Rosą pisane

Po pierwszy tom „Rosą pisane” sięgnęłam z polecenia… i przepadłam od pierwszej kartki. Dlatego do kontynuacji podchodziłam z ogromnymi oczekiwaniami – i absolutnie się nie zawiodłam 🥰

To historia, która otula czytelnika spokojem, a jednocześnie przypomina, jak krucha potrafi być codzienność. Autorka ponownie zabiera nas do Azylu – miejsca wyjątkowego, gdzie ratunek znajdują nie tylko zwierzęta, ale i ludzie próbujący poukładać swoje życie od nowa.

Poznajemy Edytę – kobietę po trudnych doświadczeniach, która razem z dziećmi próbuje odbudować poczucie bezpieczeństwa i odnaleźć wewnętrzny spokój. To bohaterka niezwykle prawdziwa – pełna lęków, ale też determinacji, by stworzyć lepszą przyszłość dla swoich dzieci. Jej codzienność składa się z małych kroków i cichych zwycięstw, które mają ogromne znaczenie.

Odkrywając ten Azyl, nie sposób nie zauważyć postaci drugoplanowych – barwnych, ciepłych i wnoszących do opowieści nutę humoru oraz swojskiej magii. Dzięki nim to miejsce naprawdę żyje i staje się przestrzenią, do której chce się wracać.

W tym pięknym świecie pojawia się Dawid – nowy bohater, który wprowadza do fabuły emocje i delikatne napięcie. To postać z bagażem doświadczeń, który nie pozwala tej historii pozostać jedynie spokojną opowieścią. Jego historię musicie jednak odkryć sami – zdecydowanie warto.

Co urzekło mnie najbardziej? Oprócz bohaterów – klimat: refleksyjny, kojący i bardzo autentyczny. To opowieść o odbudowie, relacjach i o tym, że nawet po najtrudniejszych momentach można spróbować zacząć od nowa.

📚 Jeśli pokochaliście pierwszy tom tak jak ja – ten również skradnie Wasze serce ♥️

„Nawet nie wiesz, jak bar­dzo ko­bie­ty cenią za­rad­nych męż­czyzn. Bo wiesz, ro­man­tyzm, se­re­na­dy pod oknem i kwiat­ki może i są miłe, ale na praw­dzi­wą uwagę za­słu­gu­je taki facet, co ma dwie spraw­ne ręce i nie boi się ich za­bru­dzić.”

„Nie była już tylko ko­bie­tą, która się boi. Była matką, która chro­ni. Sio­strą, która ufa. Ko­bie­tą, która pró­bu­je od­dy­chać peł­niej, choć cza­sem wciąż bra­ku­je jej tchu.

Azyl żył. Dzie­ci rosły. Psy szcze­ka­ły tylko wtedy, gdy trze­ba. A ona każ­de­go dnia uczy­ła się, że spo­kój nie jest dany raz na za­wsze – trze­ba go pie­lę­gno­wać jak chore łapki, jak zioła w ogro­dzie, jak wła­sne serce.”

Jest to drugi tom cyku pt.: „Azyl”, który ukazał się rok temu. Mimo, że pierwszy tom czytałam zaraz po premierze, to do dziś miło wspominam. Dlatego z niecierpliwością czekałam na powrót do Azylu i jego mieszkańców.

To jest drugi tom, ale można śmiało czytać bez znajomości pierwszego (choć oczywiście polecam poznać Azyl).

Azyl jest miejscem na skraju Puszczy Knyszyńskiej, w którym zwierzęta porzucone, skazane na śmierć, znajdują dom. Prowadzą je Eryk z Weroniką (ich losy poznacie w pierwszym tomie). Do Azylu trafia siostra Eryka, Edyta, która wyrwała się z przemocowego domu. Po latach życia z mężem narcyzem, próbuje odzyskać spokój i odbudować swoje życie na nowo. Jest zdeterminowana, musi to zrobić dla swoich dzieci. Tosia i Tymek już zbyt wiele widzieli i przeżyli. Zasługują na spokojne i radosne dzieciństwo. Czy Edyta się boi? Tak. Przez lata, były mąż -psychopata i manipulator- ją „tresował” i mimo rozłąki wciąż się łapie na zachowaniach, które jej wdrukował. Azyl jest idealnym miejscem, by nauczyć się żyć na nowo, zaufać innym i odbudować ich mały świat.

