Przełęcz

Znam bardzo dobrze historię, jaka wydarzyła się na Przełęczy Diatłowa, gdyż od dawna interesuje się takimi tematami. Po raz pierwszy jednak sięgam po polską książkę, która była inspirowana tymi wydarzeniami. Nikt wcześniej nie poruszył tego tematu w sposób fabularny, dlatego z wielkim zainteresowaniem wzięłam się za czytanie tego thrillera. Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony i trzymała w napięciu do samego końca. Fabuła była ciekawa, mocno rozbudowana, co sprawiało, że nie można było oderwać się od lektury. Polecam szczerze każdemu.

Może nie każdy zna dokładnie przebieg tragedii na Przełęczy Diatłowa, ale zapewne większość z nas słyszała o tajemniczym wypadku dziewięciorga młodych ludzi, którzy tam zginęli. W „Przełęczy" Krzysztof Domaradzki przedstawia swoją autorską interpretację wydarzeń, która miała miejsce ponad 60 lat temu. Po tak długim czasie dojście do prawdy może okazać się bardzo trudne i mozolne… a w sprawę zostaje zaangażowana dwójka zupełnie obcych sobie ludzi, którzy muszą poskładać w całość mnóstwo elementów, które wydają się do siebie nie pasować. Wraz z prywatnym detektywem Żenią Kowalczukiem i prawniczką Anną „Uzi” Gamową wyruszymy śladami uczestników tej wyprawy. Wraz z nimi będziemy się zmagali z przeciwnikami, którzy zrobią wszystko aby prawda pozostała głęboko zakopana w górach, gdzie stała się owa tragedia. Historia „Przełęczy” bardzo mi się podobała. Nie była bardzo dynamiczna ale trzymała w napięciu. Retrospekcyjne rozdziały z perspektywy uczestników działały na wyobraźnię. Z każdą stroną czułam jak wsiąkam w tą wymagającą ogromnego wysiłku narciarską wyprawę zdobycia północnej części Uralu. Misji, która w porze zimowej oznaczona była jako trasa trzeciej, najtrudniejszej kategorii. A biorąc pod uwagę czasy i sprzęt jaki był dostępny w latach 50 ubiegłego wieku, budzi się we mnie podziw dla niezwykłej odwagi uczestników. Muszę przygnać, że autor wykonał kawał dobrej roboty! Nie dość, że oddał w nasze ręce bardzo szczegółowo opisaną historię wyprawy, to urozmaicił ją ciekawym dochodzeniem, które jak sami się przekonacie, wkroczy w bardzo niebezpieczne rejony… a zakończenie wbije Was z fotel! Ilość teorii spiskowych, które otacza tą tragedię wprawiła mnie w osłupienie. A jaka jest prawda? Ta stworzona przez autora realnie bardzo pasuje do scenariusza, który mógł się tam wydarzyć. Połączenie fikcji z faktami w „Przełęczy” wyszło rewelacyjnie, polecam bardzo!

Naprawdę mocna, doskonale napisana książka, którą czytałam z wielką przyjemnością. Starałam się oddzielić wydarzenia geopolityczne Rosję tę co teraz mają miejsce i wojnę od treści książki i tamtej Rosji.

Sięgając po Przełęcz wiedziałam, że czeka mnie niezwykła, doskonale opracowana i napisana książka. Kilka miesięcy temu czytałam Sprzedawcę, świetną książkę tego autora oraz niezwykłą, niebanalną łódzką trylogię kryminalną. Były to dobre, mocne, silne, wręcz nabuzowane energią lektury. Mniej więcej tego samego spodziewałam się po Przełęczy. I to dostałam.

Domaradzki ma doskonałą tendencję do przedstawiania wydarzeń ostro, bez lukrowania, bez upiększania. Czasami czyni to bezkompromisowo, czasami odrobinę wulgarnie. Zawsze niesamowicie przez to działa na czytelnika. Nie inaczej jest z Przełęczą.

To pierwsza polska powieść inspirowana słynną tragedią na Przełęczy Diatłowa, która do dziś pobudza wyobraźnię. I wciąż rodzi strach. Chodzi o wydarzenie, które miało miejsce prawdopodobnie w nocy z 1 na 2 lutego 1959 roku, na wschodnim stoku góry Chołatczachl na Uralu. Dziewięcioro uczestników studenckiej wyprawy w góry Uralu poniosło śmierć w niewyjaśnionych ostatecznie do dziś okolicznościach. Z uwagi na brak świadków wydarzenia, ustalenie przebiegu tragedii było możliwe tylko na podstawie indukcji i oglądu miejsca tragedii. Dokładna data ani godzina wydarzeń nie jest znana. W toku śledztwa nie udało się precyzyjnie wyjaśnić, co i dlaczego ofiary robiły przed śmiercią.

