Prawo ojca. Krwią naznaczone. Tom 1

„Człowiekowi wydaje się, że może dużo. Ludzie dzierżący władzę uważają się za panów świata i myślą, że nikt nie jest w stanie nic im zrobić. W swojej otoczce poczucia bezbłędności czują się jak ryba w wodzie.”

„Prawo ojca” to najnowsza powieść P.K. Farion. Autorka znowu to zrobiła. Napisała książkę, która podbiła moje serce.

Ale zacznijmy od początku.

Zuzanna Flis, młoda kobieta, pracująca i samotnie wychowująca dziecko. Maksiu. Ups, Zuzanna nie lubi jak się zdrabnia imię jej synka.

Maksymilian jest kilkumiesięcznym aniołkiem. Tak, tak mówi o synu Zuzanna. I muszę przyznać jej rację.

Ale idźmy dalej.

Sytuacja zmusza kobietę do zabrania synka do pracy. I można by powiedzieć - Cóż zdarza się. Ale nie w tym przypadku. Zuzanna znalazła się w miejscu, do którego nigdy świadomie nie zabrałaby dziecka. Ba, nawet ona sama by tam nie pojechała. To właśnie w tamtym miejscu pierwszy raz spotyka Igora Kolosova. Rosjanina, gangstera przez duże G, który trzęsie całym Krakowem.

Od tego, jakby nie patrzeć dziwnego spotkania wszystko się zaczęło. Ale tego jak się skończyło Wam nie zdradzę.

Z twórczością autorki miałam przyjemność zetknąć się już kilka razy. Z każdą kolejną książką jestem coraz bardziej oczarowana warsztatem pisarskim P.K. Farion. Książki „Prawo ojca” nie można stawiać na równi napszykł z debiutancką serią autorki. Ta książka to majstersztyk i stwierdzam to z pełną świadomością. Jest to najlepsza książka autorki, co nie znaczy, że poprzednie były złe. Nic z tych rzeczy.

Ale wracając do Prawa ojca, to nie jest jakiś ckliwy romans, w którym bohaterowie spijają sobie z dzióbków, chodzą po parku trzymając się za ręce, a nad nimi lata jednorożec rozsypując brokat. Co to nie.

„Prawo ojca” to trzymająca w napięciu historia dwojga ludzi o twardych charakterach. Których determinacja w dążeniu do celu, którym jest dobro dziecka powala na kolana. Książka jest napisana w sposób bardzo przejrzysty, dzięki czemu czytelnik nie musi snuć domysłów typy „kto z kim i dlaczego”.

Akcja trzyma w napięciu od początku do końca, przez co ciężko zrobić przerwę w czytaniu. Ale żeby nie było, że się rozpływam z zachwytu, to zdradzę Wam, że książka ma jeden minus. Bardzo duży minus. Zbyt szybko się kończy. I to kończy się w takim momencie, że ze złości aż się we mnie gotowało.

Jeżeli chcecie wiedzieć, czy polecam książkę „Prawo ojca”, to tak, jak najbardziej polecam.

Wy sięgajcie po tę książkę, a ja czekam na drugą część.

Zuzanna, to młoda samotna matka. W dniu ważnego spotkania służbowego, zostaje zmuszona do zabrania na nie ze sobą swojego małego synka, Maksymiliana. Okazuje się, że znalazła się w nieodpowiednim miejscu i nieodpowiednim czasie, a zwykłe spotkanie służbowe może skończyć się dla niej niezwykle nieprzyjemne. Wciągnięta do mafijnego świata, z którego nie ma wyjścia, musi stanąć u boku groźnego Rosjanina. Igor, upatrzył sobie kobietę i jej dziecko. Bez możliwości na spłodzenia własnego potomka pragnie wykorzystać oboje do własnego celu- stworzenia wymaganej w jego świecie rodziny. Oboje waleczni, nieugięci. Choć dzieli ich wiele, łączy z pewnością jedno: dobro Maksymiliana. Jednak oprócz walki ze sobą będą musieli stanąć do walki z wspólnym wrogiem. Czy połączą siły?

