Regret Me Not

IG: bartosek_czyta

~ RECENZJA! 🍍💜

Zapraszam Was na moją opinię o książce, którą skończyłam czytać jako ostatnią w zeszłym miesiącu, a mianowicie - najnowsza książka od Ludki Skrzydlewskiej - "Regret me not".

Czy to jedno wydarzenie pewnej nocy w Vegas miało już na zawsze zostać czymś nieznaczącym?

Jeden klub, kilka drinków i ten jeden podpis.

Czy to błąd?

Ta historia to komedia romantyczna z nutą szaleństwa i lekkością na początku, a jednak skrywa w sobie coś głębszego 💜

Kolorowa, zwariowana i pełna energii Cove pewnego wieczoru w Vegas podejmuje decyzję o ślubie z nieznajomym mężczyzną.

Po dwóch latach ten spokojny i ułożony mężczyzna pojawia się na weselu przyjaciółki swojej żony i prosi o rozmowę, na której składa jej propozycję.

Calloway to dosłowne przeciwieństwo szalonej krawcowej. Spokojny i opanowany.

Typowy green flag, którego pokochasz od samego początku.

Ludka w tej książce zabrała nas w podróż po mroźnej Alasce i słonecznym San Francisco 💜

Styl i lekkość pióra autorki powodują, że od tej książki nie da się oderwać.

Dopracowana fabuła i bohaterowie również na to nie pozwalają.

Cal i Cove nie mogli się bardziej różnic, ale czy to nie jest jeden z kolejnych powodów, dla którego pasują do siebie idealnie?

Mi ta dwójka i ich historia skradła serce i żal ściskał mi serducho, gdy przeczytałam ostatnie słowa książki, gdyż wiedziałam, że to już koniec przygody z nimi 🥹

Ananaski dostają ode mnie 10/10 ⭐ , a wy się nie zastanawiajcie, tylko przeczytajcie kolejną świetną historię od Ludki🍍

[ współpraca reklamowa | patronat medialny @[Adres usunięty] @ludka_autorka ]

Cove jest barwną postacią, na co dzień pracuje jako krawcowa i mieszka ze swoim psem Furdinandem. Pewnego dnia niespodziewanie odzywa się do niej jej mąż. Dobrze widzicie, Cove ma męża. Dwa lata temu wzięła spontaniczny ślub w Las Vegas z nowo poznanym facetem, który teraz proponuje jej układ. Zgodzi się na rozwód, jeżeli kobieta pojedzie z nim na ślub brata do jego rodziny na Alaskę, gdzie będą udawać szczęśliwe zakochanych.

Śmiało powiem, iż moim zdaniem „Regret me not” jest najlepszą książką Ludki, jaką do tej pory czytałam. Ta książka ma spokojnie mogłaby stanąć obok bestsellerowych romansów zagranicznych autorek. Już od samego początku bawiłam się genialnie. Ludka zrobiła coś świetnego, bo przekuła dość popularny motyw, jakim jest fake dating, w coś nieszablonowego. Come on - udawanie małżeństwa, gdy tak naprawdę jest się małżeństwem po to, aby się rozwieść jest genialne!

Cove i Calloway są zupełnymi przeciwieństwami. Ona jest pozytywnie nastawiona, a on tylko chodzi i burczy. Grumpy x sunshine w najlepszym wydaniu. Jednak pomimo tego, że Cove jest przysłowiowym słoneczkiem, skrywa w sobie wiele krzywd, z którymi się mierzy. Kolejnym plusem książki jest to, że akcja rozgrywa się na Alasce, a autorka świetnie oddała klimat tego miejsca. Bohaterowie wiele wychodzą z domu i zwiedzają otoczenie. A to, że Calloway zabrał Cove na wycieczkę helikopterem, totalni zdobyło moje serce. Podczas czytania zarówno śmiałam się, jak i uroniłam parę łez. Jeżeli uwielbiacie „Jak poskromić diabła” koniecznie sięgnijcie po „Regret me not”! To powieść od której nie mogłam się oderwać. Ocena: 5/5⭐

Jaka jest wasza ulubiona pizza?

Historia, która trafia dokładnie tam, gdzie powinna. Prosto w emocje. To opowieść o przypadkowym wyborze, który zmienia wszystko. O relacji, która rozwija się w sposób naturalny, niewymuszony. Cove i Cal są jak ogień i woda. Różni, a jednocześnie zaskakująco kompatybilni. Ich historia zaczyna się impulsywnie, ale ich udawane małżeństwo to coś więcej niż tylko dobrze prosperujący schemat.

