Potwory pod moją skórą

„Panujesz nad swoimi sekretami, czy to one definiują ciebie?”

„Potwory pod moją skórą” autorstwa Maddie Pawłowskiej, Wydawnictwo Szósty Zmysł.

Książka zaczyna się od kulminacyjnego momentu w życiu głównej bohaterki, na który składało się wiele czynników. Ze względu na chorobę siostry, Lana musiała wiele odpuścić w swoim życiu. Studia, znajomi, chłopak – wszystko porzuciła dla siostry. Jednak siostra umiera, a Lana mimo żałoby wraca do swojego życia, które już nie wygląda tak samo. Jedyne, czego się trzyma, to nałóg, w który brnie bez opamiętania. Lany życie opiera się na przesiadywaniu w mieszkaniu i sporadycznym uzupełnianiu zapasu papierosów i alkoholu w pobliskim sklepie. W końcu jednak zostaje zmuszona znaleźć współlokatora.

Robert nie owija w bawełnę. Już od samego początku wymienia swoje wady, informuje jaki jest, przedstawia siebie z tej realnej, niepodkolorowanej strony, aby dziewczyna nie była zaskoczona. Oczywiście Lana zgadza się na to, aby zamieszkali razem i od tego momentu Robert powoli, aczkolwiek sukcesywnie zyskuje jej zaufanie.

Robert intryguje Lanę. Jest to facet, który potrafi jedną, zwykłą historią porwać słuchacza, przenieść do swojego świata. Jest to postać, którą darzy się sympatią, mimo iż wiemy, że coś będzie z nim nie tak. Jest bezpośredni, opanowany, pewny siebie i traktuję Lanę jak najlepiej. Jest to jednak bohater, który ma coś na sumieniu, przez którego demony nie powinno się go darzyć zaufaniem, a po prostu podchodzić do niego z dystansem. Dziewczyna przekonuje się do chłopaka, chce wierzyć, że jest dobry. Czy Robert jest na pewno tym, za kogo Lana go ma?

Gdy Robert bierze udział w kontrowersyjnej reklamie, zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Miasto pogrąża się w mroku, giną ludzie, a morderca zostaje okrzyknięty Warszawskim Diabłem. Dziewczyna ma wrażenie, że ma jakiś związek z tymi tragediami. W końcu nie wie już, czy to, co zauważa, to prawda, czy jej własne urojenia. Kto stoi za tym wszystkim? Komu dziewczyna w końcu będzie mogła zaufać?

Historia jest wciągająca, angażująca, dopracowana. Autorka w świetny sposób buduje napięcie, zostawia wiele niedomówień, ale też pozwala stopniowo poznawać postaci. „Potwory pod moją skórą” to książka, która niesamowicie mnie wciągnęła od początku do końca. Wydaje mi się, że chodziło przede wszystkim o głównych bohaterów, którzy zostali roztrzaskani, ulepieni z problemów, traum, pokiereszowani. Zostały w nich upchnięte demony, które, jeśli mogę tak ująć, ciekawie się poznawało. „Potwory pod moją skórą” to tytuł bardzo wymowny, dający do myślenia. To samo tyczy się okładki książki – nawiązanie do zakładania masek, ukrywania swojego prawdziwego oblicza, zasłaniania się, sprawiania pozorów, definiowania niekoniecznie tym, co widoczne, a tym, co ukryte.

Autorka sprytnie przemyca w fabułę wątki walki z samym sobą, różnych twarzy, kreowania siebie, wpływu traumatycznych przeżyć na człowieka, uzależnienia, problemów psychicznych, nieposkromionego bólu. Mimo tego, iż zagadek kryminalnych nie jest tu za wiele, to książka jest strzałem w dziesiątkę, bo finalnie dostajemy niezły zwrot akcji.

