Sekrety sawanny

Współpraca reklamowa/barterowa z wydawnictwo_swiatksiazki

To pierwsza tego typu książka jaką przeczytałam i muszę przyznać, że było to niesamowite doświadczenie.

Jest to swoisty pamiętnik, doświadczenia Delia i Marka Owensów zebrane w jednym miejscu. Małżeństwo przez długie lata pracowali w dzikiej krainie skupiając się na ochronie tamtejszej przyrody. Ich misją była jednak nie tylko ochrona zagrożonych gatunków ale i edukacja lokalnych mieszkańców w tym temacie. Bardzo mocno angażowali się również w poprawę standardów ich życia. Założyli szkołę, szpital i młyny i stawy rybne. Tworząc te ostatnie mieli na uwadze zapewnienie zarobkowania np byłym kłusownikom.

Jestem pod ogromnym wrażeniem zaangażowania małżeństwa. Przecież życie w tak obcym i niebezpiecznym świecie już samo w sobie do łatwych nie należało. Oni jednak włożyli wiele wysiłku w tak naprawdę prace społeczne. Oczarowały mnie również piękne opisy tamtejszej przyrody. Ta książka to dowód ogromnej determinacji i poświęcenia. Zmusza do refleksji, zadaje niewygodne pytania o prawdziwą istotę człowieczeństwa.

Polecam bardzo mocno

Po raz kolejny wracamy w towarzystwie Delii i Marka Owensów do Afryki. Park Narodowy Luangwa Północna powoli na nowo zapełnia się dzikimi zwierzętami a mieszkańcy okolicznych wiosek zmieniają nie tylko tryb życia ale również postrzeganie świata. Jednak nie oznacza to wciąż, że praca skończona… w buszu wciąż czają się kłusownicy, nieuczciwi urzędnicy nieustannie próbują ugrać coś dla siebie a słonie, mimo początkowych nadziei nie mają się wcale aż tak dobrze.

Poruszająca, niezwykła, łapiąca za serce… wszystkie te przymiotniki sprawdzą się świetnie w ocenie Sekretów Sawanny. Nie ukrywam, że mam bardzo emocjonalny związek z książkami Owensów, poruszane w nich tematy zawsze mocno mnie emocjonują i tym razem wcale nie jest inaczej. Choć ta opowieść nie sprowadza się już tylko do Afryki, a autorzy poświęcają kilka rozdziałów życiu, które ukształtowało ich i popchnęło w stronę kontynentu kolebki życia to wciąż wszystko prowadzi do kwestii ratowania dzikiej przyrody.

Delia i Mark opisują trudy codziennego życia w obozie Marula-Puku, ciągłe i nieustannie uderzające w nich przeciwności losu – jak choćby opóźnienia w dostawach – i niemal katorżniczą pracę, którą dzień po dniu kontynuowali, próbując poznać i obłaskawić zwyczaje afrykańskich zwierząt.

I choć znaczną część Afryki pokrywa pustynia a pora sucha wdaje się we znaki wszelkim przejawom życia, to ciężko dziś wyobrazić sobie te ziemie bez ogromnych, majestatycznych słoni, kroczących niespiesznie w stronę wodopoju. A tak właśnie pewnie by się to skończyło, gdyby nie poświęcenie autorów Sekretów Sawanny.

Ta książka to zbiór wspomnień małżeństwa badaczy, którzy poświęcili się ratowaniu dzikiej przyrody. Płynnie spisane, pełne humoru i emocji opowieści o codziennym życiu w sercu afrykańskiego buszu, o związanych z tym trudnościach ale również o plusach takiej sytuacji. Przesycone odwagą i nadzieją, na odrodzenie się populacji słoni i wiarą w dobrych, mądrych ludzi, którzy zamiast o własne korzyści walczyć będą o dobro całego kontynentu i wszystkich jego mieszkańców.

Pozwólcie autorom zabrać się w pasjonującą podróż przez afrykański busz, stańcie oko w oko z prawdziwymi bestiami, których chciwość i okrucieństwo niemal wyniszczyło ten kontynent, spotkajcie nauczycieli i chłonne umysły ich uczniów, którzy chcą i potrafią zmieniać świat, podążajcie za słoniami, bawołami i antylopami, których stada pasą się na żyznych ziemiach sawanny. Pozwólcie tej książce by was oczarowała tak jak mnie.

