Regiel

📕Tytuł: „Regiel”

🖋️Autor: Michał Śmielak

📖Ilość stron: 366

🏢Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Michał Śmielak w Reglu zabiera czytelnika w samo serce Bieszczad – do odciętej od świata, sennej wsi Rosochate, gdzie sielski spokój zostaje brutalnie przerwany przez zbliżającą się inwestycję deweloperską. Wraz z pierwszym ściętym drzewem budzi się coś, co przez lata istniało jedynie w lokalnych podaniach – złowroga siła, której nikt nie potrafi nazwać ani zatrzymać.

To, co od razu przyciąga uwagę, to wyraźne, połączenie różnych gatunków literackich: kryminału, thrillera, horroru i opowieści z pogranicza wierzeń ludowych. Ten miks nadaje całości głębi – strach przed tym, co nieznane, miesza się z racjonalnym dochodzeniem policji, a mity ożywają.

Dla mnie ogromnym atutem powieści jest miejsce akcji. Malutka, niemal zapomniana przez świat wieś Rosochate oraz otaczające ją bieszczadzkie krajobrazy – zagajniki, lasy i tytułowy Regiel – tworzą klimat, który wciąga od pierwszych stron. Przyroda w Reglu jest nie tylko tłem – to pełnoprawny, niemal żyjący bohater tej historii. Jej majestat, nieprzewidywalność i pierwotna siła nieustannie przypomina, jak niewiele znaczy człowiek wobec natury.

Śmielak umiejętnie buduje napięcie i nie pozwala czytelnikowi poczuć się bezpiecznie – zło w jego książce nie czai się jedynie w mroku lasu, ale również w ludziach i ich decyzjach. Co więcej, autor znakomicie prowadzi czytelnika przez fabularny labirynt – moje podejrzenia co do sprawcy brutalnych morderstw zmieniały się kilkukrotnie. A to najlepszy dowód na to, że do samego końca trzymał mnie w niepewności i napięciu.

Zdecydowanie polecam ją fanom mrocznego thrillera z dusznym klimatem, słowiańskim niepokojem i górską duszą. Jeśli cenicie książki, które nie tylko bawią, ale też niepokoją – Regiel Was nie zawiedzie.

Współpraca: @skarpawarszawska

W każdej legendzie jest co najmniej ziarno prawdy. Czasem bywa ono spore i wcale nie na nim wyrosła ta pierwsza, a raczej to drugie znalazło w niej dla siebie żyzny grunt. Fakt pozostaje jednak faktem, iż mit często stanowi zasłonę dymną dla zła, skrzętnie za nią ukrytego…

Niekiedy po prostu wiadomo, że coś się wydarzy i z pewnością nie będzie to nic dobrego. Mieszkańcy Rosochatych właśnie przeżywają taki moment. Jak do tej pory wszyscy trzymali się niepisanej zasady, iż nie ścina się drzew z miejsca nazywanego Reglem. Pokolenie za pokoleniem przekazywało sobie ostrzeżenie, co do tego co grozi jeśli ktoś poważy się na taki czyn. Do tej pory było to oczywiste. Jednak firma deweloperska zamierza wybudować właśnie tam hotel, a z tym wiąże się wycinka. Niedługo po tym, gdy pierwsze drzewo pada pod piłą pojawia się i pierwsza ofiara. Przemysław Nowacki nie wierzy w takie przesądy, jego zadaniem jest tak poprowadzić śledztwo by ująć zabójcę. Nie powinno to być skomplikowana praca, lecz Rosochate wita go legendą i denatem, a to dopiero początek. Bieszczadzka wioska ma swoje tajemnice i tak łatwo ich nie odsłoni. Przekonuje się o tym również Maciej, poszukujący zaginionej dziewczyny. Zresztą i sami mieszkańcy zdają sobie z tego sprawę, ale czy są świadomi siły, jaka właśnie się przebudziła? Nowacki opiera się na faktach, a tych nie ma za dużo, lecz wystarczą by rozpocząć układać zabójczą układankę. Pozostaje poszukać kolejnych jej części, skrytych w sekretach, czających się między wierszami i przede wszystkim w ludzkich demonach.