Nie braknie tu brutalności, krwawych scen, które bez wątpienia działają na wyobraźnię. Relacja głównych bohaterów jest daleka od ideałów. Wymuszona na Zuzannie uległość, jej obecność wraz z synkiem przy Igorze, wymaga od kobiety nie tylko cierpliwości, ale i poddania, co nie jest łatwe z jej charakterem. Kobieta inaczej zaplanowała życie dla siebie oraz dziecka, aniżeli wprowadzenie go w krwawy mafijny świat. Obok mruku znajdziecie tu również kilka gorętszych scen, które częściowo osładzają atmosferę i adrenalinę spowodowaną rozkręcając się z każdym rozdziałem akcją.

Na uwagę zasługuje świetna kreacja bohaterów. To silne osobowości, które niełatwo podporządkować. Igor to bezwzględny, nie zważający na nic i na nikogo mężczyzna. Jednak serce zdaje się mu szybciej bić przy małym Maksymilianie. Choć i osoba Zuzy zaczyna wywierać na nim wrażenie, Nic nie odwiedzie go od raz podjętej decyzji. Zuzanna niestety znajduje się na straconej pozycji i w potyczkach z Igorem nie ma szans – gdyż to ona ma zbyt dużo do stracenia – swojego synka. Walczy o niego jak lwica i łatwo nie daje się pokonać przeciwnościom. Jest fantastyczną matką.

Świetna książka, która zapewni Wam sporo rozrywki a czas przy niej spędzony minie wam w mgnieniu oka. Zakończenie wbiło mnie w fotel oraz pełne napięcia oczekiwanie na dalsze losy bohaterów. Zachęcam Was do sięgnięcia po nią. Dziękuję wydawnictwu oraz autorce za możliwość przeczytania i zrecenzowania tej pozycji.

RECENZJA

PRAWO OJCA - P. K. FARION

"Rozkudłane włosy, rozmazany makijaż, zarzygana bluzka i brudne kolana - to widok, który mam przed sobą. Ale widzę coś jeszcze - determinację i bezgraniczną miłość, a przede wszystkim siłę."

"Pa­mię­taj, co ci po­wie­dzia­łem – przy­po­mi­na. – Masz być bro­nią, nie ofia­rą."

Nie ma to jak wejść prosto w paszczę lwa. To wszystko już od początku wydawało mi się takie jakieś mega dziwne, a zarazem intrygujące. Zuza, samotna matka i dzień,który zdecydowanie zaczął się dla niej fatalnie. Rozmowa w sprawie projektu i chora niania do kompletu. Skutek? Spotkanie z pięciomiesięcznym dzieckiem w pakiecie. Może być gorzej? Owszem, pechowy zbieg okoliczności, postawienie potrzeb dziecka na pierwszym planie i nagle trafiasz do pokoju pełnego obcych mężczyzn, którzy swoją drogą wykazują tobą nie małe zainteresowanie. Wśród nich on, twardy, niedostępny mężczyzna Igor Kolosov, którego zachowanie Zuzy mocno zaintrygowało. A później było już tylko lepiej.

Pierwsze zdziwienie miałam już na początku i też takie zaintrygowanie. Bo po co do diabła, żeby dostać projekt trzeba być bezdzietną panną. Co ma piernik do wiatraka zapytacie? No najwidoczniej o wiele więcej niż mogłoby się zdawać pośredniemu czytelnikowi. I oto pierwsza zagadka, których jeszcze wiele przed wami.

