Zanim Cię zobaczę

Tym razem na wpół przesłuchałam, na wpół przeczytałam książkę Emily Houghton "Zanim cię zobaczę".

Alfie trafił do szpitala, ponieważ w wypadku stracił nogę. Jak dotąd był duszą towarzystwa, pracował jako nauczyciel w-fu i uwielbiał to. Jednak to traumatyczne zdarzenie wszystko zmieniło i Alfie coraz częściej zakłada maskę, by wciąż udawać, że wszystko jest w porządku. Alice znalazła się w szpitalu na skutek poważnych oparzeń, których nabyła podczas pożaru w miejscu pracy. Jak dotąd była samowystarczalną singielką oraz pracoholiczką niezależną od nikogo. Tych dwoje spotyka się w tych trudnych okolicznościach. Są oddzieleni od siebie parawanem, gdyż Alice nie chce, żeby ktoś wiedział jak wygląda naprawdę po tym przykrym zdarzeniu. Alfiemu to jednak nie przeszkadza w tym by zbliżyć się do niej. Wręcz przeciwnie, to początek czegoś pięknego.

Zaczęłam tę książkę słuchać w audiobooku. Niestety lektorka nie dźwignęła fabuły. Postanowiłam dokończyć ją w papierze i to była dobra decyzja. O wiele bardziej mnie wciągnęła i przykuła moją uwagę. Ile mądrych słów można było przeczytać w tej książce. Tylko żeby człowiek umiał wziąć je do serca i wcielić w życie. Bo czy można zakochać się w kimś, kogo się nie widziało? Otóż według autorki można i ja wierzę w to całym sercem. Każdy z nas potrzebuje wsparcia w trudnych chwilach swojego życia. O wiele łatwiej dzielić z kimś swoje cierpienie. Czasami nie łatwo zaufać. Ale nawet jeśli człowiek się sparzy to warto próbować. Książkę czytało się niezwykle szybko. Bohaterzy są niezwykle wyraziści. Nie są bez skazy. Mają swoje gorsze dni i potrafią pokazać negatywne emocje. Ich strach, obawy, nadzieje były przeze mnie odczuwalne. I jeszcze jednego bym sobie życzyła po lekturze tej książki, żeby polskie szpitale wyglądały właśnie w ten sposób jak to zostało w niej opisane. To dopiero byłby cud…

Właśnie przewracam kolejną stronę. Natrafiam na kilka słów, zlepek połączonych ze sobą emocji i wspomnień. Łzy stają mi w oczach i pozostają tam aż do ostatniej strony. Później jest już tylko błogość i lekkość, bo po burzy emocji zawsze nadchodzi spokój.

Lubicie wzruszać się podczas lektury? Ja bardzo, zwłaszcza gdy w bohaterach i ich przeżyciach odnajduję cząstkę siebie, a łzy potrafią umożliwiają wyrzucenie i bliższe przyjrzenie się pewnym emocjom. Właśnie tak przeżyłam lekturę książki Zanim cię zobaczę - historię kobiety, która cudem ocalała z pożaru i nie może zaakceptować swojego zmienionego wyglądu oraz wiecznego optymisty uczącego się żyć po amputacji nogi. Ich relacja, poznawanie się bez oglądania, szepty i poszukiwane w ciemności dłonie mogłyby się wydawać banalne czy ckliwe, a jednak czasami właśnie takich książek potrzebujemy. Chcemy wyobrażać sobie powolne rodzenie się kruchego uczucia między dwojgiem ludzi i czuć wiarę w to, że wszystko dzieje się po coś nawet jeśli na początku tego nie dostrzegamy. W trakcie czytania tej słodko-gorzkiej historii czułam na sercu ogromne ciepło i z całej siły kibicowałam bohaterom. Czasami się na nich denerwowałam, wyklinałam infantylne zachowanie, ale właśnie za te żywe emocje historia tych dwojga ludzi tak mnie poruszyła.

Zanim cię zobaczę to romans, bez dwóch zdań, ale jednak równie ważne są pojedyncze przeżycia bohaterów, ich próby pogodzenia się z ułomnościami i problemami zdrowotnymi czy jeszcze trudniejszy powrót do normalności. Opisywane uczucia wydały mi się tak prawdziwe, że dopiero po skończeniu lektury uświadomiłam sobie, że czytałam na wstrzymanym oddechu i napiętych ramionach. Możecie mi wierzyć, że po długim pobycie w szpitalu to nie chorowanie wydaje się trudne, a wdrożenie się do życia sprzed traumatycznych wydarzeń. Autorka świetnie oddała wszystkie niepewności i bolączki bohaterów w tej materii.

Polecam. Wiem, że lubicie porównania, a więc niech fani Zanim się pojawiłeś Jojo Moyes czują się przekonani. To powieść podobnie wzruszająca, ale ofiarująca głęboki, świeży oddech na koniec.

Najlepszą recenzją tej książki niech będzie to, że czytając ją w autobusie przejechałam swój przystanek. To świadczy bardzo dobrze o tej książce, chociaż nie jest to taka lekka lektura na jaką wygląda.

Oczywiście jest to obyczajówka, ale na pewno się wyróżnia wśród innych. Cała rzecz się dzieje w szpitalu, gdzie poznajemy głównych bohaterów. Każde z nich jest poranione, i to dosłownie, nie tylko w strefie mentalnej. Nigdy się nie widzieli, a mimo tego nawiązuje się między nimi więź. Ale nic tutaj nie będzie przewidywalne. Ta książka dobitnie przekazuje nam, że wygląd nie jest ważny, że to tylko powłoka. Nie ma tutaj fajerwerków - przystojnych mięśniaków czy powabnych kobiet. Jest dużo bólu, rozpaczy, ale i nadziei. I chociaż dominują tu raczej te smutne uczucia, to autorka przedstawiła je lekko i w taki sposób, że ciężko się oderwać. Mądra, z przesłaniem i napisana w bardzo przystępnym stylu. Ciężko uwierzyć, że to debiut!

Uwielbiam czytać takie nieoczywiste, niebanalne romanse. Tutaj wszystko jest jakieś inne, takie bardziej magiczne. Fabuła jest naprawdę świetnie wymyślona, pojawia się tutaj sporo przeróżnych wątków, ale czytelnik nie gubi się w tym wszystkim, gdyż jest to naprawdę logiczna opowieść. Na duży plus zasługuje kreacja bohaterów, którzy pokazani są z tak wielu stron, co sprawia, że możemy wczuć się w to, jak żyją i jakie decyzje podejmują. Książka porusza wiele przeróżnych, często niełatwych tematów, ale robi to w taki sposób, że nie przytłacza. Jeśli więc szukacie mądrego romansu, to ta powieść z pewnością spełni Wasze oczekiwania.

Każdy już wie, że na miłość nie można oczekiwać, gdyż przychodzi ona niespodziewanie. Czasami mi się wydaję, że im bardziej czegoś chcemy, tym bardziej, nie możemy tego mieć (bardzo logiczne, nieprawdaż?). Tak czy siak, nie wolno tracić nadziei, bo nawet najboleśniejsze wspomnienia są w stanie połączyć dwoje ludzi, by przerodzić je w szczęście. Pod warunkiem, że sobie na to pozwolą.

„Zanim cię zobaczę” autorstwa Emily Houghton to pasjonująca i podnosząca na duchu historia, o dwójce pacjentów, którzy poznają się w szpitalu i powoli się w sobie zakochują, choć nigdy się nie widzieli.