Bieszczady wciąż pozostają tajemnicze, legendy wtopione są w krajobraz, a krajobraz jest ich częścią. Jaki będzie kryminał osadzony w tym regionie? Z pewnością „Regiel” jest kameralny, rozgrywa się w większości w jednym miejscu, a tytuł ma konkretne odniesienie do miejsca, jakiego? To już szybko odkryjecie podczas lektury i będzie to raczej jedno z nielicznych tak szybko dokonanych postępów w zagadkowym śledztwie. Michał Śmielak nigdy w swoich książkach nie daje czytelnikom prostych tropów i z pewnością nie jest autorem, tworzącym nieskomplikowane historie. Również w najnowszym thrillerze pokazuje jak wiele twarzy ma zbrodnia oraz jak głęboko sięga, czerpiąc swoją siłę z ludzi, jakich oplata niczym zabójcza pajęczyna. Żywa legenda czy po prostu zwykłe morderstwo? W bieszczadzkim entourage`u wszystko nabiera innych barw, mocniejszych i równocześnie chowających się za tajemnicami, jakie są niezwykle żywotne oraz sprawujące władzę nad rzędem dusz. Czy dacie się zwieść pozornemu spokojowi i iluzji, iż w tak niewielkim gronie podejrzanych szybko przyniesie efekty? Z pewnością odczujecie przyczajone zło, lecz jego źródło nie będzie już tak oczywiste jak moglibyście przypuszczać. Zresztą „Regiel” niejedną sceną odsłania przed czytającymi zło, nie zawsze widoczne na pierwszy rzut. Czasem o jego obecności świadczy niepokojąca atmosfera albo to nieokreślone „coś”, sprawiające, że zaczynamy się rozglądać wokoło, wydawałoby się bez powodu. Jednak ono istnieje i niestety nie zawsze odkrywamy jego niszczącą siłę w porę.

Górska wieś Rosochate. Mała, spokojna, z bajecznym sielski klimatem.

Gdzieś na horyzoncie pojawiają się zmiany. Firma deweloperska kupuje działkę, na której planuje postawić hotel. Głośna inwestycja zwiastuje kłopoty. Pierwsze pojawiają się wraz z wycięciem pierwszego drzewa w tajemniczym zagajniku, który znajduje się na terenie inwestycji.

Ginie ochroniarz, a starsi mieszkańcy potwierdzają, ścięli drzewo – obudzili zło. Legenda głosi, że z każdym kolejnym drzewem ofiar zacznie przybywać.

Sprawą zajmuje się okoliczny śledczy, starszy aspirant Przemysław Nowacki, który nie wierzy w żadne legendy, wie za to, że gdzieś w okolicy grasuje niebezpieczny zwyrodnialec, który nie spocznie póki nie zrealizuje swojego chorego planu.

W międzyczasie we wsi pojawia się młoda dziewczyna, która szuka swojego zaginionego brata. O wszystkim opowiada jednemu z mieszkańców, który zdecyduje się jej pomóc. Niestety jej nagłe zniknięcie skomplikuje wszystko. Szybko okaże się, że to dzieje się w Rosochatem nie jest kwestią przypadku. Nagle zbudzone zło nie zatrzyma się tak szybko, a wciąż żywa legenda stanie się kluczem do rozwiązania zagadki tajemniczych zgonów.

„Regiel” to najnowsza książka Michała Śmielaka. Tym razem autor oferuje nam bardzo klimatyczny kryminał z nutą starych lecz bardzo realistycznych legend.

Narracja prowadzona w dwóch strefach czasowych pozwala na dobre zrozumienie całej historii, a przyznam, że jest ona spisane bardzo misternie. Pierwsze wrażenie lekkiego zagubienia szybko zmienia się w wooow. Pięknie wszystko spina się w całość, a styl w jakim autor to zrobił zasługuje na największe zasługi.

Bardzo do gustu przypadła mi lokacja, w której autor osadził swoją historię. Mała górska wieś z bardzo hermetycznym i nieufnym społeczeństwem.

Ta książka jest inna niż pozostałe jakie miałem przyjemność czytać. Inna ale nie znaczy, że gorsza. Polecam serdecznie

"A ja ci mówię, że Regiel to przeklęty jest. Nie na darmo babka nam zawsze zakazywała tam chodzić. (...) Zawsze się mówiło, że jak ktoś zetnie tam drzewo, to śmierć po niego przyjdzie. Albo nawet coś gorszego."