Ja daję 10/10, wspomnienia Owensów i ogrom pracy jaki włożyli w ochronę dzikich zwierząt wart jest docenienia. Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Świat Książki

#współpracareklamowa

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

"Sekrety sawanny" to niewątpliwie kontynuacja historii, którą poznaliśmy w w "Oku słonia". Mark i Delia Owens wciąż mierzą się z konsekwencjami kłusownictwa, pracują nad pokazaniem ludziom alternatywnej drogi, nad bezpieczeństwem zwierząt, ale tym razem muszą pomyśleć także o swoim.

Ta fantastyczna podróż to zamknięcie historii, która rozpoczęła się walką, to zwieńczenie syzyfowej pracy dwójki badaczy, przyrodników i miłośników dzikiej przyrody.

"Sekrety sawanny" to jakby film przyrodniczy, przygodowy i sensacyjny w jednym. To piękna przyroda, krew, pot, łzy i satsfakcja. To dowód na to, jak wiele potrafi człowiek, jak wiele może dokonać jednostka. Znakomite opisy zwierząt i ich zachowań, realistyczne, kojące. Bogata analiza świata ludzi i zwierząt. Historia głęboka, arcy ciekawa, trudna i wzruszająca. Owensowie naprawdę dokonali wiele i myślę, że świat powinien wiedzieć ile im zawdzięcza. Docenić ich działalność, odwagę. Polecam!

Współpraca reklamowa

Sześć miesięcy temu miałam niebywałą przyjemność czytać „Oko słonia” Delii i Marka Owensów. Tym razem padło kontynuację tegoż, czyli na „Sekrety Sawanny”, gdzie również będzie o moich ulubionych zwierzętach.

„Ta barwnie opisana historia jest naprawdę wciągająca – czegoś takiego miłośnicy dzikich zwierząt nie zapomną. - „People””

Przenosimy się do Zambii, by w Parku Narodowym Luangwa Północna przeżyć razem z nieustraszonym małżeństwem Owens swoją własną przygodę. Po „Oku słonia” dostajemy kolejny, kompletny, często powodujący ciarki na plecach dziennik nie tyle z podróży, co z walki o każdy skrawek ziemi, o każde zwierzę…

Aleksandra Fuller w przedmowie pisze, że gdy teraz widzi się i czuje każdym zmysłem i nerwem ten Park, to nie sposób się w nim nie zakochać. Ale wówczas, gdy to miejsce znaleźli Owensowie, to była ruina. Nie było tu prawie nic, a po tym prawie pustkowiu grasowali swobodnie kłusownicy. Pięknie pisze Fuller, że ratując park, Owensowie odnajdywali również siebie. Trzeba chyba jednak przytoczyć cytat, żeby się nie wydawało, że to wszystko było takie bardzo romantyczne i cudowne:

„(…) codzienność lat spędzonych wśród chmar pchających się w oczy much i pyłu, malarii i samotności w imię miłości do ziemi, humanitaryzmu i nauki potrafią znieść tylko ci o lwim sercu (…) kłusownicy, skorumpowani politycy i urzędnicy robili wszystko by zaszkodzić im i ich pracy.”

Książka stanowi pamiętnik, w którym wpisy przeplatają się – raz Delii, raz Marka. To dobrze, bo każde z nich ma trochę odmienne spojrzenie na sytuacje. Ta relacja była dla mnie czymś wyjątkowym. Kocham zwierzęta i je szanuję. Nie rozumiem bezmyślnego robienia im krzywdy. Walka z kłusownictwem, którą podjęli Owensowie, a która z początku wydawać by się mogła walką z wiatrakami, powinna być rozprzestrzeniona (na ich wzór) wszędzie, gdzie tylko się da. Nie jestem jakąś durną jednostką, ale ciągle nie potrafię pojąć do czego komu potrzebna jest skóra niedźwiedzia polarnego przed kominkiem; już nie poroże, tylko głowa z nim na ścianie, etc… Po co te dowody ludzkiej próżności i głupoty? Po co te ściany płaczu? A widzi się gdzieniegdzie takich „triumfatorów”, którzy szczycą się pokojem pełnym niewiniątek, które straciły życie tylko dlatego, że stanęły komuś bezmyślnemu na drodze.

