Skradzione lato

A teraz Wam opowiem o książce, która ma tyle różnych odsłon iż do samego końca nie sądziłam, że można tak ukryć wiele tajemnic jak to zrobiła autorka. To nie jest moje pierwsze spotkanie z piórem ale jakże było dobrze móc ponownie się z nim spotkać. Pani Grażyna sprawnie przeprowadziła nas przez plątanine domysłów, fikcji i życia codziennego. Ta pozycja niesie ze sobą wielki wachlarz emocji, z którymi trzeba się zmierzyć. Retrospekcje, z którymi się spotkamy pokazują iż wspomnienia, uczucia i rodzinne sekrety nie schodzą tutaj na drugi plan. To raczej ta historia sprzed lat trzyma nas w swoich ryzach i nie pozwoli odłożyć książki do samego końca. Lubię nieoczywiste książki, pełne zaskakujących wydarzeń a tutaj możemy ich znaleźć bardzo wiele. Polecam i to bardzo przepaść z bohaterkami tej książki! I niech nie zmyli Was ten tytuł, bo ta książka w żaden sposób nie jest sielska ani delikatna.

Nigdy nie oceniaj książki po kilkunastu stronach. Nie poddawaj się. Daj się uwieść historii wykreowanej wyobraźnią autora, autorki. Do tego sprawdzonej i ulubionej.

"Skradzione lato " Grażyny Jeromin-Gałuszki jest tego najlepszym przykładem. Przez pierwszych kilkanaście stron miałam wrażenie, że to bajka o Jasiu i Małgosi. W zasadzie o Weronice i Rajce. Z pewnością z Babą Jagą w roli głównej.

Dawno wyrosłam z bajek. Na szczęście "Skradzione lato" okazało się historią napisaną przez życie dwóm osieroconym dziewczynkom. Ich losy skradły moje serce i zawładnęły moją wyobraźnią. Grażyna Jeromin -Gałuszka urzekła mnie narracją i słowem.

W tej książce tak jak w poprzednich autorki najważniejsze są kobiety. Silne i nie poddające się. "Skradzione lato" to cudna książka. Do zaczytania. Nie do zapomnienia.

Chapeau bas Grażyna Jeromin - Gałuszka.

Będę o niej pamiętać przez długie lata. Jedna z ciekawszych powieści tego roku.

Po brzegi wypełniona zapachem siana i ziemniaczanej zalewajki, rozbrzmiewająca odgłosami swobodnie biegających po trawach dzieci, akcentująca wyraźnie odczuwalną siłę siostrzanej miłości osnutej na bezwarunkowej więzi i trosce. „Skradzione lato” to rozpisana na fundamencie, odziana w sielski wydźwięk wsi i namacalnej realności, powieść zabarwiona nutą kryminału, która splata pomruk współczesności i jawne wrażenie zakrzepnięcia okruchów miejsca z przeszłości w trwającym tu i teraz. To historia kreująca nietuzinkowy miraż dojmującej biedy, bolesnego smutku i iluzorycznej swojskości w połączeniu z niegasnącą nadzieją, radością z litościwego losu oraz docenianiem małych rzeczy. Fragmentarycznie dławiąca szlochem niesprawiedliwości, momentami do głębi złoszcząca ludzką podłością, ale i rozgrzewająca ciepłem plastycznej obrazowości miłości do życia oraz kojąca dziecięcym szczebiotem czy przyjemnym łobuzerstwem prezentuje niezliczone odcienie miłości – szczerej, nieco szorstkiej, bezgranicznej, a nawet skompilowanej z wdzięcznością. I to iście naturalne, zachwycające nakreślonymi emocjami oblicze oddano z subtelną czułością, malując słowami scenerie wizualizujące się jaskrawie przed oczami i dosięgające wszystkich zmysłów, nasączając je mową gwarową w zupełności podkreślającą klimat mazurskiego zakątku – obecnie i przeszło pięćdziesiąt lat temu. Niczym pajęcze nici, tkane z pełną świadomością i bez zawahania, tak fabularna przeszłość i teraźniejszość w harmonizujący sposób sczepiają się ze sobą, tym samym tworząc sieć, być może zbyt wyidealizowaną, jednak owianą niedopowiedzeniami, wręcz lokującymi się pod skórą domysłami, które intencjonalnie drażnią odbiorcę esencją zaintrygowania znacznie dłużej niż tylko podczas bezpośredniej lektury. Na osnowie upływających lat, przemijania i następujących po sobie zmian sportretowano wizerunki niebanalnych, charakternych, jak i tych mniej nieszablonowych kobiet, które w różnym stopniu kształtują życiorysy swoje i innych – własnego pokolenia i kolejnych. Przyjemnie snuta, jakby wypływająca wprost ze wspomnień starej bajarki, w pełni naznaczona życiowym autentyzmem, który z łatwością skradnie wiele czytelniczych serc i otuli tyle samo myśli, intensyfikująca doznania wysublimowanym sznytem opowieść – wypełniona bujną wyobraźnią omraczającą niewygodne echo pamięci, przepięknie afirmująca codzienność, wzbogacająca wnętrze mądrością, zarażająca uwidocznionymi wartościami. Książka z duszą, tak po prostu.