Zuzanna miała w sobie wszystko co podoba mi się w bohaterkach, czyli upartość, twardość, cięty język, a także to, że nie wahała się mówić otwarcie co myśli, nawet jeśli nie zdawała sobie sprawy z kim miała do czynienia. Co prawda bywało to niekiedy zgubne i mogło narobić sporo problemów, ale to tylko sprawiało, że akcja stawała się ciekawsza. A jeśli zestawimy to jeszcze z równie bezwzględnym i upartym bohaterem to już w ogóle moje serce zostaje skradzione. Co tu dużo mówić ich rozmowy były iście interesujące, taki wet za wet, ona do niego ze złośliwością, a on w odwecie. Kolejne zaskoczenie to pierwsze spotkanie Igora z Zuzanną. No i wtedy pojawił się też u mnie pierwszy dylemat, bo nie wiedziałam czy bardziej mam być zaskoczona jego zachowaniem, czy podejrzliwa. Możliwe jest żeby rosyjski mafiozo był taki bezinteresowny, czy kryje się za tym coś jeszcze? Ale było coś co ich łączyło i było równie zaskakujące jak dla mnie. A mianowicie miłość i troska o dziecko. "On jest najważniejszy" powiedział któregoś razu Igor. I tutaj Zuzannie się nawet nie dziwię, bo matka dla dziecka zrobi wszystko, ale Igor przecież był zupełnie obcym człowiekiem, więc o o chodzi. Zaintrygowała mnie też dwojakość postawy Zuzy, z wierzchu pyskata i uparta, ale w głębi strachliwa kobieta martwiąca się o swoje dziecko. Taka prawdziwa lwica,broniąca swoich małych. A przez ten świetny plan i samo zachowanie Igora, oczy zrobiły mi się okrągłe że zdziwienia do tego stopnia, że zastanawiało mnie czy ten gościu żył w jakiejś odrealnionej rzeczywistości, czy coś zdecydowanie popalał na boku. To wszystko wyglądało jak taki cyrk na kółkach. Ich dwóch Igor i Dmitrij w swoim żywiole i to mnie nawet bawiło chyba bardziej z uwagi na szaleństwo i nieprawdopodobność sytuacji , a w środku tego wszystkiego Zuzanna, odrobinę zagubiona,ale gotowa na wszystko kiedy na szali jest dobro jej dziecka. Perfect Familly jak się patrzy. No ale Dmitrija to nie można nie polubić fajny z niego chłopak, morderczy ale jaki przyjacielski, szczególnie kiedy chodzi o Zuzę. Chyba jako jedyny był jej takim jakimś mentalnym wsparciem bardzo potrzebnym do sytuacji w jakiej się znalazła.

No i kolejna rzecz którą bardzo lubię to walka między bohaterami, kobieca złość i nienawiść kontra męskie zimno i wyrachowanie. On poddawający ją próbie i ona która nie wacha się mu przeciwstawić. I zdecydowanie coś czego nie lubię to mężczyźni, którzy myślą, że rządzą i mają władzę nad kobietami. Ja mówię ty się podporządkowujesz. Typowy samiec alfa to tak, ale nie kiedy próbuje zdominować kobietę uznając ją za słabszy sort. Jak tak patrzyłam na Igora to jakoś zaleciało mi hipokryzją, niby kobiety w rodzinie Kolosov mają szacunek, dobrze się je traktuje i w ogóle. To co on właściwie robił i jak odnosił się do Zuzanny? Motywował do diabła? Czasami to po prostu aż mi się nóż w kieszeni otwierał i przecierałam oczy że zdumienia. Choćby z uwagi na podwójną osobowość Igora. Nigdy nie można było być pewnym kim jest w danym momencie bezlitosnym mafiozo czy tatą. To było jednocześnie zaskakujące, patrzeć na zupełnie odmienionego człowieka, po prostu jak nie on, a z drugiej frustrujące i wkurzające, bo nigdy nie wiesz z kim masz w tej chwili do czynienia, nastroje to mu się zmieniały jak pogoda, a ja zdecydowanie nie polubiłam tej jego pozy pana i władcy. Ale muszę przyznać, że może nie spodziewałam się po nim niektórych rzeczy, to miał w sobie to coś, co potrafiło niesamowicie zadziwiać czytelnika. Jednak w większości po prostu nie potrafiłam go zrozumieć. Jaki on miał problem? O co mu właściwie chodziło? Miałam wrażenie jakby to była taka sytuacja w stylu "Mam wymarzonego cukierka, a i tak wciąż coś mi nie pasuje i nie omieszkam poszukać innego." Jeszcze to, że nic nie mówił, jakby uważał, że Zuza nie jest godna żeby go poznać, zrozumieć to wszystko. To tylko potęgowało moją dezorientację i frustrację nic więcej. Ale powiem szczerze, że jak poznałam ojca Igora, to byłam zdeczko sceptycznie nastawiona do niego i tej całej rodziny, ale później prawdziwie mnie zaskoczył swoimi słowami. Matko, nie wyobrażam sobie jakie trzeba mieć stalowe nerwy by wykazać się taką odwagą i hardością jak Zuza i bardzo ją za to podziwiałam. Patrzę i patrzę i wciąż nie dowierzam.

