Od miecza do mangi. Opowieść o Japonii

Przyznam się wam, że książka jest dosyć ciekawa. Mamy tutaj opowieść o Japonii ale nie taką zwyczajną. Obejmuje ona historie od pierwszej osoby, która w to miejsce przyszła na pieszo i w następstwie przyprowadziła innych wydając swoje potomstwo. Wszelkie historie zapoczątkowuje czas przed naszą erą. Z takich ciekawostek powiem wam, że kiedyś ludność żyła tam bardzo krótko, ponieważ nie mieli wiele pożywienia. Polowali kamieniami, łukami i strzałami na zwierzęta duże typu mamut, którego nie dawało się upolować w pojedynkę i takie mniejsze jak wiewiórki czy inne małe żyjątka. Z braku znajomości innych witamin, ci ludzie dożywali około czterdziestu lat. Co jeszcze ciekawsze, wierzyli w różne bóstwa, oraz uprawiali sobie znaną magię. Jest przesłanka, że dochodziło do ludobójstwa, jednak choć dowody nie konkretnie na to wskazują, choć niektórych nie da się podważyć, to jednak wiele podejrzeń z odkopywanych grobowców na to wskazuje.

W teraźniejszej Japonii jest tak pięknie, ponieważ ludzie nauczyli się dbać o to, co swoje i pielęgnować rozwój tego, co potrafią. Posiadając japoński paszport można bez wizy dostać się do 194 krajów i regionów na całym świecie. Pomimo jednak tego, ci ludzie prawie w ogóle nie wyjeżdżają. Zdają sobie sprawę, że są najpiękniejszym miejscem na świecie i jednocześnie żyją w ciągłej niepewności, ponieważ to tam często dochodzi do erupcji wulkanów i innych nieszczęść katastrofalnych. Dla mnie byli jak mrówki, bo ci, co przeżywają wspólnymi siłami odbudowują wszystko, co zostało zniszczone.

Każdy kraj ma jakieś swoje bóstwa i magie, jednak Japonia jest w tym wyjątkowym przypadkiem, który jest tu opisany. Z jakichś względów najważniejsze dla nich liczby to 3 i 5. Powracając jednak do dawnych czasów, tych pierwszych lat jeszcze przed naszą erą, opisane mamy ile pamiątek po nich odnaleziono. Już wiemy z czego wszystko robili, na czym się bogacili oraz co sprawia, że się wyróżniają na tle całej mapy. Zdecydowanie uważam, że książka jest bardzo pouczająca, gdyż obala to, co nieprawdziwe a pokazuje to, co pewne i to, co nie zostało potwierdzone, ale informacje krążą po świecie. Dodatkowo każdy rozdział jest barwnie oddzielony, informacje czyta się gładko, a cokolwiek dla czytelnika może być mniej zrozumiałe, jest wyjaśnione. Po takiej lekturze, choć nigdy bym nie przypuszczała, chciałabym odwiedzić to miejsce:-)

Japonia zawsze wydawała się wyjątkowa, zarówno pod względem reprezentowanych wartości jak i samych zasad, innych niż te które znamy. Dla wielu podróż ku odkryciu tego miejsca to spełnienie marzeń a powyższa publikacja jest do tego idealnym wstępem.

Jestem laikiem w tej tematyce, ale nie ukrywam, że i mnie fascynuje klimat japońskich anime przez które zdecydowałam się na lekturę. Ciekawa jaką wiedzę otrzymam, dałam się porwać autorowi, który pisał z pasją i oddaniem a jednocześnie jego książka okazała się bardzo lekka, otwarta na każdego kto zdecyduje się sięgnąć po wszelkie japońskie smaczki. Pojawiło się ich bowiem całkiem sporo na niewielkiej ilości stron, Kraj Kwitnącej Wiśni stanął przede mną w pełnej krasie a dynamicznie poprowadzona treść nieustannie zachęcała moją wyobraźnię do popuszczenia wodzy fantazji.

Odniosłam wrażenie, że to bardziej prywatny pamiętnik podróży przez Japonię niż czysta kulturoznawcza forma, co dla mnie okazało się strzałem w dziesiątkę. Wraz z autorem wyruszyłam w drogę ku odkrywaniu nowych faktów opartych na rozwoju miejsca, jego historycznym wydźwięku oraz kształtowaniu przez lata wojen, dominacji władców czy realizacji ich różnorodnych pomysłów. Szereg zmian z silnym przywiązaniem do podtrzymania tradycji zaowocował powstaniem oryginalnego, nietuzinkowego, oddychającego własnym rytmem odłamka świata, który we wszystkich budzi nie mały respekt.

Chociaż przewracając kolejne strony bawiłam się naprawdę dobrze, żałuję, że Harding nie pokusił się o mocniejsze rozbudowanie swojej książki. Miał dobry pomysł, realizował go jednak zbyt szybko, by pewne istotne kwestie potraktować jedynie wspominkowo. A szkoda, ponieważ chętnie dowiedziałabym się więcej o rozwoju Japonii w XX wieku, podobnie jak o popkulturowym wzroście napędzającym społeczeństwo, tutaj zaprezentowanym dość minimalistycznie, jako obecne we wpływie na jednostkę, ale nie oddając całego ogromu skali. Nie oznacza to natomiast, że historia nic ze sobą nie niesie, wręcz przeciwnie - pobudza apetyt na więcej co może oznaczać, że autor pokusi się o rozwinięcie podjętych tematów.

To dobry wstęp dla tych, którzy szukają informacji na temat Japonii i chcą poczuć na własnej skórze jej klimat. Dla tych, którzy posiadają już jakąś wiedzę, będzie to droga ku odkryciu historycznych faktów oraz konkretnych nazwisk. Tym sposobem każdy odnajdzie coś dla siebie, przeniesie się w wyobraźni do Kraju Kwitnących Wiśni i porzuci prozę zwykłego dnia na potrzeby wyobraźni, która powinna być regularnie karmiona. Lekka forma przekazu oraz osobiste zabarwienie nadały tej książce charakteru oraz przyjemnego, emocjonalnego wydźwięku.