,, Gdy inni krzyczeli z radości, ja krzyczałam z bólu, którego nikt nie widział. Nikt nie słyszał”

W jej drodze staje dwóch kuzynów; Mason i Asher, dwie całkiem różne osobowości. Będą chcieli nauczyć ją żyć od nowa. Pokażą ścieżki jak dotąd nieznane i zapomniane przez Hannah. Czy uda im się odratować kogoś, kto spada i i nie chce się wznieść ??

Książka, która całkowicie mnie od siebie uzależniła, autorka swoim stylem pisania wykonała istne arcydzieło. Wywołała tak silne i uderzające prosto w serce emocje oraz nadała nadzieję. Dwa poprzednie tomy, były dobre ale ten… totalny rollercoaster. Podczas czytania razem z bohaterami odczuwałam każdą najmniejszą emocję czy sytuacje. Powieść, aż razi swoją siłą. Wyciska z człowieka wszystko, co jest możliwe. Z każdą przeczytaną stroną czułam więcej i więcej, a bomba, jaką zrzuciła autorka na koniec, zmiotła mnie jak tsunami. Historia przepełniona jest przesłaniem, ukazuje prawdziwe wyboiste życie.

Widzimy upadek człowieka,chęć walki i odrodzenie. Kieruje na nadzieję i siłę, by walczyć i stawiać czoła przeciwnościom, pomimo ciężkiego startu. Przypomina jak ogromną mamy w sobie moc i ludzi, którzy swoim dobrem odgonią burzowe chmury. Jesteśmy tylko i może aż, ludźmi , którzy mają prawo do słabości, zwątpienia i upadku. Ale później podnosimy się i biegniemy dalej.

Fabuła książki poprowadzona jest w sposób ciekawy i niekonwencjonalny. Jest naprawdę mało książek z taką paletą uczuć a z niej aż się wylewa. Pokochałam bohaterów, zjednoczyłam się z nimi. Napewno znajdziecie tu swojego ulubieńca. Mason groźny badboy i troskliwy Asher, mieszanka wybuchowa ale jaka słodka.

Gorąco polecam 

Trzeci i ostatni tom trylogii, po raz kolejny opowiadający o osobie walczącej z własnymi trudnościami jakie zgotował jej los, która idzie do przodu mimo tego iż wszystko dotąd straciło już dla niej sens. Tym razem bohaterką jest Hannah, której życie w jedną sylwestrową noc przestało mieć znaczenie...

"Żyłam tylko po to, żeby móc owi­nąć się koł­drą, za­mknąć oczy i prze­ży­wać w snach to lep­sze życie. Z Ja­re­dem".

To chyba najbardziej szczera i prawdziwa historia spośród pozostałych. Tak autentyczna i jednocześnie smutna, opowiadająca o wyniszczającej depresji jaka dotyka nie tylko osobę chorą ale również ludzi w jej otoczeniu.

Hannah, Mason i Asher. Prawdziwa wybuchowa mieszanka charakterów, których łączy jeden wspólny mianownik – ból, jakiego doświadczyli w przeszłości. Dlaczego piszemy o dwóch bohaterach? Ponieważ z chęcią poznęcamy się nad Was podobnie jak Autorka, nie zdradzając męskiej postaci ubiegającej się prawdziwie o serce bohaterki. Każdy z nich odgrywa inną role w tej układance. Mason był typem samotnika, sięgającego po to czego zapragnie, ale robił to w tak nienaganny sposób, że nie zdołał nas do siebie zrazić. Okazał się być dużą zagadką. Natomiast Asher należy do grzecznych chłopców, w typie przyjaciela lub też starszego brata, budował poczucie że kobieta byłaby dla niego cenniejsza niż całe złoto w banku narodowym.

"Jesz­cze wczo­raj pust­ka wy­peł­nia­ła mnie przez całą dobę i tylko my­śląc o Ja­re­dzie, czu­łam co­kol­wiek. Tym razem było od­wrot­nie – to przy nim po­czu­łam pust­kę, choć jesz­cze w domu ki­pia­łam od emo­cji…".

Ta książka udowadnia, że żałoba jest czymś wyniszczające, ale w wieku przypadkach, jej wyciszenie kończy się czymś dobrym - odrodzeniem niczym feniks z popiołów. Hannah potrzebowała, aby wyciągnąć do niej pomocną dłoń, którą Masor oraz Asher cierpliwie nadstawiali. Tylko czasem, nawet gdy mamy rozwiązanie naszych problemów podsunięte bez większego wysiłku pod sam nos, wówczas nie potrafimy po nie sięgnąć. Do tej decyzji musiała właśnie dojrzeć Hannah, a drogę do jej zmiany w bardzo wyboisty sposób opowiedziała niezawodna autorka❤️

Wierzycie w anioły? W niewidzialnych opiekunów, czuwających nad naszym życiem?

