Chłopiec na szczycie góry

,, Chłopiec na szczycie góry'. opowiada wstrząsającą historię zagubienia i życia spisanego na straty. Na niektóre pytania resztą zwyczajnie nie da się odpowiedzieć. Niektórych przypadków nie da się uniknąć. Przypadki stanowią przecież część naszego przeznaczenia. „Chłopiec na szczycie góry” odcisnął na mnie swoje piętno. To nie jest książka, o której zapomina się po paru dniach. Raz jeszcze przypomniała mi, że wojna potrafi wyzwolić nawet najbardziej mroczne instynkty, a największymi potworami zawsze są ludzie. I to ich należy się bać, bo są zdolni do wszystkiego.

Od lat pomiędzy naukowcami toczy się dyskusja, co tak naprawdę kształtuje człowieka, co sprawia, że staje się dobry, albo zły. Są zwolennicy teorii, że wiele skłonności, zachowań, mamy zapisanych w genach, są również osoby, które odpowiedzialnym za nadanie ostatecznego kształtu charakteru danej osoby czynią środowisko, w którym dana osoba się wychowuje i ludzi, którymi się otacza. Są też tacy, którzy są przekonani, że charakter człowieka jest wypadkową działania wielu czynników, w tym właśnie genów oraz środowiska.

O tym, jak wielki wpływ ma to środowisko, a także jak działa na nieukształtowany jeszcze charakter specyficzna mieszanka wychowania, autorytetu oraz indoktrynacji, traktuje poruszająca książka Johna Boyne, autora bestsellerowej powieści pt. „Chłopiec w pasiastej piżamie”. Tym razem, w opublikowanej nakładem Wydawnictwa Replika książce pt. „Chłopiec na szczycie góry” mamy możliwość obserwować proces stawania się złym człowiekiem, powolne gnicie ludzkiej duszy, nasiąkanie jadem oraz nazistowską ideologią. Ta wstrząsająca opowieść to lektura nie tylko dla tych wszystkich, którzy chętnie sięgają po literaturę wojenną, ale także dla tych, którzy interesują się psychologią człowieka, dla których ludzki umysł i zachowania są niezwykle wciągającą łamigłówką. Niech lektura powieści stanie się przestrogą, pokazując bowiem, jak łatwo można ukształtować potwora, powinna dawać do myślenia i stanowić punkt wyjścia do rozważań nad obecnym systemem edukacji, sprzyjającym nietolerancji oraz piętnowaniu odmienności.

Poznajemy małego Pierrota, wychowywanego w Paryżu tuż po zakończeniu I wojny światowej. Jego matka jest Francuzką, ojciec zaś Niemcem, ale wielka miłość, która ich połączyła, stanęła ponad poglądami czy miejscem urodzenia. Tyle tylko, że chłopiec od dziecka był świadkiem tego, co wojna może zrobić z człowiekiem, bowiem ojciec zmagając się z zespołem stresu pourazowego, coraz częściej pogrążał się w depresji, przerywanej momentami manii oraz picia. Zdarzały się sytuacje użycia przez niego przemocy fizycznej, coraz głębiej zapadał się sobie pod wpływem traumatycznych wydarzeń i tego, co zmuszony był w trakcie wojny robić, tego, co widział. Jednocześnie pielęgnował w synu przekonanie, że nadejdzie czas, kiedy Niemcy znów odbiorą to, co im się należy, uczył go też języka niemieckiego. Po jego gwałtownej śmierci w wypadku, matka pierrota zmuszona była podjąć pracę, skwapliwie zastępując męża na stanowisku kelnera. Ze wszystkich sił starała się zapewnić chłopcu szczęśliwe dzieciństwo, mimo odejścia ojca, i przez pewien czas jej się to udawało szczególnie, że na skutek wojny wiele dzieci straciło swoich rodziców. Pierrotowi tak naprawdę wystarczyła zabawa ze swoim przyjacielem, Anszelem, Żydem obdarzonym talentem literackim.

