Domek nad Jeziorem Borzymskim

❣️Recenzja❣️

Premiera 03.04.2026 r.

„Domek nad jeziorem Borzymskim” – Agnieszka Łebski

Współpraca reklamowa z @wydawnictwo_novaeres

Motywy:

- rodzinne perypetie

- staroświeckie podejście

- uszczęśliwianie na siłę

- próba życia zgodnie z samym sobą

„Domek nad jeziorem Borzymskim” to historia dwóch sióstr, które żyją kompletnie inaczej, ale żadna nie wie co w życiu drugiej się wydarza. Oliwia rozwódka, która żyje w związku partnerskim bez ślubu bez dzieci, za to z dwójką „pasierbów”, którzy nie raz dadzą jej się we znaki. Jej partner jako weekendowy tatuś pozwala swoim dzieciom na wszystko. Dlatego są rozpieszczone jak dziadowski bicz. Oliwia stara się nie wtrącać, ale wyrazi swoją opinie, dlatego tak mocno doceniłam jej szczerość i umiejętność odjęcia się od toksyczności. W związku ze swoim ukochanym jednak ma silną wolę i przymyka oko na pewne kwestie. Dom nad jeziorem stał się dla niej punktem zwrotnym, gdzie stawia na siebie, a reszta się nie liczy. Oliwka musi walczyć z własną matką, siostrą, która ciągle myśli, że ma gorzej, z dziećmi partnera oraz ich matkami.

Czy Oliwka wytrzyma ciągłe pretensje ?

Czy w końcu powie „dość” i rzuci wszystko?

Monika chodzi z łatką starej panny. Matka ciągle suszy jej głowę o to, że jeszcze nie ma męża oraz dzieci. Postanawia poszukać i w sumie bierze pierwszego lepszego. Żeni się z nim, ale to nie będzie dobre małżeństwo. Monika zawsze faworyzowana przez rodziców, robił co chciała. Nie skalał się pracą, ciągle ją zmienia, nie szanuje pieniędzy i jeszcze zazdrości siostrze. Nie może zrozumieć czemu ona ma lepiej od niej. Jest zazdrosna i tego nie ukrywa. A gadanie matki wcale nie pomaga. Jakoś nie polubiłam Moniki, za jej pretensje i ciągłe kombinacje. Jednak z czasem poczułam żal i współczucie. Żadnej kobicie nie życzyłabym tego co ją zaczęło spotykać.

Czy Monika znajdzie szczęście ?

Czy będzie mieć siłę na przeciwstawianie się matce i mężowi ?

Autorka w realistyczny sposób przedstawiła toksyczne relacje matki z córkami, gdzie nikt nie może żyć jak chce, tylko dawny schemat jest najważniejszy. Mama jest przedstawiona jako stara, zrzędliwa i z ciągle wymagająca. Jej zdanie jest najważniejsze i nikt nie ma prawa myśleć inaczej. Nie przyjmuje sprzeciwu i swoimi ciągłymi narzekaniami wpędza w poczucie strachu, zniecierpliwienia i nerwicy. Autorka pokazała jak nie powinna wyglądać relacja rodzina. Nie ma w nim wsparcia, za to są pretensje, nie ma miłości, są wymagania, nie ma ciepła, jest zimno, nie ma przytulenia, jest uderzenie. Strasznie, że w naszym społeczeństwie wiele rodzin właśnie może tak wyglądać.

Inną kwestią jest wychowywanie dzieci w rozbitych rodzinach. Rozumiałam, że ojciec chce aby dzieci miały wszystko, bo jego nie ma na co dzień, ale nie kosztem ich rozpieszczenia. Przez to w przyszłości mogą mieć problemy z akceptacją rzeczywistości. Nikt nie da im tego co chcą, będą musieli na to zarobić, albo zmniejszyć standardy. A tutaj jawnie one tego nie są nauczone.

Historia która uczy i pokazuje prawdziwe życie. Są prawdziwe uczucia i to w większości te negatywne. Pokazuje jak reagują ludzie na to jak innym się powodzi. Czułam wyrachowanie i zazdrość. Nie ma w nich radości, że komuś się udało, albo, że jego życie zmieniło się na lepsze. Te cechy są tak mocno ukazane, że aż wychodzą ze stron książki.

Naprawdę warto zagłębić się w tę lekturę i zobaczyć obraz życia, które nie jest idealne, tylko na swojej drodze pojawią się przeszkody. I tylko od nas zależy jak te przeszkody ominiemy, czy się przy nich zatrzymamy.