Historia jest wciągająca, angażująca, dopracowana. Autorka w świetny sposób buduje napięcie, zostawia wiele niedomówień, ale też pozwala stopniowo poznawać postaci. „Potwory pod moją skórą” to książka, która niesamowicie mnie wciągnęła od początku do końca. Wydaje mi się, że chodziło przede wszystkim o głównych bohaterów, którzy zostali roztrzaskani, ulepieni z problemów, traum, pokiereszowani. Zostały w nich upchnięte demony, które, jeśli mogę tak ująć, ciekawie się poznawało. „Potwory pod moją skórą” to tytuł bardzo wymowny, dający do myślenia. To samo tyczy się okładki książki – nawiązanie do zakładania masek, ukrywania swojego prawdziwego oblicza, zasłaniania się, sprawiania pozorów, definiowania niekoniecznie tym, co widoczne, a tym, co ukryte.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł.

"Potwory pod moją skórą" to zdecydowanie odurzająca opowieść, którą z jednej strony chciałoby się delektować jak najdłużej, z drugiej jednak, ciekawość, jak dalej potoczą się burzliwe losy głównych bohaterów, nie pozwala nawet na najkrótszą przerwę w lekturze. I choć zamroczony skrajnymi emocjami czytelnik doskonale zdaje sobie sprawę, że tęsknota za Laną i Robertem przybierze formę okrutnej tortury, w zawrotnym tempie pochłania kolejne słowa, by czym prędzej dotrzeć do intrygujących, finałowych stron, które co ciekawe, wcale nie przynoszą oczekiwanego ukojenia.

Pisarka włada zajmującym, plastycznym piórem, dzięki czemu poznawana historia angażuje czytelnika nadzwyczaj silnie. Czuje się ON niemal jak naoczny świadek, kibicuje postaciom całym sercem, choć zdaje sobie sprawę, że wie o nich niewiele i każda decyzja może przynieść tragiczne konsekwencje, zwłaszcza, że życie w niczym nie przypomina kolorowej bajki. W tej opowieści niczego, a co ciekawsze, nikogo, nie można być pewnym, dzięki czemu pochłania się ją z wypiekami na twarzy, przewracając kartki w absolutnym transie. Kolejne sekrety, niedomówienia i luki w pamięci prześcigają się z następnymi morderstwami, co skutecznie przyprawia o zawroty głowy. Tak, to zdecydowanie lektura, o której niełatwo będzie zapomnieć!

Książka "Potwory pod moją skórą" jest nieszablonową, dopracowaną, porażającą opowieścią, którą pochłania się z drżącymi dłońmi i wypiekami na twarzy. Mistrzowsko stopniowane, obezwładniające napięcie, wartka, nieobliczalna, niemożliwa do przewidzenia akcja, miażdżąca sieć okrutnych kłamstw, genialne, wyjątkowo złożone portrety psychologiczne, a wszystko to nakreślone nadzwyczaj błyskotliwym piórem! Jeśli kochacie opowieści nieobliczalne, emocjonujące, dopełnione mrocznymi sekretami, niedomówieniami i pokiereszowanymi duszami, które skrywają swoje prawdziwe oblicze pod maskami, ta pozycja z pewnością was zahipnotyzuje! Polecam całym sercem!

Przepadam za małymi, dusznymi, kameralnymi thrillerami, które po brzegi wypełnione są tajemnicami oraz zagadkami do rozwiązania. Ten gatunek wydaje mi się najbliższy i zawsze dana historia trafia w mój gust, więc wobec "Potwory pod moją skórą" miałam wielkie oczekiwania i zabrałam się za lekturę, gdy tylko wpadła w moje ręce.

To historia bardzo nieoczywista, nietypowa i wydaje się inna niż wszystkie już przy pierwszych stronach. Sięga po różne gatunki, wykorzystuje umiejętnie zarówno elementy powieści obyczajowej jak i thrillera, tym samym otrzymujemy fabułę wielowymiarową, dopracowaną i drobiazgową jednocześnie, która przekonuje do siebie równie mocno pomysłem co samym wykonaniem. Autorka umiejętnie prowadzi fabułę w nieznaną niemal do samego końca stronę, pozwalając nam snuć liczne domysły, opierać się na założeniach bohaterki, która sama nie wie jak ocenić całą sytuację a w dodatku historia jest tak intensywna, że rozmyślamy o niej nawet, gdy na moment przyjdzie czas, by odłożyć lekturę na półkę.