Kiedy Eryk z Weroniką wyjeżdżają w podróż poślubną, do Azylu przybywa kolega Eryka, Dawid Brant. Były wojskowy, facet po przejściach, przystojny i o gołębim sercu, chociaż na co dzień chowa się za maską cynika. Co się wydarzy, kiedy tych dwoje się spotka? Oboje poranieni przez życie, każde zmaga się z demonami. Rozsypią się jeszcze bardziej? Czy okażą się wsparciem dla siebie?

Mam ogromny szacunek do autorki za przygotowanie do tej książki, za to, jak wiele ważnych tematów porusza. Nigdy nie słyszałam o Orlej Straży i ich działaniach. Bardzo ważny wątek.

Pani Urszula nie boi się poruszać trudnych tematów, wzbudza silne emocje, ale jednocześnie daje nadzieję, że po każdej burzy przychodzi spokój. Siła jest kobietą. Ta historia otuli Was i zostawi ciepło w sercu.

Bardzo polecam!

Nim po burzy zaświeci słońce czasem mija trochę czasu. Niektórzy niepewnie patrzą w niebo i wypatrują ciemnych chmur, a cienie biorą za znak, że zaraz lunie. Dopiero po dłuższej chwili są w stanie spojrzeć w górę bez obaw. Jeśli ktoś poda im parasol zaniepokojenie ustępuje, bo niekiedy wystarczy pomocna dłoń by uwierzyć w lepszą przyszłość.

Azyl daje schronienie wszystkim tym, którzy tego potrzebują. Zwierzętom, ale również ludziom. Edyta zna to uczucie bezradności, wie aż za dobrze jak smakuje strach i jak dużym wyzwaniem jest nadzieja, że w końcu jest bezpieczna. Jej dzieci także poznały emocje, jakie nie powinny być ich udziałem. Na skraju Puszczy Knyszyńskiej mają swój nowy dom, gdzie także schronienie znalazły zwierzęta, które również zostały skrzywdzone przez ludzi. Eryk i Weronika stworzyli miejsce, gdzie wszyscy potrzebujący mogą zaleczyć swoje rany, poczuć co znaczy spokój i otrzymać przede wszystkim pomoc oraz dach nad głową. Edyta wraz z bratem i jego żoną mają ręce pełne roboty, ale dla kobiety to lek na lęki związane z przeszłością, do jakiej klucz wciąż ma w rękach jej były mąż. Ona nie chce komplikacji i jakichkolwiek rewolucji w swoim i jej dzieci życiu. Jednak spotkanie z Dawidem nie pozostaje bez echa. Ten mężczyzna stara się pogrzebać własne demony, a Azyl stwarza warunki by to, co było przestało kłaść się cieniem na teraźniejszości. Tych dwoje ma więcej ze sobą wspólnego niż sądzą, ale nie tak łatwo zapomnieć o wcale nie tak dawnych wydarzeniach i zaufać jeszcze raz…

Czasem trzeba grać życiowymi kartami, jakie nie do końca wybraliśmy sami i stawiać czoła rzeczywistości dalekiej od tej, jakiej pragnęliśmy. „Rosą pisane” nie są prostą opowieścią o nowych początkach, odnajdywaniu siebie i z hollywoodzkim szczęśliwym zakończeniem, chociaż te wątki jak najbardziej są obecne, lecz dużo bardziej pogłębione niż zazwyczaj, opisane bardzo osobiście i równocześnie z różnych perspektyw. Urszula Gajdowska pisze o trudnych momentach i okresach w życiu z naciskiem na ukazanie szerszego kontekstu, gdyż dosięgają one nie tylko pojedynczych ludzi, lecz i ich bliskich. Bohaterowie dostają głos, by własnymi słowami przekazali swoją historię i pokazali poszukiwania drogi do przyszłości, gdzie nie ma już dawnego raniącego mroku. „Rosą pisane” jest książką, w jakiej jak na dłoni widać ile znaczy okazana pomoc i wsparcie, oferowane z uwagi na własne doświadczenia oraz po prostu ludzką solidarność. Autorka przeplata jasne i mroczniejsze życiowe strony oraz łączy je z losami postaci, po przejściach, z przeszłością, jednak walczący, niekiedy dosłownie, o spokój i niezgadzający się na zło wokół siebie. Puszcza Knyszyńska jest doskonałym tłem dla historii o ludziach, jacy właśnie otwierają nowy rozdział i stawiają czoła temu, co rani boleśnie, ale nie zawsze widocznie.

