Dziedzictwo Orquídei Diviny

Jakiś czas temu coś mnie naszło i stwierdziłam, że chętnie przeczytałabym coś z gatunku fantastyki lub z takowym wątkiem. Daleko nie musiałam szukać, ponieważ na mojej półce cierpliwie czekała już powieść Zoraidy Córdovy, czyli Dziedzictwo Orquídei Diviny. Czy ta książka z niezwykle przyciągającą okładką posiada równie bogate wnętrze? Na to pytanie odpowiem w tej recenzji.

Rodzina Montoya nie jest tak do końca zwykłą rodziną. Przewodzi jej charyzmatyczna i dość tajemnica Orquídea, która nigdy nie opuszcza swojego domu. Jej wnuki i dzieci już dawno przestały zadawać pytania o to, dlaczego w ich spiżarni zawsze jest zapas jedzenia, czy dlaczego Orquídea tak bardzo unika świata zewnętrznego. Kiedy nadchodzi dzień, w którym nestorka rodu zaprasza wszystkich na swój pogrzeb, wszyscy liczą na wyjaśnienie zagadki. Jednak Orquídea zamienia się w drzewo, a tajemnice pozostają nadal nieodkryte. Czy rodzina Montoya pozna w końcu sekrety skrywane przez matkę i babcię?

Kiedy dopiero otwierałam tę książkę i poznawałam pierwsze zdania – nie miałam wielkich oczekiwań. Chciałam jedynie wejść w nowy dla mnie świat i dać mu się porwać na długie godziny. Przewracając kolejne strony, nawet nie spodziewałam się tego, jak mocno pióro autorki przypadnie mi do gustu i sprawi, że historia Orquídei będzie dla mnie wręcz nieodkładalna. Ta powieść działa jak magnes - przyciąga i sprawia, że czytelnik nie ma ochoty opuszczać świata przedstawionego przez autorkę.

Główna i zarazem tytułowa bohaterka przypadła mi do gustu, choć muszę przyznać, że nie została ona przedstawiona w jakiś bardziej szczegółowy sposób. Podczas lektury odnosiłam wręcz wrażenie, że autorka specjalnie postawiła czytelnika zaraz obok potomków Orquídei, przez co zarówno oni, jak i odbiorca tej powieści nie do końca wiedział, kim tak naprawdę jest nestorka rodu Montoya. Śmiem rzec, że dzięki temu zabiegowi bardziej można się zżyć z rodziną Montoya, a co więcej - rośnie ciekawość związana z odkrywaniem kolejnych tajemnic.

Zoraida Córdova ma bardzo dobre pióro, które przyciąga i sprawia, że magiczna aura wręcz wylewa się z każdej strony. Oczywiście, wrażenie to zostało spotęgowane przez bardzo dobre tłumaczenie Roberta J. Szmidta. Ta powieść zawróciła mi w głowie i jestem przeszczęśliwa, że mogłam ją poznać. Muszę również dodać tutaj fakt, iż momentami klimat przypominał mi w pewnym stopniu ten znany z Encanto - głowa rodziny, która ma wiele tajemnic, a przy tym towarzyszy jej prawdziwa magia, którą nie do końca rozumieją pozostali członkowie rodziny. Jak dla mnie jest to coś fenomenalnego, po prostu.

Ogromnie cieszę się, że chęć na sięgnięcie po inny gatunek zaprowadziła mnie właśnie do tej powieści. Zoraida Córdova sprawiła, że na godziny zapomniałam o całym świecie, a moją uwagę pochłonęła rodzina Montoya. Jeśli tak samo, jak ja potrzebujecie sięgnąć po coś z wątkiem magicznym, to z całą stanowczością polecam Wam właśnie ten tytuł.

Członkowie rodziny Montoya są nauczeni, by nie zadawać zbyt wielu pytań. Już dawno przestali dociekać, jakim cudem ich spiżarnia jest zawsze zapełniona albo dlaczego ich nestorka rodu nigdy nie opuszcza swojego domu – ani na zakończenie studiów, ani na ślub, ani na chrzciny. Gdy nadchodzi dzień, w którym Orquídea Divina zaprasza rodzinę na swój pogrzeb oraz by rozdać spadek, wszyscy mają cichą nadzieję, że w końcu jej sekrety wyjdą na jaw. Zamiast tego Orquídea przemienia się w drzewo ceiba, swoich bliskich pozostawiając z jeszcze większą liczbą pytań niż odpowiedzi…

„Dziedzictwo Orquidei Diviny” to książka, która otuliła mnie swoją magiczną aurą. Podczas jej czytania delektowałam się każdym słowem i nie spodziewałam się, że w środku kryje się tak cudowna zawartość.

