Unbreak me. Prawda o Yarrow. Tom 1

Ludka Skrzydlewska serwuje nam kolejną książkę, tym razem znów w innym stylu. Bo o studentach jeszcze nie pisała. A jak znacie tą Autorkę to doskonale wiecie, że nie robi niczego po łebkach. Znamy ją głównie z romansów z kryminalnym wątkiem, którego i tutaj nie zabraknie, tak samo jak bohatera, dla którego wasze serce będzie biło o wiele za szybko.

Początkowa niechęć, próba zwrócenia uwagi, przyjaźń i miłość. Tak, wiem powiecie, że to już było. Zgadzam się. Ale powieści tak wyładowanej po brzegi emocjami, tak pięknej miłości i wytrwałości dawno nie było. Szczególnie, że powiem to głośno. Sezon letni w literaturze kobieciej jakoś mnie nie zachwycił. Było pełno książek, ale w ogóle nie przyciągającej mojej uwagi, niczym się nie wyróżniających. Ta książka po wakacyjnej serii w końcu przełamuje ten słaby czas. Bo tutaj naprawdę jest świetna akcja, realni, prawdziwi i wcale niedoskonali bohaterowie i tajemniczy prześladowca.

Czytając tą książkę przypomniała mi się książka Tillie Cole – Słodki dom. Ona także wywołała u mnie mnóstwo emocji, dlatego śmiało jeśli już mam do czegoś ją przyrównać równie dobrego to będzie właśnie ten zagraniczny tytuł. Jest naprawdę świetnie napisana, wciągająca, wzruszająca, ale także ulubiony ostatnio watek – slow burn też się znajdzie.

Cóż, jeżeli Fox nie zawładnie waszym sercem, to będzie naprawdę słabo, bo ten mężczyzna naprawdę jest ideałem chłopaka. Do tego dziewczyna zamknięta w skorupie i jeden cel – on ją z niej wyciągnie....czy mu się to uda ?

Musisz koniecznie się przekonać !

Szczerze książkę polecam wszystkim czytelniom.

Po lekturze „Puck Me Up” naszła mnie ochota na przeczytanie kolejnej książki, która wyszła spod pióra Ludki Skrzydlewskiej. Wybór nie należał do najprostszych, ponieważ w swojej biblioteczce posiadam kilka publikacji jej autorstwa, jednak ostatecznie wybór padł na kolejną historię ze sportem w tle. Czy losy wycofanej i stroniącej od ludzi — River Hansen oraz Foxa Abrahama — kapitana drużyny futbolowej, czyli bohaterów książki „Unbreak Me”, przypadły mi do gustu? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Muszę przyznać, że sam pomysł na fabułę bardzo mi się podobał. Młoda dziewczyna po przejściach, która wychodzi ze swojej strefy komfortu za sprawą nowych znajomych, to coś, co zawsze trafia w mój gust, a gdy dodatkowo w powieści pojawia się też motyw sportowy, wtedy jestem już totalnie kupiona. Jednakże czasami niektóre wątki wprowadzone przez autora potrafią zepsuć mi odbiór całej historii. Czy było tak również w tym przypadku?

Zacznę może od tego, co bardzo mi się w tej historii podobało. Oprócz tego wspomnianego powyżej dodatkowy plus należy się autorce za wprowadzenie do fabuły uczelnianego siewcy plotek! Ten wątek od razu skojarzył mi się z serialem „Plotkara”, który oglądałam, będąc nastolatką! Myślę, że było to świetne rozwiązanie, chociaż żałuję, że nie zostało trochę bardziej rozbudowane.

Następnym elementem, który przypadł mi do gustu była zabawa głównych bohaterów w kotka i myszkę, chociaż właściwie nawiązując do fabuły, powinnam napisać, że w gonienie króliczka. Przyznaję, że większość scen, których ta gra dotyczyła, było dość zabawnych i miało taki typowy młodzieżowy klimat. Szkoda tylko, że River dała się tak szybko złapać.