Wszystko zmienia się w chwili, kiedy matka zaczyna chorować na gruźlicę, która w krótkim czasie ją zabija. Chłopiec zostaje sam, zostaje zatem przez matkę Anszela odesłany do Orleanu, do sierocińca prowadzonego przez osobliwe siostry Durand. Jednak jego pobyt tam nie trwa długo, Okazuje się bowiem, że chłopiec ma ciotkę, z którą jego rodzice nie utrzymywali przez dłuższy czas kontaktu. Kiedy Beatrix dowiaduje się o istnieniu pierrota postanawia podjąć się opieki nad nim i sprowadza go – za zgodą pracodawcy – do domu, gdzie jest gospodynią. Nie jest to jednak zwyczajny dom, bowiem rezydencja w Berghof należy do Adolfa Hitlera.

Tym samym trafia do jaskini nienawiści i fanatyzmu, a dostrzeżony przez Hitlera, staje się zabawką w jego rękach, a właściwie gliną, w której Führer rzeźbi na swój obraz i podobieństwo. Pierrot staje się Pieterem, a wraz ze zmianą imienia zmienia się również ON sam, stopniowo stając się człowiekiem owładniętym nazistowską ideologią, pragnącym władzy, którego głównym celem jest przypodobanie się Hitlerowi. Tym samym powieść „Chłopiec na szczycie góry” jest historią o wewnętrznej przemianie, o cienkiej granicy pomiędzy dobrem a złem, a także o tym, jak wielki wpływ ma na nas środowisko, w jakim się wychowujemy. To książka, której nie da się zapomnieć, aktualna w każdym systemie politycznym, nie tylko w czasach wojny, ale i złudnego pokoju.

Rok 1935, II wojna światowa zbliża się nieubłaganie.

Pierrot Fischer mieszka w Paryżu wraz z rodzicami. Jego matka jest z pochodzenia Francuzką, a ojciec Niemcem. Siedmiolatek jest miły i bardzo grzeczny. Przyjaźni się z głuchoniemym żydowskim chłopcem, którego wychowuje sama matka. Wiódł szczęśliwe i skromne życie dopóki jego rodzice nie umarli. Po ich śmierci nie ma nikogo, kto mógłby się nim zająć i Pierrot trafia do domu dziecka. Jednak po pewnym czasie okazuje się, że ma na świecie jeszcze żyjącego krewnego, ciotkę Beautrix. Kobieta przygarnia chłopca pod swoje skrzydła i razem zamieszkują w posiadłości Adolfa Hitlera, w której pracuje jako gosposia. Pierrot jest zachwycony nowym domem i jego właścicielem, który jest dla niego miły i sprawia mu prezenty. Niestety osoba Hitlera źle wpływa na chłopca i zmienia się ON diametralnie.

Jak łatwo zmienić się w łagodnego oraz niewinnego chłopczyka, w bezlitosnego i egoistycznego mężczyznę. Jak łatwo przestać zwracać uwagę na wartości takie jak rodzina, przyjaźń, szacunek, dobro. I to wszystko w imię czego? W imię chęci stania się „kimś”, w imię posiadania władzy i pieniędzy. Dziecko można określić, jako pustą misę, która napełnia się tym, co do niej wlewamy. Gdy wpajamy dziecku pozytywne wartości, wyrośnie ono na porządnego człowieka, gdy zaś zatrujemy jego umysł i postrzeganie świata, to wyrośnie na potwora w ludzkiej skórze. Z przykrością oraz żalem obserwowałam tę przemianę, która zachodziła w Pierrotcie. John Boyne ponownie pokazał, że jest w stanie napisać niezwykle ważną i poruszającą historię, a przy tym tak wciągającą.

17 kwietnia swoją premierę miała trzecia książka John'a Boyne'a "Zostań, a potem walcz".

Uwielbiam powieści, w których fikcja literacka niepostrzeżenie miesza się z faktami historycznymi 😲. Czuję wtedy, że autor prowadzi ze mną grę, bawi się moją spostrzegawczością, testuje moją wiarę w jego możliwości kreowania fabuły, sprawdza wiedzę czytelnika na temat historii, ale i natury ludzkiej... A kiedy do tego dorzuci się lekkie pióro, pozornie błahą historię, która niczym śnieżna kula urasta do rozmiaru, który swą siłą i masą niszczy wszystko co spotka na swej drodze, wówczas powstaje dzieło!

"Chłopiec na szczycie góry" to książka, dla której warto nie kłaść się spać.

