Serce Vilvena. Kroniki atriliańskie. Tom 1

Dziękuję za egzemplarz powieści do recenzji w ramach współpracy barterowej wydawnictwu @[Adres usunięty]e

Książka ma wiele wad jak i zalet. Zacznę zatem od tego co mi się spodobało, a jak zostanie znaków to ponarzekam trochę.

Przede wszystkim najbardziej podobało mi się ostatnie 50 stron powieści, gdzie odczułam najwięcej emocji, niepokoju i zaciekawienia jak zakończy się ta historia i to te ostatnie strony w znacznym stopniu wpływają na moją ocenę tej powieści. Kumulacja wydarzeń i nieoczekiwany zwrot akcji sprawiły, że uznaje czas z książką za udany.

Jest to powieść fantasy gdzie napotkamy wróżki, wygasającą magię oraz smoki, ale również i coś mrocznego. Bardzo fajnie autorka poprowadziła tu delikatny wątek miłosny, który jest idealnym przykładem motywu slow burn. W miarę naturalnie ukazała tutaj rodzące się uczucie między bohaterami.

Sięgałam po tą książkę licząc na młodzieżówkę, która będzie fajną magiczną historią oraz będzie miała przesłanie. Niestety tu tego nie dostałam. Powieść momentami jest zdecydowanie w moim odczuciu lekturą dla dorosłych czytelników, a momentami bajeczką dla dzieci gdzie wszystko układa się po myśli głównej bohaterki - co wydaje się podejrzane dla dorosłego czytelnika w pewnym momencie.

Mamy tutaj pełen potencjału motyw drogi i podróży, której przebieg śledziłam wraz z mapą i miałam wrażenie dużych przeskoków w czasie podczas wędrówki. Jednakże była to ciekawa podróż, która zapewne pozwoliła lepiej poznać się bohaterom. Mi zabrakło tutaj lepszego poznania postaci by móc się z nimi zżyć. Jednak chętnie sięgnę po kolejny tom z ciekawością jak autorka rozwinie swój warsztat pisarski i jakie ciekawe historie o wróżkach ma nam jeszcze do opowiedzenia.

Czas spędzony z książką uznaje za dobrze spędzony, ostanie rozdziały wynagrodziły mi wady poprzednich i wszystko ułożyło się w ciekawą powieść.

Czytam dużo fantastyki, jednak jeśli chodzi o wróżki jako głównych bohaterów, to nie ma ich za wiele, a przynajmniej ja nie trafiłam jeszcze na książkę, w której odgrywałyby znaczącą lub najważniejszą rolę.

"Serce Vilvena" od razu wpadło mi w oko, gdy tylko ukazała się zapowiedź. Przepiękna okładka, jej kolorystyka i postać wróżki nadaje baśniowy klimat. Jeśli chodzi zaś o wnętrze, to nie można powiedzieć, że jest to baśń. Oczywiście wróżka jawi się jako ktoś dobry, miły - jest po prostu przyjemna w odbiorze, ale nie oznacza to, że nie musi walczyć ze złem. W tym przypadku Aurora ma za misję uratowanie świata, gdyż cała przyroda umiera, a gdy umiera natura, to istoty magiczne i ludzkie, również nie mają prawa bytu. Musi wyruszyć do świata ludzi i znaleźć artefakt, który jest nadzieją na ratunek. Tym samym jest zmuszona do czynów, do których nigdy nie chciałaby przyłożyć ręki.

Miałam pewne obawy co do treści książki, ponieważ piękna okładka to nie wszystko, a jej promocja była widoczna już od dłuższego czasu. Skusiłam się dzięki pozytywnym opiniom i nie żałuję! Agnieszka Nowak stworzyła ciekawą historię świata wróżek i ludzi, w których walka dobra ze złem ma ogromne znaczenie. Motyw stary jak świat, a jednak przy dobrze skonstruowanej intrydze ma on inny wymiar. Tak samo motyw wędrówki i wydarzenia, które mają wtedy miejsce nie jest mocno zaskakujący, a jednak wywołuje napięcie i z zainteresowaniem czyta się kolejne strony.

Kibicowałam Aurorze i jej towarzyszom, o których nie zdradzę za wiele informacji. Sami musicie się przekonać, że miała dość ciekawe towarzystwo, a humoru nie brakuje w dialogach między bohaterami. Wątek miłosny jest zrównoważony, za co ogromny plus, ponieważ nie przyćmiewa wagi walki o to, co najważniejsze - ratowanie świata.

