Wiedźmak. Siostry z lasu. Tom 2

Powieści w której magia przeplata się ze zwyczajnym życiem. Nie spotkałam się do tej pory z książką, która w tak wyjątkowy sposób łączy ze sobą fantastykę z powieścią obyczajową. “Siostry z lasu” to swoisty pamiętnik Tove, w którym od czasu do czasu władzę nad słowami przejmuje Laaban.

W tej książce nie znajdziecie wartkiej akcji, wielkich miłosnych uniesień. W tej historii za to odnajdziecie wielki trud, ból, tęsknotę, walkę o lepsze jutro dla siebie i swoich dzieci. Tove przeszła bardzo wiele i choć nie raz życie łamało się jej w pół nie poddała się, a wręcz dała dom, schronienie dwójce dzieci, którzy potrzebowali matki.

Ta seria nie jest łatwą, lekką i przyjemną opowieścią, nie każdy się w niej odnajdzie, nie każdy pokocha świat Tove. Ja jednak popłynęłam… w pierwszej części to samotność gra pierwsze skrzypce, w tej Tove odnajduje swoje miejsce na ziemi, wciąż musi podróżować, by odnaleźć swoje zmarłe pobratymczynie, ale wraca, zawsze wraca do swych dzieci i partnera. Jej suche serce odnajduje w Gorhanie swoją opokę ich losy już zawsze będą szły ramię w ramię.

Bardzo podobała mi się ta historia, dodatkowym smaczkiem jest audiobook, w którym zatracałam się wieczorami, głos pani Klaudii Bełcik jest idealny, lektorka w tak rewelacyjny sposób oddała charakter Tove… Brak mi słów by to określić.

"Wiedźmak" to wspaniała historia, która przeniosła mnie wprost do świat pełnego tajemnic, magii, emocji i niezrozumiałych zjawisk. Autorka przedstawiła historię kobiety, która mimo przeciwności losu odnalazła swoją ścieżkę.

"Nazywają mnie czarownicą z wyspy albo Ritą, chociaż ci, którzy odkryli, gdzie mieszkam, schowana przed całym światem, wiedzą, że mam na imię Tove".

Tove jest kobietą niezwykłą z niezwykłym darem. Jest piastunką kości, podąża śladami przodkiń, które zostały bestialsko zamordowane. Potrafi leczyć, dać dobrą radę, oraz ma ogromne serce.

"Dla tych wszystkich ludzi jestem mądra, piękna, odważna i bystra. Patrzą na mnie, jakbym była ich wyrocznią albo bóstwem. Opowiadają mi o swoich cierpieniach, radościach i choć jestem im zupełnie obca, to uważnie słucham. Pomagam im jak mogę , bo to moja życiowa misja".

Piękna historia, która wciągnęła mnie już od pierwszej strony. Akcja stopniowo nabiera tempa by zwolnić i po chwili ponownie wyrwać z kopyta. Ta część przynosi wiele niespodzianek. Tove ma synka, który może okazać się zgubą czarownic lub ich wybawieniem. Dlaczego? Duchy przeszłości powracają i sieją spustoszenie. Tove nie jest jednak sama, ma obok siebie mężczyznę, który pokochał ją bezgranicznie, zrobi dla niej wszystko. Jest jeszcze dwójka dzieci, które Tove kocha jak własne. Postacie są dobrze nakreślone. Ich relacje, zarówno między sobą, jak i z otoczeniem, są skomplikowane i ciekawe. Autorka porusza również ważne tematy, takie jak lojalność wobec rodziny, akceptacja, tajemnice z przeszłości oraz wybory, które mają ogromny wpływ na przyszłość.

#wiedzmak to niezwykła lektura, która przenosi czytelnika do świata magii, akceptacji siebie, zaklęć, czarownic, mężczyzn pałających zemstą i szukający jej ujścia oraz spokoju i miłości. Tove miała możliwość spotkania się z Bachirą (jej historia jest smutna). Czy potrafiła wybaczyć? Czy zdążyła? Gorąco polecam. Jest to historia, która potrafi oczarować nie tylko magią.

“Każdy z nas ma swoją oddzielną historię…”

Mazurskie, piękne, skrywające wiele tajemnic lasy. Tove, Traszka i Bachira to trojaczki, które wychowywała babka. Pod jej okiem dziewczęta uczyły się magii, zostały obdarzone nadprzyrodzonymi mocami. Zewnętrznie bardzo do siebie podobne, mają zupełnie różne osobowości i charaktery. Tove jest silną, niezwykłą, hardą kobietą. Podejmuje decyzję i razem z Gorhanem zaczynają tworzyć bezpieczny, stabilny dom w lesie. Na świat przychodzą ich dzieci Gentar, Janka i Mimi. Gentar, jego oczy mają różne kolory, jedno ma źrenice czarne niczym węgiel, drugie jest jasnoniebieskie, a obraz jaki się w nich odbija jest zupełnie różny od tego co widzą wszyscy. Chłopak jest inny, wychodzi z niego natura wiedźmaka…

Z ciekawością przeniosłam się do świata wykreowanego przez Autorkę. Drugi tom cyklu “Siostry z lasu” przeczytałam z niesłabnącą ciekawością. Akcja powieści toczy się niespiesznie i intryguje. Fabuła ciekawie poprowadzona trzyma w napięciu, angażuje emocjonalnie, ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie, skrywane tajemnice i wyrządzone krzywdy. Nie jest to łatwa opowieść, pomimo tego czyta się ją dobrze i szybko. Autorka ma naturalne, przyjemne, barwne pióro. Bohaterowie zajmująco, naturalnie, realnie ukazani. Do Tove, najmłodszej z sióstr, która jest piastunką kości, poczułam sporą sympatię już w pierwszej części i to się nie zmieniło. Została obdarzona darem, który pozwala jej wyczuć niebezpieczeństwo. Jednak nie zawsze potrafi się wsłuchać w swoją intuicję i nią podążać. Nieustannie balansuje między życiem, a śmiercią. Pomaga udręczonym duszą odnaleźć spokój, odprowadzając je na miejsce spoczynku, nieustannie naraża siebie na niebezpieczeństwo.