Autorka ma genialny styl pisania, dzięki któremu książkę czyta się bardzo szybko. Pełno tutaj tajemnic i dość specyficznego klimatu, który intryguje czytelnika już od pierwszych storn. Akcja płynie raczej spokojnie, ale jak to świetnie pasuje w tej historii! Fabuła biegnie na dwóch płaszczyznach czasowych, ale retrospekcje te pozwalają nam lepiej poznać tytułowe dziedzictwo i co najważniejsze składają się one w jedną spójną całość. Nie zabrakło tutaj także baśniowego opisu Ekwadoru, dzięki plastycznemu językowi użytemu przez autorkę. Dosłownie było czuć zapach tych wszystkich pięknych kwiatów i przede wszystkim latynoamerykański klimat, który tak bardzo lubię.

Na szczególną pochwałę zasługuje kreacja nestorki rodu, która była niezwykle charakterną i władczą postacią. Z jednej strony mgła wydawać się dość dziwna, ale jak się okazuje po prostu za wszelką cenę chroniła swoją rodzinę i dziedzictwo. Zresztą trzeba przyznać, że kobiety w „Dziedzictwie…” to naprawdę cały wachlarz silnych osobowości co bardzo mi się spodobało.

„Dziedzictwo Orquidei Diviny” to książka, która przenosi nas do zupełnie innego świata. Przypomina nam jak ważna jest rodzina i pielęgnowanie jej więzi. Mało tego idealnie wpasowuje się w jesienną aurę. Zdecydowanie polecam!

Dziedzictwo Orquidei Diviny to niesamowita opowieść o tajemniczej klątwie oraz sile, która drzemie w rodzinie. Zapraszam Was na historię o współczesnych czarownicach ze szczyptą realizmu magicznego. Rozpoczyna się niczym baśń, skradając serce czytelnika swoim urokiem i językiem. Jednak, drogi Czytelniku, czy masz odwagę poznać tajemnicę Orquidei Diviny?

„- Może i nie jesteś nikomu nic winna – powiedział – ale z tego, co widzę, twoi potomkowie słono za to zapłacą. Cokolwiek uczyniłaś, mam nadzieję, że było tego warte.”

Nie tak dawno temu…

W tej rodzinie jest jedna zasada: nie powinno zadawać się pytań. Montoyowie to duża rodzina, wszystko, co dzieje się w Czterech Rzekach, nie jest uważane za dziwne. Spiżarnia jest zawsze pełna, a dom wziął się znikąd. Problem pojawia się wtedy, gdy nestorka rodu, Orquideia Divina wysyła zaproszenia na ceremonię umierania. Zanim jednak zdąży odpowiedzieć na pytania, zamienia się w drzewo. Klątwa i sekrety rodzinne zaczynają powoli wychodzić na jaw, ale to potomkowie Orquidei będą musieli powoli odkrywać tajemnice. Jakie sekrety skrywa rodzina Montoy? Czy magia naprawdę istnieje?

„Orquidea także go nie lubiła, gdyż wiedziała, że nie jest żadnym kwiatem, delikatnym i ślicznym, czekającym tylko na zerwanie. Dlaczego? By ktoś mógł go powąchać? Albo wstawić do szklanego wazonu, aby tam usechł? Była czymś więcej. Zamierzała wrosnąć w ziemię tak głęboko, żeby nikt, ani człowiek, ani siły natury – może z wyjątkiem boskiej interwencji – nie był w stanie jej wyrwać.”

Rodzina

Rzadko kiedy zdajemy sobie sprawę, jak wiele tajemnic skrywają nasi najbliżsi. Ciężko zadawać nam pytania o ich przeszłość, pierwsze miłostki, porażki i sukcesy. Dziedzictwo Orquidei Diviny to powieść, która rozkwita jak pąk róży, pokazując nam kolejne jej warstwy, sekrety i historie. Każda róża ma swoje kolce, a i tu nie brakuje cierpienia, bólu i momentów, które chwytają za serce. Jeśli przyrównamy książkę do wielkiego kotła, w którym warzymy eliksir, to głównymi składnikami będą tajemnice i sekrety. Nagle zaczynamy dostrzegać, że każda rodzina jest inna, a tylko grzebanie w przeszłości pozwoli nam odkryć jej wyjątkowe cechy. Nie ma ogólnego schematu, prawd, które będą środkiem do rozwiązania zagadki. Róża, choć kusi swoim pięknem, kruchością i delikatnością, jest wymagającym kwiatem z ostrymi kolcami. Dość szybko Zoraida Córdova odkrywa przed nami pieczołowicie utkany malowniczy świat magii. Czy znajdziecie w nim rodzinne ciepło? Przekonajcie się sami.