CZASAMI NIE TRZEBA WIDZIEĆ – WYSTARCZY POCZUĆ… ZWŁASZCZA KIEDY CHODZI O MIŁOŚĆ!

Alfie Mack, od miesięcy przebywa w szpitalu i próbuje dojść do siebie po ciężkim wypadku, w wyniku którego stracił nogę. Przyjęcie na oddział nowej, tajemniczej pacjentki Alice, to najciekawsze, co wydarzyło się w jego życiu od wieków. Choć Alice zajmuje łóżko obok niego i Alfie robi wszystko, by się z nią zaprzyjaźnić, będzie musiał wykazać się cierpliwością, żeby wreszcie poznali się twarzą w twarz. Ta wycofana i skryta w sobie dziewczyna, została mocno poparzona, tracąc przy tym całą swoją pewność siebie. Nie ma nawet odwagi, by spojrzeć w lustro, trzyma się tylko za szczelnymi zasłonami, odseparowana od pozostałych pacjentów. Nie staje to jednak na przeszkodzie Alfiemu, który za wszelką cenę próbuje do niej dotrzeć. I kiedy krok po kroku będzie wyciągał ją ze skorupy, którą się otoczyła, zacznie się między nimi dziać coś ekscytującego..

Już na starcie mogę napisać, że jedyną wadą tej książki jest to, że wciąż jestem singielką, a dobrowolnie zgodziłam się na przeczytanie kolejnej historii miłosnej, która po prostu rozrywa od środka. Mam chyba silną wolę walki albo jestem jakoś masochistką, skoro dotrwałam do końca. Poważnie, czy to się kiedyś skończy? Na pewno nie polecam tej książki osobom stanu wolnego, bo w pewnym momencie nie będziecie wiedzieć, czy sięgnąć po chusteczki higieniczne do ocierania łez, ciastka czekoladowe, herbatkę albo telefon, by zamówić pizzę, lub ewentualnie w akcie desperacji zainstalować Tindera i szukać kogoś, kto zostanie waszym prywatnym oraz darmowym psychoterapeutą. Chyba naprawdę zaraz zmniejszę tę ocenę do 2/10 i pozwę autorkę o sadystyczne znęcanie się nad moim zdrowiem psychicznym!

(Ktoś wie, ile z tego jest kasy, swoją drogą?)

A tak na poważnie, to już od pierwszej strony wiedziałam, że książka będzie totalnym hitem i na długo zapadnie mi w pamięć. Wniosek ten szybko się potwierdził, a nie wysnułam go tylko i wyłącznie z poruszających opisów i cytatów, bosko wykreowanych, pełnych życia bohaterów, pięknej, ciepłej okładki, ale również wartości, które autorka bez problemu wbiła mi do głowy.

Powieść pokazuje, że prawdziwe szczęście można odnaleźć nawet w cierpieniu. To cudowne, jak dwoje ludzi po przejściach, których życie doświadczyło bardziej, niż kiedykolwiek mogliby przypuszczać, łączą się w bólu, tworząc coś, co myśleli, że zostało im odebrane na zawsze. Autorka przelała na papier masę uczuć, a smutne życiorysy bohaterów tworzą po prostu nową definicję miłości i pokrzepiają, są pełne nadziei. Podziwiam Emily Houghton, że w swoim debiucie, tak dobrze ukazała ludzki ból i człowieczy odruch. Co prawda, może niektóre rzeczy zostały troszkę zbyt wyidealizowane, aczkolwiek nie odtrącało mnie to na tyle, by odmówić sobie dalszego zatopienia się w tę wzruszającą powieść. Brakowało mi jeszcze więcej momentów z Alice i Alfiem, ale daje sobie rękę uciąć, iż był to celowy zabieg autorki, by pozostawić w nas ten niedosyt. Bez tego, książka nie byłaby taka dobra.

Nie mam pojęcia, jak autorce udało mnie się tak wzburzyć, ale jestem w stanie odprawiać czarne msze, byleby ekranizacja tej książki się pojawiła. Błagam, potrzebuję tego! Niech ktoś ukaże tę uroczą i pełną humoru relacje między głównymi bohaterami, tak dobrze, jak zrobiła to Emily Houghton. Albo pozwólcie mi, chociaż przeczytać jej historię drugi raz po raz pierwszy.

Wspominałam już, jak bardzo mądra jest ta powieść? Nie? Szczerze, to zostałam pozytywnie zaskoczona. Nie wiedziałam, że w sposób tak dojrzały, można żartobliwie podejść do tematu, uczulając i wspierając jednocześnie innych. To jest piękne, co autorka zrobiła z tą książką, co zrobiła ze mną i innymi czytelnikami. Chciałabym kiedyś tak jak ona, przelać tyle emocji i realnego życia w czarnych, wydrukowanych literkach. Ale za to właśnie kochamy książki, prawda?

Po więcej recenzji zapraszam na bloga czytelnika! ❤️

Link: [Adres usunięty]

Alice po wypadku zamyka się w sobie i nie wypowiada ani słowa, a w głowie ma tylko jedną myśl: czy nie byłoby lepiej, gdyby jednak zginęła w tym pożarze...

Alfie nie wyobraża sobie życia bez towarzystwa innych ludzi i rozmów z nimi, więc nic dziwnego, że gdy jego sąsiadką w szpitalnym pokoju zostaje Alice, ON za wszelką cenę będzie próbował do niej dotrzeć.

Bohaterów tej niezwykle poruszającej historii miłosnej, poznajemy tak blisko, jak to możliwe, pozwala nam na to zastosowanie naprzemiennej narracji, w krótkich dość dynamicznie następujących po sobie rozdziałach i niezwykła wrażliwość oraz empatia autorki. Wystarczy, tylko by czytelnik kierował się tymi samymi wartościami, a łzy będą nieuniknionym towarzyszem tej lektury.

Niewyobrażalny ból i cierpienie oraz radzenie sobie z przeżytą traumą i dwie zupełnie odmienne podstawy na to, co przyniósł los, a nie oszczędził ON żadnego z nich. Można widzieć, tylko na to, co zostało nam odebrane lub wprost przeciwnie, cieszyć się z tego, co nam zostało oszczędzone. Niekończąca się rozpacz kontra wdzięczność.

Niezwykle dojrzała lektura, skłaniająca do wielu refleksji.

"Zanim cię zobaczę" to nie fabuła, której byśmy się nie spodziewali. Jednak w tym przypadku powieść wyróżnia to, jak Autorka zrealizowała swój pomysł na książkę. Dwie całkowicie różne osoby, które mają w życiu inne priorytety, stają przed ogromnym bólem, stratą oraz koniecznością przemodelowania swojego życia.

Akcja przez znaczną część powieści nie wychodzi poza szpitalne łóżka. Autorka była jednak w stanie pokazać losy Alice i Alfiego interesująco. Podjęła się także trudnych, tragicznych doświadczeń, ale przy tym napisała lekką i przyjemną historię. Warto zaznaczyć, że nie zbagatelizowała i nie umniejszyła problemów bohaterów. Poruszyła także ważny temat depresji. Alice i Alfie nie wychodzą z traumy w cudowny sposób, ale powoli krok po kroku. Emily Houghton nie przemilczała problemu choroby, ale pokazała, że nieraz jest potrzebna profesjonalna pomoc i leki.

Książkę czyta się lekko, pomimo trudnych tematów. Momentami jest zabawna, momentami bardzo wzruszająca.