„Rosą pisane” Urszuli Gajdowskiej – recenzja, która unosi się zapachem róż 🌹☕

Są książki, które czyta się z wypiekami na twarzy, i takie, które wręcz… się pochłania. A są też te, które wącha się na każdym kroku. „Rosą pisane” to właśnie ten trzeci przypadek. Gdy tylko zaczęłam czytać, poczułam ten klimat – ciepły poranek, wilgotną trawę i krople rosy na płatkach kwiatów. Idealny przepis na zimowo-wiosenny wieczór z kocem i herbatą! 🍂📖

🌿 To nie jest historia, która uderza czytelnika młotkiem w pierwszym rozdziale. To opowieść, która rozkwita, płynie swoim rytmem, momentami melancholijnym, ale niesamowicie prawdziwym. Bez zdradzania szczegółów: mamy tu powrót do korzeni, odkrywanie rodzinnych tajemnic i próbę ułożenia życia na nowo. Jest tajemnica, są niedopowiedzenia, ale też zwyczajność, która wciąga najbardziej. Jeśli lubicie książki, w których niby nic się nie dzieje, a jednak dzieje się WSZYSTKO – to jest to!

Urszula Gajdowska ma niesamowity dar do kreowania postaci, które aż chce się przytulić (albo czasem potrząsnąć 😉). Główna bohaterka to kobieta, w której można przejrzeć się jak w lustrze – z bagażem doświadczeń, wątpliwościami i cichą siłą. Relacje między postaciami są nakreślone tak subtelnie, a zarazem prawdziwie, że momentami łapałam się na tym, że czuję to samo co one. Emocje? Są tutaj całą gamą – od śmiechu przez wzruszenie aż po tęsknotę.

📝 Autorka pisze lekko, ale bez przesłodzenia. To taka literatura, która nie goni, nie krzyczy, ale delikatnie bierze za rękę i prowadzi przez historię. Tempo akcji jest spokojne, refleksyjne – momentami chciałoby się, żeby coś „trzasnęło” szybciej, ale to jednak ten typ książki, w której najważniejszy jest smakowanie chwil.

💡 Dla kogo będzie to idealny wybór?

Dla wszystkich, którzy:

· kochają polskie obyczajówki z duszą,

· lubią historie wielopokoleniowe,

· szukają w książkach ukojenia i ciepła,

· wierzą, że przeszłość ma klucz do przyszłości,

· i dla tych, którzy mają sentyment do wiejskich klimatów, ogrodów i starych listów schowanych w kredensie ✉️

„Rosą pisane” to książka, którą się czuje. Pachnie wspomnieniami, smakuje chwilą i zostawia w sercu mokry ślad.

Moja ocena: 9/10 ⭐

BRUNETTE BOOKS

"Rosą pisane" to opowieść o młodej jeszcze kobiecie po przejściach. Edyta, bo o niej mowa, mama Tosi i Tymka, udaje się do azylu prowadzonego przez jej brata Eryka. Azyl jest miejscem schronienia dla zwierząt poszkodowanych przez los, więc nazwa miejsca okazuje się adekwatna także w kontekście turbulencji życiowych, jakie spotkały Edytę. A trzeba przyznać, że nie miała ona łatwo.

