Rysunek w sercu

Lekka i przyjemna. Wciągająca. Prosta, lecz nie prostacka. Bowiem to właśnie w prostocie jest urok. Niesamowicie emocjonalna. Okładka w pełni oddająca atmosferę powieści, idealnie dopasowana do tego, co czeka nas, czytelników, na kolejnych stronach. I choć niejednokrotnie brakowało mi większego skoncentrowania się nad postaciami, nad sytuacją. Czasem odnosiłam wrażenie, że gdzieś autorce się spieszyło - jak gdyby chciała dojść jak najszybciej do konkretnej sceny.

Nie jest to może literatura wysokich lotów, mimo to jednak spełniła swoje zadanie - uprzyjemniła chwile czytelnikowi. Idealna na wieczór z kieliszkiem wina. Całkiem udany debiut na polskiej scenie urban fantasy i paranormal romance.

Polecam :)

„Rysunek w sercu” Wioletta Szulc, inaczej mówiąc, romans z wampirem w roli głównej po polsku. Wychodzi mi na to, że to pierwsza krajowa rzecz w tym wydaniu, jaką czytałam, ponieważ z reguły na tego rodzaju romanse trafiam u zagranicznych autorek.

Adam jako wampir na tle innych właściwie nie wyróżnia się niczym szczególnym, może poza kilkoma drobnymi elementami. Według mnie mógłby niekiedy być nieco bardziej stanowczy i zdecydowany. Inaczej ujmując, jest dobrze, jeżeli ktoś za wszelką cenę nie szuka czegoś oryginalnego pod tym względem, biorąc do ręki „Rysunek w sercu”.

Anna z kolei w pierwszej chwili sprawia wrażenie, że będzie bohaterką typu ofiary losu, ale to błędne założenie, co ogromnie mnie cieszy. Chociażby dlatego, gdy oni przez jakiś czas krążyli wokół siebie, to właśnie Anna bierze sprawy w swoje ręce i przyśpiesza zdarzenia.

Fabuła również jest w porządku, aczkolwiek pierwsza część okazuje się dość spokojna. Dopiero czarny charakter – całkiem sensowny, aczkolwiek jednoznaczny – podkręca całą akcję. Niestety, Anna po tym zdarzeniu trochę za bardzo panikuje, ale na szczęście zostało to znośnie opisane. Niemniej jednak wolałabym, aby to inaczej się potoczyło, szczególnie że wcześniej relacje Adama przyjęła spokojnie. Są również sceny erotyczne bez górnolotnych opisów, lecz jakoś tak normalnie. I trochę się dzieje. Jednocześnie przy tym ich uczucia zostały odmalowane w dość cukierkowatych barwach. Nie mam pojęcia, jak to inaczej określić.

Niemniej jednak wydaje mi się, że autorka nie do końca przemyślała pewien aspekt dotyczący wampiryzmu, a mianowicie, że wystarczy wyjść bezpośrednio na promienie słońca, aby wampira trafił szlag ostateczny, z drugiej strony natomiast niech tylko pojawi się byle chmurka, ON bez żadnych obaw wychodzi na zewnątrz. A przecież jakakolwiek chmurka w każdej chwili może pożeglować dalej i wtedy co? Na to pytanie nie uzyskałam odpowiedzi.

Tak czy inaczej, jestem zadowolona z tej książki, mimo że odnoszę niejasne wrażenie, że jakiś drobiazg w tym wszystkim nie do końca pasował. A u Szulc dostrzegam całkiem interesujący potencjał.