Wojowniczki, Boginie, Księżniczki. Historie kobiet Dubaju

Dużo czytam na temat Dubaju więc nie mogłam przejść obojetnie obok tej księżki. Wojowniczki, księżniczki, boginie to reportaż o kobietach z różnych narodowości które autorka osobiście poznała. Przedstawione historie są zarowno lekkie jak i bardzo bolesne, a w treść wplecione są fakty na temat samego życia w Dubaju. Książka jest godna polecenia i merytorycznie napisana. Czyta się bardzo szybko.

Jak wygląda życie w Dubaju?

Co ma do zaoferowania miasto niczym Wieża Babel?

Jak od wewnątrz jawi się tak ogromna mieszanka kulturowa?

I jakie są tamtejsze kobiety? Zahukane przez dominujących mężczyzn? Odważne bizneswoman? Czy może walczące o przetrwanie swoje i rodziny?

Odpowiedź brzmi: różne. Jak wszystko inne w Dubaju. Ale jedno ich łączy - siła.

Kinga Jesman, która już ponad 10 lat mieszka w Dubaju, przedstawia czytelnikowi nie tylko życie wspomnianych kobiet, ale także unikalną urodę dubajskiej rzeczywistości.

Przez te wszystkie historie przewijają się przeróżne wątki zaczynając od kwestii wiary aż po traumy z dzieciństwa, czy problemy finansowe.

Mam wrażenie, że jest to książka nie tyle o kobietach, co o życiu. O problemach, które choć towarzyszą każdemu, wszędzie wyglądają inaczej.

Kinga Jesman w zamyśle miała jednak stworzenie książki, o kobietach i to też jej się udało znakomicie. Cudowne jest to, że przedstawia czytelnikowi kobiety, która sama dobrze zna, przez co są to bardzo autentyczne historię. A co jeszcze bardziej urzekające - kobiety te pochodzą z przeróżnych światów, lecz każdą z nich połączył Dubaj.

Te historie napisane są takim językiem, że nawet nie czuć, że się coś czyta. Po prostu zatapiamy się w opowieści i ciężko się od niej oderwać. Pod tym względem autorka wykazała się świetnym piórem.

Zachęcam Was do poznania historii Irańskiej Księżniczki, Świętej Egipcjanki, Arabskiej Wojowniczki... I wielu innych.

Nie zawiedzicie się i na pewno uwierzycie (jeśli jeszcze tego nie robicie) w siłę kobiet.

Dubaj – metropolia z prawdziwego zdarzenia, mieszanka ludzi gnających za dobrobytem. Mieszka tam pewna Polka, Kinga Jesman. Znalazła tam miłość i ułożyła sobie życie. Poznał też wiele kobiet i ich historie, które zainspirowały ją do napisania książki „Wojowniczki, boginie, księżniczki. Historie kobiet Dubaju”.

Przyzwyczajeni jesteśmy, że opowieści o Muzułmankach nas szokują, że są pełna bólu, przemocy upokorzenia. Książka napisana przez Kingę Jesman nie jest tendencyjna i jest to jej największym atutem. Bohaterki „Wojowniczek...” są różnego pochodzenia (Jemenka, Egipcjanka, Zambijka, Europejka, Filipinka i in.), mają różne doświadczenia i wyznają różne wartości, jednak wszystkie związały się z kulturą arabską. Kinga Jesman nie ocenia ani ich, tego jak je wychowano, tego czego doświadczyły, tego o czym marzą. Opisuje je trochę „na zimno” przyznając, że nie każde z zachowań jest dla niej zrozumiałe, ale nie twierdzi, że jej kultura jest lepsza. Chce podkreślić różnorodność. Dobrym przykładem będzie tu historia Altruistycznej Emiratki. Na początku opowieści odnosimy wrażenie, że autorka nie przepada za jej mężem. Krytykuje chociażby to, że mężczyzna nie ma skrupułów korzystać z pieniędzy żony, że nigdy nie widziała, żeby za coś płacił. Sugeruje, że ją wykorzystuje. Po czym opisuje ile ta para dała sobie nawzajem, ile przeszła i jak bardzo się kochają.

Przy okazji opowiadania o poznanych kobietach, Kinga Jesman przedstawia Dubaj i realia życia w tym miejscu. Przykładowo, zanim poznamy Arabską Wojowniczkę, dowiemy się, jak wygląda szukanie pracy w tym mieście. Momentami miałam wrażenie, że to właśnie Dubaj, a nie poznane kobiety, miał być tematem tej książki, że to nim autorka jest zafascynowana. Jeżeli tak, to Kinga Jesman wybrała bardzo ciekawą perspektywę – Dubaj oczami kobiet rożnych kultur, charakterów, majętności itd.

Czy zwróciliście uwagę, że każda z bohaterek dostała swój przydomek? Kolejne rozdziały witają nas grafiką przedstawiającą daną postać. Kinga Jesman nie podaje ich imion, a posługuje się owymi „ksywkami”. Rozbudza to wyobraźnię. Zanim przystąpimy do czytania, próbujemy zobrazować sobie daną panią. Czy nadane przydomki są trafne? Nie znam bohaterek osobiście, więc opieram się na relacji Kingi Jesman, a z nich nie zawsze wyłania się dla mnie postać pasująca do tytułu rozdziału. Czy zawinił warsztat autorki, która niedostatecznie uwypukliła pożądane cechy, czy to moja rozbuchana wyobraźnia za dużo oczekiwała? Ciężko to ocenić.