„- Tylko nie wyjeżdżaj mi tu z poczuciem winy. – Kuzyn oparł głowę o ścianę, język plątał mu się już odrobinę. To nie przez nas. My jej tego nie zrobiliśmy. Sama tego chciała. Szczerze mówiąc, to przez nią tacy jesteśmy.

– Jacy? – zapytała, choć znała odpowiedź.

– Złamani, Marimar. Niepełni.”

Dziedzictwo czy klątwa?

Snująca się powoli opowieść odkrywa przed nami wrota do realizmu magicznego, do świata jakże fascynującego i tajemniczego. Dziedzictwo Orquidei Diviny może zaskoczyć Was swoją wielobarwnością. Sekrety odkrywamy dzięki dwóm liniom czasowych, wprowadzających nas w historię tej rodziny. Każdy sekret to nowe zaskoczenie. Córdova nie pozwala się wręcz oderwać od zapisanych przez nią stronic, to czar rzucony na czytelnika, aby wsiąkał w tę opowieść. Magiczna, nieoczywista, taka, którą wręcz nie powinno się dawkować.

„- Miłość i towarzyszenie komuś to dwie różne rzeczy, Penny. Ze strachu zdarzało mi się popełniać błędy, ale to? – Potoczyła spojrzeniem po twarzach wszystkich potomków. – To nie było jednym z nich.”

„Dziedzictwo Orquídei Diviny” to jedna z tych powieści, którym nie mogłam przepuścić. Kiedy ją zobaczyłam moje myśli bezwiednie powędrowały do prozy Isabel Allende, którą ubóstwiam. Skojarzenie okazało się poniekąd słuszne, ale Zoraida Córdova pokazała własny styl i – pozostając jeszcze przez chwilę w analogi do Allende – napisała powieść dużo bardziej magiczną i dużo bardziej przyziemną.

O czym jest ta książka. Tytułowa Orquídea wzywa swoich krewnych na „akt umierania”. Jest to i nie jest tym, o czym myślicie. Tak, nestorka rodu Montoya ma zamiar przenieść się na tamten świat, ale nie będzie to akt samobójczy czy powolna agonia. Orquídea to kobieta niezwykła, tajemnicza i taka sama będzie jej śmierć. Krewni pamiętają magię, jaka ją otaczała, a ta magia będzie obecna długo po odejściu Orquídei. Jadąc na ceremonię liczą na poznanie odpowiedzi nt jej życiorysu. Jednak kobieta nie da im odpowiedzi. Potomkowie rodu Montoya odbiorą dziedzictwo, które nie do końca rozumieją, a żeby je poznać będą musieli odbyć drogę do korzeni.

Mogę śmiało napisać, że „Dziedzictwo Orquídei Diviny” to magiczna powieść obyczajowa. Jest to książka o dziwnej rodzinie. Dziwniej nie tylko przez magię, która jej towarzyszy, a wzajemne relacje. Ciężko to wytłumaczyć, ale kiedy poobcujecie z Montoyami zauważycie, jak odlegli, a zarazem bliscy są dla siebie. Każdy z nich żyje na swój sposób, ale łączy ich pewna specyficzna perspektywa patrzenia na świat, gotowość na niezwykłe. Wynika ona z dzieciństwa, jakie zafundowała im Orquídea. Chciałoby się napisać przesyconego zabobonami, ale byłoby to obraźliwe dla tej rodziny. Bo pewne rytuały muszą być odprawiane, bo żeby magia działała trzeba o nich pamiętać.

