Rogi

ROGI PRAWDĘ CI POKAŻĄ

Po latach nieobecności wczesnych powieści Joe Hilla na polskim rynku, w końcu możemy cieszyć się ich wznowieniami. Zaczęło się od nowych wydań „NOS4A2”, „Dziwnej pogody” i „Strażaka”, edytorsko i graficznie ujednoliconych z najnowszym zbiorem opowiadań autora. Niedawno doczekaliśmy się też reedycji jego debiutanckiego „Pudełka w kształcie serca”, a teraz, w końcu – po niemal siedmiu latach – znów możemy cieszyć się zekranizowanymi „Rogami”. I jest to kolejna świetna powieść, kryjącego się pod pseudonimem Joe Hill, syna Stephena Kinga. Może i przewidywalna, ale nie zmienia to faktu, że nadal naprawdę świetna.

Ig Perish stracił nad sobą kontrolę. Co się dziwić, w rocznicę gwałtu i morderstwa na jego dziewczynie, o które oskarżano także jego samego, na dodatek po pijaku, każdemu by puściły. Teraz Ig budzi się z kacem i… Nie, głowa nie tylko go boli, ale i wyrastają z niej rogi. Co się stało? Jakim cudem dostał czegoś takiego? Zamiast panikować, Ig szybko przekonuje się, że dzięki temu, co wyrasta z jego czoła, nagle jest w stanie poznawać prawdę o napotkanych ludziach. I to, najczęściej, prawdę niewygodną i taką, której nie chcieliby nikomu pokazywać. To, co na pierwszy rzut wydawało się przekleństwem, staje się błogosławieństwem, które może pomóc ustalić prawdę o tym, co spotkało jego ukochaną rok temu i kto jest winny jej śmierci. Pozostaje jednak pytanie, czy będzie gotowy na poznanie faktów i jaką cenę będzie musiał za to zapłacić…

Moja przygoda z „Rogami” zaczęła się od filmu z Danielem Radcliffe’em w roli głównej. Film kupił mnie czarnym humorem, krwistością i klimatem rodem z kina lat 80. XX wieku, które w szczególności uwielbiam, ale okazał się przewidywalną rozrywką (od razu odgadłem, kto zabił, motywy dziewczyny głównego bohatera czy to, dlaczego na jego znajomego moc Iga nie działa). Zawiodło też nieco zakończenie, które okazało się naciągane i przesadzone. Ale nadal doskonale bawiłem się oglądając film i wiem, że jeszcze nie raz do niego wrócę.

I wszystko to, co napisałem powyżej, mogę odnieść też do książki. Owszem, „Rogi” Hilla są przewidywalne i momentami oczywiste, owszem, finał, jak finały większości książek ojca pisarza, jest naciągany i nie do końca spełniony. Ale jednocześnie jest to naprawdę znakomita lektura. Lektura podana z humorem i lekkością, ale i odpowiednim klimatem, ciekawie pomyślana i z dobrze ukazanym zapleczem obyczajowym. Bo w powieściach i opowiadaniach Kinga to nie groza, a właśnie normalne życie i jego ukazanie zawsze należało do najlepszych elementów i tak samo jest z procą Joego Hilla.

Oczywiście jest tu też drugie dno, choć znalezienia jakiejś głębi, symbolika, satyra… Nie wszystko to jest spełnione, ale nadal bardzo intrygujące i satysfakcjonujące. A „Rogi” same w sobie to kawał bardzo dobrej rozrywki gatunkowej, ale gatunkowe schematy starającej się, jeśli nie złamać, to trochę nagiąć, bawiącej się fantastyką, kryminałem, thrillerem, czasem nawet sensacją czy urban fantasy, podlanej psychologiczną opowieścią o ludziach, romansem, tragikomedią… Długo by wymieniać, ale po co. Lepiej przeczytać i warto to zrobić, bo Hill, nawet na tym początkowym etapie swojej kariery, wykazywał się pisarskim kunsztem, pomysłowością i jakością, jakiej próżno szukać u większości współczesnych pisarzy. A co dalej? Zostaje tylko czekanie na nowe książki autora oraz na zapowiedziane już wznowienie „Upiorów XX wieku”, jego debiutanckiego zbioru opowiadań.

Z twórczością Joe Hilla zetknęłam się jakiś czas temu i pamiętam swoja pierwszą reakcję „O, pisze w klimatach Stephena Kinga”, a później dowiedziałam się, że jest synem Mistrza Horroru. Z całą pewnością mogę polecić osobom lubiącym horrory i straszne historie tego autora: „Pudełko w kształcie serca”, „Strażaka” czy „NOS4A2”, czy z „Rogami” będzie podobnie?

Ig Perrish pewnego ranka budzi się z kacem i rogami rosnącymi na głowie, jak się okazuje także zdolnością czytania w myślach innych ludzi i odkrywania ich najmroczniejszych sekretów i pragnień. Te umiejętności postanawia wykorzystać do okrycia mordercy swojej dziewczyny. Tragedia sprzed roku, w której został głównym podejrzanym, rzutuje na jego życie i jego najbliższych. Co tak naprawdę wydarzyło się i kto jest sprawcą zabójstwa Merrin Williams?

Powieść ma świetny początek, ciekawą i straszną fabułę. Przytłaczały mnie zwłaszcza myśli i prawdziwe uczucia rodziny Iggiego. Czytają się ją szybko, bo człowiek po prostu musi poznać zakończenie. W środku akcja trochę siada, a później już łatwo domyślić się, o co chodzi. Jak dla mnie, to filozoficznych wywodów jest za dużo i kompletnie do mnie nie przemawiają. I choć nie żałuję czasu spędzonego nad lekturą, nie będę jej polecać. Joe Hill ma lepsze książki na swoim koncie.