Może my też weźmy przykład z Owensów i zacznijmy od swojego podwórka? Nie musimy wyjeżdżać aż do Afryki – choć kusi. Kłusownictwo małe czy na wielką skalę istnieje wszędzie. Ale to wielkie szkodzi najbardziej, wiadomo. Pisałam już przy okazji recenzowania „Oka słonia”, że można by np. kość słoniową zastąpić (chyba) czymś innym, bardzo do niej podobnym, żeby te dostojne zwierzęta mogły żyć spokojnie. Tak mogłoby się robić i z innym „towarem”...

A wracając do „Sekretów Sawanny”. To przejmująca książka, reportaż czy pamiętnik. Myślę, że określeń będzie wiele. Przejmująca, ale nie zostawiająca czytelnika w zawieszeniu – wiemy, że praca tej pary nader odważnych ludzi odniosła skutek. I to się liczy.

Owensowie oprócz opowieści o swoich wysiłkach w ratowaniu zwierząt, ograniczaniu kłusownictwa oraz w pewnym stopniu zjednoczenia społeczności zambijskiej potrafili roztoczyć przed oczami czytelnika obraz tak piękny, że można by bez zastanowienia kupić bilet w jedną stronę i powiedzieć u celu: witaj Afryko! Te połacie pustyń, ale i cudnych wielo-zieloności, tak soczystych, jakich u nas się nie spotyka. Te dźwięki, zapach, wszystko… Wiem, że niebezpiecznie, że choroby, że mnóstwo owadów, że wszędobylski pył, ale jak się o tym czyta, to jednak przychodzi ochota.

Jestem realistką. Mam mapy, książki, jakiś przewodnik i palec. Moje podróże wyglądają właśnie tak i też jest dobrze. Ale Wam życzę nie tylko tej literackiej. Jak będziecie na miejscu – pozdrówcie ode mnie Afrykę i… słonie.

„Sekrety sawanny” to niezwykła książka, która przenosi czytelników w dzikie serce Afryki, odsłaniając piękno i brutalność życia w tym fascynującym świecie. Autorzy, Mark i Delia Owens, w niezwykle poruszający sposób opisują nie tylko przyrodę, ale także emocje i relacje między zwierzętami oraz ludźmi.

Książka zaczyna się od momentu, gdy Owensowie osiedlają się w dolinie Luangwy w Zambii, gdzie podejmują walkę z kłusownictwem. To nie tylko opowieść o ochronie słoni, ale także o wielkim poświęceniu, które wymaga ochrona dzikiej przyrody. Autorzy doskonale oddają niebezpieczeństwa, z jakimi musieli się zmagać, jednocześnie ukazując niezwykłe piękno otaczającego ich świata.

Wielką zaletą tej książki są doskonałe opisy natury oraz zachowań zwierząt, które sprawiają, że czytelnik czuje się, jakby sam uczestniczył w tych niezwykłych przygodach. Poruszające historie o słoniach, ich rodzinach i walce o przetrwanie w obliczu zagrożeń są zarówno wzruszające, jak i inspirujące. Owensowie ukazują, jak bliskie są sobie zwierzęta i jak ważna jest ochrona ich naturalnych siedlisk.

„Sekrety sawanny” to nie tylko książka o przyrodzie, ale także głęboka refleksja nad naszym miejscem w ekosystemie. Autorzy zmuszają nas do zastanowienia się nad konsekwencjami naszych działań i tego, jak możemy chronić piękno, które nas otacza.

Zdecydowanie polecam tę książkę każdemu miłośnikowi przyrody i emocjonalnych opowieści. „Sekrety sawanny” pozostają w pamięci na długo, a ich przesłanie o ochronie natury i miłości do zwierząt jest aktualne jak nigdy wcześniej. To wyjątkowa lektura, która porusza serce i umysł. 🌍❤️