Lana po stracie siostry nie potrafi pogodzić się z sytuacją i sięga po drastyczne rozwiązania. Nałóg przepełnia jej krew a żałoba wydaje się być jej nieodzowną towarzyszką. Niestety wszechobecny smutek nie wystarczy, by dobrze żyć, więc Lana decyduje się przyjąć pod swój dach współlokatora. Robert jest uroczy, charyzmatyczny i również bardzo tajemniczy przez co niebawem dziewczyna stanie w wielkim niebezpieczeństwie. Czy to tylko pozory, czy może chłopak powiązany jest z aktualnymi zaginięciami?

Ależ ja się dobrze bawiłam podczas lektury! Historia opowiedziana jest powoli, sięga po szczegóły, więc jest bardzo realistyczna a przez to, że nie wychodzi na liczne sceny, mamy do czynienia z dość kameralną atmosferą co bardzo służy opowieści. Cały czas zastanawiamy się o co w tym wszystkim chodzi, czy autorka pójdzie bardziej w stronę romansu, czy może postawi na zaskakujący i przewrotny thriller a w dodatku cały czas śledzimy przebieg śledztwa w sprawie tajemniczego mordercy. Pojawiają się założenia, że może to właśnie Robert stoi za wszystkim, ale zapewniam, że prawda wcale nie jest taka oczywista.

"Potwory pod moją skórą" to lektura, która idealnie sprawdziła się jako thriller psychologiczny. Wzbudziła we mnie liczne pytania, nie od razu pozwoliła sięgnąć po odpowiedzi a w dodatku zaskoczyła mnie trasą jaką obrała fabuła. Bardzo dobrze bawiłam się podczas lektury i aż trudno mi uwierzyć, że to debiut autorki. Brawo! Mam nadzieję, że w podobnym stylu zaskoczą mnie jej kolejne historie, ponieważ to zdecydowanie mój klimat. Wszystkim, którzy uwielbiają w thrillerach popuszczać wodze wyobraźni - polecam!

"Świat to potworne miejsce. Potwory na ulicach, potwory w domach, potwory w myślach, potwory pod moją skórą".

"Wszyscy nosili maski. Na co dzień przyjmowali różne twarze, w domu, szkole, pracy".

Lana miała 24lata gdy zmarła jej siostra Rita, a której śmierć zmieniła ją na zawsze.

Z normalnej, wesołej dziewczyny, studentki psychologii, stała się pogrążoną w rozpaczy, staczającą się na dno istotą.

Rita niczego tak nie pragnęła jak żyć, a Lana, tuż po jej śmierci chciała pozbyć się swojego życia. Wyrzucona z uczelni, zdradzona przez chłopaka, odcięta finansowo od ojca, uciekała w picie by czuć otępienie uwalniające ją od bólu i myśli. Wybudowała wokół siebie mur. Alkohol stał się dla niej lekarstwem, nadawał sens dniom, które bez niego były puste. Ludzie stanowili dla niej wrogą masę. "Człowiek był taka kruchą istotą. Nie trzeba było wiele, żeby go zniszczyć".

Zmuszona przez sytuację musiała poszukać współlokatora. Takim sposobem pod jej dach trafił Robert. Przystojny model, grający w kontrowersyjnej reklamie. Z każdym dniem ich przyjaźń zaczynała się pogłębiać. "Ciągnęło ich do siebie cierpienie, które dzielili. Szaleństwo i strata. Byli sobie tak bliscy, bo byli do siebie podobni. Nie mogliby być razem, bo to, co ich łączyło, czaiło się w mroku, miało gorzki posmak wódki i zjadało ich od środka jak rak.

Robert był złym księciem, rycerzem na czarnym rumaku".

I mimo tego, że zaczynała łączyć ich specyficzna więź, Lana nie znała mrocznych demonów, które przed światem ukrywał Robert. Dlatego gdy w tajemniczych okolicznościach zaczynają ginąć osoby związane z reklamą, w której zagrał chłopak, Lena zadaje sobie tylko jedno pytanie: czy wpuściła Warszawskiego Diabła do swojego domu i życia.