"Serce Vilvena" czyta się przyjemnie i sprawnie, a finał powieści nadszedł za szybko. Wciągająca fabuła pozwoliła zatracić się w magicznym świecie wróżek, z którego czytelnik nie chce się wydostać. Tym samym liczę na to, że na drugi tom nie trzeba będzie długo czekać, a ponowne spotkanie z Aurorą i jej świtą będzie owocne.

Wspaniała okładka i motyw wróżek przyciągnęły moją uwagę do tej książki.

Sam początek, jakieś około trzydziestu pięciu stron poszedł mi nieco opornie ale może też dlatego, że po trzech urlopach w ogóle czytanie mi szło wolniej.

Później akcja nabrała tempa a ja wraz z nią przepadłam na dobre.

Aurora jest osieroconą księżniczką wróżek, które dosłownie żyją w bańce.

Kiedy prawadawni postanawiają do niej przemówić, dziewczyna jest zmuszona uciec i wyruszyć na samodzielną misję odnalezienia ukrytego artefaktu, który może ocalić wróżki i przywrócić ich magii moc.

Okazuje się, że młoda księżniczka może uratować nie tylko Atrilię ale także cały kontynent.

Nie będzie łatwo a prawda okaże się gorsza niż wszyscy myśleli.

To fantastyka z klasycznym motywem drogi, nie mniej nie jest pozbawiona żartów ani nużąca, wręcz przeciwnie.

Akcja jest gęsta, jak nie zagrożenia, wizje, retrospekcje to lekkie romantasy.

Podobała mi się legenda i postać pierwszej wróżki, musiała być bardzo silną osobą, która przedkładała dobro wszystkich ponad swoje.

I chyba właśnie dlatego wybrała Aurorę jako swoją następczynię, gdyż ta także dla swojego ludu zrobi wszystko.

Łącznie z bolesnym pozbyciem się skrzydeł, czyli największego atrybutu wróżek.

Oprócz potyczek słownych jak i walk wręcz, ludzi czy rozmaitych stworów znajdziemy tu również smoki.

Chociaż myślałam, że ich pojawienie się będzie nieco bardziej rozbudowane a one same będą miały większe znaczenie w historii to tu się nieco zawiodłam, były bardziej dodatkiem niewiele znaczącym.

Nie mniej miło, że w ogóle się pojawiły.

Ciekawa jestem co wydarzy się w kolejnym tomie, gdyż zakończenie z pozoru szczęśliwe, ma dopisek tworzący napięcie i będący wstępem do ciągu dalszego.

Czy wtedy poznamy jeszcze głębiej strukturę i styl życia wróżek?

Czy będziemy musieli ponownie ruszyć na przygodę?

Co z Aurorą i Reaganem?

Czy mrok powróci?

Zapomniałam dodać, że książka zawiera mapkę świata czyli to, co fani fantastyki lubią najbardziej.

Książka jest idealna też dla osób, które dopiero chcą z tym gatunkiem się zaznajomić, by nie czuli się przytłoczeni.

Polecam

Okazuje się, że wróżki istnieją.

I znajdują się bliżej, niż można to sobie wyobrazić.

Aurora. Wybranka i księżniczka, która może zmienić wszystko.

Tylko czy się odważy?

Magia znika.

Kraina Wróżek umiera na oczach każdego jej obywatela. Wszyscy czekają na zmiany, czekają na wybawienie, które tak naprawdę może przynieść tylko ona.

Jednak wizje, na które czeka Aurora, nie nadchodzą, znaki, które powinny ją poprowadzić, rozsiewają wokół księżniczki jedyne szepty powątpiewania.

A jednak wszystko się zmienia, gdy Aurora staje przed swym ludem podczas Święta Przesilenia Letniego.

I właśnie wtedy nadchodzi coś, na co czekała, coś, czego jednak nie potrafi zrozumieć.

Jedno jest pewne - Królestwo Wróżek musi zostać uratowane, a jedynym na to sposobem będzie odnalezienie Serc Vilvena, o którym słuch zaginął wiele, wiele lat temu.

Tajemniczy artefakt może uratować wszystkich, jak się okazuje również krainę, która leży poza granicami ziemi Aurory.

Czy czające się za barierą niebezpieczeństwo powstrzyma Aurorę?

Czy ci, których tam pozna staną ramię w ramię z księżniczką i powstrzymają przyszłość jawiącą się w mrocznych barwach?

