Salamandra. Historia o niedojrzałej dojrzałości

Kalina po odejściu ukochanego Kosmy próbuje radzić sobie samodzielnie w życiu, wychowując samotnie młodszą córke. Jednak zdecydowanie nie radzi sobie ze stratą, a widząc to jej starsza córka wprowadza się do niej i wraz z dziadkiem knuje jak wyciągnąć matkę z życiowego dołka. Pomocą w tym ma być wprowadzenie do ich życia Jakuba, opiekuna dla Hani i wyciągnięcie Kaliny na jakieś zajęcia dodatkowe, by oderwać ja od smutnych myśli.

Co stało się z ojcem Hani? Czy rodzinie uda się wyciągnąć Kalinę z depresji? Czy starsza córka kobiety znajdzie swoje szczęście?

Piękna ale i trudna historia o pogodzeniu się ze stratą i zmianami które ciągle funduje nam życie, konfliktach i skomplikowanych relacjach rodzinnych. Przez większość lektury nie rozumiałam jak Kosma mógł tak po prostu opuścić Kalinę, jednak poznając prawdę wcale nie poczułam się lepiej. Jeszcze bardziej mogłam wczuć się w emocje kobiety i sposób jej postępowania, chodź tak naprawdę chyba nikt kto nie znalazł się w takiej sytuacji nie jest w stanie zrozumieć ogromu bólu i straty jaką przeżywała. Dlatego tak bardzo ucieszyło mnie zakończenie i szansa na szczęście które postanowiła sama sobie dać Kalina

"Salamandra. Historia o niedojrzałej dojrzałości" jest czwartym tomem serii Matki, czyli córki. Jednakże fajne jest to, że każdą z tych części można czytać niezależnie od siebie.

Salamandra... jaszczurka, która zawsze potrafi się odradzać. A człowiek? Ta historia pokazuje, że każdy z nas to potrafi. Mimo przeciwności losu wstaje, otrzepuje się i rusza do przodu. 

Został tu poruszony problem depresji, załamania, smutku, beznadziei, żalu po stracie, lęk przed odpowiedzialnością. Każdy, kto doświadczył tych stanów, wie jak trudno czasem przyjąć pomóc od drugiej osoby. A jeszcze bardziej trudniejsze może być zrozumienie że dojrzałość to bycie świadomym własnej niedojrzałości. Trochę pogmatwane, prawda? Jednak bez tego będzie nam trudno ruszyć do przodu. Trzeba zatem odnaleźć w sobie tę siłę i spróbować zaakceptować i pokochać siebie, by móc doceniać uroki życia, które przecież ma nam wiele do zaoferowania.

Autorka daje nam też do zrozumienia, jak ważna jest miłość. Nie tylko ta między kobietą a mężczyzną, ale również, a może zwłaszcza ta ze strony rodziny. Mimo sporów rodzina potrafi się zjednoczyć, być lojalna i wyciągnąć pomocną dłoń. 

Natasza Socha ukazała, jak istotna jest rozmowa. Wiele nieporozumień wynika właśnie z braku dialogu. Wszelkie nieporozumienia i niedomówienia trzeba wyjaśniać od razu, nie odkładać na potem. 

Książka wzrusza, skłania do wielu refleksji, ale i skrzy dobrym ironicznym humorem. Znajdziemy w niej dawkę psychologii, zawiera też garść życiowych mądrości. To lektura, która pomaga zrozumieć co w życiu najważniejsze oraz staje się przyczynkiem do zmian.

"Salamandra. Historia o niedojrzałej dojrzałości" to powieść o trudnych relacjach między kobietami, tajemnicach, niewypowiedzianych pretensjach, uprzedzeniach, lękach, stracie, traumie, marzeniach, poznawaniu siebie i miłości. To historia o tym, jak trudno jest czasem dorosnąć. To książka o każdej z nas.

Kalina nie potrafi dojść do siebie po odejściu ukochanego Kosmy. Życie przestało mieć dla niej sens. Nic ją nie cieszy. O jej stan martwią się ojciec Józef oraz córki ośmioletnia Helena i dorosła Kira. Kira z Józefem planują wyciągnąć Kalinę z domu, żeby zostawiła przeszłość za sobą i wróciła do życia. W tym celu zapisują ją na różne kursy, a do opieki nad Heleną zatrudniają nianię, a raczej niańka Jakuba. Jest jeszcze Konstancja, matka Kaliny.To oschła i apodyktyczna kobieta, a jej związek z Józefem to prawdziwe tornado!

