Godzina zagubionych słów

Kiedy ujrzałam zapowiedź powieści Nataszy Sochy, od razu przykuła ona moją uwagę. Nie dość, że okładka jest niezwykle klimatyczna, to jeszcze ten tytuł, który jawnie zasugerował mi, że nie jest to zwyczajna powieść świąteczna. Wiedziałam, że prędzej czy później będę musiała sięgnąć po tę pozycję. Jak myślicie, czy rzeczywiście nie jest to typowa świąteczna historia?

Czy jedna godzina jest wystarczająca, by zdążyć wybaczyć, przeprosić lub po prostu spędzić jeszcze trochę czasu z bliską osobą? Katarzyna, Marcin, Anna, Aleksy, Fabian oraz Borys to bohaterowie, których właściwie nie łączy nic. Mijają się na co dzień w sklepie, na ulicy lub kiwają sobie głową na dzień dobry. Każde z nich ma swoje tajemnice i ukryte troski, ale ten jeden dzień w roku, który jest istnie magiczny, w pewien sposób ich połączył i dał każdemu z nich wyjątkową szansę. Czy będą na tyle odważni, by z niej skorzystać?

Kiedy zaczęłam lekturę tej pozycji, przyznam szczerze, że trochę się zdziwiłam. Przede wszystkim tym, jakim językiem została ona napisana. Autorka, choć używa tutaj języka potocznego, to jej słowa są piękne i trafiają w najczulsze struny duszy czytelnika, sprawiając, że czytana książka zdecydowanie zyskuje na jakości. Wcześniej nie miałam jeszcze do czynienia z książkami Nataszy Sochy, ale teraz wiem już, że muszę to jak najszybciej zmienić i sięgnąć po pozostałe powieści autorki.

Bohaterowie także zasługują na swoje pięć minut. Każdy z nich ma swój charakter i tak naprawdę żaden nie okazał się płaską/nijaką postacią, na całe szczęście oczywiście. Nie potrafię także wybrać jednego bohatera, którego polubiłam najbardziej, ponieważ wszyscy występujący na swój sposób zdobyli moją sympatię. Skoro już przy tym jesteśmy, to wspomnę też o tym, że cieszę się, iż Natasza Socha pozostała przy takiej ilości postaci – gdyby było ich więcej, czytelnik mógłby zacząć się gubić, a to zdecydowanie nie ułatwia czytania. Historie tychże bohaterów są jednocześnie zupełnie różne, ale jednak mają coś wspólnego. Wszystkich łączy utrata kogoś bliskiego, z różnych przyczyn. Ten wątek przeplata się tutaj przez wszystkie strony, co spaja historie każdej postaci w jedną, jednakże ja muszę się do tego przyczepić. Rozumiem, jaki był zamysł autorki i dlaczego to wszystko zostało właśnie tak przedstawione, ale jak dla mnie w pewnym momencie zrobiło się trochę zbyt dramatycznie – jest to moje odczucie i jeżeli ktoś myśli inaczej, to cudownie.

Godzina zagubionych słów to w zasadzie zbiór historii, opowiadań, które są ze sobą połączone. Nie są to opowieści o zupełnie obcych sobie ludziach, ponieważ każdy z nich spotyka się przelotnie w kawiarni, w kwiaciarni lub po prostu na ulicy. Jest to bardzo ciekawe i sprawia, że nawet nielubiący opowiadań czytelnik pozostanie przy lekturze tej pozycji do końca. Ja sama jestem zachwycona tą pozycją i ogromnie cieszę się, że mogłam ją przeczytać. Co też jest ważne, ta książka będzie idealna nie tylko na Boże Narodzenie. To, co przekazuje swoją treścią, jest odpowiednie na każdą porę roku i każdą porę dnia.

Jeżeli lubicie powieści słodko-gorzkie, w których nie zabraknie smutku i łez, ale śmiech również znajdzie swoje miejsce, to powieść Nataszy Sochy musi trafić w Wasze ręce. Nie pożałujecie.