Do głosu dochodzą bieszczadzkie legendy, a Leszy, Bies i Licho odegrają swoją znaczącą rolę.

Kiedy do miejscowości Rosochate przyjeżdża deweloper i panosząc się na górskiej ziemi zaczyna wycinać drzewa, równocześnie zaczynają ginąć ludzie. Ofiara za ofiarę. Na mieszkańców pada strach. Klątwa regla zbiera żniwo. Ktoś to musi zatrzymać nim wyrządzi jeszcze więcej zła.

Jednocześnie znika pewna tajemnicza dziewczyna, która przyjechała w poszukiwaniu brata. Odzywa się również echo dawnej śmierci. Ola była mieszkanką Rosochatego. Bardzo lubiła regiel i to tam spędzała dużo czasu rysując przerażające obrazy.

Wszystkie te wydarzenia wprowadzają mnóstwo zamieszania. Przeszłość ściśle wiąże się z teraźniejszością. Śledczy mają sporo pracy. Lokalne demony skrzętnie pilnują swoich sekretów. Ale najstraszniejsze są te, które drzemią w człowieku.

Ja nie wiem jak autor to robi. Kolejna mała społeczność, mroczny, duszny klimat i morderstwa, które nie wyglądają na działania człowieka. Niby schemat, a mimo to ponownie jestem zachwycona.

Czytajcie!

Trzeba przyznać, że Michał Śmielak w Bieszczadach odnajduje się znakomicie. Potrafi jak nikt oddać klimat tego miejsca, mentalność ludzi w małej społeczności praktycznie odizolowanej od świata, gdzie każdy zna każdego i wie o nim prawie wszystko. Takim miejscem jest Rosochate – wioska u podnóża przepięknego pasma Otrytu. To tam ma powstać nowoczesny hotel, ale najpierw trzeba wyciąć drzewa w umarlisku - miejscu przeklętym zwanym Reglem. A tam chodzić nie wolno, drzew ścinać nie wolno, zbierać jagód, grzybów, nawet chrustu. „Czart Cię pożre jak będziesz chodził na umarlisko” – mawiają starsi ludzie, ale kto by się tym przejmował. A Licho nie śpi i na pierwszą ofiarę nie trzeba długo czekać. A im więcej drzew ściętych w Reglu tym więcej ofiar. Kto za tym stoi – demon czy człowiek? Nie od dziś wiadomo, że największe zło pochodzi od drugiego człowieka a nie legendarnych potworów. Autor w genialny sposób łączy te dwie rzeczy wprowadzając do swej książki klimat grozy, niepokoju i sprawia, że zaczynamy bać się legend i ze strachem spoglądamy na najbliższy zagajnik w obawie, że spotkamy tam Biesa czy Leszego.

Nie będę Was zdradzać fabuły tej historii, powiem tyko, ze jest genialna, wszystko się tutaj zgadza. Uwielbiam w książkach małą społeczność niby otwartą, wspierającą się, ale taką w której prawie każdy skrywa jakąś tajemnicę, nie mówi wszystkiego, dba o to, aby jego grzechy nie wyszły na światło dzienne. Śmielak w tworzeniu i opisywaniu takiego świata jest mistrzem, czytelnik dosłownie się w nim zatraca, trudno choć na chwilę oderwać się od czytania. Dwie linie czasowe, które pozwalają nam po kawałeczku odkrywać to co było zalążkiem tej historii i próbować składać ją w całość – rewelacja. I oczywiście styl pisania Śmielaka nie do podrobienia – są tu takie perełki, które na stałe wchodzą do mojego języka – CUDO.

Ja to jednak lubię powieści Michała Śmielaka. Ich niepowtarzalny klimat, gęsty i mroczny, że chwilami trudno złapać oddech. Niesamowite leitmotivy takie jak mgła, burza, śnieg i mróz, a teraz zagajnik pełen zła. Ależ mnie wciągnęła ta książka!