Wreszcie jest to powieść o niej, o Orquídei. Niechciany bękart. Córka fal. Emigrantka z Ekwadoru. Kobieta odważna, śmiała i zdeterminowana. Zapłaciła wiele, żeby być tam, gdzie dokona się jej żywot. Czy było warto? Jakie tajemnice kryje jej przeszłość? W tym miejscu dodam, że autorka prowadzi w powieści dwie linie czasu. Nieco więcej miejsca zajmuje moment odejścia Orquídei i jego konsekwencje, które „rozgrywają się:” na przestrzeni lat. Co jakiś czas „skaczemy” rownież do przeszłości, żeby bezpośrednio poznawać życie tej niezwykłej bohaterki.

Zoraida Córdova wykreowała postać, która jest pod każdym względem niezwykła i ta niezwykłość rozrasta się na jej potomków. Zoraida Córdova wykreowała postać, która ma tajemnice. Tajemnice, które chcą, a nie mogą być odkryte. Zoraida Córdova wykreowała Orquídeę – bohaterkę o przepięknym imieniu, która – pomimo że punktem wyjścia dla opowieści jest jej odejście – zapewnia tej książce rozkwit, zapach, charakter.

"Dziedzictwo Orquidei Diviny" to powieść, która przyciąga wzrok, zarówno okładka, jak i opis krzyczą "przeczytaj mnie, odkryj magię". Uległam, ten zew mnie przekonał. I zatopiłam w się w niezwykłym świecie wykreowanym przez Zoraidę Córdovę.

Zdefiniować Orquideę, to tak jakby próbować wepchnąć w sztywne ramy fale oceanu, zamknąć wiatr, jakby schwytać ulotność chwili... wiedzieli o tym wszyscy członkowie rodziny Montoya. Seniorka rodu była chodzącą zagadką, sekretem, który wszyscy chcieli odkryć, choć zbywała ich półsłówkami. Cztery Rzeki stały się jej ostoją do czasu, aż nie nadeszła jej pora. Pora na śmierć - z tego właśnie powodu przyzywa całą familię do domu. Czy Orquidea da im odpowiedzi na pytania nurtujące ich od lat?

Niezwykle bajkowe opisy, które zaserwowała autorka, działają bardzo pobudzająco na wyobraźnię. Dolina w Czterech Rzekach czy barwny Ekwador - w pełni oddała klimat opisywanych miejsc.

Bohaterowie, jak kwiaty, rozkwitają na naszych oczach. Z zadziwiającą lekkością zżyłam się z nimi, w ich towarzystwie pragnęłam odkryć wszystkie sekrety Orquidei, które zakopała w Ekwadorze i odeszła bez mrugnięcia okiem. I choć bardzo szybko na pierwszy plan wyłaniają nam się główni bohaterowie, to jednak stanowią z całym klanem jakby jedność, choć ich relacje bywają burzliwe i gorączkowe. To przede wszystkim historia rodziny Montoya, pełna niedopowiedzeń, przepełniona żalem, nadzieją i pożądaniem silniejszym od śmierci.

Córdova weszła na wyżyny literackiego kunsztu, prezentując sagę rodzinną przeplataną z opisami burzliwej młodości Orqudei. Emocje aż kipią, ale nie powinno to nikogo dziwić... gorąca latynoamerykańska krew, sekrety, magia i niespotykana metoda na odejście ze świata tworzą mieszankę iście wybuchową.

Autorka zachwyca historią, która ma w sobie w wiele głębi, ale została napisana prostym, przystępnym językiem. Lekkość w odbiorze, a także zawiłość relacji rodzinnych sprawiają, że tę książkę po prostu się chłonie całym swoim jestestwem.

Snując swą opowieść, zabiera czytelnika w świat pełen sprzeczności, na wskroś magiczny, pełen czarów i dziwów. Fabuła płynie nieśpiesznym nurtem, odsłaniając swe sekrety stopniowo i z właściwym ich znaczeniu rozmachem.

Przyznaję, że niezbyt często sięgam po książki z gatunku fantasy, ale Córdova sprawiła, że mój apetyt na realizm magiczny i czary zdecydowanie wzrósł. W zachwycający sposób uchwyciła historię życia i śmierci Orquidei, a także burzliwe losy jej potomków na przestrzeni lat. Książka ukazuje wielopokoleniową walkę o spokój, skomplikowane meandry losu, a także konsekwencje decyzji podjętych w przeszłości.

"Milczenie jest językiem, którym posługuje się ta rodzina. Klątwą, którą sami siebie karzemy."