Czteroletni Pierrot, mieszkaniec Paryża, w wyniku samobójczej śmierci traci ojca. Krótko potem umiera mu też matka. Chłopca przygarnia więc zaprzyjaźniona żydowska rodzina, lecz ze względów finansowych, a może też i z powodu uprzedzeń religijnych, odsyła malca do domu dziecka. Tam pada ON ofiarą prześladowania. Szybko jednak odnajduje się nieznana dotąd ciotka Beatrix, sprowadzając Pierrota do samej Austrii. Dom, w którym kobieta jest gosposią, i w którym przyjdzie im mieszkać teraz razem okazuje się szczególny. Nie tylko ze względu na niesamowite położenie- na szczycie jednej z alpejskich gór. Kilkulatek jest jedynym dzieckiem wśród domowników. Ciotka zabrania mu wspominania poprzedniego życia, niszczy wszystko, z czym do niej przybył, zakazuje pisania listów do żydowskiego przyjaciela, zmienia mu nawet imię z francuskiego Pierrota na niemiecko brzmiącego Pietera, pozbawiając go tym samym dotychczasowej tożsamości. Co jakiś czas chłopiec słyszy od licznego personelu o humorach i autorytarnych poglądach często nieobecnego pana domu. Okazuje się, że nowe miejsce zamieszkania młodego bohatera to... rezydencja Adolfa Hitlera.

Niemiecki przywódca choć nie lubi dzieci, przekonuje się o lojalności i potrzebie autorytetu małego człowieka. Dyktator opowiada mu o chęci zajęcia Europy, o nienawiści do Żydów i innych sprawach. Z czasem chłopiec staje się faszystowską maskotką. Co z tego może wyniknąć? Raczek nic dobrego- ale to jedyne, czego jesteście w stanie się domyśleć.

"Chłopiec na szczycie góry" to powieść o moralnym zepsuciu, potrzebie przynależności młodych ludzi, sile autorytetu i nieodwracalności pewnych decyzji.

To książka dla nastolatków, jak i starszych czytelników. To jeden z nielicznych tytułów, którym można się podzielić z młodzieżą i wspólnie podyskutować o tym, co ważne.

Gorąco polecam!

[Adres usunięty]

CHŁOPIEC NA SZCZYCIE NAZIZMU

„Chłopcem na szczycie góry” John Boyne stara się powtórzyć sukces znakomitego „Chłopca w pasiastej piżamie”. Podobna tematyka, dziecięcy bohater mierzący się z koszmarem drugiej wojny światowej i nazizmem, podobny tytuł, wykonanie też podobne. Powtórka z rozrywki? Absolutnie nie, bo choć powieść nie zachwyca już tak bardzo jak poprzednia, to wciąż wspaniała i wciągająca lektura, która poruszy zarówno młodszych, jak i starszych czytelników.

Jest rok 1936. Siedmioletni Pierrot jest zwyczajnym chłopcem, jakich wielu w Paryżu. Jedynym, co wyróżnia go od reszty rówieśników jest jego niewielki wzrost. Wkrótce jednak jego życie wywraca się do góry nogami, kiedy najpierw cierpiący na uraz psychiczny wywołany wojenną traumą ojciec, po ataku szału, traci życie pod kołami pociągu, a potem także chora na płuca mama odchodzi z tego świata. Pierrot zostaje zupełnie sam, nie mając nikogo bliskiego szybko trafia do sierocińca, a życie tam nie należy do najłatwiejszych. Wtedy jednak chłopiec dostaje list od ciotki Beatrix, której nigdy nie widział na oczy, a która żyje w Austrii, gdzie pracuje dla pewnej zamożnej rodziny, jako służąca. Pierrot trafia pod jej skrzydła i zamieszkuje w Berghoff – rezydencji samego Adolfa Hitlera. Druga wojna światowa jeszcze nie wybuchła, jednak sytuacja jest nieciekawa. Chłopiec trafia w sam środek obcego mu świata, gdzie czeka na niego groza, przerażające sekrety i gry o najwyższą stawkę. Co go tam spotka i jakie będą tego konsekwencje?