Samo zakończenie było dla mnie bardzo “filmowe”. To w zasadzie jedna scena, która w filmie się sprawdzi. Mi to jednak nie przeszkadzało, bo rozwiązanie było przecież przewidywalne od samego początku.

To ciepła i dobra historia. Bez czarnych charakterów, ale przepełniona dobrymi i mądrymi ludźmi. Za całe zło wystarczyła ogromna tragedia Alice i Alfiego.

Czasami miłość przychodzi do nas w najmniej oczekiwanym momencie. Czy jest jednak możliwe, by zakochać się wyłącznie w czyimś głosie, nie widząc tej osoby wcześniej na oczy? Mogłoby się wydawać, że nie, a jednak wszystko jest możliwe.

Alice to pracoholiczka, która nie potrzebuje w życiu niczego i nikogo – sama jest w stanie o siebie zadbać, jest niezależna i miłością darzy wyłącznie swoją pracę. Wszystko zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni, gdy w wyniku pożaru doznaje nieodwracalnych obrażeń. W jednym momencie kobieta traci wszystko, co było całym jej życiem – pracę, pewność siebie i nieskazitelny wygląd. Od tej pory życie traci jakikolwiek sens, a Alice, „zamknięta” za szpitalną zasłoną, nie chce wyściubić zza niej nosa. Nigdy.

Alfie to dusza towarzystwa – niesamowity gaduła i wieczny optymista, który swoim uśmiechem rozjaśnia pomieszczenie. Często jest to jednak wyłącznie maska, za którą skrywa swoje traumy i męczące go koszmary, które niestety są rzeczywistością. W wyniku wypadku samochodowego wiele stracił i ciężko mu przejść nad tym do porządku dziennego. Mimo wszystko stara się pozytywnie patrzeć w przyszłość, dlatego gdy w szpitalnej sali obok niego pojawia się Alice, która w ogóle się nie odzywa, chłopak stawia sobie za cel, aby przerwać jej milczenie.

Do czego doprowadzą jego starania?

Książkę od początku czyta się bardzo dobrze, nie powiem, że przyjemnie, bo historia sama w sobie jest naprawdę tragiczna i przytłaczająca, ale losy bohaterów wciągają i chce się poznać jak najwięcej szczegółów. Bardzo ciekawym zderzeniem są dwie całkowicie różne osobowości głównych bohaterów – rozgadany i pełen energii Alfie kontra milcząca i surowa Alice. Z każdym dniem ich relacja się rozwija, a czytelnik zastanawia się, co wyjdzie z tak nietypowej znajomości. Czy ma ona szanse się rozwinąć lub przenieść na grunt poza szpitalem?

Nie wyobrażam sobie tragedii, które spotkały bohaterów – ciarki przechodzą na myśl o tak traumatycznych wydarzeniach a przede wszystkim skutkach, z którymi obojgu przyszło się w ich następstwie zmierzyć. Słowne przepychanki między bohaterami były bardzo zabawne, a momentami historia porywała za serce i wzruszała.

Moje jedyne zastrzeżenia są takie, że o ile cały szpitalny wątek się ciągnie i jest szczegółowo opisany, o tyle cała fabuła „po” jest bardzo skromna, nawet aż za bardzo! Brakuje mi tak wielu szczegółów, detali, wszystkiego! Zakończenie nadeszło zdecydowanie za szybko, wręcz znienacka. Jako miłośniczka dobrych zakończeń nie jestem w stu procentach usatysfakcjonowana. Chciałabym więcej. :)

Co do drugiego zastrzeżenia… O co chodzi z tą okładką? Ogólnie jest piękna, za każdym razem, gdy widziałam ją w zapowiedziach, przyciągała mój wzrok, no ale naprawdę? W ogóle nie pasuje do tej historii i bohaterów, w żadnym momencie historii tak właściwie. Może się czepiam, ale zawsze myślałam, że okładka w jakiś sposób powinna odzwierciedlać historię.

Tak czy siak, czytało się świetnie, historia jest wciągająca i rozczulająca, jednak osobiście nie porównałabym jej do „Zanim się pojawiłeś.” :)

Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz.

„Zanim Cię zobaczę” to debiut Emily Houghton i to bardzo udany. Prawo do publikacji książki jeszcze przed oficjalną premierą tytułu wykupiło 10 krajów. Czy rzeczywiście jest to powieść warta poznania?

Alfie i Alice poznają się na oddziale rehabilitacyjnym. Od początku jest to dziwna znajomość. Choć ich łóżka sąsiadują ze sobą, cały czas dzieli ich kotara i nigdy się nie widzą. Czy można kogoś dobrze poznać i pokochać nie widząc go? Alice po pożarze uważa, że jej wygląd jest zbyt odrażający dla innych, ba sama nie może na siebie patrzeć w lustrze i postanawia, że nigdy więcej do nikogo się nie odezwie, a że dotychczas była pracoholiczką, nie ma za dużo przyjaciół i znajomych, nikt jej nie odwiedza, a na pytania personelu o to z kim się skontaktować odpowiada milczeniem. Natomiast Alfie uważany jest za wesołka i dobrego ducha oddziału ludziach po traumatycznych przejściach, też jak się okazuje, skrywa tragiczne wspomnienia, które choć skrzętnie przez niego ukrywane nękają go w snach. Czy tych dwoje znajdzie wspólny język i będzie dla siebie wsparciem?

Jak najbardziej jest, to powieść warta poznania. Książkę polecam nie tylko na wakacyjne popołudnie. Jest to pozycja wzbudzająca dobre uczucie i przynosząca nadzieję.

Jako ciekawostkę mogę dodać, że Wydawnictwo Albatros przygotowało piosenkę promującą książkę.

MJ

Szkolny Klub Recenzenta

Alice i Alfie poznają się w niecodziennych okolicznościach, na oddziale szpitalnym. Oboje są ofiarami wypadku, w wyniku których każde z nich coś utraciło.

U Alfiego konieczna była amputacja nogi, uczy się zatem na nowo poruszać, za pomocą protezy. Alice w wyniku poparzenia traci dotychczasowy wygląd- połowa jej ciała uległa obrażeniom. Kobieta doznając traumy zamyka się w sobie poprzez milczenie i brak zgody na pokazywanie się komukolwiek poza pielęgniarkami.

Uczucie, które rodzi się między tym dwojgiem jest wynikiem wzajemnej fascynacji osobowością drugiej osoby.

Ta powieść łączy w sobie romantyczną historię i ludzkie dramaty, ale też dostarcza wielu zabawnych wątków. Sam Alfie to człowiek, którego sposobem na radzenie sobie z trudnościami jest uśmiech i pozytywne nastawianie. Wzajemne relacje i docinki, które mają miejsce między pacjentami oddziału niejednokrotnie wywołują uśmiech, podczas lektury.

Ok, zakończenie jest nieco odrealnione, ale moja romantyczna natura przyjmuje je z pełnym dobrodziejstwem inwentarza 😉

Jeśli zatem szukacie lekkiej (mimo wszystko), zabawnej i wzruszającej historii miłosnej to ten tytuł koniecznie weźcie pod uwagę ❤️

Ona i On. Jak dzień i noc. A jednak coś ich łączy…

Rzadko sięgam po podobne historie. Nie czuję się zbyt swobodnie w takich klimatach. Wzruszenie raczej nie ściska mi gardła, a pojedyncza łezka niezbyt chce zmoczyć policzek. Tym razem jednak postanowiłam trochę odpocząć i wyluzować się przy książce „Zanim Cię zobaczę”. Spędziłam z tą powieścią kilka przyjemnych i relaksujących godzin podczas weekendu na plaży.

