"Raje utracone" to opowieść z pradziejów ludzkości, a przy tym niepokojąco wręcz aktualna.
Noam żyje od dawna. Pamięta początki, gdzie wszystko było jeszcze świeże i niewinne. Pamięta dotyk kory na policzku, radość pogoni za zwierzyną i delikatny szum jeziora. I zobaczy więcej, o wiele więcej, co jest jego darem, ale i przekleństwem. Noam obdarzony został nieśmiertelnością...
Gdy na jego drodze staje piękna Nura, życie Noama zmienia się całkowicie. Zaczyna też dostrzegać rzeczy dotąd przed nim ukryte. Ojciec, którego podziwiał, skrywa coś mrocznego. W dodatku do wioski docierają niepokojące wieści. Wody pobliskiego jeziora zaczynają przybierać. Wkrótce żywioł wystąpi z brzegów, a spokojnie żyjący dotąd ludzie staną w obliczu czegoś, z czym nie sposób walczyć.
"Raje utracone" rozpoczynają nową serię powieściową autora "Oskara i pani Róży". Schmitt, autor książek, które pokochały miliony czytelników na całym świecie, zabiera nas w wielką podróż przez dzieje ludzkości. Akcja "Rajów utraconych" przenosi czytelnika w czasy tak odległe, że myślimy o nich raczej przez pryzmat mitów i legend niż historycznej wiedzy. Mamy o nich jedynie mgliste wyobrażenie, więc siłą rzeczy próba opisu życia ludzi ówczesnych wiąże się z ogromną dozą konfabulacji. Lecz wyobraźnia autora odmalowuje przed nami obraz tak sugestywny, że nie sposób się weń nie zanurzyć. A przy tym poruszana problematyka u progu grożącej nam obecnie katastrofy klimatycznej wydaje się aż nazbyt aktualna. Prawdą jest bowiem, że historie, które sobie opowiadamy, o nas samych mówią najwięcej.
O autorze
Éric Emmanuel Schmitt to jeden z najwybitniejszych współczesnych prozaików francuskich. Uhonorowany w 2010 roku nagrodą Le Prix Goncourt de la Nouvelle pisarz ma w dorobku tak znane i cenione tytuły, jak "Małe zbrodnie małżeńskie", "Noc ognia" czy też "Dziecko Noego". Największą popularność przyniosła mu wspomniana wyżej powieść "Oskar i pani Róża".
W jakim nurcie literackim utrzymana jest powieść "Raje utracone"?
"Raje utracone" to monumentalna powieść historyczno-filozoficzna, która łączy elementy epickiej sagi z głęboką refleksją nad kondycją ludzkości. Autor skupia się na początkach cywilizacji, osadzając akcję w czasach neolitu i wykorzystując motyw nieśmiertelności głównego bohatera. Narracja prowadzona jest w sposób erudycyjny, właściwy dla twórczości Érica-Emmanuela Schmitta, co nadaje opowieści charakter literackiej panoramy dziejów. Czytelnik odnajdzie tu zarówno dynamiczną akcję związaną z nadchodzącym potopem, jak i liczne odniesienia do współczesnych problemów ekologicznych. Całość stanowi ambitne połączenie faktów historycznych z literacką fikcją najwyższej próby.
Czy książka Raje utracone. Podróż przez czas. Tom 1 wymaga znajomości innych dzieł Schmitta?
Lektura tej książki nie wymaga wcześniejszej znajomości twórczości autora, ponieważ otwiera ona zupełnie nowy, niezależny cykl literacki. Powieść stanowi pierwszy tom ambitnej serii "Podróż przez czas", która ma za zadanie przeprowadzić czytelnika przez kluczowe epoki w historii świata. Schmitt konstruuje fabułę w sposób przystępny, wprowadzając czytelnika w unikalną mitologię i zasady rządzące życiem nieśmiertelnego Noama. Jest to doskonały punkt wyjścia dla osób, które chcą rozpocząć przygodę z ambitną literaturą piękną o szerokim rozmachu historycznym.
Kim jest główny bohater i jak wpływa to na sposób prowadzenia narracji?
Głównym bohaterem jest Noam, mężczyzna obdarzony darem nieśmiertelności, który staje się naocznym świadkiem narodzin ludzkiej cywilizacji. Dzięki jego unikalnej perspektywie czytelnik obserwuje fundamentalne zmiany społeczne, od pierwszych osad po dramatyczne starcie z siłami natury. Narracja łączy intymne przeżycia bohatera, takie jak miłość do Nury czy konflikt z ojcem, z wielką skalą wydarzeń historycznych. Taki zabieg pozwala autorowi na płynne przechodzenie od osobistych dramatów do uniwersalnych pytań o sens ludzkiego istnienia. Postać Noama służy jako klamra spinająca odległą przeszłość z refleksją nad współczesnym światem.
Jakie ramy czasowe obejmuje fabuła tej części serii?
Akcja pierwszego tomu koncentruje się na schyłku neolitu i ukazuje życie społeczności żyjącej w cieniu zbliżającej się katastrofy naturalnej. Autor precyzyjnie odtwarza realia epoki, w której rodziły się pierwsze struktury władzy, rolnictwo oraz skomplikowane systemy wierzeń. Kluczowym momentem opowieści jest narastające zagrożenie ze strony wzbierającego Jeziora, co stanowi literacką interpretację biblijnego mitu o potopie. Dzięki osadzeniu akcji w tak odległej przeszłości, książka staje się fascynującym studium trwałości ludzkich emocji na przestrzeni tysiącleci.
Dla kogo ta powieść może okazać się zbyt wymagająca lub nieodpowiednia?
Powieść ta nie będzie dobrym wyborem dla czytelników poszukujących lekkiej, czysto rozrywkowej literatury przygodowej bez warstwy filozoficznej. Autor kładzie duży nacisk na refleksję, opisy i budowanie tła historycznego, co momentami spowalnia tempo akcji na rzecz pogłębionej analizy postaw ludzkich. Osoby preferujące krótkie, zamknięte formy mogą poczuć się przytłoczone rozmiarem planowanego cyklu oraz wielowątkowością narracji. Jest to pozycja skierowana do odbiorców ceniących erudycyjny styl i gotowych na intelektualne wyzwanie, jakim jest śledzenie losów bohatera przez różne epoki.