Myślałam, że skoro bliżej końca to już nic mnie bardziej nie zaskoczy? Oj jak ja się myliłam i to bardzo. Okazuje się, że autorka zostawiła parę gorących smaczków na później i w tym momencie szczerze mówiąc zgłupiałam jeszcze bardziej. O co tam do diabła chodziło? Czyżby krystaliczny obrazek rosyjskiej rodziny nie był wcale tak czysty i niewinny? Oj coś czułam, że to dopiero początek i jeszcze sporo rzeczy mnie zaskoczy. A z każdą kolejną stroną robiło się jeszcze lepiej. Za to końcówka sprawiła, że prawie spadły mi kapcie z nóg. Z ręką na sercu mogę teraz przyznać, że autorka nic a nic nie straciła w sposobie pisania, a miałam do czego porównywać. Mam wrażenie jakby ta historia była jeszcze lepsza niż poprzednia. Mafia w innym wydaniu, niebezpieczeństwo czające się na każdym kroku i niesamowita moc poświęcenia się w imię dziecka. Możecie być pewni, że takich emocji naprawdę nie da się udawać, a podczas lektury towarzyszyło mi ich wiele, tych skrajnych przede wszystkim. Szykujcie więc kieliszki z winem, bo zabawa dopiero się zaczyna, a mam wrażenie, że autorka zaskoczy nas jeszcze bardziej. Gdybym nie wiedziała, że to nie koniec, to chyba bym się poważnie obraziła. Powiem Ci tylko droga autorko, że potrafisz trzymać w napięciu, aż do ostatniej strony i zdążyłam się już o tym dobrze przekonać, więc czemu jestem taka zdziwiona teraz to ja nie wiem.

🔥Ta lektura to istna petarda!!!Autorka sprawia,że nie odłożyłam książki dopóki nie przeczytałam ostatniej strony.A zakończenie…chcę wiecej!!!

Historia Zuzanny i Igora pokazuje świat mafijny i mężczyznę,który nie łamie się pod wpływem kobiety.Igora nie da się lubić!!!To diabeł w ludzkiej skórze. Z nim się nie dyskutuje.Trzeba się tylko podporządkować i robić to co każe.Miałam ochotę nim potrząsnąć,by się opamiętał i docenił kobietę,która pod przymusem jest przy nim.Powinnien okazać szacunek,a On tylko wymaga.Nie znajdziecie w nim żadnej pozytywnej cechy,ponieważ świat ukształtował go na pozbawionego uczuć i emocji człowieka!

Odnajdujemy w książce bezgraniczną miłość matki,która dla dziecka zrobi wszystko oraz mężczyznę dla którego posiadanie potomka staje się najważniejsze pomimo losu,który zabrał mu tą możliwość.

Lektura zszokuje was i poruszy.Autorka nie idzie na skróty.Pokazuje świat bohaterów,który wstrząśnie Wami.Wielokrotnie moje serce zostało złamane.

A zakończenie prosi się o kontynuacje na już,bo seria naznaczeni krwią jest jedyna w swoim rodzaju!!!Musicie tą książkę przeczytać.Gwarantuje,że nie zapomnicie ja na długo!