Czasami odnoszę wrażenie, że nie ma nic bardziej przewidywalnego, niż komedie romantyczne. Już na początku wiemy bowiem, czego się spodziewać i zakładamy, że jest tylko jeden możliwy sposób zakończenia takiej opowieści. Houghton do swojej miłosnej historii wprowadziła jednak wątki, które nie tylko ją pogłębiły, ale też nadały jej świeżości. W „Zanim Cię zobaczę” bohaterzy nawiązują nić porozumienia na szpitalnej sali, za zaciągniętymi zasłonkami.

Choć fabuła powieści jest lekka i zabawna, to nie brakuje w niej momentów dających do myślenia i skłaniających do refleksji. Od początku widać, że pisarka stara się, by jej historia oferowała czytelnikom coś więcej, niż porywy serca i miłosne uniesienia. Na książkowych stronach bohaterzy przeżywają dramaty związane z kiepskim stanem zdrowia, rodzinne problemy, konsekwencje podjętych decyzji. Z każdym rozdziałem mamy szansę poznać ich lepiej i zrozumieć, co doprowadziło ich do miejsca, w którym się znaleźli i co uczyniło ich ludźmi, jakimi się stali.

W lepszym poznaniu bohaterów bardzo pomocna staje się dwutorowa narracja. Houghton naprzemiennie bowiem oddaje głos głównym bohaterom, nie spychając żadnego z nich na dalszy plan. Bardzo lubię takie rozwiązanie sprawiające, że historia staje się bardziej zajmująca i zaczyna przypominać pamiętnik opisujący prawdziwe wydarzenia. Podczas lektury poczułam sympatię do bohaterów i nie raz pomyślałam, że coś takiego rzeczywiście mogłoby mieć miejsce.

Autorka książki posługuje się przyjemnym i przyjaznym czytelnikowi językiem. Jej styl jest lekki, zabawny, niewymuszony. Całość czyta się szybko i sympatycznie. Lektura mimo pewnych ciężkich fragmentów wprowadza nas w dobry nastrój, przywołuje uśmiech na twarz i daje nadzieję. To idealna propozycja na leniwy weekend, ciepłe popołudnie czy wieczór w wannie.

Są takie wydarzenia, które zmieniają całe nasze życie, które wytrącają nas z utartych kolein, które przekreślają wszystkie nasze plany. Zwykle myślimy o nich w kategoriach tragedii i w większości przypadków rzeczywiście tak jest. Może to być rozwód, ciężka choroba, wypadek, a niezależnie od tego, jaka będzie przyczyna, to nasze dalsze życie, jego jakość będzie zależała tylko od jednej kwestii – naszego nastawienia.

Trudno jednak pałać optymizmem, kiedy nie ma się jednej nogi, albo kiedy ma się poparzoną twarz. Chociaż, tak naprawdę pogrążanie się w smutku nic nie zmieni, a właściwie może sprawić, że poczujemy się jeszcze gorzej. Jedyne wyjście w takiej sytuacji, to zaakceptować to, w jakim jesteśmy położeniu i spróbować go zmienić. Tak właśnie robi Alfie, młody, wysportowany nauczyciel wychowania fizycznego. Powrót z przyjaciółmi z wesela kończy się dla wszystkich tragicznie – samochód wpada pod rozpędzonego tira i obaj przyjaciele mężczyzny giną na miejscu. On wypadek co prawda przeżył, ale konieczna była amputacja jednej nogi. W wyniku wypadku stracił jednak coś więcej niż przyjaciół i nogę, opuściła go również partnerka, kończąc tydzień po wypadku trzyletni związek. Nie potrafiła żyć z kaleką i nawet nie próbowała w jakikolwiek sposób wspierać Alfiego, koncentrując się wyłącznie na sobie i na swoim położeniu.

Mimo tylu traumatycznych przeżyć, Alfie jest wyjątkowym pacjentem oddziału rehabilitacyjnego Marry Gladstone w Szpitalu Świętego Franciszka. Wyjątkowym, bo zawsze uśmiechniętym, służącym dobrą radą, pomocą, a także ciętą ripostą, jeśli trzeba. Nocami cierpi, ale w ciągu dnia stara się dzielnie trzymać, walcząc o maksymalne odzyskanie sprawności, a tym samym o powrót do poprzedniego życia. Inaczej niż nowa pacjentka oddziału – Alice, zatrudniona w firmie zajmującej się doradztwem finansowym ambitna singielka. Po wyjeździe przyjaciółki na drugi koniec świata, praca stała się jedyną treścią jej życia, spędzała w niej długie wieczory, a nawet noce, coraz bardziej izolując się od ludzi, nić porozumienia nawiązując jedynie z nocnym stróżem.

To właśnie ON tego feralnego dnia uratował jej życie, choć Alice jest przekonana, że lepiej byłoby zginąć. Pożar, jaki wybuchł w biurowcu firmy przekreślił jej życie i pozbawił urody, przynajmniej w takich kategoriach patrzy na niego kobieta. Fakt, że ma poparzone ponad czterdzieści procent ciała napełnia ją przerażeniem i … obrzydzeniem. Nie widzi sensu w dalszym życiu, w odzywaniu się do kogokolwiek, dlatego też od chwili przyjęcia jej na oddział nie wypowiedziała do nikogo ani słowa. Co więcej, panicznie boi się, że ktoś zobaczy jej blizny, dlatego każda wyprawa na rehabilitację wiążę się z pozostaniem wszystkich pacjentów w łóżkach przy zaciągniętych zasłonach.

Jeśli ktokolwiek może sprawić, by Alice przemówiła, to jest to Alfie. Mężczyzna jest coraz bardziej zaintrygowany tajemniczą pacjentką, która budzi w nim instynkt opiekuńczy, ale stara się nie przekraczać granic jej prywatności. Stopniowo pomiędzy nimi, nawiązuje się jednak więź, na początku milcząca, kiedy Alice słucha radosnego przekomarzania się pacjentów, a następnie słowna. Powoli poznają swoje historie, wspólne cierpią i radują się postępami. Oboje mają też obawy przed prawdziwym życiem, tym toczącym się na zewnątrz.

Czy ta relacja przetrwa wyjście ze szpitala? Czy uda im się ułożyć życie po wypadku? Czy jeszcze kiedykolwiek będą szczęśliwi mimo dysfunkcji? Przekonamy się o tym dzięki przepięknej, wzruszającej książce, stanowiącej gotowy scenariusz filmowy, pt. „Zanim cię zobaczę”, autorstwa Emily Houghton. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros powieść chwyta za serce, pokazuje też, że każda sytuacja może stać się punktem wyjścia, a nie końcem naszego życia. Książka stanowi łyk optymizmu, powiew świeżości, a także tęsknotę za tym, by pokochać kogoś prawdziwą miłością – jeszcze przed jego zobaczeniem, za słowa, za gesty, za to, że po prostu jest.

Autorka stworzyła niezwykle subtelną powieść, stanowiącą jednocześnie studium bólu i cierpienia. To też książka o odmiennych podejściach do problemów, do życia, o rodzącym się uczuciu i o nadziei, która każdemu z nas jest potrzebna, by trwać.

Alice ma świetną pracę, czuje się doceniana, chociaż nie do końca lubi kontakty z ludźmi. To bardziej oni do niej garną, mimo że kobieta twardo stawia granice. Pewnego dnia, kiedy znów zostaje po godzinach, zasypia przy biurku, a budzi się dopiero za jakiś czas w szpitalu. Okazuje się, że wręcz cudem przeżyła pożar, a teraz wymaga opieki i rehabilitacji.

