Rodzina łgarzy

„Rodzina łgarzy” zabrała mnie po raz kolejny na wyspę Beechwood, miejsce, które ma swoje mroczne tajemnice. Tym razem autorka postanowiła uchylić rąbka tajemnicy i przedstawić nam losy bohaterów, rodziny Sinclair zanim poznaliśmy Łgarzy. W rodzinie Sinclairów nic nie dzieje się przypadkiem. Nawet cisza ma tu znaczenie, a każde przemilczenie z czasem zamienia się w ciężar, którego nie da się już zrzucić. to historia dorastania, pierwszych miłości i błędów, które mają wpływ na całe pokolenia. Czy mogłabym się temu oprzeć?

Główną bohaterką książki E. Lockhart pod tytułem „Rodzina łgarzy” jest Carrie, najstarsza z sióstr Sinclair, która zmaga się z własną stratą i obowiązkami nakładanymi przez tradycję rodziny. Akcja powieści rozgrywa się latem, na prywatnej wyspie Beechwood, miejscu corocznych wakacyjnych zjazdów Sinclairów. Pozornie idealne wakacje szybko okazują się polem do starć emocjonalnych i rodzinnych napięć. Carrie, próbując sprostać roli najstarszej siostry, zmaga się z własnymi słabościami i uzależnieniem od leków nasennych, które mają pomóc jej funkcjonować w wymagającym otoczeniu. Carrie pełni w tej opowieści rolę przewodnika po mrocznych zakamarkach Sinclairów, pokazując, że życie w cieniu bogactwa i tradycji może być pełne piękna, ale i tragedii.

Fabuła „Rodzina łgarzy” skupia się na pozornie idealnych wakacjach, słońce, ocean, ogromne domy, służba, beztroska młodość. Jednak bardzo szybko E. Lockhart pokazuje, że za tym luksusem kryje się toksyczny system rodzinny, w którym nie wolno okazywać słabości, a problemy zamiata się pod dywan w imię dobrego wizerunku. Na tle ogromnego bogactwa autorka subtelnie ukazuje presję, jaka spoczywa na młodych Sinclairach, ich życie to ciągła gra pozorów, gdzie kłamstwo i udawanie stają się rodzinną tradycją. Powieść pozostawiła mnie z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony fascynuje jej mroczny urok, klimat wyspy, rodzinne napięcia i pierwsze miłości. Z drugiej, czasami tempo jest wolniejsze, a niektóre sceny wydają się rozwlekać narrację. „Rodzina łgarzy” nie próbuje przebić szoku znanego z „Byliśmy łgarzami”. To książka spokojniejsza, bardziej melancholijna, skupiona na źródłach rodzinnych traum, a nie na samym efekcie końcowym. To emocjonalna opowieść o dorastaniu w świecie, w którym prawda jest niewygodna, a pozory ważniejsze niż ludzie. Ukazuje, jak łatwo pomylić milczenie z siłą i jak wysoką cenę trzeba za to zapłacić. Nie idealna, momentami powolna, ale bardzo konsekwentna i zapadająca w pamięć.

Poznałam już rodzinę Sinclairów, wiem, że po nich mogę spodziewać się niespodziewanego, ale czy poprzednie pokolenie również było tak oryginalne, jak ich następcy?

Emily Lockhart zabrała nas w przeszłość, abyśmy poznali młodość ciotek i matki Cadence. Wyspa Beechwood w tamtych latach było tak samo urokliwa i tajemnicza, a wydarzenia równie intrygujące.

27 lat przed wydarzeniami opisanymi w "Byliśmy łgarzami", rodzina Sinclairów również spędzała gorące lato na rodzinnej wyspie. Poznajemy bliżej Carrie, ciotkę Cadence. Historia opowiedziana przez kobietę jest swoistym rachunkiem sumienia i próbą pogodzenia się z losem, jaki na nią spadł w wyniku lata piętnastego. I z góry ostrzegam, koniecznie trzeba poznać pierwszą część przed sięgnięciem po "Rodzinę łgarzy" - autorka splotła przeszłość i teraźniejszość w spowiedź kobiety, która nadal nie potrafi pogodzić się ze swoją stratą... ale kto z nas pogodziłby się z taką tragedią?