"Dziedzictwo Orquidei Diviny" to mieszanka obyczajowości, magii, współczesności i tajemniczości. Mowa o rodzinie Montoy'ów, która do zwykłych rodzin nie należy. Dlaczego? Nie każda rodzina obdarzona jest magią. Magią, która sprowadza niebezpieczeństwo na potomków Orquidei, można rzec nawet - przekleństwo.

Zoraida Córdova stworzyła piękną powieść, która urzeka czytelnika swoją mocą. Więzy rodzinne, miłość, rodzinne tajemnice mają w sobie siłę, która może uratować czyjeś życie, ale także go pozbawić. Sekrety, które skrywa Orquidea szokują i sprawiają, że powieść ta ma całkowicie inny wymiar. Nie sposób przewidzieć, do czego doprowadzi nas historia rodziny Montoy'ów. Ich perypetie czyta się z niesłabnącą ciekawością, a to, że lubię elementy magii w książkach sprawiło, że tym bardziej chłonęłam ją całym swoim czytelniczym sercem.

Akcja osadzona we współczesności na pewno jest nam bliższa, a przy tym dialogi między bohaterami są przyjemne i proste w odbiorze. Podoba mi się ten zabieg, ponieważ bałam się, że mimo wszystko rozmowy pomiędzy bohaterami będą bardzo poważne. Jak bardzo się myliłam! Teraźniejszość przedstawiona jest z perspektywy wnuków Orquidei i w pełni odczuwa się czasy, w których żyją. Nadchodzi dla nich trudny czas, ponieważ muszą się zmierzyć z przeszłością swojej babci, co pozwoli im w końcu poznać rodzinne tajemnice. Współczesność miesza się z przeszłością, w której poznajemy wydarzenia z życia nestorki rodu, by móc poznać drogę, jaką przeszła.

Nie miałam możliwości przewidzieć finału tak świetnie utkanej intrygi. Z zapartym tchem czytałam ostatnie kilkadziesiąt stron książki, by móc rozkoszować się całokształtem historii. Autorka dawała sygnały w trakcie lektury, jednak takiego obrotu spraw się nie spodziewałam. Napięcie towarzyszy przez cały czas czytania lektury. Historia rodziny Orquidei wywołuje ekscytację, nadzieję, ale i współczucie. Nie zrażajcie się magią w "Dziedzictwie...". Jest ona jak najbardziej uzasadniona i sprawia, że książka jest nietuzinkowa. Świetne pióro Autorki, pomysł na nieoczywistą fabułę, zaintrygowanie czytelnika sekretami, to przepis na sukces. Bardzo Wam polecam i mam nadzieję, że przeżyjecie tę podróż równie mocno jak ja.

Wszystko zaczyna się od zaproszenia: „Przybądź i odbierz, co Ci się należy”. Jednak odbieranie swojego dziedzictwa po umierającej babci szybko przechodzi w magiczną i fantastyczną historię kobiety, która odkryła w sobie najlepsze tworzywo i wykorzystała każdą możliwość, by ukształtować się na nowo. Kobiety niby z nikąd, stojącej na rozdrożu, a jednak pewnej drogi, którą ma podążać.

To była piękna, urzekająca historia. Autorka namalowała swoimi słowami wspaniały, senny obraz - nie tylko różnych scenerii, ale i postaci. Jest coś wspaniałego w tej międzypokoleniowej historii przepełnionej rodzinnymi sekretami i kipiącymi urazami, które chwytają za serce. Opowiedziana na wielu liniach czasowych i zmieniających się perspektywach poruszająca historia rodzinna przepełniona tajemnicami do odkrycia przez czytelnika.

Orquidea to niesamowita postać, którą zapamiętam na długo. Mimo wielu niepowodzeń i przeciwności losu nigdy nie ustąpiła w dążeniu do stworzenia lepszej przyszłości dla siebie. Podziwiam jej upór i wytrwałość w dążeniu do szczęścia w życiu.

Dziedzictwo Orquidei Diviny to przepiękna powieść pełna realizmu magicznego. Wciągnęłam się w nią od pierwszego akapitu i nie mogłam się oderwać. Niesamowicie urzekła mnie kreacja bohaterów. To wielowymiarowe postaci, z których każda z nich jest wyjątkowa i nadająca powieści niesamowitej głębi.

Cordova czerpie i inspiruje się bogatą tradycją południowoamerykańskich mitów, legend i folkloru, a także jej kulturą malując przed czytelnikiem opowieści o magii, jej ochronie, sile rodziny i traumie, która może podróżować przez pokolenia. Fantastyczne wydarzenia stają się przepięknym tłem dla wzruszających i chwytających za serce wydarzeń.

