Siedem skór Esther Wilding

Książkę czytałam aż siedem dni, gdyż dawkowałam sobie z niej treść. Pomimo tego, że jest to przepiękna opowieść, to jednak niektórym może nie spodobać się jej rozległość skupiająca się na dokładnych opisach praktycznie pod każdym kontem. Również myśli postaci przenikają tutaj do głębi, gdzie widać dużo samokrytyki i jakby wstydu za swój wygląd. Kobieca postać przejmuje się również tym jak zostanie odebrana, więc można by rzec, że posiada niezbyt wiele pewności siebie. Od początku widać, że przeżyła tutaj dużą traumę, gdyż czarny łabędź spadł na szybę samochodu, którym kierowała. Nie trudno się domyśleć tego, że nie przeżył i krew oblegająca cały widok zadziałała na nią wstrząsająco. Dodatkowo sama nabiła sobie guza, który dosyć strasznie wyglądał, lecz za sprawą adrenaliny w ogóle go nie odczuwała. Nie wiem czy dobrze odebrałam ta książkę, ale zdarzało się tutaj wiele sytuacji, które nie zgadzały się z pierwotnym wystąpieniem. Dokładnie jakby albo odbijały inną przestrzeń, albo próbowano zrobić z niej wariatkę. Tutaj postacie wierzą również w przesądy czy też legendy, które podobno przetłumaczone na dane wydarzenie potrafiło przewidzieć ich przyszłość. Nigdy nie potrafiłam od razu odgadnąć kiedy jestem w czasie teraźniejszym, a kiedy wędruję już do przeszłości, gdzie siostra naszej postaci jeszcze żyła. To był etap podkreślający siostrzane więzi, gdzie czuło się ich miłość i coś więcej aniżeli więzy krwi. Jednak kiedy prowadzone są rozmowy na tle przeszłości widzimy, że tak do końca nie da się poznać drugiego człowieka. Może mieć on przeróżne sekrety, choćby o planach na własną przyszłość, której nie udało się doczekać. Poszukiwanie w przeszłości własnych korzeni by zrozumieć kim się było i kim była rodzina, która również w tajemnicy trzymała swoje sprawy. To bardzo ważne elementy fabuły, gdyż są uzyskiwane z niedowierzeniem. Niemal w biegu zadawane pytania dają naprawdę niezwykłe odpowiedzi. To czemu więc czytałam ją aż tyle czasu? Bo obudziła we mnie chęć poznania tych, których istnienie było owiane jedynie wspomnieniami. Jestem nawet pewna, że i na was ta opowieść wywrze wrażenie. Wydana w mniejszym druku, dosyć gruba, podzielona na siedem skór w tym pięćdziesiąt trzy rozdziały. Wciąż jeszcze szumi mi w głowie..

Aura była oderwaną od rzeczywistości marzycielką, która czuła głębiej niż ktokolwiek inny. Rok temu utonęła w wodach oceanu, pozostawiając po sobie pustkę i mnóstwo pytań. Jej siostra, Esther, wyrusza w podróż do krainy przodkiń - Danii, by zrozumieć, co wydarzyło się podczas pobytu Aury tam i dlaczego tak bardzo ją odmienił.

"Siedem skór Esther Wilding" to opowieść utkana z legend, symboli i dawnych wierzeń. Holly Ringland w niezwykle subtelny sposób splata mitologię z codziennością, pokazując, jak przeszłość, tradycja i opowieści mogą wpływać na ludzkie życie.

W powieści czuć głębokie umiłowanie przyrody. Autorka maluje słowem obrazy pełne naturalnego piękna, jednocześnie zwracając uwagę na zmiany klimatyczne i ich konsekwencje, które nie dotykają jedynie natury, ale również ludzi i ich losów.

Fabuła rozgrywa się na dwóch płaszczyznach: teraźniejszość Esther przeplata się z bolesnymi, ale i pięknymi wspomnieniami o siostrze. To powieść o niezwykłych więziach - siostrzanych, rodzinnych i przyjacielskich. Pełna emocji, symboliki i poetyckiego języka, porusza serce i skłania do refleksji nad tym, jak głęboko nasze życie jest splecione z historiami tych, którzy byli przed nami.