„Chłopiec na szczycie góry”, z racji elementów, o których wspomniałem już na wstępie, nie będzie w stanie uniknąć porównań z „Chłopcem w pasiastej piżamie”, który stał się już czymś w rodzaju opus magnum Johna Boyne’a. Nie będę więc oryginalny odwołując się do niego właśnie, jednak chyba nie da się inaczej. O tematyce już mówiłem, warto jednak zauważyć, jak bardzo obie powieści różnią się pod względem tempa i konstrukcji. „Piżama…” już od pierwszych stron była dynamiczna, nie zwlekała z niczym, tymczasem „Góra…” rozwija się powoli. Owszem, rodzice bohatera umierają na samym początku, jednakże zanim Pierrot trafi wreszcie do willi Adolfa Hitlera, mija 1/3 książki. Ale nie myślcie, że wieje tu nudą. Wręcz przeciwnie, napięcie powoli narasta, rozwój wydarzeń ciekawi, a zakończenie… „Chłopiec w pasiastej piżamie” zaskakiwał nim, poruszał, wywracał świat czytelnika do góry nogami, a jak jest tym razem? Musicie przekonać się sami – warto.

Poza tym powieści Boyne’a napisane są stylem łatwym w odbiorze, dobrym dla nastoletnich czytelników, jak i również dojrzałych odbiorców. Nie ma tu epatowania przemocą, nie ma też unikania niewygodnych kwestii. Jest za to intrygująca historia, która skłania do myślenia i zapada w pamięć. Polecam ją Waszej uwadze.

"Opowiedzenie tej historii zajmie trochę czasu - zastrzegł Pierrot - i kiedy będziesz słuchał, to może zaczniesz mną gardzić albo nawet będziesz miał ochotę mnie zabić, ale ja mimo to opowiem ci wszystko, a ty potem zrobisz z tym, co zechcesz. Może o tym napiszesz. A może uznasz, że lepiej byłoby o tym zapomnieć".

Kiedy mały Pierrot zostaje sierotą, zmuszony jest do opuszczenia rodzinnego domu w Paryżu i trafia do domu dziecka. Okazuje się jednak, że ciotka Beatrix, służąca w zamożnej austriackiej rodzinie, pragnie zaopiekować się dzieckiem. Świat chłopca wywraca się do góry nogami. Musi pożegnać się z najlepszym przyjacielem Anszelem, opuścić ukochane miasto i zamieszkać z obcą osobą. Jest rok 1935, a druga wojna zbliża się wielkimi krokami. Miejsce, do którego trafia chłopiec nie jest zwykłym domem najzwyklejszej rodziny. To Berghof - rezydencja Adolfa Hitlera. Wbrew początkowym obawom Hitler bierze chłopca pod swoje skrzydła i wplątuje go w coraz bardziej niebezpieczny świat: świat terroru, tajemnic, zdrady. Wprowadza chłopca do świata, z którego nikt nigdy nie będzie w stanie uciec...

"W domu na szczycie góry każdy musi pracować, ty też. Bo praca czyni nas wolnymi, jak mówi pan."

"Chłopiec na szycie góry" to kolejna książka Johna Boyne'a, którą miałam przyjemność przeczytać. Tym razem jest to historia chłopca, którego zniszczyła władza, którego zniszczyło środowisko, w którym dorastał. To historia chłopca, którego zniszczył Adolf Hitler. John Boyne opowiedział o losach chłopca, który najpierw był wspaniałym człowiekiem, o sercu przepełnionym miłością, odważnym, skorym do przyjaźni. Później jednak serce te zostało splugawione przez władzę. To przez zło, które czyhało na niego w każdym kącie rezydencji Berghof, dopuścił się czynów tak haniebnych i okrutnych, że będzie musiał z nimi żyć do końca. To historia, gdzie nie ma miejsca na szczęśliwe zakończenie... na co jest więc miejsce?