We wsi Rosochate w Bieszczadach jest zagajnik zwany Reglem, do którego od pokoleń ludzie boją się wchodzić. Według wierzeń rządzi w nim zło, a jeżeli ktoś zetnie w nim drzewo, czeka go śmierć. Teraz pewien deweloper kupił tę ziemię i rozpoczyna budowę. Kiedy padają pierwsze drzewa, ludzie zaczynają umierać. Nikt się nawet nie spodziewa, jak mroczne sekrety kryje Regiel, jakie potwory zostały obudzone do życia i ile jeszcze ofiar pochłonie demon, który obcina ręce, rozszarpuje i zakopuje swoje zwłoki… Legenda naprawdę ożywa...

Przerażająca historia o tym, jak bardzo wierzenia mogą być zakorzenione w umysłach ludzi i o tym, że potwory są nie tylko w bajkach, ale także obok nas, tuż za rogiem, w domu obok. Odkrywanie przeszłości może być bardzo bolesne, a teraźniejszość może zrujnować życie.

Doskonały kryminał, w którym z każdą stroną rośnie napięcie. Perfekcyjnie zarysowane postaci zarówno tych dobrych, jak i tych złych, ale też oddane stosunki panujące w małej zamkniętej społeczności, w której każdy wie prawie wszystko o każdym, ale też każdy strzeże głęboko ukrytych sekretów. Od pokoleń mieszkańcy Rosochatego wiedzą, że Regiel nie zapomina i nie wybacza, a raz obudzone zło, zostaje, bo nie da się go już opanować i będzie zabijać.

Fabuła jest jak ten czarny las, jak raz wejdziesz, nie będziesz mógł się wydostać aż do ostatniego słowa. Uważaj też, bo wierzenia i legendy mogą okazać się prawdą…

Świetna książka, dla tych, którzy kochają się zanurzyć w historie pełne krwawych mordów, niesamowitych opowieści, demonów, które nie odpuszczają i które kochają krew.

Może gdzieś obok też jest taki zagajnik, taki Regiel i lepiej nie budzić zła!!!

Polecam na weekend, bo po nocnym czytaniu do pracy spóźnicie się na pewno!

„Bieszczady wypiły w swej historii tak dużo krwi, że jedno ciało więcej nie robiło na nikim wrażenia”.

Legenda głosi, że ścięcie drzewa na Reglu pociągnie za sobą śmierć. Mieszkańcy Rosochatego nie są zadowoleni z tego, że deweloper wykupił właśnie ten teren i chce tam budować hotel. Pewnej nocy ginie tam ochroniarz. To nie koniec podejrzanych zgonów. Czy to bieszczadzkie bóstwa wyszły na łowy czy może to ludzkie potwory żądne są krwi? Maciej, który przybył niedawno w te okolice, Oskar, który powrócił z Gdańska do domu i przysłany tutaj do pracy policjant Przemysław będą mieć trudny orzech do zgryzienia.

Mroczna i fascynująca jest ta opowieść. Stare legendy ożywają w głowie czytelnika i napawają go pierwotnym lękiem. Bieszczady i jego mieszkańcy skrywają jakąś krwawą tajemnicę. Tutaj problemy rozwiązuje się na własną rękę. Sprawiedliwość wymierzana jest natychmiast a kara jest bezwzględna.

Pan Śmielak stworzył galerię pełnokrwistych bohaterów. Często są to ludzie twardzi, mocno związani z naturą, nieco oddalenie od świata. Niektórzy przybyli tutaj w poszukiwaniu spokoju, zapomnienia lub aby to o nich zapomniano. Ci, którzy wyjechali z Rosochatego pamiętają o nim, Bieszczady wrosły w ich DNA i pulsują w ich krwiobiegu.

Atmosfera powieści jest duszna, osaczająca, parna jak las przed burzą. Coś szeleści w naszej wyobraźni, skrada się powolnymi krokami i napawa nas przeszywającymi niczym zimny sztylet strachem. Trup sieje się gęsto, przeszłość wychodzi z cienia, dzikie ludzkie instynkty ruszają na polowanie. Tempo akcji wzrasta z rozdziału na rozdział aby osiągnąć falę kulminacyjną, zmiatającą wszystko z ziemi w ostatnich akordach.

„Regiel” wciągnął mnie bez reszty, skurczył świat do swoich stron, wyciągnął tlen z powietrza. Bieszczady i mroczne tajemnice rozgorzały dzikim ogni

Czy wy też uważacie, że każda legenda ma w sobie ziarenko prawdy?