Natasza Socha wzruszyła mnie kompletnie. Ostrzegam po dobroci. Jeżeli ktoś jest emocjonalny i łatwo się wzrusza, to przy czytaniu tej książki powinien mieć przy sobie paczkę chusteczek. Ja kompletnie odpłynęłam. Natasza Socha napisała coś naprawdę genialnego, co realnego człowieka może zmusić do myślenia. Przejmujemy się tyloma rzeczami, a nie dostrzegamy, co tak naprawdę jest w obecnych czasach dla nas ważne. A co jest tak ważne? Bliscy! Doceniajmy ich, ponieważ jeśli kiedyś ich zabraknie, to już nie będzie czasu na rozmowę ani nic innego. Pamiętajmy o tym, w szczególności w okresie przedświątecznym.

Recenzja:

„Godzina zagubionych słów”Nataszy Sochy to powieść obyczajowa. Przypadkowe spotkanie kilku obcych sobie osób, zmieni ich życie i odmieni los. Każda z nich ma swoją tajemnicę i każdy inne zmartwienie. Dostają od losu drugą szansę. Czy odważą się z niej skorzystać?

Pięknie opisana historia z pozoru obcych ludzi, która daje nadzieje i pokazuje nam, że szczęście mamy na wyciągnięcie ręki, tylko musimy się odważyć i po nie sięgnąć. Spodziewałam się radosnej opowieści świątecznej, a tu zupełnie inny klimat. Smutne historie o utracie bliskich osób. Kiedy nadchodzi śmierć, a my się tego w ogóle nie spodziewamy. Nie można przygotować się na tą tragedię, nie znajduję się słów pocieszenia. A banalne frazesy nie przynoszą ulgi. Powieść bardzo wzruszająca i smutna, bez happy endu. Ukazuje nam kruchość życia, niesprawiedliwość losu, i to, że pogoń za pieniędzmi szczęścia nie daje. Książka ciężka w czytaniu zwłaszcza w ten magiczny czas świąt Bożego Narodzenia. Ale na pewno wam się spodoba. Czytało mi się ją z ogromnym zaangażowaniem i ciekawością. Daje dużo do myślenia. Nie załuje, że po nią sięgnęłam. Można przemyśleć swoje życie i priorytety. Polecam, choć porusza trudne tematy, ale ilu czytelników,tyle opinii. Przeczytajcie sami i dajcie znać co myślicie o tej pozycji. Książka pełna emocji. Nie bójcie się rozmawiać z bliskimi, nawet o trudnych sprawach, bo życie jest krótkie i ulotne, i możecie nie zdążyć, czego będziecie żałować przez swoje życie. Spodobał mi się styl Pani Nataszy, z pewnością sięgnę po inne jej pozycje. Polecam z całego serca. - Aneta

Natasza Socha swoim bohaterom, którzy nie mogą się pogodzić z odejściem bliskiej osoby, dała jedną szansę. Szansę na to, aby mogli się spotkać z bliskim i przez godzinę z nim porozmawiać. W czasie, kiedy to najbardziej niemożliwe rzeczy stają się realne, bohaterowie siadają na ławeczce i rozmawiają. Z matką, przyjacielem, siostrą, mężem, synem. Mają tylko godzinę i ani sekundy więcej. To dużo i mało. Wystarczająco dużo, żeby wyjaśnić sobie najważniejsze rzeczy i powiedzieć słowa, których nie zdążyło się powiedzieć: „Przepraszam”, „Tęskniłem za tobą”, „Jesteś dla mnie ważna”, „Kocham cię”. Wystarczająco dużo, żeby wyjaśnić nieporozumienia, poznać prawdę, pokochać na nowo, wybaczyć przewiny, zrozumieć drugą osobę i jej punkt widzenia. Lecz za mało, by nadrobić stracony czas.

Wigilia to wieczór wspomnień, taki poetycko-refleksyjny kolaż. (s. 31)

Nie jest to łatwa powieść. Poznajemy bohaterów w ich codzienności, gdy nagle dotyka ich nieszczęście. Mierzą się nie tylko ze smutkiem i żałobą, ale przede wszystkim ze wspomnieniami i wyrzutami sumienia, które nadchodzą niespodziewanie i atakują z każdej strony. Przypadkowa ławka staje się magicznym miejscem. To na niej przysiadają duchy bliskich osób. Toczą się poważne rozmowy przetykane wspomnieniami. Ostatnia godzina wykradziona tym po drugiej stronie. Godzina rozmowy. Godzina bliskości i szczerości. Godzina rozliczeń i wybaczeń. Ławka ma uzdrawiającą, kojącą moc.