🔹️ 🔹️ 🔹️

Cóż to była za historia. Mroczna, bolesna. Jej bohaterowie to młodzi ludzie dążący do własnej destrukcji. Bolesne wydarzenia z przeszłości ukształtowały w nich spaczony pogląd na świat i ich zdanie o sobie samych. Mimo, że książka nie porwała mnie od pierwszych stron, przewracając kolejne kartki, stopniowo budziła moją ciekawość, wciągając w mrok historii.  Znajdziecie w niej dużo bólu, cierpienia, ale również woli walki ze słabościami, z nałogami, walki o przetrwanie. A wszystko to w otoczeniu niebezpieczeństwa i widma śmierci z rąk wymierzającego karę za grzechy, Warszawskiego Diabła, Baphometa. I mimo, że jak dla mnie, za mało było tej kryminalnej zagadki, ta historia i tak jest świetna, nieszablonowa, świeża.

Jeśli jeszcze zastanawiacie się czy warto sięgnąć po tę pozycję, gorąco Was zachęcam. To naprawdę świetny debiut. Ja dałam się zaskoczyć, nie tylko rozwiązaniem zagadki, ale również treścią tej historii. Jestem bardzo ciekawa kolejnych książek spod pióra Autorki, a póki co gratuluję fantastycznego debiutu.

Zwróciliście uwagę na tą niesamowitą okładkę. Przyznaję się, że w głównej mierze to ona zachęciła mnie do sięgnięcia po tę powieść, a dopiero później przeczytałam opis. Jakie są moje wrażenia? Wiecie co, mam mieszane uczucia i taki mętlik w głowie, że nie wiem jak ubrać moje myśli w słowa.

Może zacznę od tego, że jest to debiut i autorka udowodniła, iż wie jak czarować piórem, ma wyjątkowo oryginalny styl oraz potrafi budować napięcie i duszny klimat w książce.

Jednak czegoś mi początkowo brakowało i nie przypominało thrilleru ani kryminału. Ciężko było mi się wgryźć w powieść i trochę dłużyło mi się czytanie. Wszystko zmienia się gdzieś w połowie. Akcja przyśpiesza, pojawiają się zagadkowe morderstwa i czytelnik musi się nieźle natrudzić by z plątaniny poszlak często mylnych, wyłowić te właściwe. Mi nie udało się odgadnąć kim jest diabeł warszawski i zakończenie zaskoczyło mnie.

Fabuła opowiada o Lanie, która po śmierci siostry załamuje się i popada w nałogi. Jej ojciec by ją ratować zmusza ją do pewnych działań. Dziewczyna znajduje współlokatora Roberta, z którym szybko nawiązuje nić porozumienia i doskonale się z nim dogaduje. Jednak, gdy w Warszawie zaczynają ginąć ludzie z ich otoczenia Lana obsesyjnie próbuje rozwikłać tajemnicę zbrodni podejrzewając nawet współlokatora.

Kto jest mordercą? Czy ta dwójka ma coś wspólnego z tym co się dzieje? Czy uwolnią się od wyniszczającego nałogu, który zaciera ich trzeźwy osąd i ciężko im ocenić co jest urojeniem a co prawdą?

Ta pozycja potrafi wstrząsnąć i wywołać wiele emocji. Ukrywane tajemnice komplikują życie i relacje obojga, budują bariery między nimi oraz rodzą w ich głowach ogrom podejrzeń i urojeń.

Mamy tu wiele bólu, zamknięcie się w sobie bohaterów, ciężka depresja, topienie smutków w alkoholu i doprowadzanie się do skrajnych stanów a nawet prób samobójczych. Momentami cierpła mi skóra i nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po dalszej treści.

Lektura jest nieprzewidywalna, intryguje i potrafi zaskoczyć, dlatego wielu fanów tego gatunku będzie zachwycona i nie będzie mogła oderwać się od czytania.

Uważam, że musicie sami wyrobić sobie o niej zdanie.

" - Jesteś strasznie cyniczna.

- Co w tym złego? Świat to potworne miejsce. Potwory na ulicach, potwory w domach, potwory w myślach, potwory pod moją skórą."