M.J.

źródło: [Adres usunięty]

Bardzo lubię książki napisane przez Stephena Kinga więc po wielu pozytywnych opiniach postanowiłam sięgnąć po książki stworzone przez syna tego światowej sławy autora. Teraz mogę stwierdzić, że był to idealny ruch jeśli chodzi o głębsze zapoznanie się z gatunkiem jakim jest horror. Fabuła po przeczytaniu opisu zamieszczonego na tyle książki stwierdziła, że będzie to jazda bez trzymanki co samo w sobie zachęciło mnie do czytania. Nie ukrywam także tego, że książka wiele razy doprowadziła mnie do wzruszenia przez co uważam ją za idealną pozycję dla każdej zaczytanej osoby.

Książka traktuje o mężczyźnie, którego dziewczyna została napadnięta i zamordowana. W jego umyśle wciąż pojawia się pytanie dlaczego ktoś to zrobił. Postanawia prowadzić śledztwo na własną rękę aby móc pojmać i zemścić się na zabójcy. W rocznicę śmierci dziewczyny nasz główny bohater upija się do nieprzytomności lecz gdy następnego dnia wstaje z łóżka odkrywa, że na jego głowie wyrosły dwa rogi. Dzięki pojawienie się odstających części ciała okazuje się, że ma ON moc czytania w myślach innych osób oraz poznawania i sekretów. Decyduje się to wykorzystać aby dowiedzieć się co tak naprawdę stało się z jego ukochaną. Ostatecznie musi ON odpowiedzieć na kluczowe pytanie – dlaczego wyrosły mu rogi?

Uważam, że Joe Hill świetnie radzi sobie w gatunku jakim jest horror. Potrafi idealnie działać na zmysły czytelnika przez co zaprasza nas do przeczytania reszty jego powieści. Już w tym momencie mogę stwierdzić, że zdecydowanie polubiłam się z Hillem oraz mam nadzieję, że nie jest to moja ostatnia przeczytana książka tego autora. Chętnie sięgną po kolejne powieści bez większego zawahania, wiem czego już mogę oczekiwać a Joe stawia sobie naprawdę wysoką poprzeczkę. Serdecznie zachęcam Was do przeczytania tej powieści. Zdecydowanie styl pisania Hilla jest porównywalny do pióra Kinga lecz mimo to nie jest ON podrobiony, uznałam to za lekką inspiracje co nawet wyszło na plus. Szczerze mówiąc, polecam.

Czytam z chęcią praktycznie wszystko, co napisał Joe Hill. Nie tylko dlatego, że jest synem Stephena Kinga. Ma ON talent i potraf i stworzyć niesamowite historie dorównujące tym wykreowanym przez jego słynnego ojca. Z tego też powodu sięgając po "Rogi" miałem niemal pewność, że ta powieść mnie nie zawiedzie. Tak się stało, a książka okazała się jak zwykle doskonała.

Czyta się ją szybko i praktycznie jednym tchem. Fabuła jest wciągająca i aż chce się poznać finał tej niezwykłej historii. Poza tym autor potrafi zbudować także świetny klimat, który również zasługuje na uwagę. Joe Hill udowadnia też, że jego twórczość jest wyjątkowa i dlatego warto się z nią zapoznać. Polecam i zachęcam do przeczytania tej książki.

W tym roku postawiłam sobie za cel poznać twórczość Joe Hilla, o której czytałam wiele pozytywnych opinii. Zaczęłam od horroru „Rogi”, wznowionego przez Wydawnictwo Albatros w cudownej serii z okładkami zaprojektowanymi przez Piotra Cieślińskiego z Dark Crayon.

Ig, następnego dnia po ostrym piciu, budzi się z kacem gigantem i iście diabelskimi rogami wyrastającymi z jego czoła. Wydaje się to surrealistyczne nie tylko dla czytelnika, ale również dla naszego bohatera, który początkowo myśli, że ma omamy wzrokowe. Okazuje się jednak, że wraz z nowym, spektakularnym nabytkiem zyskuje równie nietuzinkowe umiejętności. Może nie tylko wywierać wpływ na innych, ale zyskuje dostęp do ich najgorszych uczynków i najgłębszych pragnień.

Początkowo oszołomiony hipokryzją otaczających go ludzi, również tych najbliższych postanawia wykorzystać zadziwiające zdolności, by odkryć zabójcę swojej dziewczyny, brutalnie zgwałconej i zamordowanej przed rokiem. Dokąd zaprowadzi go to specyficzne śledztwo? Do rozwiązania tajemnicy, czy może do piekła?

Autor ma genialną umiejętność snucia opowieści. Bawi się słowem zaskakując, czarując i nęcąc. Zahacza o beztroską, pełną nadziei i miłości przeszłość, przeciwstawiając jej teraźniejszość ziejącą ogniem nienawiści. Absurdalność niektórych scen nie przesłania tego, co autor chce nam przekazać w temacie pokręconej ludzkiej natury, postrzegania dobra i zła, czy istnienia sił wyższych.

Choć powieść zaklasyfikowana jest do horrorów, świetnie się przy niej bawiłam i dreszcze budziły u mnie jedynie wypełzające zewsząd węże, brr. Chętnie przeczytam też kolejną książkę autora.