Polowanie. Martin Servaz. Tom 7

Martin Servaz jest mistrzem kreowania klimatu. Przygodę z „Polowaniem” zaczynamy od zimowego miasteczka zapomnianego gdzieś w Pirenejach, a kończymy na smutnej, spowitej deszczem Francji. W tym psychologicznym thrillerze wydaje się, że głównym wątkiem jest motyw kryminalny, ale myślę, że autor poprzez to tło chciał powiedzieć coś więcej, na nurtujący go temat. Łatwo jest zwrócić uwagę na to, że Servaz porusza społeczne problemy Francji. Wyłaniają się przez smutny obraz tego kraju, którego dręczą problemy związane z migrantami i skutkami kolonializmu. „Polowanie” jest kolejną dobrą i przemawiającą do wyobraźni książką Servaza, mimo tego, że autor ma wiele lepszych dzieł, jego fan się nie zawiezie.

Bernard Minier to jeden z najsłynniejszych twórców thrillerów we Francji. "Polowanie" to jego najnowsza, dziewiąta już powieść, jednocześnie siódmy tom cyklu o Martinie Servazie.

Młody nagi mężczyzna przebrany za zwierzę uciekający przed sforą polujących na niego myśliwych, wpada pod koła nadjeżdżającego samochodu. Kto w tuluskich lasach urządza sobie polowania, w których zwierzyną łowną są ludzie?

Tytuł jest dość wymowny, ale czy na pewno chodzi tu rozrywkę dla znudzonych ludzi, chcących dać ujście swym najniższym instynktom? Okazuje się, że ofiara nie była niewiniątkiem i mimo młodego wieku miała sporo grzechów na sumieniu, [Adres usunięty]. udział w zbiorowym gwałcie na nieletniej. Więc może ktoś zechciał wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę?

Żadne zwierzę nie zabija dla rozrywki, do takiej podłości zdolny jest tylko człowiek. Wypływające ze stron tej książki okrutne szaleństwo, wprawiło mnie w zgrozę. Ze ściśniętym gardłem śledziłam rozgrywające się sceny. Jak na rzetelny kryminał przystało, dostajemy bardzo skrupulatny opis wszystkich czynności śledczych. A oprócz kryminalnej, dość złożonej zagadki, główny prym wiedzie tu Francja, przystosowująca się do życia w pandemicznej rzeczywistości. O toczących ją konfliktach, nastrojach społecznych i jak ciężko być policjantem w obecnych czasach. Przygnębiająco i realistycznie.

Polowanie czas zacząć. Uwaga, nadchodzą myśliwi. Tropią. Zwierzyna ucieka. Goni przed siebie, przerażona w ciemnych przestworzach lasu. Jak daleko jest w stanie im uciec? Wybiega na ulicę, prosto pod nadjeżdżający samochód. Pisk, nagłe hamowanie, wstrząs dla kierowcy … Co to było? Zwierzę? Człowiek? Ale te oczy …

Rozpoczyna się trudne i żmudne dochodzenie, prowadzone przez Servaza i jego ekipę. Auto potrąciło człowieka, który był przebrany w maskę jelenia. Jak się wkrótce okaże to tytułowe polowanie to zbawienna akcja ludzi władzy, majętnych o wielkich wpływach. Za cel obrali sobie oczyszczenie świata ze zła. Oni wymierzają sprawiedliwość, chociaż nie mają ku temu żadnych argumentów. Samozwańcza władza. Uważają, że wszystko co czynią, to w imię lepszego życia, w słusznej sprawie. A świat trzeba oczyścić z przestępców i zbrodniarzy. Ale czy oni są lepsi? Czy ich ręce są czyste i nieskażone? Czy zawsze postępowali prawie i słusznie?

Autor pod pretekstem tajemniczej akcji polowania na zło obnaża gęstą i zepsutą atmosferę społeczną we Francji. Pokazuje nam smutny obraz kraju ogarniętego strajkami, niepokojami i zamieszkami, walką klasową i napływem imigrantów. Kraj targany rozgrywkami politycznymi i walką o wpływy i władzę. Kraj skorumpowany i opanowany niemocą. A rządzący zaślepieni, obdarci z jakichkolwiek zasad, u których morale sięgnęły dna. Ukazuje się ich wynaturzona natura, prym wiodą zabójcze instynkty i pobudki. Na własne oczy widzimy, do czego może doprowadzić deprawacja władzy i jej przekonanie o nieomylności i wyższości.