11/10❤️

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Agnieszki Łepki. Spodziewałam się lekkiej powieści obyczajowej, w której zostaną przemycone problemy w wątkach relacji rodzinnych. No cóż... Było raczej odwrotnie - w trudnych relacjach pomiędzy rodzicem a dzieckiem, między siostrami oraz partnera zostały ukazane wątki lekkiej powieści obyczajowej. Tak lekkiej, jak sugerowała ta sielska okładka. Ale od początku...

Oliwia - kobieta po przejściach, otrzymuje w spadku po przyjaciółce babci domek pod jeziorem Borzymskim, który staje się kością niezgody. Nagle poszczególni członkowie rodziny chcą "uszczknąć" coś dla siebie. znajomi już zacierają ręce, że będą mieć bezpłatną wakacyjną bazę wypadową. A partner... cóż tylko ona jeden nie chce nic dla siebie. Chce spieniężyć nieruchomość i wspomóc swoje dzieci.

Co zrobi Oliwia? Czy da się zmanipulować czy może wreszcie zawalczy o siebie i swoje marzenia?

Główną postacią powieści jest Oliwia. Bezdzietna rozwódka żyjąca w nieformalnym związku. Wstyd - tak sądzi jej matka. A ona sama...? Pragnęła zostać mamą, stworzyć pełen miłości i zrozumienia związek oraz drugi dom pasierbom. Czas weryfikuje te pragnienia. Dając małego pstryczka w nos. Oliwia jest jednak mądrą kobietą i wie jak ważne jest takie budowanie relacji, by nie zatracić w nich siebie, swojej autonomii oraz godności. Potrafi stawiać granice.

Jej siostra Monika wydaje się być rozpieszczoną pannicą, która nie potrafi znaleźć sobie stałej pracy i zbudować dłuższej relacji z mężczyzną. Stara się za bardzo, osaczają potencjalnych kandydatów. O swoje niepowodzenia obwinia wszystkich wokoło, szczególnie siostrę. W takim zachowaniu utwierdza ją matka.

Partner Oliwii - Tymon to mężczyzna, który lubi wolność, nie czuje potrzeby wiązania się "dla papierka". Tworzą związek, który mocno współoddziałuje na partnera. Każde z nich nie jest do końca szczere, zachowują się asekuracyjnie, by nie zdenerwować partnera czy wywołać kłótni. Tymon posiada dwójkę dzieci z poprzednich związków, którym stara się wynagrodzić niepełną rodzinę zbyt dużą dawką wolności i pieniędzy.

Postacią, na którą trzeba zwrócić uwagę jest matka Oliwii i Moniki. Kobieta okazuje swą miłość nadmierną troską o innych. Próbuje zagłaskać młodszą córkę, a później i zięcia. Bardzo liczy się ze zdaniem osób trzecich, mocno wierzy w stare zasady, które świat dawno zweryfikował i pokazał, że są upokarzające wobec innych oraz depczą ich godność osobistą. Tworzy ze swoimi bliskimi toksyczną relację.

Autorka poprzez sceny retrospekcyjne stopniowo ukazała nam relacje pomiędzy poszczególnymi osobami - Oliwią a jej matką, pomiędzy obiema siostrami oraz pomiędzy Oliwią i jej partnerem, jego dziećmi oraz pogoń Moniki za znalezieniem partnera. Pozwala nam to na głębsze zrozumienia zachowań poszczególnych osób i ich stosunek do siebie.

Podoba mi się ukazanie jak następowała przemiana Oliwii w walce o siebie. To stopniowe, coraz częstsze wyrażanie swojego zdania. Spokojne uświadamianie innym, że ona ma swoje potrzeby, że jej czas jest cenny i że jej majątek (ten wypracowany samodzielnie, jak i ten odziedziczony) podlega tylko jej i to ona sama nim dysponuje.

Zakładałam, że spędzę czas z lekką powieścią a dostałam w ręce mądrą i refleksyjną powieść. Powieść, która porusza ważne tematy jak rodzicielstwo, budowanie relacji pomiędzy partnerami czy rodzeństwem. Autorka w nienachalny sposób rozlicza się z traumami i "przesądami" starszego pokolenia. Agnieszka Łepki ukazuje czytelnikom powieści z jakimi oczekiwaniami wobec nich samych muszą zmagać się kobiety. Jak silna potrafi być presja i jakie nierozważne decyzje można podjąć pod naciskiem opinii innych osób, nawet najbliższych. Tytułowy dom staje się azylem. Miejscem wyciszenia, ostoją zapewniającą bezpieczeństwo i pozwalającym budować siebie oraz poczucie swojej wartości na nowo.