Ciekawym wydawał się również wątek prześladowcy, jednak moim zdaniem został poprowadzony trochę zbyt prosto. Myślę, że gdyby był bardziej zawiły, albo byłoby go po prostu trochę więcej, nabrałby odpowiedniego wydźwięku, ale przyznaję, iż był miłą odmianą od nudy, która w pewnym momencie zagościła w związku River i Foxa.

Natomiast tym, co totalnie nie przypadło mi do gustu były tym razem sceny zbliżeń. Nie chodzi mi tutaj o styl, w jakim zostały napisane, ale bardziej o okoliczności ich wystąpienia. Biorąc pod uwagę przeszłość River, poszczególne etapy fizyczności między głównymi postaciami, w mojej ocenie pojawiały się zbyt szybko, przez co to, co wydarzyło się przed laty, wydawało mi się mocno naciągane.

Niemniej jednak lekturę „Unbreak Me” mogę zaliczyć do udanych i jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się losy bohaterek kolejnych części, dlatego niebawem zapoznam się z historiami współlokatorek River.

🦊 Mam z tą książką hate-love relationship: im dłużej o niej myślę, tym mam coraz więcej argumentów przemawiających na każdą z tych skrajności🫣

🦊 Ogólnie mówiąc, było w porządku. 'Unbreak me' klimatem przypominało mi serię Callihan o futbolistach, którą bardzo lubię - a szczególnie pierwszą część 'Na jedną noc' *mam słabość do historii ze sportowcami, okej?😮‍💨*. Jednak zabrakło mi TEGO CZEGOŚ. Naczytałam się już tyle romansów, że trudno mnie czymś zaskoczyć, a z każdą pozycją oczekiwania tylko rosną.

🦊 Nie lubię jak bohaterowie ze sobą nie rozmawiają, nawet jeśli w tekście jest wprost napisane, że któreś z nich wie, iż źle postępuje *tak, wiem - wszystko ma swoje uzasadnienie w fabule, ale nic nie poradzę na to, że ledwo toleruję takie zachowania*. Po prostu mam tego dosyć. Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jaką ulgę poczułam jak wszystko weszło na dobre tory🤗

🦊 Przymykając oko na te wszystkie błahostki *czy nieco większe rzeczy*, jestem zadowolona. Fox został takim plasterkiem na wszelkie niedoskonałości🤣 A! I jeszcze konto z ploteczkami - moje nastoletnie serduszko powróciło do czasów 'Plotkary' i xoxo💋

🦊 Lubię pióro autorki i relaksuję się przy nim. Na bank przeczytam kolejną część - tam zapowiada się jazda bez trzymanki😈❤️‍🔥

Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej szesnastego roku życia.

River Hansen to nieśmiała introwertyczka. W jej planie jest przetrwać drugi rok studiów bez wychylania się i najlepiej trzymając się z dala od ludzi. Taką postawę przyjęła po traumie, którą przeżyła w wieku szesnastu lat.

Mieszkanie przez kolejny rok w akademiku nie jest dobrym pomysłem, więc River decyduje się poszukać innego lokum. Jednak los nie pozwala jej dłużej na samotność. Dziewczyna znajduje bardzo dobrą ofertę, która mieści się niedaleko uczelni, ale będzie zmuszona zamieszkać z dwoma innymi dziewczynami – Beccą i Arizoną. Należą one do grupy tych popularnych oraz są całkowitym przeciwieństwem cichej River.

Co gorsza, zwróciła na siebie uwagę Foxa Abrahama. Kapitana drużyny futbolowej, gwiazdy kampusu i obiektu westchnień żeńskiej populacji uczelni. Chłopak nie spocznie, dopóki River się z nim nie umówi…

Historię z piórem autorki rozpoczęłam nie tak dawno, bo od “Gbura w Raju” i właśnie “Unbreak Me”, gdy jeszcze było na wattpadzie. Przyznam, że praktycznie od razu straciłam głowę dla powieści tworzonych przez Ludkę.

Styl pisania jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze, a sposób, w jaki Ludka wzbudza uczucia w czytelniku każdym kolejnym słowem, jest wręcz magiczny. Emocje wylewają się z tekstu. Wszystko jest upchane w naprawdę porywającą historię, dla której ciężko nie stracić głowy już od samego początku.