Cennym atutem tego mocnego i zatrważającego thrillera jego mroczna i gęsta atmosfera, przesiąknięta grozą i niepewnością. Tego nie sposób ubrać w słowa, ale przez całą lekturę odczuwałam strach i niepokój, nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać, do czego autor jest się jeszcze w stanie posunąć. Przerażające, ale jakże emocjonujące i przenikliwe. Nie znam wcześniejszej twórczości Bernarda Miniera, ale już wiem, że muszę sięgnąć po jego inne utwory, aby utrzymać wysoki poziom adrenaliny, do jakiego mnie autor przyzwyczaił.

Znakomicie skrojona fabuła, spójna i logiczna, w efektownym wykonaniu, z realnie wykreowanymi bohaterami. Nie napawa optymizmem, ukazuje zepsucie w szeregach ludzi władzy, policjantów, sędziów, wojskowych. A więc tych, którzy powinni dbać o nasze bezpieczeństwo i zapewnić nam spokój.

Muszę ostrzec przed tą powieścią. Nie sięgajcie po nią jeżeli macie problemy z oddychaniem czy kołatającym sercem. Żeby nie było, że nie ostrzegałam … Czytacie na własną odpowiedzialność … Ciekawość powinna w was pokonać wszelki strach ...

Bernard Minier zagościł u mnie jako odkrycie czytelnicze dwa lata temu, gdy wpadłam na "Bielszy odcień śmierci". Przepadłam wtedy i pochłonęłam wszystkie dostępne tomy serii, a teraz jestem z nimi już na bieżąco. Siódmym z kolei i jest właśnie "Polowanie", które ukazało się w listopadzie nakładem Wydawnictwa Rebis. I zapada ważne pytanie... czy Minier nadal daje radę?

Ponownie spotykamy się z głównym bohaterem, czyli z Martinem Servazem. Ale oprócz niego pojawia się też od razu na początku inny. Dziwny, w środku ciemnego lasu, w poświacie księżyca, jak w najgorszych koszmarach, na drodze pojawia się jeleń. I to nie byle jaki, bo jego ślepia wyglądają niczym ludzkie. Cóż, jak to życie potrafi płatać figle wyobraźni, tak i tym razem kierowcy samochodu, który uderza w zwierzę mózg podpowiada, że to jednak człowiek, a z głową jelenia i już wie też, że ten widok, kiedy przejdzie na przód auta by sprawdzić jak to wszystko wygląda, pozostanie wyryty w jego pamięci na zawsze. W czyjej by nie został, prawda? Tylko co robił w środku lasu chłopak z głową jelenia na sobie? Wyobrażacie sobie możliwość, że jakiś psychopata urządza sobie zabawę pod tytułem "dziś upoluję sobie młodego mężczyznę?". Nie byłoby w sumie w tym nic dziwnego, nie jeden już kazał uciekać swoim ofiarom i na nie polował...

Miniera uwielbiam za to, że nie wyciąga opisów i dialogów byleby było w powieści więcej znaków. Ot, wolę, gdy wszystko dzieje się szybko, zwięźle i bez zbędnego przeciągania. Niestety, autor przez kilka tomów nieco odbiegał od takiego schematu i zagłębiał się, według mnie, zbyt mocno w życie Martina. Jasne, interesuje mnie co się dzieje z głównym bohaterem, ale no bez przesady, nie muszę znać jego biografii. Natomiast, mam wrażenie, że to już minęło i pewnie dlatego, że wszystko, co autor chciał nam przekazać na temat Servaza, już zwyczajnie przekazał. Dlatego w tym tomie podążamy razem z nim za zagadką bez zbędnego wyskakiwania w przeszłość, czy w wątki poboczne.

Jeśli chodzi o klimat, to jest to napięcie, które uwielbiam u Miniera! Jest duszno, ciężko, mrocznie, a wizja lasu w poświacie księżyca w pełni i tego, co się w tym lesie może dziać... oj, działa na wyobraźnię i co gorsze, czytelnik ma tę świadomość, że to mogłoby się wydarzyć naprawdę. Ciarki przechodzą po plecach!

Staram się nie zagłębiać w losy bohaterów aby zbyt wiele nie zdradzić osobom, które dopiero będą chciały zacząć czytać tę serię, aczkolwiek uważam, że śmiało można i w odwrotnej kolejności czytać i w niczym to nie będzie przeszkadzało. Owszem, chronologia zostanie zachwiana, ale to nie zawsze jest problemem.

Jak zwykle, jeśli chodzi o Miniera, nie zawiodłam się i z czystym sumieniem mogę polecić tę książkę, a właściwie wszystkie tomy serii z Martinem w roli głównej!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Rebis.