Alfie Mack przebywa w szpitalu już jakiś czas, i czuje się tutaj jak domownik. Chłopak w tragicznym wypadku stracił nogę, a teraz jest oddawany rehabilitacji, by mógł wrócić do sprawności w nowej rzeczywistości. Jest bardzo lubiany, wygadany za trzech, wrażliwy i empatyczny. To jemu jako towarzyszka do szpitalnego łóżka trafia się Alice. Tylko czy można się zaprzyjaźnić z kimś, kogo znasz tylko z głosu?

Czasem tak jest, że jakaś książka woła cię samą okładką albo opisem. I tak było u mnie w przypadku debiutanckiej powieści Emily Houghton. Okładka jest magiczna, taka romantyczna, letnia, delikatna, po prostu bajeczna, chociaż chyba nie do końca odzwierciedlająca treść. A środek zapytacie?

Akcja większości książki rozgrywa się w szpitalu, bo główni bohaterowie są jego pacjentami i spędzają tu sporo czasu. Łączy ich cierpienie, lęk, współlokatorzy, którzy są pięknym dopełnieniem tej historii, a także personel, a tutaj prym wiedzie niesamowita siostra Angles. Dzieli natomiast kotara, za którą Alice skrywa swój strach przed samą sobą i reakcją innych na jej widok po strasznym poparzeniu.

Autorka starała się wiarygodnie pokazać traumę, jaką przeżywa jej główna bohaterka, jej milczenie, brak reakcji na zaczepki Alfiego, unikanie kontaktów nawet z najbliższą jej przyjaciółką- Sarah. Remedium na jej zachowanie i wyalienowanie jest chłopak, mężczyzna z sąsiedniego łóżka, który uparcie do niej zagaduje mimo odzewu zza kotary. Jego wytrwałość sprawia, że Alice w końcu się odezwie, skontaktuje z Sarah, a nawet zacznie zwierzać. Niech jednak wam się nie wydaje, że Alfie to taki optymista bez granic, niestety i ON ma swoje sekrety i lęki. Dowiecie się, jak doszło do wypadku, w kim na co dzień ma wsparcie, za czym tęskni, co kochał. Bardzo polubiłam tę postać, jego stosunek do innych pacjentów po prostu chwyta za serce, mnie, wielokrotną bywalczynię takich miejsc.

Mam wrażenie, że autorka chce nam tutaj pokazać, może nawet wytknąć, jak duży wpływ przy ocenie drugiego człowieka, ma u nas jego wygląd. Żyjemy bowiem w przeświadczeniu, że jeżeli jesteśmy brzydsi, ułomni, to wstydem jest wychodzić do ludzi, narażać ich na patrzenie na nas. Tak jak w przypadku Alice, jej psychika chwilami nie daje rady udźwignąć jej załamania na widok swojej twarzy, ona potrzebuje potwierdzenia, że piękno to ona, a nie jej ciało.

"Zanim Cię zobaczyłem" to piękna, szpitalna historia dwójki poranionych przez okrutny los bohaterów, których połączyły szpitalne warunki, traumy, z którymi przyszło im się zmierzyć, szczere rozmowy.

To taki piękny dowód na to, że obcy sobie ludzie mogą stać sobie bliżsi niż rodzina, bardziej pomocni, wrażliwi na nasze potrzeby.

Miłość to coś, co trudno wyjaśnić, czasem jak widać wystarczy głos, zaufanie i czas.

Jestem zauroczona tą bolesną, ale jakże piękną i ciepłą historią. Bardzo polecam!

,,Zanim Cię zobaczę" Emily Houghton to debiut powieściowy tej autorki. Czy warto się z nim zapoznać?

Główni bohaterowie są po przejściach. On stracił nogę, ona w wyniku pożaru w pracy ma poparzone 40% ciała. Choć Alfie jako tako pogodził się już ze stratą i protezą, o tyle Alice nie umiała spojrzeć na siebie w lustrze. Położenie tej dwójki na jednej szpitalnej sali miało spowodować, że kobieta bardziej się otworzy. Od początku pobytu w szpitalu zamknęła się w sobie i nie odezwała się ani słowem.

Pozycja nie jest zła, ale zabrakło mi w niej większych emocji. Gdyby Emily Houghton jeszcze bardziej podkręciła uczucia bohaterów, zwiększyła napięcie po stracie, poparzeniach to lektura wywołałby jeszcze większą głębię. Tak otrzymałam utwór o niby trudnej tematyce, ale jednocześnie wszystko było napisane tak dość pobieżnie.

Od samego początku można się domyślić jak to się skończy i w sumie nie jest dla nikogo zaskoczeniem jak to wszystko się kończy. Wprowadzenie wątków związanych z protezą czy poparzeniem mogło wprowadzić do lekkiego czytadła nieco więcej dramatyzmu. Książka ma dość sporo tekstu na stronie i jest obszerna, ale czyta się sprawnie.

,,Zanim Cię zobaczę" Emily Houghton to całkiem dobry debiut, wiele w jego odbiorze zależy pewnie też od oczekiwań czytelnika.

Jeśli drzemie w was wrażliwa dusza, to na pewno znajdziecie się w gronie miłośników Emily Houghton. Myślę, że „Zanim cię zobaczę” to udany debiut. Autorka stworzyła ciepłą opowieść, której fabuła osadzona jest w czterech szpitalnych ścianach. I choć zazwyczaj to miejsce nie kojarzy się dobrze, dla naszych bohaterów jest przez jakiś czas domem, do którego musieli przywyknąć w wyniku wypadków, jakim ulegli. On — gadatliwy optymista. Ona — pracoholiczka kochająca swoje zajęcie. Dwa odległe bieguny, które połączył los. Choć ich początki nie były łatwe.

Choć fabuła książki jest zbudowana na romantycznym fundamencie, autorka wplotła w nią także traumę związaną z utratą dotychczasowego życia. Utratą samodzielności, pełnej sprawności, a także poczucia bezpieczeństwa, które zamyka główną bohaterkę za szpitalnym parawanem. Tym sposobem próbuje się ona odgrodzić od przykrej dla niej rzeczywistości, ale także od „współtowarzyszy niedoli", którzy, wydawać się mogło, za nic mają dolegliwości i starają się wycisnąć z życia, nawet tego szpitalnego, wszystko to, co najpiękniejsze. Houghton stworzyła powieść, w której uśmiech i poczucie humoru, przeplatają się ze łzami wzruszenia. Opowieść o ludzkiej wrażliwości na potrzeby i tragedię drugiego człowieka, nawet wtedy, gdy sami w potrzebie się znajdują. I choć niektóre opisane przez nią sceny wydawać się mogą nieco wyidealizowane, to czyż nie chcielibyśmy trafić na takich ludzi, jak Alfie? Zwłaszcza wtedy, kiedy zawalił się nasz cały świat...?

Na szczególną uwagę zasługuje kreacja postaci drugoplanowych. Są one nie tyle tłem dla przewodniej historii Alfiego i Alice, ile ogromnym wsparciem i dowodem na to, że nawet gdy na co dzień nie dostrzegamy, zbyt zajęci własnymi sprawami, to obok są osoby, którym na nas zależy. Że nawet w szpitalnych murach można trafić na przyjaciela, którego odejście boli równie bardzo, jak najbliższej nam osoby.