Dzieciństwo. Czas beztroski. Czas pięknych wspomnień, pełnych szczęścia i dziecięcej radości z małych rzeczy. Z łąki pełnej kwiatów, z wakacji u dziadków, z papierówek zbieranych prosto spod drzewa, niedbale wycieranych w nogawkę spodni, a następnie zjadanych. Dzieciństwo kojarzy się większości z nas przede wszystkim z pozytywnymi aspektami życia, które w jakiś sposób nas ukształtowały i znalazły wyjątkowe miejsce w naszym, już dorosłym, sercu. A co wówczas, kiedy to dzieciństwo zostało nam odebrane? Kiedy musieliśmy zmagać się z okrucieństwem losu i ludzi. Odarci z ostatnich promieni szczęścia, pozbawieni poczucia bezpieczeństwa, porzuceni przez tych, których tak bardzo kochaliśmy…?

Grażyna Jeromin-Gałuszka snuje poruszającą opowieść o dzieciństwie, które stało się zadrą, bolesną raną, która przez lata się nie zagoiła. Autorka prowadzi dwutorową narrację, która daje nam możliwość poznania losów sióstr, które osierocone przez rodziców, trafiają pod opiekę nieczułej babki. A mimo to, mimo całego tego niekochania i poczucia, że wraz z odejściem rodziców, odeszło wszystko to, co dobre i piękne w ich życiu, one nie tracą nadziei. Czerpią siłę ze studni siostrzanej miłości, która daje im wolę walki, by przetrwać. By nie poczuć chłodu nie-miłości, by poradzić sobie każdego dnia z tym, co zesłał na nie los… Na szczególną uwagę zasługuje młodsza z sióstr – Rajka. „Skrzacik”, który we wszystkim i w każdym dostrzegał dobro. Nawet w zaciśniętych ustach opiekunki, której serce zdawało się zimne jak lód. Mała dziewczynka, która odgrodziła się od codzienności, uciekając niejako w swój własny, wymyślony świat. Autorka w ciekawy i nietuzinkowy sposób wplotła w fabułę realizm magiczny, powodując, że cała historia stanowi kompilację gatunkową, balansującą pomiędzy powieścią obyczajową, z nutą kryminału, okraszoną odrobiną magii. Baśniowości, która wywołuje w czytelniku uśmiech. A może i własne wspomnienia o dziecięcych przekonaniach i wierze w istoty, których nie widział nikt, a które sprawiały, że nawet najczarniejsza rzeczywistość, stawała się wyjątkowa.

„Skradzione lato” to napisana z dużą wrażliwością historia, która porusza wiele życiowych, często bolesnych tematów. Jednym z głównych wątków jest strata, którą autorka ukazała z kilku perspektyw. Z utratą najbliższych osób każdy radzi sobie po swojemu. Jedni odsuwają w niepamięć, nie dopuszczając do siebie tego faktu, że kogoś zabrakło, nie ma go i już nie wróci. Inni muszą borykać się z pokłosiem straty, a jeszcze inni, choć wciąż śmierć bliskiej osoby, jest bolesnym wspomnieniem, byli w jakiś sposób na nią przygotowani.