Aleksander, były mąż — rzekłabym psychopata, narcyz i manipulator w jednej osobie — w czasie trwania małżeństwa trzymał ją w ryzach i po rozwodzie wcale nie chce odpuścić, co sprawia, że bohaterka boi się o siebie i swoje dzieci. A że akurat mija czas obowiązywania zakazu zbliżania się Aleksandra do Edyty, musi stawić czoło coraz częstszej obecności byłego męża w życiu jej i dzieci. Szczęśliwie pobyt w azylu, obecność brata i jego żony oraz dobrych ludzi, pozwala na złapanie oddechu kobiecie. Sprawy jednak się komplikują, gdy pojawia się Dawid, przyjaciel Eryka, który ma pomóc w azylu.

Więcej nie będę zdradzać, ale możecie uwierzyć mi na słowo, że działo się naprawdę dużo i ciekawie.

"Rosą pisane" to cudna, ciepła, momentami refleksyjna opowieść o potrzebie bezpieczeństwa, o szkodliwości tkwienia w strefie komfortu, i o pozorach, które bywają mylące. Jest to historia pełna emocji, która pokazuje, jak ważne w życiu są zrozumienie i bliskość drugiego człowieka. Dlatego serdecznie ją polecam.

ROSĄ PISANE to już trzecia książka Autorki z akcją we współczesnych czasach wydana przez Skarpę Warszawską. Pod koniec roku poznaliśmy ZIMOWY ŚWIT NAD WIGRAMI, natomiast wiosną 2025 AZYL DLA SERC.

AZYL DLA SERC i ROSĄ PISANE to książki połączone miejscem akcji. Wszystkie wydarzenia dzieją się w Azylu czyli przytulisku dla zwierząt, które założył Eryk Kolt – tajemniczy weteran wojenny. Mężczyzna postanowił stworzyć tymczasowy dom dla przeróżnych zwierząt i udzielać im pomocy. Jak się później okazuje miejsce to jest magiczne i pomaga również leczyć dusze i serca ludzi. To właśnie tutaj przeprowadza się główna bohaterka ROSĄ PISANE.

Edyta po latach życia z przemocowym partnerem w końcu postanawia zakończyć swoje małżeństwo. Przenosi się wraz z dziećmi Tosią i Tymkiem do Azylu założonego przez swojego brata Eryka i jego żonę Weronikę (historia tej pary opisana została w całości w AZYLU DLA SERC, w nowej powieści pojawią się gościnnie). Kobieta chciałaby w końcu zaznać spokoju i stworzyć córce i synowi szczęśliwy dom. Życie z Waldemarem zmusiło ją do wielu zachowań poniżej swojej godności, teraz musi nauczyć się funkcjonować od nowa, zacząć ufać światu i ludziom. Edyta może liczyć na wsparcie wielu osób związanych z Azylem. Na co dzień ma też kontakt z zwierzętami i pracę, która odciąga ją od myślenie o przeszłości. Wkrótce w Azylu pojawia się nowa postać – Dawid Brant. Mężczyzna jest byłem wojskowym i przyjacielem Eryka. Ma za sobą trudną przeszłość i traumatyczne zdarzenia. Czy ta dwójka nawiąże między sobą nić porozumienia? Czy przeszłość pozwoli im na szczęście i ruszenie z miejsca?

Początek tej historii nie do końca mnie przekonał, ale później akcja i relacja głównych bohaterów rozkręciła się na tyle, że trudno było mi oderwać się od książki. Czytałam do późnych godzin nocnych, by poznać zakończenie. Czy będzie happy end? Musicie przekonać się sami. Książka ma uroczą wiosenną okładkę z pięknym rudym kotkiem. Jednak Autorka zawarła w środku kilka trudnych tematów [Adres usunięty]. wątek PTSD czyli zespół stresu pourazowego, życie z narcyzem oraz długofalowe skutki zerwania tej relacji, przemoc wobec ludzi i zwierząt.