To, o czym rozmawiamy, ma ogromne znaczenie. (s. 48)

W rozmowach autorka poruszyła najistotniejsze kwestie dotyczące ludzkiego życia i spraw. Bohaterowie przybyli z drugiej strony uświadamiają swojej bliskiej żyjącej osobie, jak ważna jest miłość i szczęście, bycie zauważonym i docenionym, dom, w którym tętni życie. Podkreślona jest więź między matką i córką, opisana jest męska przyjaźń oraz relacje między rodzeństwem. Jako starsza siostra szczególną uwagę zwróciłam na wpisy w niebieskim zeszycie. Natasz Socha słusznie zauważa, że rzadko pamiętamy dobre chwile, ale jednocześnie wytyka błędy wychowawcze. Jednak poza smutkiem i przygnębieniem można się uśmiechnąć, poznać mowę kwiatów i sposoby na niezwykłą randkę, usłyszeć ciekawostki o kawie, domach i płatkach śniegu.

W tej powieści także prawdziwa zima tworzy klimat. Śnieg wszystko okrył puchową pierzynką. Jest magicznie. W przedświąteczny wieczór biel śniegu ma jeszcze inny wymiar – oczyszcza atmosferę i relacje między bliskimi sobie ludźmi, „wybiela” troski i nieporozumienia.

Czy można żyć bez słów? (s. 48)

Godzina zagubionych słów to gorzko-słodka powieść o życiu i ważnych ludzkich sprawach, skłaniająca do głębokich przemyśleń i zachęcająca do szczerych rozmów z bliskimi nie tylko od święta. Daje nadzieję na naprawienie relacji, wyjaśnienie wszelkich spraw, rozwiązanie problemów, lecz pod pewnym warunkiem. Przedświątecznie i poważnie, nostalgicznie i zimowo, po ludzku prawdziwie, choć z elementami cudów i fantastyki.

Natasza Socha tworzy niejednoznaczne publikacje i ,,Godzina zagubionych słów" jest jedną z nich.

Powieść została podzielona na 5 osobnych opowiadań, w których bohaterowie w jakiś sposób się ze sobą zetknęli, jednak nie to jest w nich najważniejsze. W każdej historii dana postać może spotkać się na godzinę z osobą, która już nie żyje i wyjaśnić sobie różne sprawy.

Początkowo nie bardzo wiedziałam jaki jest zamysł tej historii i publikacja nieco mi się dłużyła. Tak było do pierwszego spotkania i później już poszło gładko. Bohaterowie są różni, mają swoje bolączki, niezrealizowane marzenia, grzechy z przeszłości, tajemnice, które ukrywali przed rodziną. Łączy ich jedno - mają tylko ostatnią godzinę na rozmowę z bliską osobą.

,,Godzina zagubionych słów" Nataszy Sochy to nie jest świąteczna powieść, choć spotkania mają miejsce 23 grudnia na tajemniczej ławeczce. Myślę, że dobrze ją czytać własnie teraz w tym listopadowo-grudniowym okresie.

Godzina to z jednej strony mało, ale z drugiej dużo.

Czy wystarczy ona aby pokochać? Zrozumieć? Przebaczyć?

Czy wystarczy ona aby powiedzieć "przepraszam? "Kocham Cię" ? "Tęskniłem za tobą"? i wiele innych, ale ważnych dla nas rzeczy?

To moje drugie podejście do książek autorki. Poprzednie jakie czytałam nie bardzo przypadały mi do gustu, ale odważyłam się sięgnąć po "Godzinę zagubionych słów" dzięki pozytywnym opiniom innych recenzentów. Tym razem naprawdę nie żałuję, że sięgnęłam po tę książkę.

