Cienie

"Bo wie pan... ja to rozumiem. Że czasem trzeba zejść na samo dno, żeby usłyszeć, że ktoś tam jeszcze oddycha."

👒 Regina Brywczyńska, majętna wdowa po pułkowniku Wojska Polskiego, zabitego podczas Bitwy Warszawskiej, ciesząca się uznaniem i poważaniem, ale również wzbudzająca zazdrosne spojrzenia i budząca niezliczone ilości plotek na swój temat. Filantropka z wysokimi koneksjami, spowinowacona z oficerem policji, lubiąca gmerać w nie swoich sprawach i szukać tam, gdzie policji szukać się nie chce. To właśnie do niej zgłasza się rodzina bogatych kupców, których córka zaginęła, a odnalezieniem której policja nie zamierza się zająć. Reginie nie jest obojętny los dziewczyny. Zaczyna prywatne śledztwo, które zaprowadzi ją w najciemniejsze zaułki Warszawy.

"Ginął tylko dziewczyny które nie mają konensji, których nikt nie będzie szukał i o które nikt nie będzie robił rabanu."

👒 Jak ja lubię takie silne kobiece postaci, wymykające się utartym schematom i narzuconym oczekiwaniom. Regina to kobieta inteligentna, niezależna, bogata, która nie jednemu zaszła za skórę tym, że nie robiła tego, czego od niej oczekiwano. Lubiła igrać z ogniem. Rude włosy, bystre oczy, cięty język, inteligentne rozmowy, to bez wątpienia atrybuty kobiety wyprzedzającej swoje czasy.

👒 Kryminały retro, lubię za klimat minionych lat. Autorka świetnie opisała Warszawę lat '20, wiernie oddając tło historyczne. Porusza również trudne tematy nierówności społecznych i handlu ludźmi. Spokojniejsza fabuła i świetnie skrojone postaci, zapewnią wam znakomitą rozrywkę na leniwe niedzielne popołudnie. Polecam 🙂

Na koniec pozwolę sobie na drobną dygresję do autorki, lata '24 nie są latami w których "Reksio do szynki!" się dobierał 😉

Zacznę od końca, dosłownie od końca, bo od ostatniego zdania książki. To obietnica, że Regina wróci, że to dopiero początek jej wspólnych przygód z czytelnikami. Ufff, jak dobrze i oby jak najszybciej!!!

Jeśli szukacie lektury, która potrafi teleportować czytelnika w czasie skuteczniej niż jakakolwiek maszyna, to „Cienie” Anny Bińkowskiej powinny natychmiast znaleźć się na Waszej liście. To nie jest kolejny, grzeczny kryminał, w którym bohaterowie piją kawkę, czekając na rozwiązanie zagadki. To duszna, brudna i niesamowicie wciągająca podróż do Warszawy roku 1924 – miasta, które pod warstwą pudru i pereł skrywa mroczne, krwawiące rany.

Głównym atutem tej opowieści jest bez wątpienia Regina Brywczyńska. Przyznaję, mam słabość do takich bohaterek! Regina to majętna wdowa, która zamiast dopasować się do ciasnego gorsetu społecznych oczekiwań, woli go po prostu rozciąć. Gdy w stolicy dochodzi do zaginięcia córki wpływowego krawca i kupca, nasza protagonistka nie zamierza bezczynnie czekać na ruchy policji.

To, co w Reginie najciekawsze, to jej nieustępliwość połączona z ogromnymi możliwościami. Dzięki swoim wpływom i zaufanej grupie współpracowników, wchodzi tam, gdzie inni boją się zaglądać. To postać zbudowana z determinacji, odwagi i inteligencji, która sprawia, że kibicujemy jej od pierwszej strony. Nie jest to jednak postać jednowymiarowa – jej działania wynikają z głębokiej empatii i braku zgody na świat, w którym sprawiedliwość jest towarem luksusowym.

Bińkowska buduje świat przedstawiony z ogromnym rozmachem, ale i dbałością o najmniejszy szczegół. Warszawa w 1924 roku jawi się tu jako miejsce skrajności. Z jednej strony czujemy zapach drogich cygar w eleganckich gabinetach, z drugiej – odór wilgoci i strachu w najbiedniejszych dzielnicach. Autorka nie oszczędza nas, opisując proceder, na którego trop wpada Regina. To historia o krzywdzie, przedmiotowym traktowaniu drugiego człowieka i o tym, jak łatwo w wielkim mieście stać się „niewidzialnym”, jeśli nie ma się odpowiedniego nazwiska lub pełnego portfela.

To, co najbardziej uderza podczas lektury, to sposób, w jaki autorka obnaża bezradność ludzi zepchniętych na margines. Pytanie o to, czyja krew jest ważniejsza w oczach prawa, wybrzmiewa tu wyjątkowo mocno i skłania do refleksji, która zostaje z nami jeszcze długo po zamknięciu książki.

Warto zwrócić uwagę na sam sposób prowadzenia narracji. Bińkowska pisze z ogromną swobodą, potrafiąc idealnie dopasować język do opisywanej rzeczywistości. Gdy jesteśmy w salonach, słowo jest wyrafinowane; gdy schodzimy do rynsztoka, staje się surowe i naturalistyczne. Ta literacka plastyczność sprawia, że przez książkę dosłownie się płynie. Mimo trudnych tematów, w tekście nie brakuje też błyskotliwych uwag i nuty ironii, co nadaje całości świetny rytm i balans.

„Cienie” to lektura dla fanów klimatu międzywojnia i silnych postaci kobiecych. To kryminał sensacyjny z duszą, który pokazuje, że historia wcale nie musi być nudna, a zagadki z przeszłości mogą pulsować emocjami, które są nam bliskie również dzisiaj. Ja po skończeniu tej części czuję spory niedosyt – chcę jeszcze.

"Cienie" to początek retro kryminałów z okresu międzywojennego autorstwa Anny Bińkowskiej.

Inteligentna i temperamentna Regina Brywczyńska, znudzona próżniaczym życiem wyższych sfer, od czasu do czasu bawi się w prywatną panią detektyw i pomaga rozwiązywać kryminalne zagadki. Nie jest to żadną tajemnicą, dlatego pod jej dach trafia zrozpaczona matka zaginionej dziewczyny. Szybko okazuje się, że to nie pierwszy taki przypadek - bo dziewcząt z nizin społecznych czy Żydówek nikt nie szuka.

Akcja powieści rozgrywa się w Warszawie w 1924 roku i ta wędrówka po stolicy z tamtego okresu sprawiła mi ogromną przyjemność. Co rusz pada tu zdanie, że nie jest to świat przyjazny dla kobiet. Ile dziewcząt musi zginąć, by ktoś w końcu potraktował to serio?

Świetny styl, wspaniale się czyta: lekko, momentami dowcipnie. Wciąga, intryguje, a bohaterowie są cudownie skrojeni. To idealna propozycja dla miłośników retro kryminałów, mocnych bohaterek i historii, które oprócz zagadki niosą ze sobą coś więcej. Z niecierpliwością czekam na kolejne tomy.