Bazując na tych skąpych informacjach Domaradzki stworzył naprawdę doskonałą i poruszającą na równi wyobrażnię, jak i uczucia czytelnika książkę. Jedna z największych zagadek kryminalnych ZSRR nadal wywołuje ogromne emocje. Co cenne, autorowi udało się uniknąć egzaltacji, epatowania cierpieniem, smutku. Opisał wszystko po kolei, niby na chłodno, a jednak trafia prosto w wyobrażnię i serce czytelnika.

Opowieść o prywatnym detektywie Żeni Kowalczuku i prawniczce Annie „Uzi” Gamowej od początku chwyta w swoje objęcia. Dostali oni zadanie odtworzenia przebiegu wyprawy i odkrycia winnych śmierci turystów. Presja, jaka jest na nich wywierana jest niewyobrażalna. Do tego sam fakt, iż zleceniodawcą jest bardzo wysoko postawiony kremlowski urzędnik oraz fakt, iż wszystko dzieje się współcześnie,w Rosji, kraju, który wiemy jaki jest. Wisienką na torcie jest bardzo, ale to bardzo zaskakujący finał.

Do tego liczne nawiązania do ZSRR, okresu kiedy wydarzyła się tragedia, ostre, krótkie zdania, mocne i doskonałe pióro autora, mrok, tajemnica i mamy rewelacyjną opowieść.

Czyta się wszystko nieomal z wypiekami na twarzy, a na pewno niecierpliwie odwracając kolejne kartki książki. Szczerze polecam. Domaradzki po raz kolejny udowodnił, że świetnie pisze, ma wieki talent i po jego książki można sięgać w ciemno.

Książkę 'Przełęcz' Krzysztofa Domaradzkiego, zacząłem czytać z wielkim zainteresowaniem, gdyż polski pisarz po raz pierwszy odniósł się w niej do wydarzeń historycznych, które poruszyły cały świat. Pisarz mnie nie zawiódł, gdyż opisuje wydarzenia z 1959r., z zupełnie nowej perspektywy. Książkę przeczytałem w ciągu jednego dnia, nie mogąc ani na sekundę się od niej oderwać. Dawno już nie czytałem równie dobrej, fabularyzowanej opowieści, co ważne dla mnie Domaradzki miał w niej dużo do powiedzenia, dobrze, że się tym podzielił.

Niektóre tajemnice powinny pozostać tajemnicami. Nie powinno dążyć się do ich odkrycia i zrozumienia, gdyż mogą okazać się pełne pułapek i niebezpieczeństw.

Po sześćdziesięciu latach od tragedii na Przełęczy Gonczara detektyw Żenia Kowalczuk i prawniczka Anna Gamowa, zwana również potocznie Uzi, otrzymują zadanie od ważnego polityka z wysokiego szczebla. Mają odtworzyć przebieg górskiej wyprawy oraz znaleźć winnych śmierci dziewięciu turystów. Oczywiście nie mają żadnego wyboru i muszą się tego podjąć. W czasie ich śledztwa na jaw wychodzi, że komuś bardzo zależało na zatuszowaniu całego wydarzenia. Czy ten niezwykle różniący się od siebie duet podoła wyzwaniu i odkryje prawdę? Jakie będą tego konsekwencje?

Było to moje pierwsze spotkanie z tym autorem i niestety nie mogę go zaliczyć do udanych. Bardzo zaciekawiła mnie tematyka książki. Jako fanka literatury górskiej chętnie sięgam po beletrystykę, która również zahacza o tę tematykę.

Tragedia na Przełęczy Diatłowa to jedna z największych zagadek kryminalnych. To też skrzętnie skrywana i chroniona tajemnica, która przez lata dorobiła się wielu teorii spiskowych. Dlatego też byłam ciekawa punktu widzenia i pomysłu autora właśnie na ten temat.

Przyznam szczerze, że rozpoczęłam czytanie z dużą chęcią i zaangażowaniem. Przeplatanie wydarzeń z przeszłości z aktualnie prowadzonym śledztwem świetnie się uzupełniało. Niestety do czasu. Pozycja do najcieńszych nie należy i miałam wrażenie, że autor za wszelką cenę pragnie nam przekazać każdy szczegół swojej wizji.

Mnie osobiście po pewnym czasie książka zaczęła się bardzo dłużyć, miałam wrażenie, że czytam i czytam, a stron nie ubywa. Zdecydowanie bardziej angażowały mnie fragmenty z przeszłości. Nie mogę pominąć również faktu, że występowało w tej książce tylu bohaterów, że już zaczynałam się w nich gubić. Trudno było również połapać się w powiązaniach rodzinnych.

Niemniej zakończenie mi się podobało i było zaskakujące. Po niemałym zagubieniu w trakcie otrzymałam wyjaśnienie i przede wszystkim rozjaśnienie: co, kto, komu i dlaczego.

Mnie ta pozycja nie zachwyciła, co nie oznacza, że jej nie polecam. Polecam każdemu, kto ma ochotę zapoznać się z twórczością autora, albo kogo, tak samo jak mnie ciekawią książki o górskiej tematyce.