Książka ma w sobie coś, co sprawia, że trudno się od niej oderwać. Lekkość stylu, która nie odbiera głębi emocjom. Relacja bohaterów rozwija się płynnie, bez sztuczności. Calloway to postać, która przyciąga spokojem i stabilnością, a jednocześnie potrafi zaskoczyć intensywnością uczuć. Cove wnosi do tej historii światło, energię i autentyczność. Gdzieś pomiędzy pojawia się Furdinand – mały futrzany element chaosu.

To nie tylko romans, ale też cicha opowieść o tym, jak często sami sobie podcinamy skrzydła. Jak łatwo uwierzyć, że jesteśmy niewystarczający i nie zasługujemy na coś więcej. Cove jest tego pięknym przykładem – jej radość i spontaniczność skrywa lęk przed odrzuceniem. Historia pokazuje, że miłość do siebie nie jest luksusem, tylko fundamentem. Czasem potrzebujemy drugiej osoby, żeby zobaczyć w sobie to, czego sami nie dostrzegamy.

Książka zostawia po sobie coś więcej niż tylko uśmiech. To historia, która daje emocjonalny komfort, otula i przypomina, że dobre opowieści potrafią nas zmienić. Idealna nie wieczór, na weekend lub na moment, kiedy chcesz przeczytać coś, co przenika do środka. Nie płaczę na książkach, ale tu łzy same płynęły, bo poczułam znajomą nic zrozumienia z Cove.

Książki Ludki Skrzydlewskiej to dla mnie takie pewniaczki. Wiem, że świetnie się je czyta i zawsze się na nich dobrze bawię. Niestety ta książka trochę mnie zawiodła. Liczyłam na coś więcej, a dostałam książkę, o której mam ochotę powiedzieć była ok i tylko tyle. Sama się zastanawiam czemu, bo zaczęła się bardzo fajnie.

Sekretny ślub w Vegas, o którym nikt nie ma pojęcia, przynajmniej ze strony Cove, bo Calloway się nim szczyci.

Układ, tydzień udawania szczęśliwego małżeństwa i wolność.

Wesele brata Cala na mroźnej Alasce.

Cove, to istne słoneczko. Wiecznie wesoła, kolorowa, spontaniczna, szalona, otaczająca się milionem znajomych, za to przyjaciółkę ma tylko jedną. Uważa, że nie zasługuje na miłość. Woli bezpieczne i krótkie związki. Ślub w Vegas to był pijacki wybryk i co z nim zrobiła??? Zamiotała pod dywan problem od dwóch lat i byłoby tak dalej, gdyby Cal nie potrzebował jej pomocy. Ona, kalifornijska dziewczyna, która uwielbia ciepło trafia na Alaskę🤭. Zero przygotowania, jeszcze trochę, a został by z niej sopelek lodu🤭. I tutaj na ratunek przychodzi Cal. Zadba o jej wygodę, odzież, a nawet zorganizuje zwiedzenia, wszystko by poprawić jej humor. Czy to zwykła troska, gra pod rodzinkę, czy uczucia???

Cove jest urocza, ale też strasznie roztrzepana. Kocha swojego psiego pupila i przyjaciółkę, i tyle. Żyje z dnia na dzień, nie przejmuje się problemami, w końcu same kiedyś się rozwiążą 😅. Czasami miałam wrażenie, że czytam o przygodach nastolatki, a nie dorosłej kobiety😅. Nie umie podejmować decyzji, boi się zaryzykować, by nie cierpieć i uważa, że nie jest godna miłości. Jest jak kameleon, nie pokazuje prawdziwej siebie, tylko dostosowuje się do otoczenia.

Cal niby chce dobrze, wspiera ją, chce poznać ją naprawdę, ale również przy każdej okazji odpycha. Czasami to wyglądało jak zabawa w kotka i myszkę 😅, i na dłuższą metę zaczęło mnie irytować i męczyć. Strasznie brakowało mi jego perspektywy, co z tego że na koniec dostajemy kilka rozdziałów, wolała bym więcej, bo dopiero tam możemy poznać go naprawdę.

To nie jest zła historia, tylko ja liczyłam na coś więcej, na fajerwerki, wybuchy emocji, wzruszenie, a ja cieszyłam się że wreszcie koniec, zmęczyła mnie ta historia 😅. Mimo wszystko polecam przekonać się samemu,

"Nie masz pojęcia, jak bardzo się dzisiaj o ciebie martwiłem, Cove (...). Byłem śmiertelnie przerażony, myśląc, że stanie ci się krzywda, podczas gdy nie mogłem zrobić prawie nic, żeby ci pomóc. Nienawidzę czuć się bezradny i nienawidzę, gdy ktoś... gdy moja żona znajduje się w niebezpieczeństwie."