Czy Kalina się pozbiera? Co sprawi, że zacznie pisać swoją listę marzeń? Czy Kira odnajdzie szczęście? Polecam Wam siegnąć po książkę, żebyście przekonali się sami.

Podpowiem, że „Salamadra” jest przepełniona ciepłem, walką o siebie po przebytej traumie oraz całym mnóstwem pięknych cytatów! A damskie imiona na „k” są prześliczne!

Jestem oczarowana stylem Nataszy Sochy. Jej wnikliwe oko dostrzegło coś, co przeżywa wielu z nas. Ból, pogubienie się w życiu, chęć odnalezienia swojej drogi i pragnienie bycia szczęśliwym. Czy to dużo? Nie. Ale czasem potrzeba całej rodziny (i psa), żeby zrozumieć, że życie toczy się dalej i warto brać w nim udział. A czasem po prostu trzeba wyjechać do Lizbony.

„Salamandra. Historia o niedojrzałej dojrzałości” to kolejna część serii „Matki, czyli córki”. Serii znakomicie przyjętej przez czytelniczki. Opowiadającej o trudnych relacjach między kobietami, tajemnicach, skrywanych na dnie serca pretensjach, ale przede wszystkim o miłości. Takiej, która potrafi postawić na nogi, wskazać nowy kierunek i dać szansę na nowe życie.

W jaki sposób pisze Natasza Socha, każdy czytelnik jej książek wie. Doza ironicznego poczucia humoru, łączy się z poruszaniem trudnych, życiowych kwestii. Książki autorki są przystępne i warte polecenia dla każdego czytelnika. Wciągają i wywołują ogrom przemyśleń. Tak też i jest w przypadku czwartej części serii „Matki, czyli córki”.

Depresja. Żal po stracie. Odrodzenie się na nowo. Właśnie o tym pisze Natasza Socha w swojej powieści „Salamandra. Historia o niedojrzałej dojrzałości”. Autorka na kartach książki konfrontuje czytelnika z problemami, z którymi może borykać się tak naprawdę każdy z nas. Bohaterki książki poprzez splot doświadczeń i przeżyć pomagają czytelnikowi uświadomić sobie proste prawdy dotyczące dojrzałości. Odkrywamy w trakcie czytania drugie znaczenie tego słowa. Wewnętrzne apatia, smutek, załamanie, obojętność, lęk przed odpowiedzialnością, stają się czynnikami, które pozwolą zrozumieć że dojrzałość, to tak naprawdę świadomość własnej niedojrzałości. To umiejętność skonfrontowania się z tym co boli i przyjęcie pomocy. To nowe otwarcie, przytulenie siebie i danie sobie szansy na powrót do życia, które może być wspaniałą, ciekawą przygodą.

Natasza Socha napisała poruszającą powieść o kobietach i ich problemach. Powieść o marzeniach, rodzinie, która mimo sporów, wykazuje się miłością i lojalnością w obliczu smutku i beznadziei. Rodzinie, która za wszelką cenę wyciąga pomocną dłoń i daje wyjście do próby zawalczenia o samego siebie. Pozbierania w całość wszystkich swoich nieszczęśliwych kawałków. Zaakceptowania i pokochania siebie a także życia, które - czy tego chcemy czy nie - biegnie dalej.

„Salamandra” to również książka o sile uczuć. Tęsknocie za utraconą miłością, która wciąż żyje we wspomnieniach. Autorka zbudowała niezwykłą opowieść, która może stać się symbolem ogromnej motywacji do wewnętrznego odrodzenia, pomimo wszelkich przeciwności losu. Zrobiła to w sposób mądry i z należytym wyczuciem. Po lekturze tej powieści zachodzi w człowieku jakaś zmiana, a razem z nią znacznie lepsze zrozumienie tego, co w życiu ważne.

Tak sobie myślę, że każdy kto potrzebuje w życiu zamiany, powinien sięgnąć po tę świetną książkę. Poznać Kalinę, Kirę, Helenę, Konstancję, Józefa i Kubę. Zanurzyć się w ich świecie i świetnie napisanej, mądrej historii. To będzie wspaniała podróż, która bez wątpienia pomoże coś w życiu zmienić. Być może stanie się też przyczynkiem do stworzenia swojej własnej listy marzeń. Brzmi interesująco?

Podejmij więc wyzwanie, które proponuje Natasza Socha. Odnajdź w sobie odwagę, wewnętrzną siłę, a odkryjesz, że wszystko jeszcze przed tobą. Zrozumiesz, że na zgliszczach, można zbudować coś zupełnie nowego, dobrego, zaczniesz żyć mocniej i pełniej. Odrodzisz się na nowo, tak jak salamandry.

Polecam!