Nowa powieść Grażyny Jeromin-Gałuszki to także opowieść, która na myśl przywodzi najpiękniejsze pejzaże lata. Łany zboża, cudowne krajobrazy, słodycz owoców... I choć obraz wsi jest dla wielu takim właśnie sielskim malunkiem, to ta mała miejscowość kryje w sobie także mrok i zło. Zło, które czai się w ludziach żyjących tuż obok...

Podsumowując:

Wciąż mam w pamięci historię nakreśloną ręką Grażyny Jeromin-Gałuszki. Mnogość postaci i wątków stanowi niezwykle interesujące połączenie. „Skradzione lato” jest niczym patchworkowa narzuta – złożona z wielu barw, często kontrastowych, a mimo to stanowiąca spójną i wzbudzającą uznanie całość. To powieść, która jest pełna smutku, ale i nadziei, że można zacząć od nowa. Zawsze. Że nawet najgęstsza mgła, która kiedyś okryła nasze życie całunem bólu, może zostać rozwiana. Historia pełna tajemnic, zamiecionych pod dywan zapomnienia faktów, które zestawione ze współczesną wnikliwością tych, którzy chcą odkryć prawdę, mają szansę wyjść na światło dzienne i wywołać uśmiech na niejednej twarzy.

Poplątana tą historia, oj poplątana.

Opowieść poznajemy z dwóch perspektyw czasowych, z lat 70 XX wieku i obecnie.

We wsi Rogoże znika dwójka dzieci, nikt nie wie co się z nimi stało i sprawa pozostaje nierozwiązana przez wiele lat. W 2019 roku dziennikarka Kira trafia na wycinek ze starej gazety i coś pcha ją by rozwiązać tę zagadkę. Wyjeżdża do Rogożów i próbuje dowiedzieć się co stało się tam pół wieku wcześniej.

Przeszłość i teraźniejszość splatają się ze sobą w sposób o jakim byśmy nawet nie pomyśleli. Przyznam, że autorka kompletnie mnie zaskoczyła tym, jak toczy się ta historia.

Początkowo trudno mi było się wciągnąć w tę opowieść. Jakoś do mnie nie przemawiała, ale po przeczytaniu kilkudziesięciu stron to się zmieniło i bardzo byłam ciekawa co też stało się z dziewczynkami z Rogoży.

Grażyna Jeromin-Gałuszka pięknie oddała klimat wsi lat 70 ubiegłego wieku, takiej wsi oddalonej od świata, z jej niedogodnościami, folklorem, zależnościami towarzyskimi i bezkarnością władz. Autorka wiernie oddała też mentalność mieszkańców wsi, ich poglądy, zwyczaje.

Poza tym bohaterowie tej książki są wielowymiarowi, nie są płaskimi i papierowymi osobami, ale są krwiści i charakterni.

Muszę powiedzieć, że momentami Kira mocno mnie wkurzała i miałam ochotę nią potrząsnąć. Ale gdy poznawałam ją głębiej, jej historię, dom rodzinny, wychowanie, to zaczęłam rozumieć dlaczego zachowuje się tak a nie inaczej.

Koniec końców przyznaje, że czas spędzony z tą książką nie był czasem straconym.

7-letnia Rajka i 13-letnia Weronika to główne bohaterki tej powieści. Dziewczynki nie mają łatwego życia. Po śmierci swoich rodziców, trafiają pod opiekę babki Klotyldy – kobietę surową, nieznoszącą ludzi, która głodzi swoje podopieczne i zmusza je do ciężkiej pracy w polu czy przy zwierzętach.

50 lat później młoda dziennikarka trafia na artykuł, w którym mowa jest o dwóch dziewczynkach, które zaginęły pewnej nocy w Rogożach. Czy chodzi o Rajkę i Weronikę, które mieszkały w tej właśnie wsi? Co tam się wydarzyło? Kobieta, postanawia odkryć prawdę.

Książka napisana jest tak jak lubię najbardziej – rozdziały dotyczące przeszłości mieszają się z tymi o teraźniejszości. Dzięki temu zawsze bardziej wciągam się w historię i moja detektywistyczna strona umysłu zostaje pobudzona do granic możliwości. Miałam pewne podejrzenia co do tej tajemniczej nocy z przeszłości, ale nie, jednak nie zgadłam… Chociaż byłam całkiem blisko!