Do tej pory nie czytałam za wiele takich książek, ale dzięki tej zrozumiałam, że fantastyka może nieść w sobie przepiękne przesłanie i być przenośnią dla bardzo ważnych i poruszających tematów. Jestem zakochana w tej powieści. To jedna z najpiękniejszych książek, jakie ostatnio przeczytałam. Jeśli i Ty potrzebujesz odrobiny magii w swoim życiu, to ta rodzinna opowieść jest właśnie dla Ciebie! Polecam :)

Ona, Orquídea. Eteryczna, przepiękna niczym kwiat orchidei. Okryta kobiecością i delikatnością, które można przyrównać z kolei do płatków kwiatu róży. Z pewnością zdolna do największych poświęceń, gotowa do wieloletniego obnażania kolców, by za pomocą ich ostrych szpiców chronić to, co ma najcenniejsze – swoich bliskich, swoje dziedzictwo. To książka ewidentnie podkreślająca siłę, drzemiącą w rodzinnych więzach, spowijających swoich członków obronną tarczą wsparcia. I choć to właśnie ta kompozycja odzwierciedla fundament fabuły, niewątpliwie to kreacje bohaterów wpływają, ze swoją wielobarwnością i nietuzinkowością, nałożonymi na nie niczym całun, na wyjątkowe oblicze tej pozycji. „Dziedzictwo Orquídei Diviny” to literacki portret intrygującej magii, która wdzięcznie, bez wyraźnej nachalności, a wręcz w zaskakująco naturalny sposób, wkrada się w sztywne ramy realizmu. Skompilowana z frapującymi tajemnicami, które determinują przyszłość kolejnych pokoleń familii Montoyów, dostarcza szaleńczych doznań, z pasją chwytających w czeluść nasączonej mrokiem przygody. Niezwykle obrazowa, intencjonalnie nakreślająca oddziałującą na zmysły scenerię, która wizualizuje się z pełną świadomością nie tylko przed oczami, ale także w sercu odbiorcy, skradając je kawałek po kawałku, strona za stroną. Ten tytuł to swoista esencja emocjonalnych doświadczeń – wiarygodnie skrojone impresje, od permanentnego lęku przed muskającą teraźniejszość przeszłością, po pielęgnowane na dnie duszy kłujące tęsknoty, udzielają się całą paletą czytelnikowi. Poprzetykane nićmi trwałych powiązań kawałki układanki, niespiesznie zacieśniają swoje pętelki, powolnie tworząc tym samym realnie zatrważający krój, dający przejrzysty ogląd na naszkicowane wiele lat wcześniej przeznaczenie. Tą aurą się nasiąka, intensywnie zakorzenia się w poczuciu fascynacji, ulega jej hipnotyzującej osnowie – mieszanina zauważalnego autentyzmu, baśniowego wydźwięku i sznytu z pogranicza fantastyki mocno angażuje w dwutorowo snutą opowieść śladami niezabliźnionych traum, osobliwych zdarzeń i opartych na półprawdach relacji. Całość otacza kunsztowny warsztat pisarski, plastycznie przybliżający wyimaginowany świat wraz z kulturowym bogactwem, tkany zapamiętale, techniką wyzbytą z ulotności. Bez dwóch zdań kompletna, choć pozostawiająca nutę niedopowiedzeń, zachęcająco mamiąca nie tylko wielbicieli gatunku. Jako osoba nieczęsto sięgająca po ten rodzaj literatury – naprawdę polecam!

Jaka to była przepiękna powieść. Uwiebiam ją za klimat, atmosferę pełną magi i tajemnicy, niedopowiedzeń i pięknego realizmu magicznego.

To poruszająca historia rodziny żyjącej z tajemnicami, sporo w niej bólu, żalu, frustracji i nie wyjaśnionych wydarzeń. Autorka pozostawia nam bardzo wiele do interpretacji własnej, sporo jest niedopowiedzeń, magi. Jestem zachwycona jak Zoraida Córdova wykorzystała realizm magiczny - sprawia nim, że nic nie jest oczywiste.

Mimo ogromu bólu i trudnych tematów - śmierć dziecka, toksyczny związek, utrata rodziców, znęcanie się nad dzieckiem sposób w jaki napisana jest ta książka sprawia, że jest przepiękna, urzekająca i hipnotyzująca.