A może wierzycie, że są miejsca, których lepiej nie tykać - nawet jeśli wydają się tylko punktem na mapie i niczym więcej?

„Regiel” Michała Śmielaka to książka, którą czytałam z lekkim niepokojem w sercu. Bo choć początkowo wydaje się, że mamy tu klasyczny kryminał - trup, śledztwo i policjanta, który próbuje rozwikłać zagadkę - to bardzo szybko okazuje się, że to coś więcej. Coś, co czai się w gęstwinie bieszczadzkich lasów i niekoniecznie chce zostać nazwane.

Cała historia rozgrywa się w niewielkiej wsi Rosochate, gdzie deweloperzy postanawiają wybudować hotel. Problem w tym, że budowa rusza w miejscu, o którym krążą mroczne opowieści. Miejscowi od lat przestrzegali: nie ścinajcie drzew w Reglu, bo zginiecie. I co? I śmierć szybko zbiera pierwsze żniwo. A potem… jest tylko gorzej.

Śmielak po mistrzowsku łączy tu elementy kryminału, thrillera psychologicznego i słowiańskiej grozy. Wciąga czytelnika do świata, w którym granica między rzeczywistością a mitem zaciera się niemal niepostrzeżenie. Starszy aspirant Nowacki może i nie wierzy w legendy, ale nie ma pojęcia, z czym tak naprawdę przyjdzie mu się zmierzyć. A nie tylko on staje naprzeciw złu. Pojawiają się też Maciej - poszukujący zaginionej dziewczyny - i Oskar, który wraca w rodzinne strony z nadzieją na odnalezienie siebie. Trzy różne historie, trzy punkty widzenia i… jeden wspólny wróg.

To, co mnie ujęło najbardziej, to klimat. Gęsty, leśny, wręcz duszny. Śmielak buduje napięcie powoli, ale skutecznie - jak mgła w dolinie, która w końcu całkowicie otula czytelnika. Czułam zapach wilgotnej ziemi, słyszałam w głowie odgłos piły rozdzierającej pień drzewa i wyobrażałam sobie ten moment, gdy coś… się budzi. Coś, czego nie sposób zatrzymać.

Ogromnym plusem są też bohaterowie - niejednoznaczni, pełni sprzeczności, dalecy od ideału. Każdy ma swoje powody, traumy, decyzje, których żałuje. Nie ma tu czerni i bieli, jest cała paleta odcieni szarości. I właśnie dlatego tak mocno się ich przeżywa.

Książka zaskakuje również konstrukcją - mamy tu przeskoki czasowe, które nie tylko nie dezorientują, ale wręcz pogłębiają napięcie. Opowieść z przeszłości płynnie łączy się z teraźniejszością, a wszystko splata się w finał, który… no cóż, nie pozostawia obojętnym.

Jeśli szukacie historii, która nie tylko was wciągnie, ale i zaniepokoi, jeśli lubicie, gdy w kryminale pojawia się coś więcej niż tylko śledztwo - coś pierwotnego, dzikiego, niezdefiniowanego - to „Regiel” powinien znaleźć się na waszej liście.

To nie jest książka do połknięcia w jeden wieczór i zapomnienia. To historia, która zostaje w głowie i sprawia, że zaczynacie się zastanawiać… co tak naprawdę kryje się w ciszy lasu?

Ocena: 9/10 - za klimat, za złożoność postaci, za połączenie mitów z brutalną rzeczywistością. I za to, że po przeczytaniu miałam ochotę nigdy więcej nie wchodzić do lasu po zmroku.

„Regiel” to historia, która znakomicie konfrontuje wiejskie wierzenia i legendy z miejską arogancją, której wynikiem jest śmiertelna gra.

Od dawien dawna natura konfrontuje się z cywilizacją i właśnie to jest punktem wyjścia w historii Śmielaka. Zbudowanie hotelu w samym sercu lasów nie bacząc na lokalne wierzenia nie wydaje się być ruchem rozsądnym, jednak wielkomiejskich inwestorów wydaje się to zupełnie nie interesować i właśnie wtedy ludzka chciwość zdaje się zbudzać demony. Autor bardzo dobrze konstruował powieść sprawiając, że postaci są niejednoznaczne, a każdy ma swoje motywacje, które nie zawsze są czyste.