Pierwsze strony były dla mnie trochę trudne, nowy styl pisania, skrzaty (tak, skrzaty! Takie ‘najprawdziwsze’!) – trochę mnie to z początku przeraziło. Ale z każdym kolejnym zdaniem, zyskiwało to na swym uroku i zaraz zostałam wciągnięta w świat wykreowany przez autorkę. A zakończenie! Bardzo ciekawe, takie inne, zostawiające czytelnika ze swoimi przemyśleniami jeszcze na długo, po odłożeniu książki. Dochodzę do wniosku, że cala historia, pomimo humorystycznego i lekkiego tonu, jest naprawdę bardzo smutna, na wielu płaszczyznach. Przyznam szczerze, że jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, ale jeśli ma takie ‘zakończeniowe zagrywki’ za każdym razem, to chce przeczytać więcej jej powieści! Niby prosta, a ma w sobie takie coś co ciężko mi wyrazić słowami. Taki wszechogarniający smutek ukryty między słowami, który wyłania się dopiero bliżej końca, w swojej pełnej okazałości. Nawet teraz, pisząc te słowa, kilka dni po zakończeniu tej książki, łapię się na tym, że się zawieszam i odpływam do Rogożów, z całym tym smutkiem. Część mojego umysłu chyba już zostanie z Rajką i Weroniką na zawsze.

Jedna z tych prostych i niepozornych historii, która ukrywa swoje drugie dno i zostaje w pamięci. Polecam

Premiera powieści „Skradzione lato” była okazją do poznania twórczości Grażyny Jeromin-Gałuszki. To pierwsza książka autorki, po którą sięgnąłem. I przyznam szczerze, że styl pisarki przypadł mi do gustu. Dodam więcej, skradł moje serce. Kreatywność w stworzeniu tak porywającej historii oraz język, w którym Pani Grażyna ją zapisała, sprawiły, że nie oderwałem się od lektury. „Skradzione lato” emocjonującą historią, porwało moje czytelnicze serce.

Autorka zaprasza nas do poznania historii dwóch sióstr – siedmioletniej Rajki i trzynastoletniej Weroniki. W tym celu wyruszamy do wsi Rogoże. Tutaj zimą 1968 roku rodzice dziewczynek topią się pod lodem. Od tego czasu opiekę nad siostrami przejmuje babka Klotylda. Jej serce jest niczym lód – zimne, a osobowość równie chłodna i obojętna na wszelkie ludzkie uczucia. Kobieta swą surowością nie zdobywa sympatii najbliższych, bo i też nie zależy jej na niej. Twardą ręką sprawuje opiekę (a raczej władzę) nad dziewczynkami. Rajka, aby zapomnieć o okrucieństwie babki, ucieka do świata fantazji, chcąc, aby wyobraźnia dała jej namiastkę lepszego życia. Starsza z sióstr z całego serca pragnie wyrwać się spod tyranii babki Klotyldy. Dlatego też rozgląda się za kandydatem na męża, upatrując w nim szansę na ucieczkę dla siebie i swej młodszej siostry.

Również historia młodej dziennikarki śledczej nie pozwala nam oderwać się od lektury. Kira, której życie znalazło się na zakręcie, postanawia przyjrzeć się historii sprzed pół wieku i opisać, to co przydarzyło się Rajce i Weronice. Dlaczego siostry zniknęły bez wieści? Dokąd uciekły? Jaki był ich los?

Grażyna Jeromin-Gałuszka skradła moje serce. Porwała mnie do świata, który opisać mogę wieloma barwami. Jednak w tej recenzji nie będę potrafił opisać, tego wyjątkowego uczucia, które towarzyszyło mi podczas poznawania historii Rajki, Weroniki, Kiry i Marii Montero. Żadne słowo nie jest w stanie oddać ducha zawartego na każdej stronie powieści „Skradzione lato”. Autorka stworzyła wyjątkową powieść, zarysowała historię, która trafia do najskrytszych zakamarków naszych czytelniczych serc, otulając nas fabułą, która na zawsze pozostaje w pamięci. Takie powieści pamięta się do końca życia.

Powieść „Skradzione lato” ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka

„Skradzione lato” to zupełnie coś innego, coś nieznanego. To historia, gdzie elementy magii mieszają się z trudami codzienności, gdzie przyroda wyznacza rytm życia i gdzie, opisy wiejskiego krajobrazu zachwycają sprawiając, że czytelnik niezwykle chętnie je chłonie.