Świetna powieść z mądrym przesłaniem, którą warto poznać.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Witam, dziś mam dla Was recenzję książki „Dom nad jeziorem Borzymskim” ❤️ autorki Agnieszki Łepki ❤️

„Dom nad jeziorem Borzymskim” to z pozoru lekka, ale jednocześnie bardzo mądra i refleksyjna historia. Być może zastanawiacie się, dlaczego właśnie tak ją odbieram – już wyjaśniam.

Jednym z głównych tematów powieści jest rodzicielstwo, które – jak dobrze wiemy – nigdy nie jest proste. Każdy rodzic chce dla swojego dziecka jak najlepiej, ale czy pozwalanie na wszystko i brak granic to na pewno dobra droga? W książce widzimy trudną i nierówną relację między matką a jej córkami. Jedna z nich jest traktowana jak księżniczka – dostaje wszystko, co najlepsze, bez żadnych ograniczeń. Druga natomiast doświadcza zupełnie odwrotnego podejścia – jest pomijana, a nawet wtedy, gdy zaczyna radzić sobie lepiej, matka nie potrafi tego zaakceptować. Wręcz wymaga od niej, by dzieliła się wszystkim z siostrą. To pokazuje bardzo wypaczone oblicze matczynej miłości, które skłania do głębszych przemyśleń.

Drugim ważnym wątkiem jest miłość – ta trudna, skomplikowana i momentami bolesna. Oliwia, główna bohaterka, to ciepła i dobra osoba, która jednak trafia na relację pełną niedopowiedzeń i rozczarowań. Jej związek z Tymonem od samego początku wydaje się nie do końca zdrowy. Mężczyzna nie potrafi postawić granic swoim byłym partnerkom, które wciąż ingerują w jego życie. Często odbywa się to kosztem Oliwii, która schodzi na dalszy plan. Trudno nie współczuć bohaterce – zwłaszcza gdy widzimy, jak bardzo stara się odnaleźć w tej skomplikowanej sytuacji.

Autorka porusza także temat społecznych oczekiwań wobec kobiet – pokazuje, jak silna potrafi być presja związana z byciem w związku czy małżeństwie. Dla niektórych bohaterek wizja bycia „starą panną” staje się tak przerażająca, że podejmują decyzje, które prowadzą je do poważnych problemów. To bardzo życiowy i niestety wciąż aktualny wątek.

Nie brakuje tu również motywu miejsca, które daje ukojenie – tytułowy dom nad jeziorem staje się symbolem bezpieczeństwa, wspomnień i nadziei na lepsze życie. To przestrzeń, do której chce się wracać – nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie.

„Dom nad jeziorem Borzymskim” to historia, która zmusza do refleksji nad relacjami – zarówno rodzinnymi, jak i partnerskimi. Pokazuje, jak ważne jest wzajemne szanowanie się, stawianie granic i umiejętność dostrzegania drugiego człowieka.

To książka, która przypomina, że miłość – czy to rodzicielska, czy partnerska – nie powinna ranić ani odbierać poczucia własnej wartości. A także, że pomaganie innym nie może odbywać się kosztem samego siebie.

Zdecydowanie polecam tę historię każdemu, kto lubi powieści obyczajowe z głębszym przesłaniem ❤️

Czy jest coś lepszego niż książka, która pachnie lasem, wodą i letnią beztroską? 🌲☀️ Już po pierwszych stronach wiedziałam, że nie wyjdę z tego klimatu.

Fabuła? Otulająca jak koc o zachodzie słońca.

Nie znajdziecie tu wartkiej akcji, za to jest mnóstwo tych chwil – rozmów przy herbacie, skrzypienia podłóg, niespiesznych spacerów nad wodę. Autorka snuje historię, która toczy się własnym rytmem. I uwierzcie – im bardziej zwalniacie, tym bardziej ona wchodzi pod skórę⏳

„Domek nad Jeziorem Borzymskim” to powieść obyczajowa Agnieszki Łepki, której bohaterką jest Oliwia – kobieta, która od zawsze podporządkowuje swoje życie innym: partnerowi, jego dzieciom i wiecznie niezadowolonej matce. Kiedy niespodziewanie dziedziczy domek w Borzymiu, po raz pierwszy dostrzega dla siebie szansę na lepsze jutro. To miejsce, choć owiane mrocznymi legendami, staje się dla niej azylem, ale musi zmierzyć się z faktem, że nie jest jedyną osobą, która pragnie tego spadku. Równolegle poznajemy losy jej siostry, Moniki, która desperacko chce zerwać z łatką „starej panny” i wikła się w toksyczne małżeństwo. Dwie siostry z dwóch różnych światów muszą zadać sobie te same pytania: ile trzeba poświęcić, by wreszcie odzyskać siebie?