Jeśli poszukujecie dobrego debiutu, niełatwego, nieoczywistego, który skłania do myślenia, główkowania, a jego mrok pochłania z każdą kolejną stroną książki, to zachęcam Was do sięgnięcia po "Potwory pod moją skórą". Mnie ta historia kupiła od razu, wciągnęła w mrok, który na pierwszy rzut oka nie jest taki straszny. Ale... Okazuje się, że nic nie jest takie oczywiste.

Lanę dopada żal i rozpacz po śmierci chorej siostry. Wpada w nałóg alkoholowy, który sprawia, że całkowicie odcina się od codzienności. Zaniedbuje siebie, aż w końcu sytuacja się jeszcze bardziej pogarsza i jest zmuszona wynająć jeden z pokoi. Współlokator, z którym przyjdzie jej mieszkać, jest młodym modelem, intrygującym, w którym czai się mrok. Zaprzyjaźniają się i dowiadują o sobie coraz więcej faktów, zwłaszcza Lana o Robercie. Po wypuszczeniu kontrowersyjnej reklamy, w której brał udział Robert, ktoś morduje ludzi związanych z ową reklamą. Lana dostaje obsesji na punkcie Warszawskiego Diabła i stara się dowiedzieć, kto jest mordercą. Sama nie wie, co jest prawdą, a co kłamstwem. Podejrzenia, które padają, nie pomagają jej w sytuacji, w której się znalazła.

Nie czytałam opisu przed przeczytaniem książki i dobrze zrobiłam. Przez to czuję, że książka dostarczyła mi odpowiednich emocji, wrażeń, których mogłoby nie być, gdybym zapoznała się z opisem. Ciężko było spodziewać się kolejnych wydarzeń, ponieważ sytuacja Lany mogła w każdej chwili diametralnie się zmienić.

Pogrążona w żałobie i nałogu coraz to bardziej zapadała się w okowach smutku, a jej ciąg do alkoholu tylko narastał. Ciężko ją oceniać, ponieważ nie wiemy, jakbyśmy my sami zachowywali się w sytuacji utraty kogoś bliskiego, najbliższego.

Pojawienie się Roberta wprowadza jeszcze więcej mroku, ale także pewnej ekscytacji, świeżości, nie tylko w życiu Lany, ale również w odczuciach czytelnika. Pewny siebie młody chłopak staje się przyjacielem dla dziewczyny, tylko czy ta przyjaźń wyjdzie jej na dobre?

Książka naprawdę pożera czytelnika, wciągając go w swój świat. Chęć poznania dalszych wydarzeń sprawia, że nie skończy się czytać przed ostatnią kropką. Maddie Pawłowska świetnie oddała emocje bohaterki, jej rozterki. Historia Lany przedstawiona jest dzięki narracji trzecioosobowej, a styl autorki jest lekki, przyjemny, co też ma wpływ na fakt, że "Potwory pod moją skórą" po prostu się pochłania. Takie debiuty lubię czytać! Bardzo polecam.

„Posiadanie ludzi, którym zależy na naszym dobru, jest darem.”

Główną bohaterką książki „Potwory pod moją skórą” jest młoda dziewczyna o imieniu Lana. Po śmierci siostry dziewczyna załamuje się i popada w nałóg alkoholowy. Ojciec postanawia odciąć ją od pieniędzy aby wzięła się w garść. Lana zmuszona jest szukać sobie współlokatora. Początkowo odrzuca wszystkie propozycje, jednak gdy próg jej mieszkania przechodzi rozgadany Robert postanawia dać mu szansę. Ten mrok i tajemniczość chłopaka sprawia, że dziewczyna jest ciekawa jego historii. Z dnia na dzień dwójka współlokatorów zawiera bliższą relację. Robert wielokrotnie zwierza się Lanie ze swoich problemów. Wspólnie topią swoje smutki w alkoholu. W życiu dziewczyny pojawiają się nowe osoby, które stają się bliskie jej sercu. Jednak, właśnie wtedy Warszawa zaczyna opływać we krwi. Morderstwo goni morderstwo.. kto jest za to odpowiedzialny? Czy ma to związek z ich relacją?

„Masz ogromną, niezaleczoną ranę, nikt inny niż ty nie może jej zagoić.”