Pojawia się bardzo barwna postać czyli ciotka Benia, która jest miejscową szeptuchą z wieloma szalonymi pomysłami, ale też ogromnym sercem, pomaga najbliższym i zawsze ma dla nich dobre rady. Czarnym charakterem jest natomiast Waldemar – były mąż Edyty. Mężczyzna mimo, że są po rozwodzie to wielokrotnie nachodzi swoją byłą żonę, pod przykrywą kontaktów z dziećmi, cały czas chce mieć kontrolę nad życiem Edyty. Posuwa się do wielu nieczystych zagrań by dalej niszczyć i deptać kobietę.

Bardzo podobała mi się ta historia. Mam nadzieję, że do Azylu zawitają jeszcze nowi bohaterowie, a przy okazji Autorka zdradzi co słychać u Weroniki i Eryka oraz Edyty i Dawida.

„Rosą pisane” Urszuli Gajdowskiej: Poruszające studium uzdrawiania duszy i potęgi wsparcia

Prawdziwe ocalenie nie polega na wymazaniu przeszłości, lecz na odwadze, by z jej fragmentów ułożyć nową i świadomą całość. Często dopiero w ciszy po największym sztormie, gdy opadnie kurz walki o przetrwanie, zaczynamy słyszeć bicie własnego serca. Jest ono wolne od cudzych oczekiwań oraz paraliżującego lęku. To chwila, w której człowiek przestaje być jedynie sumą swoich ran, a staje się architektem wewnętrznego spokoju. Odkrywa wtedy, że najpiękniejsze kwiaty potrafią zakwitnąć nawet na jałowej ziemi, jeśli tylko podaruje się im prawo do światła. Ta mozolna droga ku odzyskaniu godności stanowi podwaliny najnowszej powieści Urszuli Gajdowskiej pt. „Rosą pisane”.

W porównaniu do „Azylu dla serc” ta kontynuacja uderza znacznie mocniejszymi tonami i dojrzalszą narracją. Pierwszy tom był obietnicą bezpiecznej przystani, ale obecna część rzuca czytelnika w sam środek emocjonalnego sztormu. Udowadnia tym samym, że twórczyni nie boi się drążyć głębiej w mrocznych zakamarkach ludzkiej psychiki. To rzadki przypadek, gdy kolejna odsłona serii nie tylko dorównuje poprzedniczce, ale wręcz ją przewyższa. Oferuje odbiorcy znacznie bardziej wielowymiarowe i surowe doświadczenie. Niniejszy tom pokazuje, że każdy kres może stać się początkiem czegoś ocalającego.

Pisarka kreśli obraz kobiety, która z dwojgiem dzieci i bagażem traumatycznych przeżyć przekracza próg podlaskiego schronienia w poszukiwaniu prawa do oddechu. Autorka nie ucieka od trudnej konfrontacji z mrokiem. Rzuca cień na tę sielską krainę poprzez postać byłego męża Edyty. To studium toksycznej dominacji oraz manipulacji w swojej surowości budzi autentyczny niepokój. W tym pełnym bolesnych napięć miejscu bohaterka próbuje posklejać poczucie własnej wartości. Nie spodziewa się przy tym, że los skonfrontuje ją z Dawidem Brantem – człowiekiem o duszy spowitej wojennymi cieniami.

Ich spotkanie to przejmujący przebieg wzajemnego oswajania. Wątek romantyczny jest tu daleki od literackich klisz. To subtelny taniec dwojga ludzi, którzy uczą się bliskości na nowo w rytmie gojących się ran. Relacja ta staje się katalizatorem spektakularnej wewnętrznej przemiany głównej postaci. Edyta przeobraża się z osoby definiowanej przez strach w kobietę, która odzyskuje sprawczość oraz własny głos.

Gajdowska mistrzowsko operuje kontrastem. Zderza wewnętrzny chłód protagonistki z kojącym ciepłem Puszczy Knyszyńskiej. Natura jawi się tu niemal jako żywy organizm, który cierpliwie czeka, aż bohaterka zsynchronizuje swój przyspieszony oddech z miarowym rytmem lasu.

