Bezwzględnie Twój. Królewscy fae z Edenu. Tom 1

Czas i przestrzeń nie ma granic, gdy do głosu zostaną dopuszczone głębokie emocje. Czy przeznaczeni sobie bohaterowie pokonają postawione na ich drodze bariery?

Zapomniany gatunek paranormal romance nieśmiało przypomina o swoim istnieniu co niewątpliwie cieszy takich zagorzałych fanów jak ja. Ponownie możemy wkroczyć do świata wielkich możliwości, który zaskakuje na każdym kroku, który pobudza wyobraźnię i pokazuje miłość w najczystszej formie. Nim jednak do tego dojdziemy, warto wspomnieć o samym stylu autorki, który z lekkością oraz swobodą prowadzi nas przez plastyczne opisy miejsc oraz bohaterów. Wszystko wydaje się być na swoim miejscu, choć jednocześnie mamy poczucie, że nie jest to lektura burząca jakieś mury, nie, porusza się znanymi schematami, żongluje charakterystycznymi dla gatunku motywami, ale robi to w sposób tak przyjemny dla wyobraźni, że właściwie nie można jej niczego zarzucić.

Następca tronu Królestwa Gór w swoje trzynaste urodziny otrzymał od bogów imię przeznaczonej mu dziewczyny. To była tradycja. A jednak tym razem wydarzyło się coś niebywałego, ponieważ Amelia nie była fae, była człowiekiem. Rennick związany ze swoim królestwem do dwudziestego piątego roku życia nie mógł podążyć drogą ukochanej. Pisał więc listy jako tajemniczy nieznajomy a ona zakochała się w jego wytrwałości. Nie spodziewała się jednak, że pewnego dnia przyjdzie im się połączyć wypełniając królewski obowiązek.

Intensywna fabuła pokazuje nam moc uczucia przekraczającego wszelkie bariery. Bohaterowie różni od siebie niczym woda i ogień dają się porwać tej nietypowej sytuacji i nie wykazują żadnego sprzeciwu. Rennick gotowy do skrzywdzenia każdego kto źle spojrzy na jego ukochaną jest porywczy i nieprzewidywalny, natomiast Amelia niestety stosunkowo naiwna w swojej wielkiej aspiracji do bycia wybranką wielkiego króla nie widzi jego wad. Wydaje się, że to czytelnik jest tutaj od stawiania granic, ale nie ma na to większej ochoty, gdy dobrze się bawi śledząc tą jakże dynamiczną akcję, mocno wybuchową, skupiającą się także na pikantnych scenach. Miejmy świadomość, że to lektura z pogranicza dobrej zabawy, nie mająca na celu umoralniania czy niesienia jakiejś wiedzy, a kiedy potraktujemy ją w ten sposób, dostrzeżemy pełen urok magicznego świata, który rządzi się swoimi prawami.

Dobra opowieść w dawnym stylu paranormal romance, którą warto potraktować trochę z przymrużeniem oka, a odwdzięczy się smacznym poczuciem humoru czy emocjami otulającymi czytelnika swoimi ramionami. Ma swoje potknięcia, które wybaczamy już na początku, ponieważ celem "Bezwzględnie Twój" jest dobra zabawa i własna definicja miłości przebijającej się przez czas, oczekiwania, konwenanse. Idealna na leniwe popołudnie, by popuścić wodze fantazji.

„Bezwzględnie Twój” o jedna z tych historii, które zaczynają się pozornie niewinnie, od cichego szeptu imienia wybranki, od pierwszego listu, który nigdy nie miał zostać przeczytany. Okazuje się, że stoją za tym lata obsesyjnego przywiązania, magia stara i emocje tak intensywne, że trudno o nich zapomnieć. Jamie Applegate Hunter przygotowała romans, który nie kryje się za światem fantasy, lecz stawia uczucia w centrum opowieści i każe bohaterom płonąć. Zaintrygowała mnie fabuła tej książki, chciałam móc przeczytać coś lekkiego i właśnie ta historia wydawała mi się właśnie taka. Usiadłam więc na fotel i zaczęłam czytać, dałam się porwać do nieznanego mi Królestwa.