Akcja powieści toczy się dwutorowo. Autorka lawiruje pomiędzy dwoma strefami czasowymi przenosząc nas od współczesności do lat 60/70 XXI wieku. Owe wątki przeplata niczym nitki, splatając je ze sobą i zacieśniając coraz bardziej. Przytoczone wydarzenia niby początkowo tak różne w końcu odnajdują wspólny mianownik, po to, by właśnie tutaj w niewielkiej miejscowości Rogoże przeszłość spotka się z teraźniejszością...

Autorka w bardzo delikatny wręcz wysublimowany sposób ukazuje nam relację człowieka z przyrodą, jej wpływ na jego dobrostan wewnętrzny. Porusza też trudny temat idealizowania wspomnień, wysuwając na pierwszy plan te dobre elementy z przeszłości pomijając chwile, które pamięć ludzka usilnie chce wymazać…

To zdecydowanie książką, którą odbiera się całym sobą, przepełniona momentami wzruszenia ale też chwilami uśmiechu i zaskoczenia. Wszystko nakreślone dobrym piórem autorki, z którym miałam do czynienia po raz pierwszy. Niezwykły klimat powieści i bogaty język sprawiają, że chciałoby się tych drzwi do świata książki nie zamykać… Trwać i nieprzerwalnie czytać…

"Skradzione lato" Grażyna Jeromin-Gałuszka

Znacie to uczucie gdy książka zabiera wam dech

w piersi, każdą kolejną stronę chłoniecie niczym ambrozję, po jej skończeniu nie możecie zebrać myśli, wasze dotychczas ulubione tytuły tracą na wartości, a każda kolejna książka jest mdła gdyż poprzeczka została postawiona bardzo wysoko?

To moje pierwsze spotkanie z tą autorką, ale już wiem, że nie ostatnie. Ta pozycja ma już u mnie pierwsze miejsce w TOP10 2022r. To najlepszy obyczaj jaki przeczytałam w przeciągu kilku ostatnich lat. Długo szukałam takiej książki, chłonęłam każde zdanie, z trudem ją odkładałam gdy musiałam ugotować obiad czy iść spać.

Piękna, trochę zagmatwana, przenikliwie smutna historia, bohaterowie których kocha się bądź nienawidzi od pierwszych stron.

Rewelacyjny warsztat pisarski, dwa różne style, autorka zupełnie innym językiem przedstawia nam przełom lat 60/70 i pięknie przechodzi do teraźniejszości używając mowy ówczesnej.

Nie wiem jakich jescze użyć słów by zachęcić Was do sięgnięcia po ten tytuł, myślę, że moje ochy

i achy to wciąż za mało by oddać piękno tej historii.

Jest 2019 rok, Kira młoda dziennikarka szukając materiałów do nowego reportażu, natrafia w starej gazecie na artykuł o dwóch zaginionych dziewczynkach, jedenasto i dwuletniej. Ta historia miała miejsce prawie pół wieku temu w 1972 roku

a dziewczęta nigdy nie zostały odnalezione.

Kirze życie nie układa się kolorowo w przypływie silnych emocji kupuje kampera i wyrusza do Rogożów, małej wioski w której zaginęły dziewczęta, ma nadzieję, że może uda jej się rozwiązać tę tajemniczą zagadkę.

Akcja książki toczy się dwutorowo, autorka pięknym językiem przenosi nas do 1968 roku, historia Kiry przeplata się z losami dwóch sióstr, siedmioletniej Rajki, oraz trzynastoletniej Weroniki. Bystre oko czytelnika wychwyci, że zaginionymi dziewczętami raczej nie mogą być owe siostry, liczby do siebie nie pasują, coś tu nie gra, sprawa robi się nie co zagmatwana.

No dobra to już koniec, nic wiecej nie napiszę. 🫢

Zakochałam się w tej historii, choć w pewnym momencie czytając ostatnie strony pomyślałam, że autorka na zakończenie trochę za bardzo odpłynęła, lecz po chwili stwierdziłam, a właśnie, że nie, po to są książki, gdzie mają się dziać te cuda jak nie tam, przecież "czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła”, mają nas bawić, zachwycać, przenosić w czasie a przede wszystkim dawać nadzieję, że cuda się zdarzają.