“Unbreak Me” z pozoru jest komfortową pozycją, ale jeśli zagłębimy się w treść… Zmiecie z planszy. Zostajemy przeniesieni w sam środek studenckiego świata w Yarrow, a akcja rozgrywa się jesienią. Imprezy w domu bractwa, nauka i problemy życia codziennego bohaterów. Dostajemy również pewien wątek, który trzyma w ogromnym napięciu i może przyprawić o duży ból głowy.

River zostaje wyciągnięta przez nowe koleżanki na imprezę. Jednak dziewczyna wkrótce dowiaduje się, że na tej spokojnej imprezie, na której się całkiem dobrze bawiła… Wydarzyło się coś strasznego, coś, co na nowo otworzyło głęboko ukryte demony i sprawiło, że jej serce zaczęło krwawić.

Relacja River i Foxa buduje się stopniowo. Najpierw są wrogami, jednak z czasem między nimi rodzi się wyjątkowa przyjaźń. Fox jest naprawdę bystrym chłopakiem i chwilami czyta z River emocje jak z otwartej księgi. Dzięki czemu potrafi szybko dostrzec, gdy coś jest nie tak albo czego dziewczyna potrzebuje. Jest niesamowicie opiekuńczy względem niej, nie naciska. Daje jej przestrzeń, której ona tak bardzo potrzebuje. Oferuje jej bezpieczny azyl, który z czasem River odnajduje w jego ramionach. Fox wielokrotnie rozpuszczał moje serce.

Jednak nie zawsze między nimi bywa kolorowo. Są pewne sytuacje, które prowadzą do nieporozumień. Pojawiają się łzy, ale gdy jedno chce odpuścić, to drugie walczy dla niego. Przeżywałam z nimi każdą gorszą chwilę, gdy płakali, to ja również roniłam łzy. Ludka Skrzydlewska wykreowała serio niesamowitych bohaterów. Nie są wyidealizowani. Mają swoje problemy, traumy, z którymi walczą. Co nadaje im dużo autentyczności i umożliwia nam utożsamianie z nimi. Szczególnie mojemu serca bliska jest River. Może nie jestem tak ogromną fanką Marvela jak ona, ale jeśli bym mogła to spędziłabym każdą wolną chwilę na oglądaniu ulubionych filmów. Mimo, że przyjaciele pomogli jej wyjść ze strefy komfortu, to pozostała cichą i lekko wycofaną osobą, dosłownie jak ja. Nawet jeśli jestem w grupie osób, przy których czuję się niesamowicie komfortowo, to jednak nie bywam za bardzo ekspresyjna i wolę przyjąć rolę obserwatora, a chwilami być głosem rozsądku.

Postacie drugoplanowe również zasługują na pochwałę. Wnoszą bardzo wiele do całej historii. W genialny sposób zostały przedstawione relacje między nimi – szczególnie przyjaźń. Dziewczyny obdarzyły River ogromnym wsparciem, były gotowe poruszyć dla niej niebo i ziemię, oczywiście działało to również w drugą stronę. Stworzyły razem genialne trio.

Akcja zbudowana przez Ludkę może zachwycić niejedną osobę. Została tak świetnie poprowadzona, w dodatku zaskakuje w najbardziej nieoczekiwanych chwilach. Powieść jest przepełniona przeróżnymi momentami: wesołymi, smutnymi oraz takimi, które wprowadzą nas w drżenie. Nie zabraknie w niej również tych, które przyprawią o rumieńce i szybsze bicie serca – przy, których trudno mi było wytrzymać z napięcia. Miłą niespodzianką mogą być wyraziste opisy, dzięki którym w pełni możemy zanurzyć się w studencki klimat książki.

“Unbreak Me” podarowało mi niezapomniane chwile pełne radości, jak i bólu. Bawiłam się z nią niesamowicie i na pewno będę do niej wracać. Więc jeśli szukasz komfortowej i ciepłej historii z lekkim dreszczykiem emocji, to właśnie ona sprawdzi się idealnie.