Fabuła jest wielowątkowa, bohaterowie są nieszablonowi i tutaj uznanie dla pisarza, ponieważ każda z tych postaci jest inna, jest jakaś i wzbudza emocje swoją złożonością. Pomimo złożoności wielu wątków, które początkowo mogą wprowadzić głowę w lekkie zawirowanie, autor bardzo zręcznie to wszystko splata i to, co początkowo wydawało się na dwóch przeciwnych biegunach, bardzo szybko może się połączyć tworząc spójny obraz.

Mam osobistą słabość do Bieszczad i nie ukrywam, że Śmielak totalnie mnie kupił tym, jak oddał klimat tamtejszych rejonów. Lasy gęste, niemal namacalne, mgła oblepiająca ciało i cisza tak wymowna, że przeszywająca umysł. Dodatkowo wykorzystanie motywu małej zamkniętej społeczności jest czymś, co zawsze mnie ciekawi i emocjonuje w historii, bo wiem, że wtedy mogę się spodziewać absolutnie wszystkiego.


Budowanie napięcia w oparciu o atmosferę jest znakomitym posunięciem i podbija emocje tej historii, bo zło może być wszędzie nawet jeśli pozornie jest niewidoczne, a przynajmniej niedostrzegalne na pierwszy rzut oka.

Regiel ma w sobie coś z thrillera psychologicznego, kryminału i szczyptę grozy więc nie da się ukryć, że mnie kupił. Podobało mi się, że ta historia nie jest jednoznaczna, ona wprost ukazuje, że nie wszystko można i trzeba zrozumieć, a nie każda siła jest możliwa do zdefiniowania. Nie potrafię tej powieści jakkolwiek zaszufladkować, a to bardzo mi się podoba.

Witam Was bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy. Dziś przychodzę do Was z arcyciekawą i wciagającą książką.

Rosochate mała miejscowość w Bieszczadach, hermetyczna społeczność, zmowa milczenia, legenda o dawnych potworach, które nie istnieją ale jakby ożywały na kartach książki, trauma, tajemnica zabrana do grobu i chęć zemsty pobudzają wyobraźnię czytelnika

Autor potrafi uchwycić wszystko to co kryje się w dawnych legendach tak, żeby czytelnik poczuł ciarki na plecach. Jest poniekąd jak ten Leszy z dawnych bieszczadzkich wierzeń, tylko zamiast pazurów chwyta słowami i nie puszcza do samego końca, nie daje chwili oddechu by zostawić nas w niemym osłupieniu, że jeszcze dobrze nie zaczęłam czytać a tu już koniec książki. Dobre to było.

W sercu Bieszczad, wioska Rosochate staje się areną dramatycznych wydarzeń. Deweloper wycina las, by postawić hotel, a wraz z hałasem pił i ciężkiego sprzętu budzi się stara, mroczna legenda o klątwie Regla. A gdy na placu budowy zostają znalezione zwłoki, pojawia się pytanie — czy stare podania to tylko strachy, czy może prawdziwe ostrzeżenia? Czy zło kryje się w lesie, czy przybrało postać człowieka?

Starszy aspirant Przemysław Nowacki rusza tropem mordercy, nie mając pojęcia, z czym lub z kim przyjdzie mu się zmierzyć. W międzyczasie Maciej poszukuje zaginionej dziewczyny, a Oskar wraca, by zmierzyć się z demonami przeszłości.

„Regiel” to thriller pełen napięcia i tajemnic, gdzie granica między legendą a rzeczywistością zaciera się coraz bardziej, a ciemność i szumiący las ukrywa niejedno oblicze zła.

Dla miłośników mrocznych kryminałów i górskich legend - będzie idealnym wyborem. A dla fanów audiobooków polecam tą historię w tej wersji - czyta ją Janusz Zadura.

Cytaty:

„- Życie to nie serial, w którym bohaterowie nigdy nie giną, a zakończenia zawsze są dobre. Czasem jest paskudnie.”

„Noc dla jednych jest sprzymierzeńcem, dla drugich wrogiem. Już od wieków obowiązywała zasada, że uczciwi ludzie po zmroku siedzą w domach, a potwory czyhają na ludzi, którym brakło rozumu i nie uszanowali tych praw. Ciemność była domem zła i do dziś nic się nie zmieniło.”