POLECAM!!!

GENIALNA.

"Gdy pewnej zimy we wsi Rogoże rodzice Rajki i Weronki topią się pod lodem, opiekę nad sierotami przejmuje babka Klotylda. Surowa, nieprzystępna, nieznosząca ludzi (w tym również dzieci) kobieta zaczyna rządzić twardą ręką, wywracając do góry nogami dotychczasowe beztroskie życie wnuczek. Zmuszone przez babkę do ciężkiej pracy, wiecznie głodne, zahukane, próbują jakoś przetrwać w nowej rzeczywistości. Siedmioletnia Rajka ucieka w świat nieposkromionej wyobraźni, trzynastoletnia Weronka natomiast rozgląda się za kandydatem na męża, który wyrwie ją i jej młodszą siostrę z tego koszmaru.

Pół wieku później młoda dziennikarka, szukając materiałów do nowego tekstu, znajduje w starej gazecie notatkę o zaginionych przed laty w Rogożach dwóch dziewczynkach, które przepadły bez wieści tej samej nocy.

Pod wpływem impulsu młoda kobieta, zbuntowana i skłócona ze światem, jednego dnia pozbawiona miłości, pracy i dachu nad głową, kupuje za ostatnie pieniądze starego kampera i jedzie do Rogożów, postanawiając wyjaśnić zagadkę sprzed pół wieku”. Opis od Wydawnictwa.

Czy kobieta, która pojawia się nagle we wsi Rogoże, może rozwiązać zagadkę, której nie rozwiązali wcześniej inni zainteresowani? Kim jest młoda kobieta z miasta?

Gdzie jest Rajka i Weronika? Czy żyją? Jak wyglądała ich historia i co z tym związanego ma ich babka Klotylda…?

Przedstawienie wsi na przestrzeni lat 60-tych i 70-tych, dzieci próbujące sprostać temu co dał im los. Brak rodziców, wymagająca babka, która od progu wręcz przekonuje ich o swojej niechęci co do wychowywania dzieci.

Młodzieńcze problemy, miłostki, wyobraźnia, samotność. Brak jedzenia i ciężkie zimy.

Bardzo lubię historie, które przypominają nam o tym, że tak naprawdę do dzisiaj jest wiele rodzin, które mają takie problemy chociaż rzadko się o tym mówi głośno.

Niesamowita książka. Z jednej strony czułam się, jakbym czytała baśń, gdzie przeplatają się wątki wręcz magiczne… z historią współczesną i informacją o zniknięciu dwójki dzieci.

Czytało mi się bardzo dobrze. Rzadko aż tak mocno wsiąkam w książkę jak było przy tej. Czułam się, jakbym sama przeniosła się na łąki zielone i biegała razem z Rajką. Rano doiła krowy i… po prostu tam była. Od razu przypomniały mi się chwile, gdy byłam dzieckiem i pomagałam przy gospodarstwie mamie i dziadkom. Piękne wspomnienia.

Rajka… cudowna osoba. Piękna dusza i… jakoś tak ją polubiłam, że zrobiło mi się smutno na sam koniec, że muszę już zamknąć książkę. Jestem przekonana, że wrócę do niej jeszcze. Rzadko robię re-read ale tutaj zrobię wyjątek.

Ciepła, pełna nadziei… smutna i okrutna. Mnóstwo emocji dla mnie.

Jeden punkt odejmuję ze względu na to, że przypadek dziennikarki był dla mnie trochę zbyt nierealny. Piękny, ale jednak.

Rewelacyjny wątek Gabrysi i Maciusia.

Zwłaszcza moment (bez spoilera!) gdy kobiety się naradzały :D

Jeśli szukacie naprawdę dobrej książki to szczerze polecam „Skradzione lato” Grażyny Jeromin-Gałuszki. To było moje pierwsze spotkanie z tą autorką, ale mam nadzieję, że nie ostatnie. :)

Myślę, że każdy czytelnik zna pojęcie kaca książkowego, kiedy to zwyczajnie nie można wyjść ze świata przeczytanej książki i czuje się niechęć, by sięgnąć po inną lekturę (która nigdy nie zastąpi tej właśnie skończonej). Miałam tak w przypadku „Skradzionego lata”. To był jeden z tych dylematów, co robić...bo z jednej strony chciałam jak najszybciej dowiedzieć się, co dalej, a z drugiej – nie chciałam tej książki kończyć.