Głównym bohaterem książki autorstwa Jamie Applegate Hunter pod tytułem „Bezwzględnie Twój” jest Rennick, to następca tronu odizolowanego Królestwa Gór, dorasta w cieniu boskich praw, które od wieków rządzą losem królewskich fae. W dniu swoich trzynastych urodzin, tak jak każdy dziedzic przed nim, doświadcza momentu, który na zawsze zmienia jego życie, w jego umyśle pojawia się imię osoby przeznaczonej mu przez bogów. Amelia, człowiek. Ktoś, kogo nigdy nie powinien poznać. To objawienie od razu staje się obsesją, ale również w pewien sposób ratunkiem. Pierwszym prawdziwym akcentem czułości w życiu pełnym obowiązku, samotności i presji ciągniętej za sobą królewskiej krwi. Problem polega na tym, że księcia wiąże z królestwem magiczna bariera. Przed ukończeniem dwudziestego piątego roku życia nie wolno mu opuścić Edenu, co się z tym wiąże, nie może spotkać swojej ludzkiej wybranki. Jedynym sposobem, by zbliżyć się do Amelii, stają się listy. Rennick zaczyna pisać, przekonany, że jego słowa i drobne prezenty są wszystkim, co może jej dać. Mijają lata. Książe dojrzewa, jego pozycja staje się coraz silniejsza, a uczucie coraz bardziej bezwzględne. Wszelkie próby odsunięcia myśli o Amelii kończą się niepowodzeniem, bo więź przeznaczenia powoli przeradza się w coś bardziej intensywnego, w pragnienie, które zaczyna kierować jego decyzjami. W dniu, w którym magia przestaje być przeszkodą, wyrusza do ludzkiego świata po dziewczynę, którą kocha od lat. Spotkanie nie przypomina jednak romantycznej historii, którą Amelia mogła sobie wyobrażać. Rennick przybywa jako ktoś już ukształtowany przez lata pragnienia i tęsknoty, intensywny, stanowczy, wręcz drapieżny w swojej lojalności. Każdy, kto stanie między nim, a Amelią, staje się zagrożeniem. Czy dziewczyna zaakceptuje księcia? Czy poradzi sobie w królestwie fae?

„Bezwzględnie Twój” to intensywna, emocjonalna i mroczna opowieść o lojalności, zdradzie i granicach, jakie jesteśmy gotowi przekroczyć, by ocalić tych, których kochamy. To nie tylko opowieść o wielkim uczuciu i przeznaczeniu, które połączyło dwie istoty z różnych światów. Książka Jamie Applegate Hunter okazała się dla mnie historią, która wciąga nie tyle fabułą, ale emocjami ukrytymi między zdaniami. To jedna z tych opowieści, w których bohater nie jest łatwy do polubienia, ale mimo wszystko trudno od niego oderwać wzrok. Rennick fascynuje właśnie swoją sprzecznością, brutalny, zamknięty w sobie, a jednocześnie w jakiś dziwny sposób kruchy w środku. „Bezwzględnie Twój” prowadzi mnie przez świat, w którym nic nie jest oczywiste, sojusznicy bywają wrogami, a bezpieczeństwo to iluzja trwająca tylko tak długo, jak pozwala na to siła tego, kto je wymusza. Autorka świetnie uchwyciła atmosferę nieustannego zagrożenia, ale jednocześnie dała czytelnikowi przestrzeń na oddech i refleksję. Nie wszystko tu jest wygładzone, nie wszystko idealnie się składa, ale właśnie dzięki temu książka wydaje się bardziej prawdziwa. Z pewnością sięgnę po kontynuację, jestem ciekawa tego, co jeszcze skrywa przede mną Eden.

"Gdybyśmy nie byli sobie przeznaczeni, modliłbym się, żeby nasze drogi nigdy się nie przecięły. Moja przeznaczona nie miałaby z tobą szans. Żadna magiczna moc nie mogłaby się równać z tym, jak się przy tobie czuję"

Rennick i Amelia pochodzą z różnych światów. On fae, a ona zwykły człowiek. Mimo tego, są sobie przeznaczeni. Na chwilę obecną nie mogą się spotkać, dlatego chłopak decyduje się zacząć pisać do Amelii listy. Kurcze, co to były za listy. Jakie to było żenujące, naprawdę żenujące. Tak żenujące, że momentami nawet bawiło. Listy są pikantne,w wulgarny sposób i były chwile, gdzie mnie to wręcz obrzydzało. Ich pierwsze spotkanie? No cóż, z pewnością jest dosyć niezapomniane i śmieszne. Ale właśnie w tym momencie rozpoczyna się ich miłosna przygoda, która napotyka niewielkie trudności. 

"Wbrew zdrowemu rozsądkowi zakochała się w nim przez jego listy. A przynajmniej tak jej się zdawało... Bo jak można kochać kogoś, kogo się nigdy nie spotkało?"