Jedno jest pewne, nadchodzi walka o wszystko.

Jestem absolutnie zakochana w Krainie Wróżek, którą zastałam! W Aurorze, która jest urocza i waleczna, oraz jej kompanach, których pozna po wyruszeniu na wyprawę.

Dostałam w dorosłym życiu bajkę, na którą nawet nie czekałam - ona na mnie czekała i trafiła do mojego serducha.

„Serce Vilvena” to pierwszy tom rozpoczynający serię Kroniki Atrilijskie. Jest to książka, która ma nie tylko piękną okładkę, ale również magiczną historię o wróżkach.

Kraina ów magicznych stworzeń umiera. Magia zanika, a z nią cała przyroda. Wszystko to za sprawą zaginionego artefaktu – Serca Vilvena. Aby uratować krainę wróżek księżniczka Aurora musi poświęcić swoje skrzydła, by zejść w głąb ziemi, gdzie rządy sprawują ludzie: królowie i królowe. Aurora przeżywa wiele przygód i poznaje wiele osób. Często są okazują się oni przyjaciółmi, ale wśród nich są i starzy wrogowie. Czas tyka, a zaginionego artefaktu nadal nie ma. Jak skończy się ten tom? Nie powiem. Powiem tylko tyle, że w taki sposób, że ma się ochotę dłużej pozostać w tym magicznym świecie.

Książka podobała mi się i chętnie sięgnę po drugi tom, ale posiada pewne minusy. Były tutaj momenty nudne i myślę, że nie potrzebne. Ciężko było mi również na początku wciągnąć się w tej magiczny świat, pomimo, że jak tylko przeczytała, że jest to historia o wróżkach to już nie mogłam doczekać się kiedy ją poznam.

Książka nie jest gruba i czyta się ją dość szybko. Pomimo swoich małych minusów posiada również plusy, które sprawiają, że pomimo wszystko książka ma to coś. Tym czymś, a raczej kimś jest książczynka Aurora. Bardzo polubiłam główną bohaterkę i jej przygody. Jej postać bardzo przypomina mi postacie innych księżniczek, które zna się z baśni. Jest z jednej strony nawiana a z drugiej odważna. Pojawiają się tutaj również smoki, które ostatnio bardzo polubiłam. Są tutaj również rycerze, w wśród nich ten jeden wyjątkowy.

Autorka posiada lekki i ciekawy styl pisania dzięki czemu przez książkę wręcz płynie się. „Serce Vilvena” jest również debiutem Agnieszki Nowak i pomimo tych małych munsików, o których pisałam wcześniej uważam, że jest to dość dobry debiut.

„Serce Vilvena” to historia, która przybliżyła mnie do czasów, kiedy byłam małą dziewczynką, wtedy uwielbiałam syreny, elfy, a także wróżki. Pochłaniałam wszelkie historie i marzyłam, że i na moich plecach pojawią się mieniące w słońcu skrzydła. Z ogromną przyjemnością udałam się w podróż do królestwa wróżek, które potrzebowało wsparcia, kogoś, kto je ocali. Agnieszka Nowak zabrała mnie do Atrilii, gdzie nie działo się zbyt dobrze, wygładziłam sukienkę i starałam się dobrze służyć księżniczce. Zbliżało się święto, pracy było tak wiele i tyle samo nadziei na uzdrowienie krainy. Czy uda się sprawić, żeby świat przepełniony magią i naturą znowu odzyskał wszystkie siły?

Główną bohaterką książki autorstwa Agnieszki Nowak pod tytułem „Serce Vilvena” jest księżniczka Aurora Viendelle, żyje z pewnym obowiązkiem, który dźwiga na swoich barkach. Jej rodzice odeszli, a ona musi zatroszczyć się o jej kraj. Ma wiele obowiązków, nie zapomina jednak o tym, że ważne są inne umiejętności, jak na przykład fechtunek. Minęło wiele lat od zaginięcia bardzo ważnego artefaktu Atrilii, bez niego magia w krainie wróżek się wyczerpuje, znika, a wraz z nią natura. Wszystko jest zagrożone, a zbliża się Święto Przesilenia Letniego. To właśnie podczas niego Aurora wygłasza swoje przemówienie, zaskoczeniem okazuje się fakt, że Pradawni wybrali ją, aby odnalazła Serce Vilvena i ocaliła umierający świat. Sprawa nie wydaje się łatwa, wymaga od niej wielkiego poświęcenia. Aurora będzie musiała udać się poza świat wróżek, na tereny, o których nie ma żadnego pojęcia. Jak zupełnie sama wróżka poradzi sobie w świecie należącym do ludzi? Utrata skrzydeł jest bolesna, ale niesie za sobą niewielką cenę, jeśli ma jej to pomóc spełnić swoje przeznaczenie. Czy kilku sprzymierzeńców zaryzykuje dla Aurory wszystko? Królewna musi znaleźć w sobie pokłady siły, mądrości i zaufać sprzymierzeńcom, a gdzieś w tym całym bałaganie zaczyna szybciej bić jej serce. Tylko, że nie tego teraz potrzebuje. Gdzie się podziało Serce Vilvena?