Przygodny ślub w Las Vegas? Cove zawsze miała słabość do ryzykownych decyzji i życia na granicy, jednak nawet dla niej przebudzenie się obok tajemniczego mężczyzny poznanego zaledwie dzień wcześniej, z obrączką lśniącą na palcu, okazało się czymś nadzwyczaj abstrakcyjnym. I, choć kobieta doskonale zdaje sobie sprawę, iż ignorowanie problemu nie sprawi, iż ten bezpowrotnie zniknie, uparcie wierzy, że konsekwencje wspólnej nocy rozejdą się po kościach, pozostając jedynie słodkawym rozmytym wspomnieniem. Los postanawia jednak wyjątkowo brutalnie zweryfikować jej podejście. Niespełna dwa lata później Calloway ponownie pojawia się w jej życiu, a Cove wreszcie pojmuje, iż niektóre historie nie kończą się wtedy, kiedy najbardziej byśmy sobie tego życzyli. Układ, który od początku brzmi jak przepis na emocjonalną katastrofę? Zróbmy to!

„Forgot me not” to jeden z tytułów, który w zeszłe lato rozkochał mnie w sobie wręcz do ujmującego szaleństwa, zabierając mnie w przepiękną i niezwykle wzruszającą podróż opowiadającą o dwójce ludzi, którzy nie planowali pozwolić, by ich relacja wymknęła się poza ramy małego baru w centrum miasta. Z ogromną niecierpliwością czekałam więc również i na to, co na swoim przełomie przyniesie „Regret me not”, bohaterowie tej historii przewijali się mimochodem między stronami historii Astry i Thane, lecz wtedy, przyznam szczerze, pozostawali dla mnie jedynie mało znaczącym tłem. Od samego początku jednak podobała mi się ta tląca się między ich charakterami przepaść, Cove jest bohaterką niezwykle otwartą, nad wyraz pewną siebie i przepełnioną emocjonującymi kolorami, z kolei Calloway to jej pełne przeciwieństwo, zdystansowany, cichy i kalkulujący każdy swój kolejny ruch, czyż więc nie brzmi to jak skrupulatnie przygotowany przepis na katastrofę?

Konstrukcja fabularna, tło wydarzeń osadzone w niezwykle pięknej scenerii, a do tego hobby naszej głównej bohaterki i jej pies, nie wspominając już o niezwykle barwnych postaciach drugoplanowych – to tylko zalążek atutów, które można odnaleźć na kartach tejże historii. Autorka z niezwykłą, charakterystyczną dla swojego pióra, lekkością nadbudowuje słodkawy klimat tejże opowieści, ukazując czytelnikowi świat, w których emocje i drobny dotyk mówią więcej niż najpiękniej skonstruowane deklaracje. Z początku więc wydawało mi się, że tutaj nie ma nic, co na dłuższą metę mogłoby pójść źle, w kulminacyjnych momentach zaczęłam jednak odnosić męczące wrażenie, iż historia ta gubi swój ujmujący rytm, a potęgujące się zewsząd niedopowiedzenia tworzą wokół relacji głównych bohaterów silnie splątany kokon. I, choć finał ich relacji wprawił moje serce w rozkoszne drżenie, zachowanie Callowaya, nawet po ujawnieniu prawdy, pozostało dla mnie niedojrzałe i przepełnione nad wyraz wieloma sprzecznymi sygnałami, które utrudniły mi ostateczny pozytywny odbiór tejże historii.

„Regret me not” nie poruszyło mojego serca z taką siłą, jak zrobił to poprzedni tom i prawdopodobnie nie stanie się również jednym z moich ukochanych tytułów spod pióra Ludki Skrzydlewskiej, nad czym szczerze ubolewam. Odnoszę bowiem irytujące wrażenie, iż gdyby obedrzeć tę historię z jej słodkawego klimatu, malowniczej scenerii Alaski oraz niezwykle ujmujących bohaterów drugoplanowych, w centrum pozostałaby jedynie krucha, tonącą w problemach komunikacyjnych, relacja, która na dłuższą metę mogłaby okazać się po prostu niewystarczająca. Nie mam jednak wątpliwości, iż historia Cove i Callowaya odnajdzie grono oddanych czytelników, którzy docenią jej ekspresyjnie intensywny chaos.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Editio Red [editio_red].

@niepoprawna_recenzentka