Powieść pachnąca ziołami i mazurskimi lasami. Rodzina, wzajemne wsparcie, a obok próba zrozumienia i akceptacja samego siebie. Niezwykłe kobiety, które mogą i widzą więcej, ich trudna codzienność. Słowiańskie wierzenia, magia, obrzędy, prastare rytuały i przesądy, mądre baby, wiedźmy. Chwile grozy, straszne wyrządzone krzywdy, okrucieństwo, ból, śmierć. Gęsta, nasączona mrokiem atmosfera.

Wciągająca, intrygująca przepełniona magią opowieść o sile rodziny, o przyjaźni, o wzajemnym wsparciu, o miłości, o kobiecej sile i o nadziei. Niesie przesłanie, że przed przeznaczeniem nie da się uciec, to co ma przyjść, przyjdzie wcześniej czy później. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)

Kolejny tom Sióstr z lasu, Wiedźmak, choć trochę krótszy spodobał mi się bardziej. Skupia się na Tove, tu zwanej Ritą i roli jaką przyjęła, nie tylko jako piastunka kości, ale jako matka. I doświadcza z tego powodu mnóstwa radości, ale i boi się o przyszłość jednego ze swoich synów, który rodzi się ze źrenicami w różnych kolorach, co może sugerować, że będzie Wiedźmakiem, a tym samym zwrócić się może przeciwko czarownicom, a więc i swojej matce. Czy tak będzie? Książka sugeruje pewne rzeczy zwłaszcza w swojej końcówce, ale chyba wszystko wyjaśni się w kolejnej odsłonie przygód Sióstr z lasu. I to nawet dobrze, że powstanie, jestem pewny kolejna książka, bo ta opowieść, pełna magii, starych słowiańskich wierzeń i ludowej mądrości ma coś w sobie i mocno urzeka. Chce się to czytać i zupełnie wciąga ta historia, która nie jest lukrowana, a pełna namiętności, pasji i co za tym idzie i bólu, więc także prawdy. Autorce udała się rzecz, która może podąża za modnymi dziś motywami słowiańskimi, lecz ma przy tym swoją jakość i oryginalność, o co niełatwo wśród tylu pozycji, ciągle pojawiających się na rodzimym rynku wydawniczym. Do tego akcja dzieje się gdzieś w mazurskich, może warmińskich lasach, co dla mnie osobiście też ma swój walor sentymentalny, bo z tamtych okolic pochodzę. Warto sięgnąć po tą książkę, bo jest magiczna, naładowana niepowtarzalnym klimatem i do tego po prostu świetnie napisana. Serdecznie polecam i czekam na trzeci tom!!!

Za książkę dziękuję skarpawarszawska

Tove nie jest kobietą, jest piastunką kości. Przeszła już sporo, jednak idzie dalej, nie dając się złamać. Zniknięcie ukochanego, zdrada siostry, śmierć drugiej, ucieczka przed śmiercią – to tylko część tego, z czym musiała sobie poradzić. Jednak to już za nią, a teraz liczy się jedno – jej synowie. Chociaż tylko jednego urodziła, oboje są dla niej tak samo ważni. Zamierza zapewnić im dobre życie, stabilizację, szczęśliwe dzieciństwo.

Kobieta nie potrafi odmówić pomocy innym, a to sprawia, że pod jej drzwiami stają kolejki. Pewnego dnia przychodzi kobieta z bardzo zaniedbaną dziewczynką, a serce Tove zaczyna krwawić. Nie zamierza patrzeć na cierpienie tej małej, a wręcz przeciwnie zamierza się nią zaopiekować. Jednak są sprawy, które wrócą, przeszłość, która da osobie znać i zaburzy poukładane życie kobiety. Co takiego się stanie? Jak potoczą się losy kobiety i jej dzieci? Z jak dużym niebezpieczeństwem będzie musiała się zmierzyć?

Jak już wspominałam przy pierwszym tomie magia, czarownice itp. to coś, co lubię w książkach i szczerze żałuję, że także rzadko na nie trafiam. Tom pierwszy nawet mi się podobał i z dość dużym zainteresowaniem, a jednocześnie ze swoimi oczekiwaniami, podeszłam do czytania drugiego. Co myślę po jego przeczytaniu? Jest lepszy niż tom pierwszy, bardziej wciągający, więcej się dzieje.

Tym razem akcja praktycznie od samego początku jest szybsza, sporo się dzieje, co sprawiło, że ciężko było się od niej oderwać. Ja ją przeczytałam w jeden wieczór. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania były momenty, które wywoływały emocje.

Bohaterowie ciekawi, dość dobrze wykreowani. Tym razem czytamy książkę głównie oczami Tove (jest trochę innymi oczami, ale to bardziej pojedyncze sceny). Moim zdaniem jest bohaterką odważną, kroczącą własnymi ścieżkami, kochającą matką. Osobiście ją polubiłam i to nawet bardzo.

„Siostry z Lasu. Wiedźmak” to moim zdaniem dość ciekawa, pełna magii książka. Mnie podobała się bardziej niż tom pierwszy i z przyjemnością polecam.