„Serce Vilvena” to niesamowita książka, która przeniesie czytelnika do krainy wróżek, gdzie wspólnie z Aurorą, nieco zagubioną, ale także odważną księżniczką będzie musiał sprostać wydającemu się niemożliwym zadaniu. Czasami miałam wrażenie, że świat lada chwila może się rozpaść, a wraz z nim natura, wszystko co piękne i magiczne po prostu zniknie. Nie chciałam tego, to byłoby barbarzyństwo! Agnieszka Nowak oczarowała mnie słowem, usnuła tajemnice zaciskając ich nić bardzo mocno. Czułam emocje zarówno bohaterów, jak i moje własne, które podczas lektury szybowały w górę. Początkowo przysiadłam do tej opowieści od tak, chciałam przeczytać fragment, nawet nie spostrzegłam kiedy znajdowałam się w połowie pliku. Wieczorem zakończyłam swoją przygodę w Atrilii i chciałam, ba, potrzebowałam dalszej części. „Serce Vilvena” to jedna z tych historii, która fascynuje, skłania do refleksji, nad tym, jak ludzie wpływają na własny świat, jak go niszczymy i sprawiamy, że jego istnienie może być zagrożone dla przyszłych pokoleń. U Aurory to było zaginięcie ważnego artefaktu, u nas nasz własny egoizm. Autorka potrafiła rozbudzić we mnie własne przemyślenia, sprawić, że los bohaterów nie był mi obcy. Przygotujcie się na zwroty akcji, magię, mały romans, który nie przyćmiewa głównej linii fabularnej.

Od najmłodszych lat byłam zakochana we wróżkach dzięki bajce winx. Więc gdy tylko dowiedziałam się, że wyjdzie książka, która opowiada o losach wróżkowej księżniczki rozmiarów człowieka, wiedziałam, że muszę to przeczytać. Do tej pory spotykałam się z wróżkami przedstawionymi jako małe stworzenia, występujące gdzieś w tle jako dodatek w fantastyce.

MUSIAŁAM TO PRZECZYTAĆ. I się nie zawiodłam.

Książka jest przepełniona pięknymi opisami, które nie są długie i nużące, a malownicze. Pozwalają łatwo wyobrazić sobie przepiękny stworzony świat, gdzie na pierwszym miejscu jest natura zależna od magii.

Problemy z magią, konflikty między państwami są sprawnie wyjaśnione, nie ma żadnych niedopowiedzeń, a system magiczny jest prosty do zrozumienia.

Nie było żadnego momentu, w którym zastanawiałam się, jak coś działa, bo wszystko zostało sprawnie wyjaśnione.

Serce Vilvena czyta się płynnie, każdy bohater ma w sobie to coś i jest wyjątkowy. Poznajemy świat razem z główną bohaterką, która nie jest irytująca (w dzisiejszej fantastyce jest to wyczyn). A rodzeństwo które jej towarzyszy to perełki z cudownymi tekstami, które nie raz mnie rozbawiły.

Wątek romantyczny jest lekki i przyjemny, widać że coś się rozwija między parą, choć brakowało mi tutaj pokazania zmiany Reagana, który po poznaniu Aurory przestał być kobieciarzem. Chciałabym to zobaczyć, a nie tylko przeczytać to z wniosków siostry. Ze względu na to, że ksiazka jest z podgatunku romantasy (co uwielbiam), chciałabym żeby jednak więcej było momentów im poświęconym.

Jak na debiut jest to bardzo dobrze poprowadzona fabuła, nie było nudy, dłużyzn ani dialogów o niczym. Bohaterowie są wyjątkowi, a historia o tytułowym sercu vilvena mnie zaskoczyła. Piękne legendy, wspaniały język, malownicze opisy składają się na świetny debiut, który będę polecać każdemu.