"Rodzina łgarzy" w dosadny sposób pokazuje, dlaczego tak, a nie inaczej postępowali bohaterowie w pierwszej części, w końcu poznajemy ich matki, gdy same są w trudnym okresie dojrzewania. Uzależnienie od leków przeciwbólowych, pojawienie się trzech przystojnych chłopców, nastoletnie dziewczyny i gorące lato na wyspie to niebezpieczne połączenie. Sinclairowie aż się proszą o tragedię...

Fałsz, obłuda, zakłamanie i dojrzewanie nie stanowią dobrego połączenia, ale właśnie w takich warunkach wychowuje się Sinclairów. Mają być silni, nie okazywać emocji. Mają kłamać, w końcu mają to we krwi. Autorka kolejny raz pokazała nam całą rodzinę bez zbędnej otoczki, bez masek, jakie przywdziewają w towarzystwie. Sinclairowie nie pytają, jak się czujesz. Proszą, żebyś przestała to czuć. Tak jest łatwiej.

Jestem zachwycona tak samo, jak po pierwszej części, ale to nie powinno nikogo dziwić - przeczytałam je obydwie w jeden dzień! Cała toksyczność, jaka otacza Sinclairów, jest uzależniająca, nie potrafiłam oderwać się od tej historii, byłam bardzo ciekawa, w jaki sposób autorka poprowadzi akcję i nie zawiodłam się. Pokazała nam rodzinę bogaczy w pełnej okazałości, a trzeba przyznać, że nawet przed blisko 30 laty nie mieli czystego sumienia.

Emily Lockhart pisze w sposób intrygujący, jest coś pasjonującego w sposobie, w jaki prowadzi akcję i zaskakuje plot twistami. Każdemu będę polecać Łgarzy, bo już od dawna żadna seria nie zrobiła na mnie tak wielkiego wrażenia!

Książka jest prequelem "Byliśmy łgarzami" E. Lockhart - historii, która wciągnęła mnie całkowicie. Bałam się, że ta część nie będzie aż tak dobra, ale Lockhart nie zawiodła moich oczekiwań. Szokująca, pełna napięcia historia i nowi, intrygujący bohaterowie. Nietypowe zwroty akcji prowadzą do bardzo zaskakującego zakończenia. Pisarka ma bardzo specyficzny styl, który mi osobiście bardzo przypadł do gustu, uważam, że jest bardzo przystępny dla młodego czytelnika. Jedna z tych pozycji, do których wrócę jeszcze nie raz.

Uwielbiam książkę "Byliśmy łgarzami" i bardzo chciałam przeczytać prequel tej powieści, czyli "Rodzinę łgarzy". Miałam nadzieję, że ta część również mi się spodoba i na szczęście spełniła moje oczekiwania. Książka jest niezwykle wciągająca i nie sposób się od niej oderwać. Od samego początku byłam zaintrygowana i zastanawiałam się, co wydarzy się w kolejnych rozdziałach. Książka jest pełna tajemnic i niesamowitego klimatu. Powieść czasami szokuje, a czasami skłania do różnych refleksji. Bardzo dużo się tutaj dzieje i na pewno nie da się narzekać na nudę.

"Rodzina łgarzy" Emily Lockhart to prequel "Byliśmy łgarzami", szokującej powieści o grupie młodych przyjaciół. Akcja również toczy się latem, jednak prawie 30 lat wcześniej i z udziałem innych bohaterów. Jednak wciąż mamy do czynienia z tą samą bogatą rodziną Sinclarów.

Książka jest bardzo poruszająca, opowiada o miłości, zdradzie, smutku. Przedstawiona historia pełna jest mrocznych tajemnic. Podoba mi się styl pisania Lockhart i jej lekki, nienachalny styl tworzenia opisów, który zdaje się potęgować aurę tajemniczości. Książka bardzo mi się podobała i uważam, że warto przeczytać obie części.