Okładka Dziedzictwa Orquídei Diviny przyciąga jak magnes, opis intryguje. A treść – zupełnie hipnotyzuje. Choć od razu zaznaczam, że ta książka daje czytelnikowi dokładnie tyle, ile on sam jej ofiaruje. Potrzeba uwagi przy lekturze Dziedzictwa…. Zoraida Córdova nie prowadzi nas za rękę, nie sygnalizuje o czym akurat będziemy czytać. Czytelnik sam musi szybko orientować się do czyjego mikroświata zostaje przeniesiony i jak te nitki powieściowe coraz mocniej się przecinają, plączą, ale i rozsupłują.

Orquídea Divina wie, że nadchodzi kres jej życia. Wysyła zaproszenia do całej rodziny na swoją ceremonię umierania. Każdy ma otrzymać należne mu dziedzictwo. Rodzina zjeżdża się więc do Czterech Rzek, z nadzieją, że pewne sprawy wreszcie się wyjaśnią. Okazuje się jednak, że odkrycie jednego sekretu to dopiero początek całej lawiny…

Familia Montoyów od początku uważana była za obcych i dziwnych. Powiadano, że mają nadnaturalne zdolności i potrafią czarować. Cóż, Orquídea faktycznie ma w sobie pewien dar. A może ciut więcej. Hojnie obdarowuje też całą rodzinę. Jednak za wszystko trzeba płacić, o czym seniorka rodu boleśnie się przekonuje przez całe życie.

Akcję napędza postać Orquídei – tej, która posiada pecha „wpisanego w liczne znamiona”, za co odpowiadają… gwiazdy. Ma także „dług u wszechświata”, Fascynuje rodzinę i czytelników! Jest „legendą, mitem, serią cudów”.

Jednak, co nieco paradoksalne, Orquídea jest także najbardziej statyczną z postaci tej książki. To przybywający krewni są w ruchu, podejmują działania. Rodzina Montoyów jest naprawdę liczna. Nic dziwnego, wszak Orquídea miała aż czterech mężów, a z każdego związku rodziły się dzieci. Gdy wszyscy zjeżdżają się pożegnać babcię robi się niezłe zamieszanie. Czytelnik musi w mig połapać się w rodzinnych koligacjach.

Jak to podczas spotkań tego typu bywa – na wierzch wyłażą niezabliźnione rany, stare zaszłości. Zbliża się też wielkie niebezpieczeństwo. A wróg jest naprawdę groźny. Autorka eksponuje nam kilkoro bohaterów nieco bardziej. Zagłębimy się w ich historie, poznamy przeszłość, długą i skomplikowaną drogę, którą przebyli. Każda opowieść to inny rodzaj traumy. U Córdovy bowiem nie ma bohatera spełnionego. Oni wszyscy czegoś poszukują, za czymś dążą lub przed czymś uciekają. A najczęściej wszystko to jednocześnie.

Dziedzictwo Orquídei Diviny to swego rodzaju baśń dla dorosłych. Za pomocą kilku przypowieści – epizodów z życia głównych bohaterów, autorka pokazała różne prawdy uniwersalne o człowieku i świecie, w którym uczestniczy, ale i jaki sam stwarza.

Nie brakuje tu realizmu magicznego, a także konwencji baśniowo-poetyckiej. Dziedzictwo… może kojarzyć się z cudowną atmosferą najlepszych powieści Allende czy Marqueza, ale Córdova idzie o krok dalej – jej styl jest na wskroś współczesny. Autorka daje się ponieść fantazji i tworzy powieść z pogranicza fantastyki – tu dzieją się rzeczy niemożliwe, grasują stwory, bohaterowie przechodzą spektakularne metamorfozy, w tej przestrzeni żywi współistnieją ze zmarłymi, a nawet i rozmaitymi bytami. Światem powieściowym rządzą żywioły, szczególną rolę przypisuje się wodzie.

Dziedzictwo… to zatem „opowieść o kobiecie i domu, którego nie było”, historia wielkich namiętności, jakie od zarania dziejów determinują losy człowieka, o sile rodzinnych więzi i wewnętrznych mocach, które otrzymujemy w darze, o relacjach w ogóle. Także o ważnym miejscu pamięci i wspomnień („drogocennych klejnotów”). To powieść spod znaku magii i tajemnicy. Są tu „sekrety, traumy, dziedzictwa”. Niezwykła, czarująca (nomen omen) proza.