Mówi się, że to najlepsza powieść Pani Grażyny Jeromin-Gałuszki. Zgadzam się z tą opinią. Książka jest fenomenalna. Piękna, ciepła i mądra. Dopracowana w każdym szczególe, zarówno fabularnym jak i stylistycznym.

Akcja powieści, choć dwuwymiarowa, skupia się na małej wiosce Rogoże. Jedną historię dzieli niemal pół wieku.

Rok 2019. Kira – niepokorna dziennikarka śledcza, znajdując się na życiowym zakręcie, obrała kierunek na Rogoże, by zebrać materiały do tematu, który ją wcześniej zaintrygował. Postanowiła odkryć, co stało się pięćdziesiąt lat temu z dwoma dziewczynkami, które z dnia na dzień zniknęły. Mówiąc językiem powieści, rozpłynęły się niczym poranna mgła.

Rok 1968. Siedmioletnia Rajka i jej starsza siostra Weronika, po tragicznej śmierci rodziców, trafiły pod opiekę ekscentrycznej babki Klotyldy. Cała trójka próbowała poradzić sobie z codziennością, każda z nich na swój sposób. Beztroskie życie dziewczynek, z dnia na dzień stało się walką o dodatkowy kęs jedzenia i nieco czasu dla siebie, bowiem babka wymagała, by sieroty zapracowały na każde jajko czy kilka ziemniaków.

Rajeczka uciekała w świat fantazji, a pomysłowością spokojnie mogłaby konkurować z (każdemu chyba znaną) Anią Shirley. Jestem pewna, że byłyby najlepszymi przyjaciółkami. Zwyczajny dzień widziany oczami siedmiolatki to balans na pograniczu bajki a szarej rutyny, przeplatanej dramatami i radościami z małych rzeczy. Nawet własną ułomność akceptowała i prowadziła z nią ciągłe negocjacje.

Weronikę poznajemy w momencie gdy stawała się nastolatką z wszystkimi typowymi dla tego etapu zachowaniami. Buntowała się przeciw babce (no cóż, często słusznie), ale o młodszą siostrę dbała jak o największy skarb.

Babka Klotylda to dopiero osobowość! Ekscentryczna - to chyba najodpowiedniejsze określenie tej postaci. Nie lubiła dzieci (jej prawo), ale kochała zwierzęta, pracę i przede wszystkim zarabianie pieniędzy. Z lektury dowiadujemy się, co wpłynęło na jej styl bycia i dlaczego jest, jaka jest.

Bohaterów oczywiście jest więcej. W nieco „skrzynkowej” formie powieści znajdują się osobne historie dotyczące każdej postaci. Poznajemy wszystkie wydarzenia i motywy, które doprowadzają do głównego punktu fabuły i w efekcie do zaskakującego zakończenia.

Sama kreacja bohaterów to doskonale skomponowana mieszanka cech, które każdy z nas ma i dzięki temu może się utożsamić z postaciami w tej powieści. Osobiście pokochałam każdą osobę. Zazwyczaj w książkach jest taka osobowość, która mnie irytuje i doprowadza do szału.

W Rogożach mieszkali bohaterowie, których pokochałam i wiem, że o nich nie zapomnę. To moje bratnie dusze. I tak jak czasem odwiedzam Anię Shirley, będę odwiedzać Rajkę, Kirę i resztę rogożańskich przyjaciół.

Opisywany czas w Rogożach to okres Prl-u, ale ja momentami miałam wrażenie, że jest dużo wcześniej. Na tej zapomnianej wsi, wszystko było jakby starsze, pasujące mi momentami bardziej do okresu z początku dwudziestego wieku, a nie jego niemalże końca. I nawet rok 2019 jakby nie pasował do tego miejsca. Tam wszystko toczy się wolno, nieśpiesznie. Jakby to miejsce decydowało, ile przyjmie z nowoczesności. Przeszłość i teraźniejszość łączą się we wspólny czas

i  tworzą wielowymiarową historię.