Podsumowując:

„Zanim cię zobaczę” to powieść, która pokazuje, że nawet w najgorszym momencie naszego życia nie możemy być pewni, że to już koniec, że nic dobrego nas więcej nie spotka. Historia, która daje nadzieję na to, że każdy z nas ma do opowiedzenia swoją historię. Czasem musimy zacząć ją od początku, zbudować życie, jak fabułę, cegła po cegle, krok po kroku. Najważniejsze jest, aby mieć obok ludzi, którzy zawsze podadzą nam pomocną dłoń. Opowieść, która zdaje się poniekąd interpretacją słów z „Małego Księcia”, że to, co najważniejsze jest niewidoczne dla oczu". Że ktoś można nas pokochać, nawet jeśli nie mieliśmy okazji zrobić dobrego, pierwszego wrażenia... Idealna pozycja dla miłośniczek słodkich i ciepłych, ale niepozbawionych goryczy, romantycznych historii. (NIEnaczytana)

Podobno pierwsze wrażenie liczy się najbardziej gdy kogoś poznajemy. Często utożsamiamy je z tym, co jest wizualne, zapada nam w pamięć czyjaś twarz, gesty, ubranie czyli zewnętrzna otoczka. Co jeśli znajomość zostaje zawarta bez tego wszystkiego? Pozostają jedynie słowa? Czasem nawet nie jest to rozmowa, a monolog, ale nie mówiony w próżnię, lecz docierający do konkretnej osoby. Zbyt mało by kogoś poznać? Niekiedy to wystarczy, cała reszta przychodzi później, wraz ze zdobytym zaufaniem i odrzuceniem wątpliwości.

Co nas nie zabije to nas wzmocni. Dla jednych to synonim odwagi, przyjmowania zmian z podniesionym czołem i nie poddawaniu się zwątpieniu. Drudzy gorzko śmieją się z niej, bo spojrzeli śmierci w oczy i wcale nie czują się silniejsi, wprost przeciwnie. Alice jeszcze przed momentem miała pracą, którą uwielbiała i jaka pozwalała jej na robienie kariery. Nic nie zapowiadało się, że cokolwiek zmieni się na gorsze, na lepsze i owszem. Alfie świetnie czuł się jako dusza towarzystwa, przy nim nikt się nudził, po prostu uwielbiał ludzi. Może w innych okolicznościach nie spotkaliby się nigdy lub nie zwrócili na siebie uwagi. Zresztą ich początek znajomości też nie był zbyt fortunny. Oboje w krótkim czasie stanęli przed faktem dokonanym, jak by nie chcieli tego od tego uciekać ich życie zmieniło się bezpowrotnie. Pozostają oddzieleni materiałowym parawanem, ona nie mówi nic, ON za to stara się wciąż nawiązać kontakt z nią, chociaż wciąż nie ma jakiekolwiek odpowiedzi. Jednak nie zraża się, może dlatego, że wie jak trudno zaakceptować to, co bezpowrotnie zmieniło ich życie? Każdy dzień to nowe wyzwanie i szukanie odpowiedzi na pytanie dlaczego mnie to spotkało? Od słowa do słowa nawiązuje się między nimi nić porozumienia, ale czy przetrwa ona gdy w końcu będą mieli odwagę zobaczyć się? Los odebrał im zbyt wiele, lecz dał też szansę na coś czego nie oczekiwali …

Kiedy zostało odebrano ci tak wiele, iż uważasz, że zostało zbyt mało by egzystować, a strata boli wciąż coraz mocniej to ostatnie co chcesz robić to prowadzić rozmowy. Jednak ktoś nie daje za wygraną, nie zraża się ciszą i mówi do ciebie. Na początku masz go po prostu dość, lecz jego słowa powoli kruszą mur zbudowany z bólu, strachu i złości. Emily Houghton z niezwykłym wyczuciem pokazała ludzi, jakim dosłownie świat zawalił się na głowę w jednej chwili, jeszcze przed momentem wiedli zwykłą egzystencję, a zaraz potem muszą stawić czoła całkiem nowej sytuacji życiowej. Wbrew pozorom „Zanim Cię zobaczę” nie epatuje smutkiem i cierpieniem, chociaż jedno i drugie jest obecne, nie ma też w tej książce lukrowanego optymizmu. Na czym więc opiera się ta książka? Na historii dwojga ludzi, jacy poznają się w niezwykle trudnych okolicznościach, gdy muszą w krótkim czasie stawić czoła temu, czego w ogóle nie brali pod uwagę, przed nimi tak naprawdę wielka niewiadoma i budowanie egzystencji od nowa. Dla jednych to wyzwanie pokonywane z bliskimi, inni mierzą się z ogromem bolesnych zmian samotnie. Rzeczywistość pokazana przez pisarkę ma dużo gorzkich stron, ale pomiędzy nimi zaczynają pojawiać promyki nadziei, równowaga pomiędzy nimi jest bardzo krucha, tak samo jak i bohaterowie, jacy nie chcą zaakceptować nowych realiów. „Zanim Cię zobaczę” to niezwykle osobista opowieść o Alice i Alfie`m, jacy zdają sobie sprawę, że stracili wiele, może zbyt wiele oraz uczą się, powoli i na sobie samych, świata. Ona, on, oni i światełko w tunelu, które być może wyprowadzi ich z niego.

Nie dajcie się zwieść słodkiej i uroczej okładce, która w pewnym sensie zapowiada lekki, być może cukierkowy romans.

Alice przeżyła ogromny pożar, w którym ucierpiało jej ciało i psychika. Dziewczyna bez nadziei na lepsze jutro i na otwarcie się przed ludźmi stara się być na tyle niewidzialną jak bardzo jest to niemozliwe. Alfie również przeszedł wiele, jednak mimo wszystko jest bardzo pozytywnym, zabawnym i towarzyskim mężczyznom.

Ta dwójka zdaje się być jak ogień i woda. Dwa zupełne przeciwieństwa. Czy znajdą wspólny język? Czy zaprzyjaźnią się?

Kochani... Jeśli to jest naprawdę debiut... :O :O :O

Ta książka jest genialna. Jak pisałam wyżej nie dajcie się zwieść uroczej okładce, bo środek książki rozrywa serce, składa je i na nowo rozrywa. To bardzo mocna i niezwykle emocjonalna historia, która sprawiła, że raz dosłownie łzy płynęły po moich policzkach, a następnym razem śmiałam się na głos. Autorka ma niesamowity dar do pisania świeżych, nie banalnych historii wypełnionych ogromem emocji, w których pojawiają się ciekawe postacie.

"Zanim cię zobaczę" to historia, którą powinien przeczytać każdy książkoholik. Nie tylko zawiera wzruszającą treść, ale niesie za sobą ogromną ilość przesłań. Jestem przekonana, że stanie się ona absolutnym hitem tego lata.

Z dłonią na sercu polecam i zachęcam do sięgnięcia po nią. Tymczasem czekam na inne książki autorki, które z chęcią przeczytam.

Ona uległa rozległym, pokrywającym połowę jej ciała oparzeniom.

Jemu wypadek odebrał nogę i dwójkę bliskich przyjaciół.

Oboje stracili nie tylko cząstkę siebie, ale i dotychczasowe życie.

Nie wiedzą jeszcze jednak jednego - że utracone elementy odnajdą w sobie nawzajem.

