Ravage. Poranione dusze. Tom 3

Trzeci tom serii Poranione dusze, jest historia Zoy i więźnia o numerze 194 czyli Walentina. Książka tak jak i poprzednie tomy jest pełna trudnych i brutalnych przeżyć bohaterów.

Zoya, bohaterka która całe życie żyła w ukryciu i była pewna że nikt z jej rodziny nie przeżył. Po latach okazuje się że jej brat żyje. Niestety nie doszło do ich spotkania tak szybko jak chciała, gdyż zostaje ona porwana wprost spod jego domu. Walentin ma za zadanie zabić Zaala, porywa dziewczynę i stosuje na niej wszelkie metody zdobywania informacji. Zoya staje się więźniem, jednak jej porywacz nie do końca ja przeraża a z czasem zaczyna fascynować.

Pełna cierpienia i przemocy historia który chwyta za serce ale daje również nadzieję, że warto walczyć o lepsze życie. I chociaż bohaterzy tej serii są w fatalnej sytuacji a ich życie zostało zmienione poprzez walki na śmierć i życie jak również substancji przez które zapominali kim są to mimo wszystko w zakamarkach ich duszy dalej pozostalo człowieczeństwo. I chociaż pozbawieni miłości, odzyskują uczucia które pomoga im wrócić do normalności. Kolejny raz autorka sprawiła że łzy mieszały się ze szczęściem w trakcie czytania. Jestem totalnie oczarowana ta seria mimo że nie należy do łatwych. Styl twórczości jest na tak wysokim poziomie że książkę pochłania się w jeden wieczór i z ogromną niecierpliwością czeka się na więcej.

Gorąco polecam ❤️

“Otaczała nas cisza. Cisza tak gęsta, że nie śmiałem nawet oddychać, by jej nie zakłócić”.

Zoya jako mało dziewczynka straciła rodziców, od tego czasu żyje w ciągłym strachu, boi się, że oprawcy przyjdą po nią. Kiedy odkrywa, że jej brat żyje, postanawia się z nim jak najszybciej spotkać. Ta decyzja zaważy na całym jej dalszym życiu, wszystko zmieni. Zostaje uprowadzona sprzed domu swojego brata, trafia w ręce seryjnego mordercy Valentina, którego celem jest zniszczyć jej brata. Valentin jako dziecko został porwany razem z siostrą z sierocińca. Jego trudna codzienność, stała się koszmarem. Od teraz nikt nie zwraca się do niego po imieniu, stał się numerem 194, szkolony, niszczony, traktowany niczym zwierze, odurzany substancjami, przez które zatraca ludzkie odruchy. Stał się precyzyjną maszyną do zabijania. Nie miał wyboru, musiał wykonywać rozkazy swoich oprawców albo jego siostra zostałaby skrzywdzona. Między porywaczem, a jego ofiarą zaczyna tworzyć się niezwykła relacja…

Los bywa czasami bardzo nieprzewidywalny. Fabuła zaskakuje, niepokoi, ukazuje trudną relację naszych bohaterów, a powroty do ich przeszłości poruszają i sporo wyjaśniają. Styl Autorki jest bardzo dosadny, naturalny, lekki, pikantny. Wyraźnie mamy ukazane emocje, jakie targają naszymi bohaterami. A ci bardzo dobrze wykreowani, zaskakujący, charakterni, silni, nieugięci, takich ludzi nie spotykamy, na co dzień. Wyraźnie zarysowane ich psychologiczne osobowości. Zoya to niesamowita dziewczyna, z jednej strony krucha i delikatna, a drugiej silna i odważna, nie daje się złamać. Valentin jest bezduszną maszyną do zabijania, niszczy, zadaje celne ciosy. Wydaje się, że to człowiek pozbawiony jakichkolwiek uczuć, bestia w ludzkiej skórze.

Ich relacja od początku jest trudna, niejednoznaczna, oprawca i jego ofiara. Stają po przeciwnych stronach, a jednak nie wszystko jest takie oczywiste, dziewczyna zaczyna dostrzegać w swoim prześladowcy coś więcej. Autorka umiejętnie wodzi nas za nos, podsyca emocje, a pozorny chaos, w pewnym momencie staje się bardzo klarowny. Cały czas miałam dziwne wrażenie, że zbliżamy się do nieuchronnej katastrofy. Powieść przepełniona jest smutkiem, bólem, niemocą. Trudna walka ze samym sobą, o lepsze jutro, o miłość. Dobroć, serdeczność, cierpliwość, które stopniowo, nieśmiało zaczynają przynosić pozytywne efekty.

Powieść całkowicie mnie porwała, jest mroczna, chwilami brutalna, nietuzinkowa, zaskakująca. Zdecydowanie nie dla każdego. Ukazuje, że zawsze i dla każdego jest nadzieja. Każda z części jest o innym bohaterze, dlatego swobodnie można je czytać bez znajomości wcześniejszych tomów. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

To już trzecia mroczna podróż, w którą zaprasza nas Tillie Cole a im dalej w fabułę tym akcja się zagęszcza. Przygotujcie się na niebanalne zwroty akcji, intrygujące kreację bohaterów a także wszechobecny mrok podsycany przeżytymi traumami.