„Skradzione lato” zawiera również przesłanie dla każdego z nas. Dorosła Rajka mówi nam, że każdy dzień (a nawet godzina) życia może być czymś pięknym. To od nas zależy, czy chcemy dostrzec to piękno. Bo ono jest i czeka, by się nim cieszyć. To jedna z wielu mądrości płynących

z  tej książki. I każda z nich poparta jest opowieścią o doświadczeniach bohaterów.

Słów kilka o języku i stylu powieści. Pierwsze rozdziały skojarzyły mi się z nieco „Orzeszkowym” klimatem. Barwnym, poetyckim i szczegółowym. Początkowe zdania wydały mi się nawet za długie. To tylko takie pierwsze wrażenie, bo później język jest już płynny i w sam raz opisowy. Dodatkowo zawiera w sobie sporą dawkę ironii i przewrotnego humoru. Użyta w dialogach gwara nadała powieści charakteru i typowo wiejskiego klimatu, za co dodatkowo cenię tę powieść.

Uroczym zabiegiem było typowe dla dziecięcej fantazji nazewnictwo, którym mała Rajka ubarwiała opowieści i szarą codzienność.

Gdy przeczytałam ostatnią stronę tej książki, nie mogłam od razu napisać tej opinii. Musiałam wpierw opanować emocje i jakoś znaleźć w głowie odpowiednie słowa, by zlepić je w zdania, które, choć w niewielkim stopniu oddadzą mój stan po lekturze. Jestem oczarowana, urzeczona

i emocjonalnie rozbrojona. Z całą pewnością mogę już teraz napisać, że „Skradzione lato” jest dla mnie najlepszą książką, jaką w tym roku przeczytałam i zdecydowanie jedną z ważniejszych

w moim czytelniczym życiu. Nie sądziłam, że spotka mnie jeszcze taka sytuacja, gdy literatura mnie aż tak zaskoczy.

Twórczość Grażyny Jeromin-Gałuszki znam od dawna. Autorka serii „Dwieście wiosen” od pierwszego tomu dała mi dowód na to, że potrafi pisać. Potrafi snuć opowieści, które zapadają w pamięci na długo, jeśli nie na zawsze. Dziękuję autorce za „Skradzione lato”. Czuję się bogatsza wewnętrznie, bo taka literatura wzmacnia; cieszy, że są jeszcze wybitne książki i daje nadzieję, że wiele takowych jeszcze powstanie.

„Skradzione lato” wybiega znacznie ponad dziesięciopunktową skalę oceny. Dla mnie to powieść wybitna, warta głośnej promocji i gorącego polecania w każdej możliwej formie.

Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i Ska za przedpremierowy egzemplarz książki.

Moje lato stało się lepsze.

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Kira jest dziennikarką w średnim wieku. Gdy rzuca pracę, rozstaje się z chłopakiem i traci dach nad głową, czuje się zagubiona. Za całe oszczędności kupuje używanego kampera i jedzie do Rogożów. O tej wsi przeczytała notatkę w prasie sprzed lat, napisano w niej o tajemniczym zniknięciu dwóch dziewczynek, młodsza miała zaledwie dwa lata, starsza dziewięć. Nigdy ich nie odnaleziono.

Pół wieku wcześniej, we wsi Rogoże, dwie siostry zostają sierotami. Ich rodzice utopili się w rzece. Rządy w domu przejmuje despotyczna, surowa i niedostępna babka Klotylda. Dziewczynki mają z nią ciężkie życie.

Walczą o przetrwanie, dobrze, że chociaż sąsiadka jest dzieciom życzliwa i wspiera je w trudnych chwilach.

Jak poradzą sobie dzieci bez odpowiedniej opieki? Czy dadzą radę przetrwać?

Czego dowie się Kira o przeszłości wsi od samotnej staruszki? Kim jest kobietą, która z Niemiec przeprowadza się do domku pod lasem? Czy uda się wyjaśnić tajemnicze zaginięcie dzieci ?

Książkę czyta się świetnie, zarówno wątek sprzed lat jak i teraźniejszy. Wciąga od pierwszych stron, bo dużo sekretów musi znaleźć rozwiązanie. Współczułam bohaterkom, bo los dużo zrzucił na ich ramiona. Polecam na letnie wieczory, naprawdę warto przeczytać 👍🙂 Zostaje w pamięci i sercu.

Premiera 9.8.2022