To książka, którą czyta się powoli, smakując każde zdanie.

Czy książka może poruszyć swojego odbiorcę?

Oczywiście, że może, wystarczy tylko dobry temat, pomysł i pióro, które wciąga.

Jak to było w przypadku książki „Siedem skór Esther Wilding”? Sprawdźcie! 🤫

Początkowo wcale nie polubiłam się z tym tytułem. Wręcz ta historia zapowiadała mi się jakoś tak nijako, bez polotu. Czytałam ją, bo czytałam i nic więcej. Zastanawiałam się, jak to jest, że tyle osób się nią zachwycało, a ja nie mogłam znaleźć w niej tego czegoś. Czasem tak bywa, a szkoda! Ale wcale się nie zniechęciłam, nie poddałam, czytałam dalej, może z trochę mniejszym zapałem niż na początku, jednak czytałam.

Wszystko zmieniło się w momencie, w którym Esther wyrusza z Tasmanii do Kopenhagi. Ta wycieczka otworzyła mój umysł i sprawiła, że zatopiłam się w lekturze. Byłam ciekawa, co tam odkryje. W końcu życie jej siostry po części znajdowało się w Danii.

Ta historia to nie tylko pozycja o stracie, o żałobie po zaginięciu członka rodziny. To przede wszystkim historia o siostrzanej miłości, okraszona legendami. To właśnie te wierzenia sprawiają, że książka jest interesująca i chcemy zobaczyć, do czego to wszystko nas przeniesie.

„Siedem skór Esther Wilding” nie jest książką idealną, ale jaka jest? Nie brakuje w niej jednak emocji, a to wszystko podkreślone jest pięknym językiem, który aż chce się czytać. Z jednej strony chcemy ją poznawać, a z drugiej jest to kawał smutnej historii, która porusza serce czytelnika. Podróż śladami Aury może okazać się dla Esther błogosławieństwem, albo przekleństwem. Sprawdźcie koniecznie jak było i przede wszystkim jak to się skończyło. A wierzcie mi, wiele tutaj może Was zaskoczyć!

Te siedem skór, to coś wyjątkowego, co odkryjemy na kartkach tej powieści 🤫

Jesteście na to gotowi?

Mam nadzieję, że tak!

Czy polecam ten tytuł? Zdecydowanie! Nie czekacie z lekturą, dajcie się porwać w tę podróż.

Sięgając po powyższą lekturę od początku czułam, że to historia dedykowana dla mnie. Nie spodziewałam się jednak, że Holly Ringland tak mocno mną wstrząśnie, pozostają w mojej głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Autora posługuje się pięknym stylem, stawia na głębokie emocje i dużą plastyczność. Ze swoboda prowadzi nas przez trudne tematy, ukazuje piękno chwili, zmusza do zatrzymania się i postawienia na miejscy głównej bohaterki. Nie będzie to łatwa przygoda, czasami potrzebowałam złapać oddech pomiędzy stronami, ponieważ łzy wzruszenia przesłaniały obraz, ale właśnie to uważam za największy atut Ringland. Potrafi bowiem jak mało kto w prostych słowach stworzyć wyjątkową treść od której nie sposób się oderwać i która wpływa na czytelnika mimo braku moralizatorskich treści.

Esther wyrusza z Tasmanii do Kopenhagi, by odkryć tajemnice skrywane przez jej nieżyjącą siostrę. W pamiętniku Aury odnalazła bowiem tajemnicze ilustracje, które zachęciły ją do opuszczenia wypracowanej rutyny. Tak dotarła na Wyspy Owcze, gdzie poznała wiele wyjątkowych postaci mających wpływ na jej dalsze życie. Tak również odnalazła siebie i sens dalszego działania. Poznała siostrę jakiej nie znała za życia i zrozumiała sekret będący na wyciągnięcie ręki.