Autor kolejny raz mnie zaskoczył, ale przede wszystkim niezmiernie wzruszył. Płakałam po odłożeniu książki. To przepiękna i mądra obowiązkowa lektura dla każdego z nas. Muszę nadrobić wszystkie wydane książki Johna Boyne'a - głęboko wierzę, że wszystkie będą równie piękne i mądre. Czuję to. To moje drugie spotkanie z tym autorem i równie udane co poprzednie. Po przeczytaniu książki nie byłam w stanie wydusić z siebie słowa, a łzy spływały mi po policzkach. Minął już dłuższy okres czasu od momentu ukończenia książki, a ja nadal nie jestem w stanie wyrazić słowami zachwytu nad tą pozycją. Tę książkę po prostu musicie przeczytać. Jest niebywale inteligentna, zmuszająca do refleksji, chwytająca za gardło i wyciskająca łzy. Uważam, że "Chłopiec na szczycie góry" powinien znaleźć się w kanonie lektur szkolnych. Ta powieść zniewala, niepokoi i udowadnia, że każdy z nas mógłby być Pierrotem lub już nim został...

Gorąco polecam, od tej książki nie uwolnicie się długo po przeczytaniu.

"Bo każdy umundurowany uważa, że może robić wszystko, co chce. (...) Że może traktować innych tak, jak nigdy by nie mógł, nosząc normalne ubranie. Mundury pozwalają nam praktykować okrucieństwo bez poczucia winy, te wszystkie trencze z pagonami, buty z cholewami..."

Chłopiec na szczycie góry – splugawić niewinność

Chłopiec na szczycie góry to, niedostępna do tej pory w Polsce, powieść autora znanego przede wszystkim za sprawą Chłopca w pasiastej piżamie, który poruszył miliony czytelników i widzów, za sprawą świetnego filmu. Nie potrzebowałam większej zachęty, by rozpocząć lekturę, zwłaszcza, że uzyskałam możliwość zapoznania się z powieścią jeszcze przed oficjalną premierą. I już teraz mogę Was zapewnić, że John Boyne po raz kolejny zaskakuje i wzrusza. Serdecznie zapraszam do lektury przedpremierowej recenzji i zachęcam do wyczekiwania na przyszły wtorek, kiedy to książka zagości na półkach księgarni.

Mały Pierrot nie miał łatwego życia. Wszystkie jego problemy zaczęły się w momencie, gdy jego ojciec – były żołnierz niemiecki, nie potrafiąc poradzić sobie z prześladującymi go wspomnieniami z wojny zaczyna coraz więcej pić i dopuszcza się coraz gorszych czynów wobec swojej żony i matki chłopca – francuski. Odmienne poglądy polityczne i pogłębiający alkoholizm mężczyzny doprowadzają do tego, że opuszcza ON rodzinę i kilka dni później ginie pod kołami pociągu. Matka chłopca niedługo później również opuszcza ten świat nękana chorobą i chłopiec zostaje sam jak palec. Przynajmniej do czasu, gdy z sierocińca trafia pod opiekę swojej ciotki – Beatrix, a tym samym rozpoczyna nowe życie w Berghof – rezydencji Adolfa Hitlera.

Książka została podzielona na trzy akty obejmująca kolejno rok 1936, lata 1937-1941 i lata 1942-1945. Małego Pierrota poznajemy jako inteligentnego, brzydzącego się przemocą i oczytanego jak na swój wiek chłopca. Czyste ucieleśnienie niewinności, ciekawe świata dziecko, wyjątkowo dotknięte przez los, jednak pielęgnujące w sobie dobre wspomnienia i pamięć o bliskich mu osobach. Z czasem jednak widzimy, jak chłopiec coraz bardziej zapomina o tym co było dla niego ważne zatracając się całkowicie w ślepym podziwie dla pana domu do którego trafił – Adolfa Hitlera. Autor pokazuje jak łatwo jest manipulować, zwłaszcza młodym człowiekiem, jak nazistowska ideologia zostaje wpojona małemu chłopcu, przez co ten zatraca możliwość odróżniania dobra od zła. A także jak prosto jest tłumaczyć sobie własne czyny, nawet te najbardziej plugawe, chcąc zdobyć cudze uznanie, bądź zrekompensować własne krzywdy.

Pomimo wyjątkowo ciężkiego tematu autor prowadzi historię lekko i z wyczuciem, przez co książkę czyta się szybko. Czytelnik często też zyskuje możliwość wglądu w myśli małego Pierrota, co nie tylko stanowi ciekawe spojrzenie na okropieństwa wojny z perspektywy małego dziecka, które niektóre rzeczy pojmuje na opak lub kompletnie ich nie rozumie, a także lepiej pozwala zrozumieć przemianę jaka zachodzi w chłopcu pod złym wpływem Adolfa Hitlera i jego poglądów narzucanych Niemcom.