Kurcze, co to była za książka. Muszę przyznać, że jestem oczarowana tą historią. Nie spodziewałam się, że to będzie tak silna i mocna książka. Od samego początku bohaterowie mieli tajemnice, których nie chcieli wyjawić. Zarówno Lana jak i Robert to postacie dobrze wykreowane, które przeprowadzają nas przez tą mroczną historię.

Jestem pełna podziwu jak szybko udało im się nawiązać bliższą więź i zostać przyjaciółmi, jednak ich życiowe przeżycia zbliżyły ich do siebie. Oboje dostali kopa od życia i musieli walczyć o sobie. Zmagali się z demonami, które ich nie opuszczały. Alkohol, uzależnienie, depresja, próba samobójstwa to elementy tej historii.

„Nienawidzę szczęścia. To najbardziej ulotna, najokropniejsza rzecz na świecie.”

„Potwory pod moją skórą” to również historia poświęcona tajemniczym morderstwem w Warszawie. Ktoś morduje znajomych i przyjaciół Lany i Roberta. Dziewczyna nie ufa ani sobie ani mężczyźnie. Stara się dowiedzieć kto stoi za tym brutalnym przelewem krwi w Warszawie. To czego się dowiaduje mrozi krew w jej żyłach.. Jednak nic więcej w tym temacie wam nie zdradzę, jedynie mogę zagwarantować, że będzie się działo. Akcja właściwie nie zwalnia ani na moment. Autorka świetnie zaplanowała całą fabułę i ja nadal zbieram szczękę z podłogi, ponieważ to rewelacyjny debiut, który trzyma w napięciu do samego końca. A finał? Mistrzostwo!

W środku znajdziecie również dużo cytatów i myśli, które autorka świetnie przemyciła w dialogach między bohaterami. Nie wiem czy jest to książka jednotomowa czy może będzie kontynuacja, na moje oko autorka zostawiła sobie furtkę i historia może być kontynuowana. Z pewnością ja zaliczam się do tych osób, które będę czekały na kolejne dzieła autorki. Szczerze polecam ten tajemniczy debiut!

„Tęsknić można za kimś, kogo można odzyskać, a ja straciłem przyjaciela na zawsze. Nie ma uczucia, które by mi go przywróciło.”

„Człowiek był taką kruchą istotą. Nie trzeba było wiele, żeby go zniszczyć”.

Współlokatorzy – pogrążona w rozpaczy studentka oraz tajemniczy model. Wstrząsające Warszawą zbrodnie i emocje utrudniające trzeźwy osąd

🖤🖤🖤

,,Potwory pod moją skórą" autorstwa Maddie Pawłowska.

💀Jest to książka dość specyficzna. Z jednej strony bardzo intryguje i jak na debiut jest niezwykle szczegółowo dopracowana i bardzo dobrze napisana. Jednak z drugiej strony jej bohaterowie mają dość duże problemy psychiczne. Przez większość książki jesteśmy świadkami ich destrukcyjnych zachowań i choć po części jestem, w stanie to zrozumieć zważywszy na to, iż Lana nasza protagonistka jest, w żałobie to zdecydowanie nie jest to jedyny powód jej problemów.

💀Niesamowicie dziwna jest także relacja między Robertem i Laną. Nie do końca wiedziałam, na czym  ona ostatecznie się zatrzymała. Współlokatorzy? Przyjaciele? Kochankowie? Ciężko to określić. Wiem jednak na pewno, że oboje znaczą, dla siebie dużo jednak ich związek należy to tych niezdrowych. Uzależniają się od siebie i karmią nawzajem swoje psychiczne zachowania.

💀Wątek morderstw nieco mnie rozczarował. Sądziłam, że będzie nieco bardziej rozszerzony, a dość długo trzeba było na niego czekać.

💀Cała akcja ogólnie szła dość wolnym tempem. Duża część tekstu skupiała się na opisie, cierpienia i  uzależnienia naszej bohaterki. I oczywiście to było ważne, ale ja szczerze momentami byłam już znużona.