Niezwykle istotnym elementem tej historii jest ukazanie potęgi międzyludzkiego wsparcia. Autorka wspaniale obrazuje istotę pomocy w najtrudniejszych chwilach. Pokazuje, jak kluczowe w odzyskiwaniu równowagi jest poczucie, że nie jesteśmy sami ze swoimi lękami. Obecność kogoś, kto stoi u naszego boku i oferuje ochronę, staje się tu bazą dla nowej odwagi. Ciężar bolesnych doświadczeń znajduje przeciwwagę w barwnym korowodzie osób drugoplanowych. Z ciotką Benią na czele budują oni bezpieczny bufor dla bohaterów. Udowadniają tym samym, że wspólnota jest najskuteczniejszym lekarstwem na samotność w cierpieniu.

Choć ta historia jest fikcją literacką, uderza w niej ładunek prawdy niesiony przez koleje życia Dawida. Powieściopisarka z ogromną wnikliwością oddaje dramat zespołu stresu pourazowego (PTSD) u żołnierzy niosących pomoc na Bliskim Wschodzie. Opiera się przy tym na realnych rozmowach z weteranami. Te opisy sprawiają, że literacka wizja wojennej traumy staje się żywym świadectwem ceny, jaką płaci się za ratowanie innych w samym sercu piekła.

Co ważne dla nowych czytelników, choć powieść stanowi kontynuację, można ją zgłębiać bez znajomości poprzedniej części. Podlaski klimat oraz wszechobecna natura sprawiają, że mimo bolesnych tematów lektura nie przytłacza. Wręcz przeciwnie – z każdą stroną przynosi coraz większy spokój. Otula nadzieją, która pozostaje pod powiekami jeszcze długo po zamknięciu tomu.

Nastrojowość buduje język opowieści. Jest on plastyczny i malarski, a przy tym subtelnie oddaje kruchość psychiki. Tempo akcji przypomina rytm knyszyńskich ostępów. Jest niespieszne i daje przestrzeń na refleksję, a jednocześnie konsekwentnie potęguje napięcie.

Głębi tego doświadczenia, dopełnia symbolika tytułu „Rosą pisane”. Krople pojawiające się o świcie stają się metaforą codziennego odrodzenia. Są obietnicą, że każdy poranek zmywa kurz minionych nieszczęść. To „pisanie rosą” sugeruje niezwykłą delikatność uzdrawiania ducha. Jest to zjawisko ciche i naturalne. Wymaga cierpliwości, by ból mógł wyparować w blasku słońca i pozostawić jedynie ożywczą świeżość. Losy Edyty stają się bolesnym, lecz potrzebnym lustrem dla wielu osób, co skłoniło mnie do głębokich refleksji nad sytuacjami, w których postacie stają nam się bliskie jak ludzie z krwi i kości.

Lektura ta była dla mnie przeżyciem niezwykle intymnym i oczyszczającym. Historia Edyty głęboko mnie poruszyła. Fakt, że problemy bohaterów tak mocno odzwierciedlają realną codzienność, sprawił, że niemal nie mogłam przerwać czytania. Mocno współodczuwałam każdy ich krok. Podświadomie stawiałam się na ich miejscu, zastanawiając się, jakie wybory sama bym podjęła w tak trudnych chwilach. Trzymałam mocno kciuki za ich pomyślność i odnalezienie ukojenia, którego tak bardzo potrzebowali.

Książka stała się dla mnie emocjonalnym plastrem na duszę, a jej ślad pozostanie we mnie bardzo długo po odłożeniu jej na półkę. Największą lekcją, jaką we mnie zostawiła, jest prawda, że rola ofiary nie musi być wyrokiem. Autorka nauczyła mnie, że dopuszczenie do głosu własnej słabości i pragnienie egzystencji bez lęku staje się początkiem naszej największej siły. Wyjątkowość tej prozy tkwi w jej autentyzmie oraz rzadkiej umiejętności łączenia cierpienia z kojącą nadzieją.

Siła przekazu płynie z odwagi nazywania spraw trudnych po imieniu przy jednoczesnym zachowaniu ogromnej wrażliwości. Tę literacką propozycję polecam każdemu, kto szuka w tekstach prawdy. Szczególnie rekomenduję ją kobietom potrzebującym impulsu do walki o własne granice. To także pozycja dla osób ceniących głębokie portrety psychologiczne osadzone w bliskości z naturą.