Bohaterzy zostali wykreowani w ciekawy sposób. Dosyć specyficzny jak dla mnie. Rennick ma na punkcie bohaterki wręcz obsesję i nie ma oporów, żeby skrzywdzić kogokolwiek, kto się w jakikolwiek zły sposób zachował, albo dotknął to co jest jego. Jest bardzo zaborczy. Obdarowuje Amelię prezentami, cały czas ją obserwuje. Taki stalker. A Amelia? Też nie ma nic przeciwko, a nawet jest zachwycona, że ktoś aż tak bardzo ją ubóstwia. Król kogoś zabija bo ją dotknął? A nic się nie stało przecież, prawda? To wyraz jego miłości. Przyjaciółka go dotknęła, a Amelia jest zazdrosna? Co tam, odetnie sobie miejsce, w którym go dotknęła. Nic strasznego, prawda? Zrobią dla siebie wszystko, posuną się do każdej rzeczy dla miłości. Postępują słusznie według ich mniemania. W przypadku bohaterów mamy tu do czynienia z miłością od pierwszego wejrzenia, wszystko bardzo szybko się dzieje. Nie ma tu jakichś poważnych rozmów i do tego jest dosyć pikantnie, ale co zaskakujące to w ogóle mi to nie przeszkadzało.

"Jestem dobrym królem, ale nie jestem moim ojcem. Nie jestem dobry. Moja dusza nie jest piękna ani jasna, ani nawet szara. Jest nieubłaganym piekłem, a jeśli nasz lud nie zechce cię zaakceptować, to spłonie"

Może nie za wiele się tutaj dzieje, ale jest bardzo śmiesznie. Nieraz się uśmiałam podczas lektury, prawie przez cały czas miałam uśmiech na twarzy. Ta historia coś w sobie ma, że nie potrafiłam się od niej oderwać. Nie brakuje też niewielkich zaskoczeń. Okazuje się, że bohaterka nie jest taka zwyczajna jak się wydawało. Pojawiają się pewne nowe okoliczności. Tajemnice wychodzą na jaw. Do tego zagrożenia ze strony buntowników, co powoduje że tożsamość bohaterki musi być ukryta. Dodajmy do tego jeszcze zwariowaną, mającą obsesję na punkcie króla przyjaciółkę. No cóż, było to dziwne, chore i śmieszne, że można aż tak się zachowywać i być ślepym na rzeczywistość. Nieraz była ośmieszana, nieraz upokorzona a ona ślepo nie widzi. To ten typ osoby, nad którą kręci się głową ze względu na jej głupotę. Jednak jej postać się nie do końca wydaje się dla Amelii przeszkodą, bo ona również nie pozwoli odebrać sobie tego co jest jej. Nie ukrywam, że bardzo mi się podobało jej zachowanie wobec Ory. Z takich pobocznych postaci bardzo też polubiłam Echo czy Finna. Wzbudzili moją sympatię od samego początku, zwłaszcza ten drugi. 

To nie jest książka, po której należy spodziewać się bardzo ambitnej lektury. Ale nie każda książka taka musi być prawda? To taki typowy odmóżdżacz. Dosłownie. Książka, która z jednej strony była tak zła, a z drugiej? Zaskakująco, ale mi się podobała. Nawet bardzo. To książka, po której nie należy się wiele spodziewać, ale o tym samym autorka już na początku mówi. To lekka, przyjemna lektura, ale jeśli ktoś oczekuje tutaj szeroko rozbudowanego świata, to z pewnością tu tego nie dostanie. Cała historia skupia się na wątku romantycznym, ale również dzieje się coś więcej, jednak nie ma tego dużo. Po pierwszych stronach faktycznie byłam dosyć sceptycznie nastawiona do tej historii. Było żenująco, naprawdę bardzo żenująco, ale im dalej tym zaczęło mi się coraz bardziej podobać a po zakończeniu całej lektury mogę śmiało powiedzieć, że dobre to było. Naprawdę dobre i z pewnością sięgnę po kolejne części. To ten typ książki, której naprawdę bardzo daleko do ideału, ale buja. Naprawdę buja.

Autorka ma przyjemny, lekki styl pisania. Zakończenie przewidywalne, ale bardzo mi się podobało. Z pewnością sięgnę po dalsze części, bo jestem ciekawa dalszych losów bohaterów, choć szkoda, że to już nie będzie niespodzianką. Ta zakończyła się w taki sposób, że faktycznie wiadomo w jaki sposób zakończy się historia pozostałych bohaterów. Trochę szkoda, ale z drugiej strony i tak jestem ciekawa rozwoju relacji tych postaci ze względu na to, że tutaj są dosyć kiepskie.

Jest to książka, w sam raz na jeden wieczór, zwłaszcza że nie jest gruba. Dodatkowo, plus dla autorki za umieszczony przewodnik, zawierający objaśnienia dotyczące świata czy pojęć. Miłego!