💀Zagadka i tajemnica, jaka kryje, się za wydarzeniami następującymi w fabule dla większości na pewno będzie zaskakująca. Ja się niestety domyśliłam, kto jest, sprawcą jednak nie sprawiło mi to problemu z cieszenia się zakończeniem, które w końcu trochę nabrało tępa i udowodniło, że autorka ma niezwykły talent do pisania książek budujących napięcie.

💀Ostatecznie jest zaskoczona. Była to lektura oryginalna i mocno psychologiczna. Jeśli jednak chodzi, o mnie w pełni nie wpasowała się w moje gusta. Spodziewałam się ciut więcej wrażeń.

Jestem jednak przekonana, że wielu osobą ta pozycja się spodoba znacznie bardziej. Zachęcam więc od zapoznani się z nią. 

Lana po śmierci swojej siostry popada w kompletną żałobę. Zamieszkuje w domu odziedziczonym po babci. Rodzice z powodu jej zachowania odcinają jej finanse i aby przeżyć musi znaleźć współlokatora i podjąć pracę. Pokój postanowiła wynająć Robertowi, tajemniczemu modelowi, który często dziwnie się zachowuje. Jednak mają wspólną pasję, jeśli można to tak nazwać, mianowicie nie szczędzą sobie alkoholu oraz papierosów oraz nie oceniają się wzajemnie. Jednak w pewnym momencie w Warszawie pojawia się morderca, który zabija osoby mogące mieć coś wspólnego z jedną, kontrowersyjną kampanią reklamową. Kto jest mordercą? Kim będą kolejne ofiary? Czy Lanie i Robertowi grozi niebezpieczeństwo? Jakie demony skrywają w sobie bohaterowie?

Powieść pełna mroku, tajemnic i morderstw brzmi ciekawie, prawda? I dokładnie taka ta książka jest. Zaczynając ją, nie wiedziałam do końca czego się spodziewać. Zaczynała się bardzo niewinnie i dość sztampowo, jednak im więcej stron było za mną, tym stawała się bardziej mroczna, zaskakująca i trudno było przewidzieć, co za chwilę się wydarzy. Do samego końca siedziałam nad nią jak na szpilkach i wyczekiwałam finału.

Książkę czytało mi się świetnie. Wykreowane wydarzenia były wciągające i nawet jak było opisywane, jak główna bohaterka idzie do pracy i tam spędza czas, nie męczyło, a tylko budowało napięcie. Biorąc pod uwagę, że jest to debiut autorki, to jest w ogromnym szoku, że takie emocje ta książka wobec mnie wzbudziła. Trochę żałowałam, że rozdziały były trochę długie, ale później już mi to nie robiło różnicy. Klimat jest w niej niesamowity, przez cały czasu czułam napięcie, niepewność co nie zdarza mi się często, a tutaj było to od samego początku. Zakończenie było zaskakujące, nieprzewidywalne i mam ogromną nadzieję, że powstanie kontynuacja, bo tak się zapowiada i z niecierpliwością będę na nią czekać!

Bohaterowie również są ciekawie wykreowani, chociaż mam wrażenie, że specjalnie zostali stworzeni tak, by trudno było ich polubić. Lana po tragedii ucieka w alkohol i niczym się nie przejmuje. Żyje z chwili na chwilę i daje sobą dość łatwo manipulować. Wydaje mi się, że to taka osoba, która nie widzi rozwiązania nawet jak ma je przed oczami. Często jest niemiła i zniechęca do siebie ludzi, jasne ma momenty, kiedy zachowuje się racjonalnie, ale przez alkohol często takich momentów nie ma. Za to jeśli chodzi o Roberta to dla mnie jest dalej kompletną zagadką. Podczas lektury poznajemy część historii z jego życia, jednak to za mało, by go w pełni poznać. To było bardzo zaskakujące. Oprócz tego, że nie ocenia innych, ma ciekawą pracę i ogólnie wydaje się miłym facetem, który dużo przeszedł to nic więcej o nim nie wiemy.

Dla mnie ta książka to jedno wielkie zaskoczenie. Co chwila przyłapywałam się na tym, że coś mi w niej nie pasuje, ale jednak idealnie dla powieści. Dlatego tak trudno mi się jednoznacznie wypowiedzieć o tej pozycji. Zdecydowanie jest pełna niespodzianek. Dla samej jej niecodzienności i powiew świeżości, warto się z nią zapoznać.