[RECENZJA PRZEDPREMIEROWA]

PRAWO OJCA

Autor: P. K. Farion

Wydawnictwo: ReWizja

Premiera: 08.03.2023

Tom 1, seria: Krwią naznaczone

P.K. Farion zadebiutowała w 2021 roku serią diabelską. W 2022 wraz z Mateuszem Gostyńskim założyła Wydawnictwo ReWizja i wydała książkę napisaną w duecie - RTĘĆ. Jej najnowsza książka PRAWO OJCA rozpoczyna serię KRWIĄ NAZNACZONE – w przygotowaniu jest już drugi tom – PRAWO MATKI.

ILE JESTEŚ W STANIE ZROBIĆ DLA DOBRA DZIECKA?

Zuzanna to młoda kobieta, pracuje jako architekt i samotnie wychowuje synka. Partner zostawił ją po tym jak dowiedział się o ciąży. Kobieta przetrwała najtrudniejszy czas i miała nadzieję, że w końcu wyszła na prostą. Okazuje się, że los ma wobec niej zupełnie inne plany. Igor mieszka w Krakowie i jest głową rosyjskiej mafii, rodzina cały czas dopomina się spadkobiercy majątku i zastępcy w branży. Igor jednak nie może mieć dzieci. Mężczyzna nawiązuje relacje z Zuzanną. Czy kobiecie uda się ochronić syna przed wpływami mafii? Czy Zuzanna może czuć się bezpiecznie w towarzystwie Igora? Jakie plany wobec małego Maksymiliana ma Kolosov?

Na okładce znajduje się informacja, że jest to historia przeznaczona dla dorosłych Czytelników. Okładka jest również dość krwawa, a to zwiastuje bardzo mocną lekturę. Owszem pojawia się tam pewna bardzo brutalna scena z rozlewem krwi. Pozostała część historii Zuzanny i Igora wzbudza bardzo duże emocje, ale nie zawiera już bardzo drastycznych treści. Czytałam z ogromnym zaciekawieniem i zaangażowaniem. P.K. Farion stworzyła naprawdę ciekawą historię. Jestem zachwycona tym jak zostały rozegrane wydarzenia. Autorka postawiła też na mocne charakterologiczne postacie. Bardzo lubię książki w których akcja dzieje się w Polsce, tutaj Autorka dodatkowo wplotła wątki rosyjskiej mafii. Zuzanna mimo, że jest silną, odważną, waleczną, a momentami pyskatą kobietą. To wobec siły, potęgi i wpływów Igora nie wiele może zrobić. Jest bardzo oddaną matką, ponad wszystko kocha synka i pragnie dla niego wszystkiego co najlepsze. Czy uda się jej zapewnić mu bezpieczeństwo?

PRAWO OJCA przeczytałam za jednym podejściem. Akcja cały czas mknęła do przodu, nie pozwalając nawet na chwilę odłożyć książki. Ciekawa i nieco inna odsłona mafii. Na pierwszy plan wysuwa się walka o władzę i miłość matki do dziecka, wszechobecny jest również strach, niepewność, kłamstwa i intrygi. Dodatkowo ciekawą postacią jest Dymitrij – przyjaciel i prawa ręka Igora. Z jednej strony mężczyzna wykonuje wyroki śmierci, a z drugiej jest bardzo opiekuńczy wobec małego Maksymiliana. PRAWO OJCA to historia, której nie da się przewidzieć, trudno domyślić się co w danej chwili się wydarzy i jaki będzie miała finał. Zakończenie w najmniej spodziewanym momencie otwiera furtkę do PRAWA MATKI. Autorce udało się w piękny sposób przedstawić miłość matki do dziecka. Zuzanna jest jak lwica, która nadstawia samą siebie w obronie swojego dziecka. Mafia jest jednak bezwzględna, kiedy raz stanie na czyjejś drodze to nie ma już odwrotu. Takich historii i takich emocji życzyłabym sobie jak najwięcej. Serdecznie polecam!