Pół roku po swoich trzynastych urodzinach Amelia otrzymała dziwny list. Jego autor twierdził, że jest mu przeznaczona. Przez jakiś czas sądziła, że to tylko żart, ale listy i prezenty przychodziły nadal. Mijały lata, Amelia niepostrzeżenie zakochała się w chłopcu, który pisał do niej tak wytrwale. Była pewna, że nigdy nie spotka swojego adoratora. W końcu fae mieszkali daleko, a ich królestwa od ludzkiego świata dzieliła bariera, której żaden człowiek nie mógł przekroczyć. Aż w dniu dwudziestych piątych urodzin usłyszała słowa, które bardzo dobrze znała.

Ta książka to fantasy bez fantasy, sam romans. Autorka na pierwszej stronie informuje czego możemy się spodziewać w jej treści. Jak na romans jest ona dobrze zbudowana. Trochę się dzieje, są w późniejszej części sceny łóżkowe i nie tylko, ale to romans, więc takie rzeczy są normalne.

Jeżeli szuka się romansu, który będzie delikatny to jest to. Znajdujemy tutaj historię chłopaka, który otrzymuje informację w wieku 13 lat kim jest jego przeznaczona i zaczyna jej poszukiwania. Trochę mu zajmuje jej odnalezienie ale niestety nie może jej od razu przenieść do swojego królestwa - musi ona pozostać tam gdzie jest. I w taki oto sposób zaczyna pisać do niej listy by nawiązać z nią kontakt. Jak możecie się spodziewać ten kontakt w formie pisanych jednostronnie listów trwa przez 13 lat, aż do momentu gdy nasz bohater ukończy lat 25 i będzie mógł przejść przez barierę ochronną do królestwa w którym znajduje się jego przeznaczona.

Gdy Amelia może przekroczyć próg bariery i jej nowego Królestwa, nikt nie wie kim naprawdę jest, dla jej bezpieczeństwa. 

Książka jest w miarę cienka, więc nie będę dalej mówić co w niej znajdziecie, ale jest w niej romans, spotkania, uwielbienia, morderstwa i walka. Do tego znalezienie rodziny i rodzeństwa. Poznanie nowych bliskich przyjaciół wraz ze zwierzętami.

Na samym początku autorka zamieściła informację o tym, że to książka lekka i taka, która nie wymaga dużego angażowania się ani nie jest fantastyką a romansem.

No i to by się zgadzało bo niewiele znajdziemy tu romantasy poza Fae i odrobiną magii oraz wymyślonymi królestwami o dosyć ogólnym zarysie więc nie mogę mieć pretensji, autorka sama ostrzegała że fantastyki próżno wymagać po tej lekturze.

Skupmy się na romansie.

Akcja toczyła się błyskawicznie mimo tego, że przez większość mijających lat nasza bohaterka otrzymywała raz na jakiś czas tajemnicze listy od pewnego osobnika, który miał się za osobę jej przeznaczoną.

I muszę powiedzieć, że Rennick jakoś nie kupił mnie tymi listami, były dosyć sztywne i władcze więc nie mam pojęcia jak Amelia za ich pomocą mogła się w nim zakochać.

Nie przeszkodziło to też jej w oddaniu cnoty innemu.

Rennick w dniu 13 urodzin usłyszał od bogów imię swej przeznaczonej ale do 25 roku życia nie wolno mu się z nią zobaczyć ani ściągnąć jej do swojej krainy.

Królowa ludzi ma w tym swój cel - i tu też nie było niespodzianek, tak myślałam że właśnie o to chodzi bo w treści i przypisach autorka dużo razy zwracała uwagę na to, że królewskie Fae mają zwykle po jednym dziecku.

Sama niejako czytelnika nakierowywała na rozmaite rozwiązania przez powtórzenia więc w tej historii nie było żadnych zwrotów akcji, których byśmy się nie spodziewali.

Nie była to też książka zła, naprawdę taki dobry przerywnik między innymi lekturami, który trochę ma w sobie romansu, trochę pikanterii i nutkę dramatyzmu przez zazdrosną kobietę.

A nasza Amelia też często się zachowywała jak niedojrzała chociaż trudno się dziwić gdy wychowała się w sierocińcu i nie miała wzorców.

Obrażała się o wszystko albo zmuszała się do czegoś czego nie lubi by zrobić przyjemność komuś innemu.

Dziwne były dla mnie te gliniane odlewy, że też nie pękły w użytku 🤭

Na pewno nie jest to książka wybitna, która zostaje w pamięci na dłużej, ot taka niewymagająca odskocznia i czyta się praktycznie sama, kartki mimo wszystko się obracają szybko.

Chociaż przyznam, że sam początek mnie wciągnął to później już były momenty znużenia a pod koniec znowu się zaczęło dziać więcej.