Dlatego jeśli szukacie niesztampowej powieści, pełnej mroku, tajemnic to zdecydowanie ten tytuł przypadnie Wam do gustu. Dla mnie lektura była odświeżająca, porywająca i wstrząsająca. Ostatnie trzydzieści stron sprawiło, że chce więcej! Także z niecierpliwością będę wyczekiwać kontynuacji, a skoro tak wyszedł autorce debiut, to jestem ciekawa, co będzie dalej!

Trudno jest opowiedzieć o książce, która jest dziwna, ale w tej dziwności bardzo dobra. Trudno jest opowiedzieć o fabule, która niby jest oczywista, ale jednak nie do końca. I ostatecznie, trudno mówić o bohaterach, którzy tak naprawdę nimi nie są. Potwory pod moją skórą to rodzaj literatury, której nie czyta się do deseru. Tutaj trzeba się zastanowić, podumać nad pewnymi rzeczami. To niemalże tak jak z filmami festiwalowymi – niszowymi, mamiącymi odbiorców oryginalnością i wyjątkowym przekazem. To solidna porcja strachu, niepewności i niepokoju, zawarta w nieco ponad trzystu stronach treści.

Książka opowiada o trudnych przeżyciach młodych ludzi, stojących u progu dorosłości. O ich autodestrukcyjnych skłonnościach, spowodowanych nieprzepracowanymi traumami, które tkwią głęboko w ich duszach i podszeptują złe rzeczy. To też historia o poplątanej sieci chorób psychicznych, doskwierających bohaterom w większym lub mniejszym stopniu i ich wpływie na życie w społeczeństwie. To swego rodzaju krzyk osób niezrozumianych i wychodzących poza szereg ogólnie przyjętych norm.

Nie chcę wrzucać tej powieści do szuflady oznaczonej napisem thriller, bo to zdecydowanie za mało. Ale chętnie połączyłabym ten gatunek z psychologią. To swego rodzaju studium przypadku, które można dowolnie interpretować i równie dowolnie klasyfikować. To pogmatwane i skomplikowane współżycie dwojga ludzi, którzy chcąc nie chcąc szybko uzależniają się od siebie w sposób absolutnie intensywny i niebezpieczny.

Ta powieść jest niewygodna. Rozwija się powoli, narzuca czytelnikowi złe samopoczucie, frustruje trudnymi do zrozumienia zachowaniami bohaterów, skłania do przyglądania się ich kolejnym porażkom, nie pomaga w łatwym i jednoznacznym kibicowaniu im. Ta książka trąca najgorsze i jednocześnie najczulsze struny w ludzkiej psychice, skłania do refleksji i zadumy. Powoduje cierpienie wewnętrzne, które wcale nie kończy się w momencie zakończenia książki. I być może dlatego ta pozycja jest tak dobra!

Ulubiony cytat : Masa ich pożądania była niewspółmiernie wielka do ich oporu. Żadna inna siła nie była w stanie zrównoważyć ich przyciągania.

Książka niepozorna, lecz całkowicie wciągająca. Zostająca na długi czas w głowie. Całkowicie mnie zaskoczyła swoją nietuzinkowością. Takich debiutów nam potrzeba na polskim rynku czytelniczym.

Lana i Robert zostają współlokatorami. Obydwoje mają mnóstwo tajemnic oraz problemów. Kobieta cierpi po stracie najbliższej osoby, ma fatalny kontakt z matką i ojcem. Robert natomiast to człowiek zagadka. Przystojny i elektryzujący, jednak skrywający w sobie mrok. Radzą sobie ze swoimi demonami uciekając w alkohol i używki.

Sprawa jednak się komplikuje, ponieważ zaczynają ginąć ludzie z ich najbliższego otoczenia. Kim jest morderca okrzyknięty Warszawskim Diabłem ? Czy Lana i Robert mają z tym coś wspólnego ?

Zakończenie niezwykle szokujące. Całkowicie się nie spodziewałam. Chętnie wrócę do twórczości autorki.