Nie jest to lektura dla każdego, ale ten kto odważy się przekroczyć niepisane bariery otrzyma historię, w której zdecydowanie można się zatracić. Autorka bawi się z nami w pościg za nieuchwytnym, podsyca atmosferę, żongluje emocjami, udowadnia, że doskonale wie jak poprowadzić opowieść, by ta była płynna, niezależna i w pełni angażująca a do tego jednocześnie bardzo pikantna. Chronologia wcale nie jest tutaj podstawą, ponieważ każda część przywołuje losy innej pary bohaterów, ale wszystkie książki w serii łączy kontrolowany chaos oraz poczucie nieuchronnej katastrofy.

Valentin, więzień numer 194, nie znał swojej rodziny. Porwany z sierocińca razem ze swoją siostrą został zmuszony do życia o które się nie prosił tylko po to, by ocalić jedyną osobę na której mu zależało. Zagrozili, że zabiją dziewczynkę na jego oczach, więc był posłuszny i tak przez lata wyszkolił się na zawodowego mordercę. Żyli w odosobnieniu, nic o sobie nie wiedząc, jednak pewnego dnia wszystko się odwróciło. Wtedy jednak do głosu doszły także inne przeciwności, ponieważ żądza zemsty jednego jego kierowała ku destrukcji, ją ku niepokojącej miłości.

Powiedzieć, że główni bohaterowie zostali naznaczeni przez życie to jakby nie powiedzieć nic. Ich opowieść jest smutna, przepełniona bólem i wywołująca w czytelniku wiele negatywnych emocji choć jednocześnie niesie ze sobą nadzieję. Obserwując Zoyę czy Valentina widzimy przede wszystkim to jakimi silnymi ludźmi się tali, jak pięknie walczyli o swoje lepsze jutro i łokciami przebijali się przez mury destrukcji, by do samego końca zachować jasność umysłu. Nawet jeśli autorka stworzyła brutalny (choć dopracowany!) i bezwzględny świat to i tak jest w tym wszystkim poczucie, że nie każdy został spisany na straty. Podjęty w tym wszystkim wątek romantyczny budzi może wątpliwości czy to na pewno zdrowa relacja i zastanawia nad racjonalnością tego wszystkiego, ale z drugiej strony ciepło i dobroć powoli kiełkujące na zniszczonej ziemi dają poczucie, że każdy z nas zasługuje na prawdziwe poczucie bezpieczeństwa.

"Ravage" to mroczna opowieść, brutalna, silna w przekazie i z podziwu godną determinacją przebijająca wszelkie granice. Jednocześnie zaskakuje subtelnością przekazu, trafnymi emocjami a także kreacją bohaterów, którą z przyjemnością rozkładać można na czynniki pierwsze. Tillie Cole po raz kolejny pokazała nie tylko to, że w rękach trzyma niewątpliwy talent, ale udowodniła, że świat pełen mroku zawsze zasługuje na promienie słońca zwiastujące nadzieję na lepsze jutro.

Zoya to gruzińska księżniczka, która przez wiele długich lat musiała żyć w ukryciu. Przyzwyczaiła się do życia tak, jakby była duchem, bowiem właśnie za ducha uważała ją większość osób. Miała zginąć jako dziecko i od tego momentu nic już dla niej nie było takie samo. Przetrwała jako jedyna z rodziny, a przynajmniej tak sądziła. Nauczyła się wielu scenariuszy, na wypadek gdyby zło po raz kolejny miało ją dosięgnąć. Nie była jednak gotowa na spotkanie z prawdziwym potworem.

Walentin nawet nie pamięta, by ktoś zwracał się do niego po imieniu. Od zbyt wielu lat jest tylko numerem – 194, poddanym działaniu specjalnych narkotyków, które powodują u niego uległość oraz żądzę mordu. Jego ciało stanowi jedynie potwierdzenie wszelkich okrucieństw, których się dopuścił, ale i które były jego udziałem. Lecz jego serce nadal potrafi kochać, czego dowodem jest lojalność wobec siostry. Czy znajdzie się tam miejsce dla kogoś jeszcze?

„Ravage” to idealna propozycja dla miłośników mrocznych, wręcz brutalnych erotyków, które cechują się także świetnie zarysowaną fabułą. Tillie Cole stworzyła smutny, odrażający i pełen ciemności świat, z którego powoli wyłania się światło – za sprawą miłości, braterstwa i dobra, które nigdy całkowicie nie zginęło. Ta książka przepełniona jest bólem i mnóstwem emocji, narracja postaci jest porażająco prawdziwa i przytłaczająca – podobnie jak ich życiorysy. Jednak w tym wszystkim znajdujemy te iskierki radości, różne oblicza uczuć i człowieczeństwo w najpiękniejszym wydaniu. Świetnie ukazane są tu także realia funkcjonowania mafii w wydaniu gruzińskim i rosyjskim – bez koloryzowania, cechują się dużym researchem Autorki oraz idealnie obrazują okrucieństwa, jakich dopuszczają się ich członkowie. Z pewnością nie jest to łatwa w odbiorze książka, stanowi dopełnienie całości serii, więc warto zapoznać się z poprzednimi jej tomami, a tematyka, którą porusza jest specyficzna i pełna ciemności. Jednak jeśli szukacie czegoś innego w tego typu literaturze, to zdecydowanie jest to pozycja, po którą warto sięgnąć.

