Samotność Anioła Zagłady. Ewa

Członkowie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej na czele z Anną Hammond są świadkami katastrofy, która prawdopodobnie całkowicie zniszczyła życie na Ziemi. Anna wraz ze swoją załogą muszą szybko odnaleźć się w nowej sytuacji. Czy uda im się przetrwać w kosmosie nie tak wrogim, jak mroczne zakamarki ludzkiej psychiki? Zapraszam do lektury najnowszej książki tego polskiego pisarza, autora znanej fanom horroru znakomitej tetralogii „Szczury Wrocławia”

Jeśli mam być szczera to niestety, ale nie znalazłam w tej książce zbyt wiele interesujących mnie wątków. Początek mnie wynudził i zanim cokolwiek zaczęło się dziać, to było już po wszystkim. Co do książek i filmów z gatunku postapo to mam bardzo duże wymagania. Oczekuję czegoś świeżego i czegoś, co kolokwialnie mówiąc „zryje mi psycho”. Tu tego nie dostałam, co nie znaczy jednak, że u was będzie podobnie. Może was zachwyci historia i sceneria, w jakiej to wszystko się rozgrywa, bo mnie nie zachwyciła. Z całych sił próbowałam wczuć się w dramatyczną sytuację bohaterów uwięzionych w metalowej puszce zawieszonej na orbicie, jednak nie potrafiłam. Czegoś mi zabrakło.

.

Oczywiście jak każda z książek wydanych przez Skarpa Warszawska ta także jest świetnie napisana i jest to kontynuacja „Samotność anioła zagłady. Adam”. Warto sięgnąć po obie i zdecydować samemu czy Ewa jest jedynie marnym przedłużeniem Adama, czy wręcz przeciwnie jest jej udanym uzupełnieniem

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @skarpawarszawska

Robert J. Szmidt @[Adres usunięty]t

"Samotność Anioła Zagłady - Ewa"

skarpawarszawska

* "Poza tym miała dotąd niewiele czasu na głębsze przemyślenia, a to z nich właśnie kiełkuje najgorszy strach."

* "Przeniosła wzrok daleko za sterburtę, na błękitne, miejscami granatowe masy wód ciągnące się po odległy horyzont, za którym przyjdzie jej się zmierzyć z prawdą, której w rzeczywistości wcale nie chciała poznać."

* "Nie było to najmądrzejsze posunięcie z jej strony - taka harówka kosztowała ją przecież sporo sił - lecz nie znala lepszego sposobu ucieczki przed ponurymi myślami, które w przeciwnym razie towarzyszyły jej nieodmiennie."

Niedaleka przyszłość. Załoga Międzynarodowej Stacji Kosmicznej obserwuje wybuch i przebieg wojny nuklearnej. Teraz oni, muszą stawić czoła problemom i wyzwanią, których nie brakuje.

Fabuła jest niczym dryfowanie na morzu. Nigdy nie wiesz w jakim kierunku poniesie cię fala. Co spotkasz na swojej drodze i z czym przyjdzie Ci się zmierzyć. Tak samo nie wiesz w jakie objęcia fala Cię popchnie, z kim będziesz jak długo będziesz i czy w ogóle z kimś.

Akcja jest jak nauka pływania, nie potrafisz pojąć tego od razu, ale z czasem nabierasz wprawy i już myślisz, że potrafisz, lecz los ma swoje plany, a my będzie pływać razem z nimi podczas słońca, burzy, ulewy jak i bycia pod wodą.

Bohaterowie są wykreowani z krwi i kości, charakterni i różnorodni. Każdy ma swój sposób na bycie i trwanie w tym co ich spotkało. Każdy ma swoje wewnętrzne rozterki słabsze momenty. Bardzo polubiłam główną bohaterkę i z nią zżyłam się bardzo tak samo Wiktor on również stał się ważny.

Emocje towarzyszą od pierwszych stron, a im dalej tym są bardziej odczuwalne i wręcz namacalne. Im bardziej zagłębiamy się w myśli bohaterów i w sytuacje w jakiej się znaleźli, nie sposób tego nie zabrać do siebie.

Opisy są fenomenalne, szczegółowe takie, że aż wyobraźnia działa na najwyższych obrotach. Nie trudno nie postawić się na miejscu bohaterów. A do tego ich przemyślenia stają się po części naszymi.

Podsumowując "Samotność Anioła Zagłady - Ewa" to idealna kontynuacja "Adama" oraz inne losy zagłady planety i życie innych bohaterów tej jakże wciągającej historii. Polecam dla fanów posapo.

Perun uważa, że ten tytuł jest również genialny jak Adam. I poleca oba najlepiej od razu jeden po drugim, by nie czekać!