Wiele było już przelanych na kartki papieru historii, których akcja rozgrywała się na ponurych szpitalnych salach i korytarzach. Które wyciskały niezliczone ilości łez wzruszenia i ostatecznie zostawiały czytelnika ze złamanym sercem. Cóż, "Zanim cię zobaczę" przełamuje te wszystkie utarte w tym gatunku schematy. I chociaż to określenie może nie do końca pasuje do książki samej w sobie, to jednak idealnie oddaje jej klimat - była ona niesamowicie ciepła.

Pokrzepiająca, dająca iskierkę nadziei, dogłębnie poruszająca. Przesiąknięta po brzegi dawką tak potrzebnego i rozbrajającego humoru, który idealnie równoważył momentami naprawdę trudną tematykę. Wypełniona postaciami, których nie sposób nie darzyć ogromną sympatią. I chociaż bezsprzecznie uwielbiam głównych bohaterów, to jednak moje serce skradł nie kto inny, jak pan Peterson. Ponad dziewięćdziesięcioletni staruszek z piekielnie ciętym językiem i sercem na dłoni.

"Zanim cię zobaczę" to jedna z tych słodko-gorzkich historii, które po prostu trzeba mieć na swojej półce. Piękna w swojej prostocie i ukrytej na jej kartach gamie emocji - polecam z całego serca!

Tego jak bardzo była mi potrzebna lektura tej książki nie potrafię wyrazić słowami. Ba, nawet nie wiem jak miałabym tę potrzebę uargumentować… Książki przepełnionej emocjami, napisanej z ogromną wrażliwością i w końcu takiej która zmusi do refleksji. Wszystko to znalazłam w najnowszym debiucie Emily Houghton „Zanim Cię zobaczę".

Dwoje ludzi ogromnie doświadczonych przez życie spotka się w szpitalnej sali. Alice singielka, dla której praca była głównym sensem życia, W pożarze traci całą pewność siebie i jedyne czego chce to pozostać w ukryciu. Alfie optymista, który swoją pozytywną energią jest w stanie obdarować połowę oddziału szpitalnego, postanawia dotrzeć do Alice i zwrócić jej uwagę. Oddzieleni parawanem w końcu zaczają ze sobą rozmawiać…

Czy uda im się rozwinąć nić porozumienia? Czy wydarzenia z którymi muszą się uporać pozwolą im iść dalej przez życie?

To poruszająca opowieść o sile miłości, z jednej strony zadająca ból, a z drugiej dająca nadzieję. To uczucie zbudowane na podwalinach zaufania i ofiarowanego sobie czasu. To w końcu historia o dokonywaniu trudnych wyborów i podejmowaniu niełatwych decyzji.

Autorka na kartach książki zwraca naszą uwagę na to, aby otworzyć się na drugiego człowieka, aby dostrzec jego problemy i po prostu z nim być.

„Bo kiedy nie ma już nadziei… Przychodzi miłość”

Bardzo serdecznie polecam fanom Nicolasa Sparksa czy Jojo Moyes.

To idealna lektura na letni, wakacyjny czas…

"Dwoje nieznajomych, którzy rozmawiają ze sobą każdego dnia, ale nigdy się nie widzieli."

Dużo się mówi i pisze o miłości od pierwszego wejrzenia, a czy może się zdarzyć miłość od, niekoniecznie pierwszego, słyszenia? W końcu wygląd jest rzeczą względną i to, co wydaje nam się oczywiste, w jednej chwili można stracić.

Przekonują się o tym Alice, dotkliwie poparzona w wyniku pożaru i Alfie, który musi nauczyć się żyć po amputacji nogi. Alice ucieka w milczenie. Rozgoryczenie i rezygnacja nie pozwalają jej spojrzeć w przyszłość pozytywnie. Dla niej życie się skończyło. Dotychczas samowystarczalna singielka, nagle staje się zupełnie zależna od innych ludzi.

Alfie, wygadany optymista, wydaje się nie poddawać i zaraża innych swym pozytywnym nastawieniem. Tylko nocne koszmary obnażają jego udręczenie. Jego ucieczką od zastanej po wypadku rzeczywistości, jest maska wesołka, którą zakłada każdego dnia.

Zostają sąsiadami na szpitalnym oddziale. Z czasem Alfiemu udaje się wciągnąć Alice w rozmowy prowadzone poprzez niebieską kotarę, chroniącą ją przed spojrzeniami, które stopniowo stają się coraz bardziej zażyłe. Może właśnie nie widząc drugiej osoby łatwiej jest się przed nią otworzyć? Czy będą w stanie pomóc sobie nawzajem uwolnić się od dręczących ich demonów i dać szansę uczuciu?

To słodko-gorzka historia dwojga rozbitków. Momentami zabawna, częściej poruszająca i skłaniająca do refleksji nad kruchością i ulotnością życia, nad tym co naprawdę się liczy. Nad rolą jaką odgrywają w nim inni ludzie, ich dobre słowo, wsparcie, przyjaźń i miłość. To opowieść dająca nadzieję, gdy wydaje się, że zza tych czarnych, skłębionych chmur już nigdy nie wyjrzy słońce. Piękna i wzruszająca! Znajdźcie dla niej koniecznie miejsce na półce, lub w walizce i w Waszych sercach.

ZANIM CIĘ ZOBACZĘ - EMILY HOUGHTON

🤎Moja ocena: 8.5/10

🤎Data wydania 30.06.2021
🤎Wydawnictwo: Albatros

Bardzo zaintrygował mnie opis tej książki, ale okładka również zrobiła swoje i tym sposobem stałam się jej czytelniczką! Nawet nie wiecie jak się cieszę, że zdecydowałam ile przeczytać tę pozycję, bo okazała się być naprawdę świetna, także jeśli się wahacie, to mogę Wam ja polecić już teraz. Alice to tajemnicza kobieta zza parawanu. Alfie to tajemniczy mężczyzna zza parawanu. Dzieliła ich zasłona, a połączyła przyjaźń i ciężkie przeżycia. Oboje przeszli wiele traumatycznych chwil, ale oboje liczą, że nadejdzie spokojniejszy czas. Muszę przyznać, że nie jest to typowa i schematyczna historia. Opowieść napisana przez Emily Houghton należy do tych trudniejszych i z nietypową fabułą. Jak już wspomniałam oboje z bohaterów są po traumatycznych przeżyciach i aktualnie każde na swój sposób próbuje dojść do siebie i poukładać w swojej głowie to co się stało. Alfie miał nieco więcej czasu, więc kiedy Alice zjawia się na oddziale ON próbuje jej pomóc. Cała akcja książki rozgrywa się w szpitalu, a postaci nie mają żadnego pojęcia o swoim wyglądzie, co ogromnie mi się spodobało, bo ta relacja między nimi nie zrodziła się na widok tej drugiej osoby, a zrodziła się ze zbudowanej relacji. Porównałabym to troszkę z książką „Współlokatorzy” autorstwa Beth O’Leary. Wracając, nie jest to łatwa pozycja, nie jest też słodka, a raczej poruszająca i skłaniająca do refleksji. Bardzo podoba mi się pomysł na fabułę i to jak autorka to wszystko poprowadziła. „Zanim cię zobaczę” to historia dwójki ludzi, którzy muszą zaakceptować „nowych” siebie i zmierzyć się z własnymi demonami. Historia niełatwa, poruszająca i pokazująca jak ważna jest przyjaźń i rodzina. Nie jest w pełni idealna, ale jest to coś innego. Emily Houghton pomimo niełatwego tematu pisze niesamowicie lekkim językiem, dzięki czemu książkę czytałam z ogromną przyjemnością. Zdecydowanie polecam zapoznać się z ta pozycją, bo uważam, że jest warta Waszego czasu!