„Dziedzictwo Orquidei Diviny” - Zoraida Córdova.

Niedawno tylko pisałam Wam, że są książki, które dla mnie są typowo „Comfort vibe” i wiecie co? Możecie wierzyć lub nie, ale znalazłam kolejną.

Pierwsze co zobaczyłam po otwarciu paczki to przepiękna okładka, która kusiła, by otworzyć i zanurzyć się w tym, co napisałam Zoraida.

Co otrzymałam, gdy w końcu zaczęłam czytać? Przepiękną baśń. Piszę baśń, ponieważ to, co tam się dzieje jest dalekie od tego, co znamy w rzeczywistości.

Śmierć seniorki rodu. Przemiana w drzewo. Magiczne zdolności. Róże wyrastające z ciała.

Brzmi ciekawie?

Jest bardzo.

Generalnie (jak ja lubię to słowo!), imię Orquidei oznacza Orchideę i tak też czytałam je przez całą książkę. Było mi wygodniej a ona sama jawiła mi się jako piękna dziewczyna, kobieta, kwiat.

Jednego mi brakło w tej książce… mamy magię, pięknie utkaną niczym sieć historię ale… brakło mi trochę z dwóch rozdziałów. Czegoś jeszcze, co mogła dopisać nam autorka.

Czytało się rewelacyjnie i zdecydowanie dopiszę ją do mojego TOP 2022r, mimo tego, że nie mogę dać jej oceny 10/10 ani (co wiecie, że zdarza mi się) 11/10.

Czy polecam? Oczywiście! Jeśli lubicie latynoamerykańskie, magiczne historie, niesztampowe opowieści o sile życia - zamawiajcie!

Kim jest Orchidea? Nieszczęśliwą dziewczyną? Skrzywdzoną kobietą? Wdową? Samotną matką? Babką, która opowiada bajki wnukom? Bękartem? A może wiedźmą?

Skąd się wzięła i dokąd zmierza?

Kim jest tajemnicza postać, która pragnie… właśnie. Czego chce od jej rodziny?

Czasami jest tak, że dana lektura zainteresuje odbiorcę swoją tematyką, ale wykonanie dla danej osoby nie okazuje się być za bardzo satysfakcjonujące. Tak niestety było w przypadku książki pt. ,,Dziedzictwo Orquidei Diviny", którą napisała Zoraida Cordova. Zachęcona bardzo ciekawym opisem fabuły postanowiłam sprawić, co również dla polskich odbiorców przygotowała ta zagraniczna autorka. Nie do końca jednak potrafiłam się w niej odnaleźć. Jej lektura zajęła mi całkiem sporo czasu, ponieważ robiłam kilka podejść do tego wydania. Za każdym razem jednak nie potrafiłam do końca odnaleźć się w lekturze tego wydania. Nie oznacza to jednak, że innym osobom też nie przypadnie ona do gustu. Ze względu na różne gusta czytelnicze bardzo możliwe jest to, że wielu czytelników świetnie odnajdzie się właśnie w tym wydaniu.

Do tej pory ukazało się naprawdę bardzo dużo książek o wiedźmach. Autorzy za każdym razem starają się udoskonalić tę tematykę w taki sposób, by odbiorca nie miał poczucia, iż cały czas czyta o tym samym. Na pewno Zoraida Cordova dzięki wprowadzeniu tych postaci do współczesnego świata sprawiła, iż jest to lektura nietypowa. Głównymi bohaterami zostają potomkowie Orquidei Diviny, którzy byli przyzwyczajeni do tego, by nie zadawać za wiele pytań odnośnie różnych niespodziewanych sytuacji. Gdy otrzymali zaproszenie na ceremonię umierania mieli nadzieję, że coś się wyjaśni, jednak czy faktycznie tak się stało?

Nie twierdzę, że pozycja pt. ,,Dziedzictwo Orquidei Diviny", którą napisała Zoraida Cordova jest nieciekawa, ale po prostu nie podbiła mojego serca. Jestem przekonana, że dzięki zachęceniom płynącym z okładki wiele osób świetnie odnajdzie się w tej lekturze. Ja do tego grona nie należę, jednak jest to tylko moja subiektywna opinia. Wydanie jest obszerna, ma sztywną oprawę oraz stosunkowo małą czcionkę. Niewątpliwie jest to wydanie łączące elementy współczesne z fantastycznymi postaciami w postaci wiedźm.