Druga część dylogii Samotność anioła zagłady spokojnie mogłaby posłużyć za scenariusz hollywoodzkiego filmu i to dobrego. Autor przenosi nas w czas zaraz po wydarzeniach z pierwszego tomu, tyle że większość akcji dzieje się na okołoziemskiej orbicie, na pokładzie ISS, a jego bohaterką jest zgodnie z tytułem kobieta-Ewa, choć tak naprawdę Anna, będąca szefową astronautów, którzy z dużej odległości mogą tylko patrzeć i wyciągać wnioski z nuklearnej zagłady, jaka spotkała Ziemię. Ewa jest moim zdaniem równie dobrą książką co jej poprzednik, z tym że jest chyba bardziej przystępniejsza, mniej trudna i lepiej się ją czyta. Na podziw zasługuje wyobraźnia i wiedza+research, jakimi musiał wykazać się autor, by tak dokładnie oddać świat po apokalipsie, ale i realia życia człowieka w przestrzeni kosmicznej. Na jeszcze może większy zachwyt Robert J. Szmidt zasługuje za oddanie i opisanie osób dramatu, ich reakcji i psychologii, gdy zostali pozostawieni, gdzieś u kresu czasu, gdzie wydaje się nie ma już wyjścia i pozostało tylko najgorsze. Ci, zachowują jednak wolę walki i próbują przetrwać jak tylko mogą i zachować życie, marząc o powrocie na Ziemię, jeśli warunki na niej znowu będą zdatne do życia. Czy im się to uda? musicie sięgnąć po powieść, by się o tym przekonać. Jeśli to zrobicie, zobaczycie, że znowu trzymacie w rękach solidne dzieło literatury postapokaliptycznej, której polski pisarz jest mistrzem i i tym razem nie zawiódł. Ewa to kontynuacja, na którą przyszło nam czekać chyba z 10 lat, ale już po lekturze wiem, że było warto. Polecam czytać obie książki jedna po drugiej, by mieć pogląd na całą treść i zobaczyć jak dobre jest to dzieło. Całość Samotności anioła zagłady oceniam bardzo wysoko, ale i gdybym miał ocenić każdą część osobno to również nie zmieniłbym swojego zdania o tych książkach. Serdecznie polecam!!!

Za książkę dziękuję @skarpawarszawska

Dylogia „Samotności Anioła Zagłady” rozpoczyna się na Adamie, a kończy na Ewie; tak jak wydarzyło się to w biblijnym raju. Jednak to nie o raj tutaj chodzi, a o istne piekło, w związku z zagładą ludzkości przez odpalenie głowic atomowych.

Wymiar postapokalipsy w książkach Roberta J. Szmidta jest zawsze porażający i nie zostawiający wiele nadziei. W tej części nie dostajemy jego dalszej kontynuacji, a ten sam czas trwania, ale z innej perspektywy. Przez to powód wybuchu i jego konsekwencje oraz zakończenie jest znane osobom czytającym pierwszą część i może trochę osłabia zawrotne informacje, które wstrząsnęły poprzednio fabułą, ale sprawia też jednocześnie, że ta wiedza powoduje już od początku obawy, które poprzednio pojawiły się dopiero z czasem.

Kluczowe momenty się pokrywają, ale droga, którą przebywają nasi bohaterowie jest tak odmienna, że z dużym zaangażowaniem śledziłam losy astronautki Anny Hammond. Adam Sawyer był odpowiedzialny za odpalenie głowic i po wcześniejszym otworzeniu się komory hibernacyjnej musiał poradzić sobie z przebyciem drogi przez zniszczoną promieniowaniem Amerykę. Anna wraz z małą grupą astronautów przygląda się zniszczeniu, które dzieje się na Ziemi ze stacji kosmicznej. Pozostawieni sami sobie na orbicie muszą jak najlepiej przygotować się do przetrwania i kombinować czy uda im się dotrzeć na Ziemię, gdy skażenie nie będzie już zagrażające życiu. Droga Adama była w całości pozbawiona ludzi, a Anna przez sporą część ma obok siebie ludzi, co daje inną perspektywę radzenia sobie z apokalipsą.

Też dużym plusem oprócz tej kosmicznej jest ukazanie innej drogi na Ziemi, która umożliwia dotarcie do punktu, w którym bohaterowie odnajdują odpowiedzi na to co się wydarzyło. Dzięki odmiennej drodze autor mógł ponownie mnie zaskoczyć przeciwnościami, które mogą wystąpić, gdy ludzkość w ciągu kilku minut wymiera. Jeżeli lubicie klimaty postapokaliptyczne i to takie bez oszczędzania niczego i nikogo to śmiało sięgajcie po tę dylogię.