♡ RECENZJA PRZEDPREMIEROWA ♡

Alice - to singielka, która nie widzi świata poza pracą. Jednak pożar, w wyniku którego doznaje poważnych oparzeń wywraca jej życie do góry nogami. Odbiera nadzieje na przyszłość… Przynajmniej tak jej się wydawało… Jedna zwykła rozmowa może wiele zmienić i przywrócić nadzieję…

Alfie - to wygadany optymista, któremu ciężki wypadek nie odbiera hartu ducha. Gdy na oddział trafia Alice stawia sobie za cel, aby wciągnąć ją w rozmowę… Nigdy nie przypuszczał jakie skutki będzie nieść za sobą to postanowienie…

Razem - dwoje ludzi po przejściach, których los doświadczył w okropny sposób. Czy pozwolą sobie na odrobinę szczęścia?

Co za wyciskacz łez! „Gwiazd naszych wina” czy „Zanim się pojawiłeś” przy „Zanim Cię zobaczę” to pikuś! Jest to piękna, poruszają i głęboka powieść o prawdziwej miłości, ale i życiu. Gdy już ją przeczytacie na pewno pozostanie z wami na długo. Akcja książki w większości toczy się w szpitalu, a przedstawiona została z perspektywy dwójki głównych bohaterów - Alice oraz Alfie’go. Dzięki temu możemy lepiej poznać bohaterów, a nawet się do nich przywiązać. Tak naprawdę nie sposób nie polubić tej dwójki i nie przeżywać z nimi każdego dnia. Można powiedzieć, że pochodzą z dwóch różnych światów, mają odmienne podejście do życia jednak to co ich połączyło jest czymś zupełnie wyjątkowym. Relacja jaka się między nimi zrodziła potrzebowała czasu, a perypetie jej powstania budziły w czytelniku nie lada wzruszenie. Oczywiście pomimo, że książka porusza dość ciężką tematykę to nie zabraknie w niej humoru, a nawet sarkazmu pomiędzy bohaterami.

Książka uświadamia nam, że pomimo trudności jakie pisze nam los należy cieszyć się z tego co mamy. O człowieku nie świadczy to jak wygląda, lecz jaki jest. Piękna osoba z zewnątrz może okazać się być toksycznym zabójcą. Za to ta z wadami na zewnątrz najpiękniejszą osobą w środku jaką dane było nam poznać. To książka o akceptacji siebie pomimo wad i „mankamentów”. Książka uświadamiająca nam co tak naprawdę w życiu jest ważne.

Jeżeli wśród wielu książek pisanych „na jedno kopyto” szukacie czegoś wyjątkowego to sięgnijcie po „Zanim Cię zobaczę”. Ta niesamowita historia pełna emocji skłoni Was do przemyśleń i na długo zapadnie w Waszej pamięci. Ze mną pozostanie na długo ♡

Premiera: 30.06.2021

„Zanim cię zobaczę” to historia należąca do tych słodko-gorzkich, które sprawiają ból a jednocześnie dają ukojenie duszy. Od samego początku polubiłam się z piórem autorki, która nie oszczędzała głównych bohaterów. Może poznanie bohaterów nie należało do tych idealnych, bo kto chciałby zacząć swoją historię leżąc w szpitalnej sali? Tyle, że jest jedno ale… To nie miała być perfekcyjna historia. Miała być przepełniona emocjami, bólem, traumą i nadzieją. I w tej roli autorka sprawdziła się znakomicie. Przeżywałam wszelkie emocje razem z bohaterami i potrafiłam się z nimi utożsamić. Widziałam własnymi oczami, jak trudno mierzyć się Alfiemu z nową, własną codziennością. Mimo to jego optymizm zarażał mnie niemal na każdej stronie. Jego gadulstwo i poczucie humoru dodawało wiele uroku tej historii. Z kolei Alice była trochę jego przeciwieństwem, zamknięta w sobie, niezbyt ufna i niepewna siebie. Jednak Alfie potrafił swoją osobowością wydobywać te piękne cechy, które skrywały blizny. Często razem z bohaterami rozwiązywałam trudne łamigłówki, chociaż tak naprawdę najtrudniejszą z nich było odkrycie ich własnych emocji i słabości. Ta historia pokazuje, że uczucie liczy się przede wszystkim w gestach, czynach i słowach. Ta wyboista droga doprowadzi bohaterów do pewnych wniosków. A czytelnikowi zapewni kilka ważnych lekcji, że… aby kogoś kochać trzeba mu po prostu zaufać i żyć. Tak po prostu. Jakby jutra miało nie być. To romantyczna i niezaprzeczalnie dająca nadzieję na odrobinę szczęścia powieść, która poruszyła moje serce.😊💛

Autor: Emily Houghton

Wydawnictwo: Wydawnictwo Albartos

Jednotomówka

Premiera: 30.06.2021

Czekałam na książkę, która mnie poruszy, da do myślenia i będzie niesamowitą historią, która zaskoczy, wzruszy i zapadnie w pamięć. Teraz, wśród tytułów, które są pisane na jedno kopyto, takich tytułów ze święcą szukać. Ale w końcu jest. „Zanim cię zobaczę” wniknie w nasze wnętrze i zostanie w głowie na długo.

„W ciemności łatwiej było rozmawiać otwarcie – nikt się na ciebie nie gapił ani cię nie oceniał, kiedy wysyłałeś za zasłonkę kawałki swojego serca.”

Alice i Alfie są pacjentami szpitala. Oboje coś stracili, ale są zupełnie innymi osobami, inaczej podchodzą do pewnych rzeczy i akceptują zmiany, jakie zaszły w ich życiu. Alfie jest człowiekiem pogodnym, pomocnym pomimo, że stracił w wypadku nie tylko nogę, ale też najlepszych przyjaciół. I wtedy zjawia się ona. Nikt oprócz lekarzy i pielęgniarek nie wie, jak wygląda i kim jest. Bo Alice jest kobietą, która straciła cząstkę siebie. Pożar wywołał rany, nie tylko zewnętrzne, ale również wewnątrz. Młoda dziewczyna, która gnała za karierą, samotna, da sobie pomóc ? Czy Alfie będzie tym, przed którym się otworzy ?

„Dwoje nieznajomych, którzy rozmawiają ze sobą każdego dnia, ale nigdy się nie widzieli. Czy coś takiego w ogóle można było nazwać przyjaźnią ?”

Pomimo, że cała akcja w ¾ toczy się w szpitalu jest piękna. Ich relacja, zaufanie rozwija się stopniowo, nic nie jest oczywiste, ale momentami nie da się powstrzymać łez. Człowiek dzięki temu tytułowi zaczyna dostrzegać to, że nie liczy się jak wyglądasz, ale to jakim człowiekiem jesteś. Czasem wygląd zewnętrzny, może skrywać w środku toksyczną postać, która będzie nas powoli zabijać.

Jest to niesamowita, niesztampowa historia, którą każdy fan dobrych obyczajówek powinien przeczytać. Lawina emocji, przemyśleń i pytań zrodzi się w waszej głowie, ale to będzie dobre. Będzie jak oczyszczenie dla naszej duszy. Chce więcej takich książek, a nie bezmyślnych, identycznych tytułów, które zaraz zapominamy. Ten taki zdecydowanie nie jest. Pokochacie bohaterów i będziecie z nimi przeżywać każdy kolejny dzień.

Książka na miarę Nicolasa Sparksa, Colleen Hoover i Brittany Cherry !