Historia małego Pierrota wychowującego się w rezydencji Adolfa Hitlera wstrząsnęła mną do głębi i z pewnością długo nie będę mogła przestać o niej myśleć. Obraz niewinnego dziecka wrzuconego w świat pełen przemocy, tajemnic i zdrady, w którym należy ważyć każdy swój krok i słowo, nie jest czymś obok czego można przejść obojętnie. Autor po raz kolejny pokazał, że po mistrzowsku potrafi grać na emocjach czytelnika, a przy tym stworzył historię, od której naprawdę trudno się oderwać.

[Adres usunięty]

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

„I w końcu ON stwierdził, że ma historię do opowiedzenia; historię chłopca, który najpierw był przyzwoitym człowiekiem i miał serce przepełnione miłością, a potem został splugawiony przez władzę. Historię chłopca, który popełnił zbrodnie i musi teraz z nimi żyć do końca życia; skrzywdził ludzi, którzy go kochali, i przyczynił się do śmierci tych, którzy zawsze okazywali mu tylko dobroć; sprzeniewierzył się swemu prawu do własnego imienia i musi teraz przez resztę życia znów się go uczyć” – fragment książki.

Każda z przeczytanych przeze mnie dotąd książek Johna Boyne’a wywoływała u mnie poruszenie i wędrowała na listę istotnych pozycji w mojej czytelniczej karierze. Nie inaczej jest w przypadku najnowszej na polskim rynku powieści tego autora, która w regularnej sprzedaży będzie dostępna od 14 marca 2017 roku.

„Chłopiec na szczycie góry” to rozpisana na trzy akty historia małego Francuza – Pierrota, który w przeddzień wybuchu II Wojny Światowej zostaje osierocony przez rodziców i pozbawiony możliwości opieki w rodzinnym Paryżu, trafia do domu dziecka. Wielkim zaskoczeniem dla chłopca okazuje się fakt, że ma jednak bliską rodzinę w postaci ciotki, która dokłada wszelkich starań, aby ściągnąć bratanka do siebie. Zasady panujące w rezydencji na szczycie góry są jasno wytyczone i nie pozostawiają wątpliwości, że jej gospodarzem jest nie lada osobistość, napełniająca domowników z jednej strony nabożnym szacunkiem, a z drugiej – przerażeniem, a nawet nienawiścią. Od czasu do czasu pan domu pojawia się na swych włościach, aby zaczerpnąć oddechu od wojennych zmagań bądź też omówić strategię działania ze swoimi najbliższymi współpracownikami. Świadkiem tych spotkań jest mały Pierrot, który na potrzeby lepszego zaadaptowania się do nowych warunków przyjmuje imię Pieter. Pieter coraz bardziej zafascynowany osobą swojego chlebodawcy wyrasta w przekonaniu, że stworzony jest do rzeczy wielkich. I nie byłoby może w tym nic złego, gdyby nie to, że obiektem uwielbienia naszego głównego bohatera stał się Adolf Hitler…

Boyne po raz kolejny osadził akcję swojej powieści w nieludzkich czasach. Nauczona doświadczeniami z lektury „Chłopca w pasiastej piżamie” spodziewałam się następnej wstrząsającej lektury, która nie da o sobie łatwo zapomnieć. I rzeczywiście, tak właśnie było. Początkowo niewinny i pacyfistycznie nastawiony Pierrot wraz z rozwojem akcji wyrasta na bezlitosnego i zapatrzonego w siebie Pietera, dla którego przestają mieć znaczenie więzy rodzinne, wieloletnie przyjaźnie czy szacunek do drugiego człowieka. Przesiąknięty nazistowską ideologią młody człowiek staje się przykładem na to, jak łatwo można manipulować ludźmi odnosząc się do ich potrzeby zdobycia uznania i zrekompensowania sobie poniesionych kiedyś krzywd. Ta historia nie może mieć szczęśliwego finału, i tak jak wojenna zawierucha ma w sobie śmierć oraz zdradę. Ostatecznie jednak pozostaje poczucie winy i pamięć o tym co zaszło, towarzyszące Pierrotowi najprawdopodobniej do końca jego dni. Przynajmniej tyle jest winien tym, którzy za jego sprawą stracili życie…

Polecam tę lekturę. Lekturę, po której zakończeniu, pozostajemy milczący i bezbrzeżnie smutni.