„Wojowniczki, boginie, księżniczki” przeczytałam w jeden wieczór. Książka nie jest długa, a do tego napisana została prostym językiem. Co prawda reportaż nie wymaga specjalnych zabiegów literackich, jednak nieco finezji nigdy nie zaszkodzi.

„Różnice kulturowe potrafią być ogromne i nawet osoby uchodzące za światłe w swoim otoczeniu będą gubić się w realiach innych nacji”[1]. My, Europejczycy, przekreśliliśmy Arabów, okrzykując ich fanatykami nieszanującymi nikogo, a kobiet w szczególności. Zaprzeczyć, iż prawa kobiet tam nie istnieją nie sposób, jednak nie można patrzeć na kulturę przez własne wartości. Pewnie nas zszokuje głos kobiety światłej, majętnej, aktywnej zawodowo, która mówi, że nie poślubiłaby Europejczyka, bo oni maja wygórowane wymagania wobec żony, a Muzułmanin o żonę dba. Dubaj, jaki opisuje Kinga Jesman w swojej książce, jest zbiorem różnych ludzi, którzy wspólnie koegzystują tworząc inną jakość relacji między ludzkich. O tym miejscu i o tych relacjach przeczytamy w „Wojowniczkach, boginiach, księżniczkach”.

[1] Kinga Jesman, „Wojowniczki, boginie, księżniczki. Historie kobiet Dubaju”, wyd. Editio, Gliwice 2023, s. 165.

Autorka przedstawia nam życie kilku kobiet, które spotkała na swojej drodze. Kobiet o różnych wyznaniach, poglądach, czy po prostu stylu bycia, ale jednak jest coś, co je łączy. Miejsce, a konkretnie Dubaj. Oczywiście nie muszę wam szczegółowo opisywać tego miejsca, bo myślę, że jest ono bardzo znane już dla każdego.

Jedne kobiety nazywają to rajem na ziemi, a drugie zaś powiedzą, że nie wszystko złote, co się świeci. Autorka nie zaskoczyła mnie swoimi historiami, bo tak naprawdę nawet skrzętnie skrywany sekret tego miasta został już wywleczony na światło dzienne. Jak to się mawia „W Internecie nic nie ginie”. A nawet sam Dubaj, a zwłaszcza to, co się tam wyprawia stał się inspiracją nie tylko do filmów, ale i książek.

Pomimo tego, że nie dowiedziałam się niczego nowego, to miałam okazję poznać kobiety, które naprawdę są niczym wojowniczki, księżniczki, a nawet boginie. Każda z nich pokazała dubajskie życie zbudowane na własnych doświadczeniach. Książka nie została napisana w formie wywiadu, lecz po prostu w krótkich historiach. Przypomina to trochę antologię. Z jednaj strony fajnie i szybko się to czytało, ale z drugiej bardziej chciałabym poznać bohaterki. Uważam, że autorka posiada naprawdę imponującą wiedzę, w dodatku mieszka w tym kraju, więc jeszcze lepiej to wszystko rozumie, ale niestety nie wykorzystała tego w 100%. Zabrakło mi czegoś, jakiejś bomby, a może właśnie obszernych historii. W każdym rozdziale zostało wplecione życie Pani Kingi, co sprawiało poniekąd odczucie, że czytam biografię. Szkoda, że akcja nie została skupiona w większości właśnie na bohaterkach. Uważam, że niektóre wątki z życia prywatnego były tam zbędne.

Mam nadzieję, że autorka ma w planach wydać inne książki, bo bardzo chętnie po nie sięgnę. I choć debiut nie do końca spełnił moje oczekiwania, to i tak na pewno pozostanie on w mojej pamięci.

Autorką książki jest Polska mieszkająca od lat w Dubaju. To dzięki temu miała okazję poznać wiele kobiet o różnych narodowościach i to właśnie ich historię w postaci reportażu oddała w nasze ręce.

Dziesięć rozdziałów to dziesięć historii różnych kobiet. Różni je pochodzenie, nacja społeczna, wychowanie, religia, ale łączy jedno… DUBAJ. Historie tych kobiet często są poruszające i smutne, ale bije od nich także siła i nadzieja. Widzimy chociażby jak Jaśmina musi zamienić życie w luksusie na smutną, szarą rzeczywistość aby dać swoim dzieciom godne życie.

Autorka bez słodzenia, czy zbędnego owijania w bawełnę opowiada o tak popularnych imprezach Szejków, aranżowanych ślubach, realiach poszukiwania pracy czy kobietach poszukujących luksusowego życia. Mówi po prostu o życiu w „raju” za jaki uważany jest Dubaj przez tak wiele osób. To dzięki książce możemy poznać Dubaj od podeszewki i bliżej przyjrzeć się wielu jego płaszczyzną.

„Wojowniczki, Boginie, Księżniczki. Historie kobiet Dubaju” to książka, która mnie pochłonęła i przeczytałam ją w dwa wieczory. Odsłania ona przed nami dobre, ale i mroczniejsze strony życia w Dubaju o których niektórzy nawet nie mieli pojęcia. Sięgnijcie po historie tych kobiet i sami przekonajcie się czy Dubaj faktycznie jest takim rajem za jaki jest uważany. Polecam!