Każda historia wywarła na mnie ogromne wrażenie, każda poruszyła w innym stopniu i muszę się przyznać, że dawno nie wzruszyłam się tak bardzo. Autorka swoimi historiami trafiła mnie w czuł punkt, które sprawiły, że nienawidziłam tej książki a za razem pokochałam ją tak bardzo, że nie mogłam jej odłożyć.

"Godzina zagubionych słów" to niezwykle poruszająca powieść opowiadająca o bliskości i rodzinie, o sprawach, których nie można zostawić nierozwiązanych. Na kartach swojej powieści autorka zmusza do refleksji, które jeśli przebiegną pomyślnie, z pewnością odmienią twoje życie.

Jak dla mnie to najlepsza z dotychczas przecyztanych książek świątecznych tego roku.

Zachęcam do sięgnięcia po nią.

"Miłość jest elementem życia. Nie ta wielka, pompatyczna i przepełniona uniesieniem, lecz ta, na którą składają się brakujące kawałki drugiej osoby."

Gdybyście mieli tylko GODZINĘ... na to by wyjaśnić sobie ze zmarłą osobą sprawy, o których nie zdążyliście porozmawiać, to co by to było? Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad tym?

Wypadek...

Nagła śmierć..

Okazuje się, że nie zdążyliście drugiej osobie powiedzieć, że ją kochacie, tęsknicie, lubicie spędzać z nią czas nawet w ciszy, a ostatnią kłótnia była niepotrzebna...Później zostaje tylko pustka i sporo niewyjaśnionych spraw.

Tak było z bohaterami najnowszej powieści Nataszy Sochy "Godzina zagubionych słów".

Każdy z nich dostał tę jedną jedyną szansę na wyjaśnienie sobie wszystkiego co ich trapi..Jednak czasami godzina to zbyt krótki zakres czasu aby to zrobić.

Książka urzekła mnie całkowicie!

Nawet teraz jak myślę o tych historiach jestem poruszona.

W powieści znajdziemy 5 historii, które są ze sobą częściowo połączone, aczkolwiek każda opisuje inną sytuację i jest całkowicie inna.

1. Katarzyna - ta młoda kobieta tkwi w małżeństwie, w którym nie ma uczuć...Matka kobiety zauważa, że córka zaczyna się zmieniać. Czy kobiety zdążą ze sobą porozmawiać?

2. Marcin - ta historia poruszyła mnie najbardziej. Ukazuje ona relacje starszej siostry z młodszym bratem. Siostra wyjeżdża do innego kraju i nie chce utrzymywać kontaktu ze swoją rodziną... Wypadek wszystko zmienia...

3. Anna - kobieta pracuje jako florystka. Kwiaty są nieodłączną częścią jej życia. Gdy nagle jej mąż zaczyna przynosić jej kwiaty, kobieta nie rozumie o co chodzi. On, stęskniony za żoną i rozmowami z nią, chce wzbudzić w niej zazdrość... Ta historia uczy, że najważniejsza JEST ROZMOWA.

4. Aleksy i Fabian - przyjaciele od przedszkola. Teraz dorośli mężczyźni. Wiedzą o sobie wszystko. Wystarczyło, że pojawiła się Michalina. Czy kobieta poróżni przyjaciół?

5. Borys - porzucony w dzieciństwie przez swoją prawdziwą matkę. Czy ich drogi kiedyś się ze sobą zetkną? Jaką wartość będzie to miało dla Borysa? Czy wybaczy prawdziwej mamie, że kiedyś go porzuciła?

"...smutni ludzie od razu przyciągają podobnych sobie. Szczęście przyciąga szczęście, a melancholia szybciej zauważa inną bolesną duszę..."

"Czym dla człowieka jest dom? Co oznaczają dla niego słowa 'gniazdo', 'rodzina', 'wspólnota'? Jak dużą rolę odgrywają korzenie, miejsce do którego zawsze można wrócić? Dom to budynek czy ludzie którzy go tworzą?"

W książce znajdziecie mnóstwo pięknych słów! Nawet nie sposób zapisać je wszystkie.

Polecam serdecznie i gratuluje Pani Nataszy pięknej powieści:)