Bohaterowie… są po prostu prawdziwi.

Na początku pomyślałam: „No dobrze, ale gdzie ten dramat?” – a potem dotarło, że dramat to nie musi być eksplozja. Czasem to cichy żal, niewypowiedziane słowa albo tęsknota za czymś, co już minęło. Autorka genialnie pokazuje emocje między wierszami i  ja to kupuję z miejsca💔✨

Tempo jest leniwe – jak weekend nad jeziorem, na którym nic się nie musi.

Styl? Lekki, wciągający, momentami emocjonalny, ale bez przesłodzenia. Czyta się tak, jakby ktoś opowiadał  historię przy kominku. Zero zbędnych opisów, za to całe mnóstwo atmosfery 🕯️📖

👥 Komu polecam?

Każdemu, kto ma dość wyścigu szczurów i pragnie się zatrzymać. To książka dla fanów powolnych historii obyczajowych, nostalgicznych dreszczyków (bez dreszczyku w sensie kryminału!) i ludzi, którzy kochają mazurskie klimaty. Jeśli lubicie Katarzynę Michalak czy Agnieszkę Krawczyk – to będzie strzał w dziesiątkę.

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Domek nad Jeziorem Borzymskim autorstwa Agnieszka Łepka to poruszająca i bardzo życiowa powieść obyczajowa, która skupia się na relacjach rodzinnych, wewnętrznych zmaganiach i trudnej drodze do odnalezienia siebie. To historia dwóch sióstr, które na pierwszy rzut oka żyją zupełnie innymi życiami, ale w rzeczywistości łączy je coś znacznie głębszego – ciężar wychowania w poczuciu wstydu, niespełnionych oczekiwań i braku akceptacji.

Fabuła koncentruje się wokół Oliwii i Moniki. Oliwia od lat żyje dla innych – podporządkowuje się partnerowi, jego dzieciom i wymagającej matce, zatracając gdzieś po drodze samą siebie. Niespodziewany spadek w postaci domku nad jeziorem w Borzymiu staje się dla niej czymś więcej niż tylko nieruchomością – to symbol szansy na nowe życie, przestrzeń, w której mogłaby w końcu odetchnąć i zacząć na nowo. Jednak miejsce to owiane jest tajemnicą, a dodatkowo nie tylko ona widzi w nim swoją przyszłość. Z kolei Monika, pragnąc za wszelką cenę udowodnić sobie i innym swoją „wartość”, decyduje się na małżeństwo, które zamiast szczęścia przynosi jej poczucie zamknięcia i rozczarowania. Jej historia pokazuje, jak łatwo można wpaść w pułapkę oczekiwań i jak trudno się z niej wydostać.

Bohaterki są bardzo autentyczne – pełne wątpliwości, lęków i sprzecznych emocji. To kobiety, które próbują odnaleźć siebie w świecie, który przez lata mówił im, kim powinny być. Ich historie są różne, ale prowadzą do podobnych pytań: o własną wartość, o granice, o odwagę do zmiany.

W książce pojawia się wiele ważnych motywów – przede wszystkim motyw pokoleniowej traumy i wpływu wychowania na dorosłe życie, ale też poszukiwania siebie, potrzeby wolności, siły kobiecej solidarności i odwagi, by w końcu postawić na siebie. Domek nad jeziorem staje się tu nie tylko miejscem akcji, ale też symbolem nadziei, ucieczki i nowego początku.

Emocje, które towarzyszą tej historii, są bardzo prawdziwe i bliskie – od smutku i frustracji, przez bezsilność, aż po nadzieję i momenty wewnętrznego przebudzenia. To książka, która momentami boli, bo dotyka rzeczy trudnych, ale jednocześnie daje poczucie, że zmiana jest możliwa.

Styl autorki jest lekki i bardzo naturalny, dzięki czemu książkę czyta się płynnie i z zaangażowaniem. To jedna z tych historii, które wciągają nie przez dynamiczną akcję, ale przez emocje i relacje między bohaterami. Idealnie sprawdzi się na spokojny, wiosenny wieczór – kiedy ma się ochotę na coś refleksyjnego, ale jednocześnie otulającego.

To książka dla osób, które lubią powieści obyczajowe z głębszym przesłaniem, historie o kobietach, ich wyborach i drodze do siebie. Szczególnie trafi do tych, którzy cenią opowieści o emocjach, relacjach i wewnętrznych przemianach.

To ciepła, choć momentami bolesna historia o odwadze, by zawalczyć o własne życie. Jeśli szukasz książki, która porusza, daje do myślenia i jednocześnie zostawia z nutą nadziei, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].