Przepiękna narracja i jeszcze lepsze przedstawienie miejsc odwiedzanych przez Esther. Cudownie było odkrywać wszystkie detale podróży, której celem były także elementy wierzeń, miejscowego folkloru czy pamiętanych przez pokolenia mitów. Tuż za tym stały kreacje postaci, nietuzinkowe, złożone, idealne do głębszej analizy. Na sześciuset stronach autorka rozłożyła tak wiele istotnych kwestii, którym warto było przyjrzeć się z bliska, że nawet nie wiem kiedy zleciał mi czas jaki poświęciłam na lekturę. Przyglądałam się poetycko przedstawionej formie legend, nie pomijałam prozy życia i chwil zatrzymania doceniając jak wielką opowieść zbudowała autorka na bazie tego co otacza nas na co dzień. Trudno jednak opisać to w jakichkolwiek słowach - trzeba to po prostu doświadczyć na własnej skórze, popuszczając wodze wyobraźni, wraz z zrozpaczoną kobietą podążając śladami ukochanej siostry w drodze do ukojenia, zrozumienia, zabliźnienia ran.

"Siedem skór Esther Wilding" to jedna z tych powieści o których się nie zapomina i do których się wraca. Piękna, wyjątkowa, uniwersalna, pisana tak plastycznym językiem, że w naszej głowie odgrywają się obrazy niczym z najbardziej efektownych filmów. Holly Ringland sięgnęła po wszystkie fascynujące motywy: podróż zmieniającą charakter, siłę siostrzanych więzi, poczucie zagubienia, straty, poszukiwanie rozwiązania zagadki - tworząc przy tym spójną, ekscytującą całość, która przypadnie do gustu nawet najbardziej wymagającemu czytelnikowi.

Sięgnęłam po „Siedem skór Esther Wilding” z niejednoznacznych powodów — może to była potrzeba zanurzenia się w czymś magicznym? A może to była okładka, srebrne światło brzegu? Nie szukałam jasnych odpowiedzi, raczej opowieści, która rozchodzi się powoli. A tutaj fabuła nie pędzi, raczej snuje się, wędruje, bo to coś bardziej do odczuwania niż analizowania. Lubię, gdy narracja dotyka ciała i mitu jednocześnie — morze, siostrzeństwo, szalenie bolesna utrata stapiają się w opowieść na pograniczu jawy i snu.

Książka Holly Ringland to historia Esther, młodszej siostry, która wraca do rodzinnej Tasmanii po zaginięciu Aurory — starszej, pełnej mitów. Aurora odeszła w morze, dosłownie, bo zniknęła w wodzie, jakby chciała zapaść się w legendę. Esther „odziedziczyła” listy, wskazówki i zadrę. Oczywiście, również wrażenie, że coś przemilczano, coś, czego nie rozumiała. Jej podróż prowadzi przez Danię i Wyspy Owcze, przez historie, które siostra po sobie zostawiła, przez rozmowy z kobietami znającymi Aurorę lepiej, niż Esther się spodziewała. To opowieść o miłości, o rozpaczy i poczuciu winy, o tym, jak łatwo jest w kimś widzieć mit zamiast człowieka, i jak trudno po stracie zbudować siebie od nowa.

Najbardziej spodobała mi się nie oprawa graficzna (choć holograficzne litery na brzegu okładki sprawiają, iż nawet światło wydaje się częścią tej książki), ale to, jak bardzo ta historia mówi głosem kobiety, która długo milczała. Esther uczy się mówić. Nie tylko po „aurorowemu” — głośno, błyskotliwie — lecz po swojemu: cicho, z dużym wzruszeniem. Każda z siedmiu tytułowych „skór” to metafora etapu w tej drodze: od zaciśniętego gardła po pełne wypowiedzenie siebie. Lubię, gdy Ringland prowadzi czytelnika przez te warstwy powoli, bez dydaktyki, raczej z czułością. Bohaterka dojrzewa nie dzięki wielkim wydarzeniom, ale małym odkryciom: warto spojrzeć komuś w oczy, warto zapytać, a czasem prawda jest mniej straszna niż wyobrażenia.

„Siedem skór Esther Wilding” to książka, która zostaje na długo — nie z powodu fabularnych zwrotów, tylko nastroju i emocji osiadających w człowieku jak sól na skórze po kąpieli w morzu. To opowieść o stracie, bliskości, i o tym, że nie zawsze trzeba wszystko rozumieć, by móc iść dalej. Czasami wystarczy odważyć się poszukać własnego głosu. Dla mnie ta powieść była spokojnym szeptem. I może właśnie dlatego miała taką siłę.