“Srebrzystooki” to opowieść o grupie ludzi, którzy na początku mają niewiele wspólnego, jednak z czasem stają się przyjaciółmi. W dodatku odkrywają, że ich znajomość nie jest przypadkowa, że wszystko co robią ma ważny cel, a właściwie to jeśli nie połączą sił, to może nadejść koniec świata.

Na Ade ostatnio spadło naprawdę wiele, najpierw choroba i śmierć męża, później ukochanej babci. Jednak odejście babci zdaje się dziwne, więc Ada wspierana przez najlepszą przyjaciółkę oraz opiekunkę babci, postanawia odkryć co kryje się za dziwnym zachowaniem staruszki i jej późniejszą śmiercią. Tak rozpoczyna się gra, w której przyjaciółki będą walczyć nie tylko o rozwiązanie zagadki ale i o własne bezpieczeństwo, a nawet życie.

Do trzech przyjaciółek dołączy jeszcze kilka osób, a każda kolejna, wprowadzi zaskakujące zmiany w życiu kobiet.

Czy uda się im odkryć, kim jest tajemniczy mężczyzna pojawiający się w snach i stający na drodze Ady?

Ta powieść pokazuje nam jak wielką siłę ma dobro, jak wiele można zrobić mając wokół siebie prawdziwych i lojalnych przyjaciół. Wypijecie z nimi nie jedną herbatkę, usłyszycie wiele różnych opowieści i odkryjecie sporo sekretów, ale największą tajemnicą jest moc aniołów, którzy obdarowali wspaniałymi umiejętnościami grupę zwykłych nie do końca do siebie pasujących ludzi.

Książkę czyta się całkiem przyjemnie, historia płynie raczej spokojnym rytmem, powoli budowane jest napięcie i poczucie strachu, by w ostatnich rozdziałach akcja wybuchła nam prosto w twarz. Jest adrenalina, jest niebezpieczeństwo, jest ból, tęsknota i cierpienie… Myślę, że ta powieść idealnie nadaje się właśnie na takie jesienne melancholijne wieczory.

Nawet nie wiem, jak zacząć. Nie jestem w stanie opisać słowami, co przeżywała główna bohaterka po stracie bliskiej osoby.

To nie jest lekka historia, to poznanie życia osoby, która mierzy się ze stratą. Nie da się przeczytać książki i o niej całkowicie zapomnieć. Do tej pory nie potrafię przestać o niej myśleć.

Autorka umiejętnie oddała wszelkie smutki i emocje Hannah. Przeżywałam wszystko razem z nią, nie potrafiłam przestać. I poniekąd nie chciałam. Pragnęłam dać się pochłonąć jej w całości. I tak też się stało.

Kreacja samych bohaterów jest jak zwykle na najwyższym poziomie. Mason otaczał wokół siebie aurę tajemniczości, skrywał mrok i wiele bólu. To postać, którą nie sposób na pierwszy rzut oka rozpracować. Trzeba mu poświęcić czas i dać się poznać.

A jak już to zrobimy, to nie będziemy mogli o nim zapomnieć.

To jednak nie wszystko, oprócz Masona poznamy jeszcze dwóch mężczyzn, którzy namieszają w życiu bohaterki.

To, co zrobiła autorka na końcu, totalnie mnie zaskoczyło. Nie spodziewałam się takiego zwrotu akcji. Myślałam, że wiem, co jest grane, a tu nagle takie zdziwienie.

Historia zawarta w książce zostanie ze mną na długo. W wierciła się w moją duszę i nie tak łatwo ją wyrwać.

Gdy zaczynałam czytać tę historię, byłam przekonana, że żadna książka z tej serii nie pobije „Mai”. A jednak poznałam „Hannah”. I przy tej lekturze wylałam morze łez. Myślałam, że po poprzednim tomie nie da się już bardziej wzruszyć, ale to właśnie w historii Hannah momentami nie mogłam się pozbierać. Nagromadzony ból i łzy sprawiły, że ledwo byłam w stanie oddychać. Ta opowieść dotknęła mnie w sposób, o którym wcześniej nie miałam pojęcia; wydarzenia, które się tu rozgrywały, poruszały mnie do głębi. Nigdy bym nie pomyślała, że tak bardzo przywiążę się do bohaterów tej historii i że rozstanie z nimi będzie dla mnie tak trudne. Przywiązałam się do Hannah, Ashera i Masona tak bardzo, jakby to byli moi najlepsi przyjaciel, z którymi nie chciałam się rozstawać, a z którymi musiałam się pożegnać, bo ich historia kiedyś musiała dobiec końca i, mimo że zakończenie ich historii jest dobre i takie jak być powinno, to mnie ono niesamowicie bolało, bo ja nie chciała przeczytać ostatniego zdania i postawić ostatniej kropkę w tej historii. Pragnęłam, aby ich historia trwała dłużej, chciałam dowiedzieć się, co będzie dalej i jak potoczą się ich losy. Najbardziej jednak pragnęłam, aby ich historia trwała wiecznie. Ale jak to już z nawet najlepszymi książkami bywa – trzeba się z nimi rozstać, nawet jeśli pożegnania są naprawdę trudne.