ZARYS FABUŁY

Kiedy Zoya Kostava odkrywa, że jej brat wciąż żyje, czym prędzej postanawia się do niego udać. Nie ma pojęcia, że ta decyzja odmieni jej losy na zawsze. Uprowadzona prosto sprzed jego domu trafia w ręce Walentina, seryjnego mordercy, który ma tylko jeden cel. Zmieść jej brata z powierzchni ziemi.

Walentin jest więźniem numer 194. Na usługach Pani, która zrobiła z niego maszynę idealną do zabijania. Działając pod wpływem podawanej mu substancji mężczyzna zatraca zdolność typowo ludzkich odruchów. Robi to, co musi. I tak od lat, kiedy to został porwany z sierocińca razem z siostrą.

Ta dwójka wydaje się mieć zupełnie sprzeczne cele. Ale kiedy przychodzi im razem przebywać okazuje się, że raczej więcej ich łączy niż dzieli. Pomiędzy porywaczem i oprawcą, a jego ofiarą rodzi się niezwykła więź. Problem w tym, że jeśli pozwolą się jej rozwinąć, ich dotychczasowe cele mogą spektakularnie runąć.

WIĘZIEŃ I JEGO OFIARA

Bohaterami powieści zostali ludzie bardzo doświadczeni przez los. Niecodzienni, takich, których raczej nie spotkamy za płotem. Choć autorka na pewno umiejętnie zarysowała ich osobowości, przez co stali się wiarygodni na miarę tej historii. Zoya Kostava utraciła rodziców jako mała dziewczynka. Ocalała z dramatu, przez całe życie chowa się w obawie, że mordercy wrócą i po nią. Uprowadzona i postawiona przed obliczem oprawcy nie daje się tak łatwo złamać. Krucha, a jednak silna – potrafi dojrzeć w człowieku coś więcej niż tylko powierzchowność. Dlatego więzień numer 194 i zarazem jej kat staje się dla niej Walentinem. Jeśli chodzi o męskiego przedstawiciela pierwszego planu, Walentin wydaje się być bestią. Rani, zabija, nie ma uczuć. Ślepo wykonuje zadania zadawane przez Panią, która wymyśla dla niego rozmaite rzeczy. A jednak to tylko pozory. Bo kiedy ubezwłasnowolniająca substancja płynąca w jego żyłach przestaje działać, Walentin potrafi czuć, jak każdy z nas. Kocha i dla swojej siostry zrobi wszystko. I chce być kochany. Relacja tej dwójki była naprawdę intrygująca. Rozwijała się powoli i choć na początku panował strach i sprzeczne interesy, dało się wyczuć tą wzajemną fascynację i nieśmiało rodzącą się chemię.

BRUTALNE TŁO, CZYSTA MIŁOŚĆ

Seria „Poranione dusze” na pewno nie należy do wielce romantycznych i lekkich. To dark romance, dlatego nie ma tutaj co liczyć na subtelny klimat, choć pośród mroku i zła uczucie głównych bohaterów jest jak światełko. Dobre, ostrożne i niebazujące wyłącznie na namiętności. Na pierwszym planie autorka zestawia ludzi, którzy na pozór nigdy nie powinni być razem. Wrogowie stojący po przeciwnych stronach barykady. Walentin chce krzywdy Zoyi, a jednak mamy tutaj fascynację przeradzającą się w powolne odkrywanie człowieczeństwa w drugiej osobie. Gdy znikają maski i stereotypy wychodzi na wierzch prawda. I to mi się podobało. Na drugim planie tragiczne dzieciństwo postaci, źli ludzie wykorzystujący niewinne dzieci do własnych, okrutnych celów. Rodzinne relacje, wzajemna pomoc, przebaczenie. Klimatem ta część na pewno przypomina poprzedniczki.

PODSUMOWANIE

„Ravage” to mocna historia o miłości. Brutalna, choć owa brutalność dotyczy raczej tego, co wokół, otoczki, sytuacji, przeszłości – nie zaś samego uczucia, jakie rodzi się pomiędzy bohaterami. Mamy etapy poznawania się, poszczególne zachowania bohaterów mają uzasadnienie i wydają się logiczne, całość zmierza może i do nieco przewidywalnego finału, ale pod koniec sporo się dzieje, na wierzch wychodzą nowe fakty – nie ma nudy. Jeśli lubicie dark romance, ta książka na pewno się nada, bo autorka ma lekki styl i potrafi pokierować emocjami tak, by książka zaangażowała.