Za możliwość przedpremierowej lektury dziękuję Wydawnictwu Replika.

Pierrot mieszka w Paryżu z matką i ojcem. Ojciec jest weteranem wojennym, który przez to, co widział, nie umie się przystosować na nowo do życia. Gdy ginie, Pierrot zostaje z matką, jednak i ona niedługo potem umiera. Sierota trafia do domu dla dzieci, jednak opiekunkom udaje się skontaktować z jego jedyną żyjącą krewną. Ciotka zabiera chłopca do siebie, ale ma pewne warunki. Pierrot musi zmienić imię, zabrania mu się także kontaktu z dawnym przyjacielem, Żydem. A to wszystko dla dobra chłopca...

Chłopiec na szczycie góry Johna Boyne’a to książka której akcja przenosi nas na przełom lat 30. i 40. XX wieku. Trzecioosobowy narrator opisuje losy chłopca z Francji, który nie miał łatwego życia. Najpierw widział ojca, który nie był sobą, potem zmarła mu matka, musiał rozstać się z przyjacielem, a w domu dziecka się nad nim znęcano. W końcu jednak trafił pod skrzydła ciotki, ale musiał całkowicie odmienić swoje życie.

Pierrota poznajemy, gdy jest małym chłopcem. Jest ciekawy świata i odważny – podróżuje sam, odzywa się do starszych, nie jest przestraszony. Niestety, nie zawsze myśli o konsekwencjach swoich czynów i słów. Gdy trafia do ciotki, nie może zrozumieć, czemu ma zapomnieć o swoim pochodzeniu. Trudno mu się przestawić, nie pojmuje reguł panujących w nowym domu.

Chłopiec trafia do domu Hitlera i poznaje gospodarza. Szybko zaczyna się do niego przyzwyczajać, lubi go i łaknie kontaktu z nim. Prawdopodobnie tak nadrabia braki w ojcowskiej miłości. Chce świecić przykładem, by Hitler był z niego dumny. Jego nadgorliwość jest jednak przerażająca. Chłopiec całkowicie się zmienia, dorasta jako zupełnie inny człowiek. Zapomina o swojej przyszłości, a by przypodobać się Hitlerowi zrobi wszystko. Zaczyna patrzeć na innych z góry, staje się opryskliwy i władczy. Zaskakujące, jaki wpływ na młodego chłopaka ma Hitler. Jest dla niego wzorem do naśladowania i idolem.

W książce nie brakuje tajemnic, spisków i aury pełnej napięcia. Wszystko to możemy jedynie wyczytać między wierszami, bo narrator wczuwa się w to, co mógł czuć Pierrot. Bohater był młody, gdy wydarzenia opisane w książce się rozgrywały, dlatego nie wszystko rozumiał. Niekiedy opowieść wygląda dość naiwnie właśnie dlatego, że narracja prezentuje wszystko z pozycji chłopca, nadal jednak pozostając w trzeciej osobie.

Książka szokuje i wstrząsa głównie tym, jak zmienił się Pierrot i jaki wpływ miał na niego Hitler. Nie manipulował chłopakiem, ale pokazywał mu zupełnie inny świat i wypełniał pewną lukę w jego życiu. Zapatrzony w idola Pierrot popełniał wiele błędów w życiu. Wydarzenia opisane w lekturze są zaskakujące, ale chyba właśnie z tego znany jest autor.

Chłopiec na szycie góry pokazuje czasy wojny, ale raczej zza kulis. Otrzymujemy obraz tego, jaki w domu był Hitler i jak traktował ludzi ze swojego otoczenia. To ciekawe spojrzenie na tę postać. Najmocniejszym punktem powieści jest jednak zmiana, jaka zachodzi w zachowaniu Pierrota. Jest naprawdę przerażająca. Jeśli znacie Chłopca w pasiastej piżamie, nie trzeba was zapewne namawiać do sięgnięcia po Chłopca na szczycie góry. Jeśli nie mieliście okazji czytać, czas najwyższy nadrobić, a także sięgnąć po najnowszą powieść Boyne’a.