Całość to opowieść o tym, że nawet najgłębsze pęknięcia w życiorysie nie muszą oznaczać końca. Mogą one stać się szczelinami, przez które do wnętrza wpada pierwsze od dawna światło. To świadectwo, że odnalezienie własnego azylu zaczyna się od wybaczenia samej sobie. Wymagało ono wiary, że po każdej najmroczniejszej nocy przychodzi świt, który przynosi nowe życie.

Edyta nie miała lekkiego życia, po śmierci mamy wychowywali ją dziadkowie, którzy nie dali dziewczynce oparcia, miłości i wiary w siebie. W związku małżeńskim doświadczyła przemocy fizycznej i psychicznej. Dla dobra dzieci odeszła od męża uciekła i zamieszkała u brata, w miejscu pięknym na skraju Puszczy Knyszyńskiej. Azyl to nie tylko nazwa miejsca gdzie mieszka Eryk brat Edyty to miejsce gdzie ratuje się zwierzęta i ludzi w potrzebie.

Trauma jaką przeżyła Edyta u boku byłego męża zostawiła ślady, ciężko jest jej zaufać ludziom do wszystkiego podchodzi z dystansem.

Wyjazd brata z bratową na zasłużone wakacje, wprowadza wiele zmian w Azylu jednym jest to że będzie mieszkał kolega Eryka były żołnierz, który swoje też w życiu przeszedł i uczy się żyć na nowo, dawać z siebie jak najwięcej, nocą walczy z demonami przeszłości.

Edyta i Dawid kobieta po przejściach i były wojskowy dużo ich łączy, czy dwie poranione dusze zbudują swój Azyl i będą boso raną biegać po trawie, która jest otulona rosą?

Rosą pisane to książka o walce o siebie, o życie. Bohaterka straciła swoją wartość, pewność doświadczyła najpierw tego od dziadków, a później mąż sterował nią i niszczył każdego dnia do czasu aż powiedziała stop i uciekła. Jej życie to stres, oglądanie się za siebie bo były mąż nawet po rozwodzie dalej chce nią sterować. To smutna historia wzrusza do łez, ale też i daje trochę śmiechu ciotka Benia jest takim aniołem szalonym i poważnym zależy od sytuacji. Polecam 😈

💞„Rosą pisane” to otulająca serce historia bohaterki,która wreszcie zaczęła budować życie po swojemu-bez przemocy i kierowania przez męża tyrana.Często niewypowiedziane słowa bolały mocniej,niż czyny.Przemoc w czterech ścianach sprawiła,że zniknęła pewność siebie oraz wiara w szczerą miłość.Lęk odebrała głos do powiedzenia tego co się dzieje i zniknęła odwagę,aby znaleźć drogę do szczęścia.

💞Historia ukazuje ciężką pracą oraz wyciszenie podczas pracy w Azylu i pomocy zranionym zwierząt.To także walka o siebie oraz swoje dzieci,by czuć się wartościową i zacząć cieszyć się spokojnym życiem.Poznanie nowych osób po tak trudnej przeszłości jest niezwykle trudne,ponieważ trudno zaufać i na nowo otworzyć się na szczere rozmowy.Dodatkowo powrót przeszłości i intrygi nie pomagają,aby wreszcie zacząć spokojnie żyć!

💞„Rosą pisane” to opowieść o daniu sobie drugiej szansy,odbudowaniu swojej pewności siebie,postawieniu granic bezpieczeństwa oraz pokazaniu wszystkim,że warto zawalczyć o szczęście swoje i bliskich.To również pomoc potrzebującym zwierzętom i ich rozumienie poprzez dotyk oraz cierpliwość.

💞Cudowna historia,która udowadnia,że zawsze trzeba walczyć o szczęście i nigdy nie poddać się,aby je urzeczywistnić.

💞Czytajcie-gorąco polecam tą piękną i wspaniałą historię📖