Kolejna dobra, mocna i przemawiająca do wyobrażni książka Miniera. Przeczytałam wszystkie wydane u nas książki tego autora. I choć żadna nie dorównała genialnemu moim zdaniem Bielszemu odcieniowi bieli, to Minier nadal trzyma wysoki poziom i zapewnia kilka godzin dobrej, mocnej rozrywki.

Akcja Polowania ma miejsce ponownie we Francji i jest aktualna, rozgrywa się bowiem w szczycie pandemii. Pewnego razu pod kola rozpędzonego auta, z ciemnego lasu wybiega jeleń...stop, to nie był jeleń, to był ranny człowiek z głową jelenia...Ta, dobrze czytacie. Wszystko wskazuje, że był ON celem polowania. Człowiek z założonym na swoja głowę łbem jelenia. Brzmi surrealistycznie, makabrycznie. Co się za tym kryje? Czy to możliwe żeby człowiek człowiekowi coś takiego zgotował? Jak się okaże, nie tylko to jest możliwe. To co w najnowszej książce prezentuje Minier, zdumiewa, zaskakuje, szokuje, przeraża.

Sprawę próbuje rozwikłać znany z innych książek Miniera komisarz Servaz. Czy mu się to uda? Dokąd zaprowadzi go to śledztwo? Sami się przekonajcie. Gorąco zachęcam do lektury Polowania. Bardzo dobra, przerażająco realna książka, która od pierwszej strony chwyta w swoje macki i obezwładnia niepokojem, ale i mocno zaciekawia.

Do tego ponura, mroczna, oblepiająca niczym smoła, gęsta atmosfera, tak charakterystyczna dla tego francuskiego pisarza.

Śledztwo przeplatane jest mocnymi i niezwykle aktualnymi wtrętami dot. polityki, sytuacji społecznej i gospodarczej we Francji. Jest to o tyle cenne, ale i przerażające, że całość oparta na faktach. W wiele aspektów, poczynań, zachowań trudno uwierzyć. Trudno pojąć, że ludzie, gatunek myślący, podobno empatyczny są zdolni do czegoś takiego.

W pewnym momencie sama zagadka kryminalna, prowadzone przez Servaza śledztwo są tylko tłem do zaprezentowania przemian zachodzących we francuskim społeczeństwie, zmian w ludziach i ukazania ich wynaturzonych poczynań oraz tego do czego prowadzi szeroko rozumiana nieomylność, nastawienie na władzę, dominację i fanatyzm w mega wydaniu. Trudno jednoznacznie określić czy Polowanie to kryminał, czy bardziej powieść społeczno-obyczajowo-polityczna. Z pewnością to lektura mocna, aktualna, szokująca. Polecam.

Polowanko na młodzieńca z głową jelenia i wypalonym napisem na klacie „Sprawiedliwość” czy poza Kinder Bueno i Bajecznym Wedla może być coś lepszego? No może tylko rozwalone na chodniku ruskie pierogi, których na szczęście już nikt nie będzie musiał jeść.

Intryga w „Polowaniu” jest ciekawie rozbudowana i dość dobrze przemyślana co zawsze dobrze wpływa na mój odbiór, do tego ciekawe postacie no musiało to się ładnie zgrać i w zasadzie do pewnego momentu się zgrało.

Wyobraźmy sobie, że idziemy sobie na kebaba, no wiadomo kebsik zawsze na plus. No i zamawiacie sobie kebaba, ale ten turecki nicpoń zamiast mięsa ładuje Wam tam pomidorki, sałatę i inne śmieci no dramat jakiś. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w tej książce, chcę kryminał, a dostałem ból duszy autora.

Zostałem zdewastowany intelektualnie, wyrzyg autora na wszelkie tematy społeczno-polityczne dotyczące Francji mnie zniszczył, bo ulało mu się za mocno. Nie wiem, jak wielka jest jego zadra do władzy czy poszczególnych osób i zupełnie mnie to nie interesuje, ale wplatanie w powieść kryminalną jakiejś swojej manifestacji i światopoglądu to nie jest to coś, co ja bym chciał czytać. Pewnie bym się na tym tak nie skupił, gdyby liczba tych mądrości nie była w takiej przytłaczającej ilości. Ja też mam swoje poglądy, ale to nie znaczy, że wszędzie muszę o nich pisać i wpychać ludziom moje myśli do ich głów. No nie tak to powinno wyglądać moi mili, nie tędy droga najmilsi…

Powieść mi się podobała, szczerze to gdyby nie te polityczne bzdury to spokojnie dałbym 7/10, ale nie będę tak oceniał książki, gdzie ktoś mi nawija makaron na uszy, bo manipulować to mogę ja, a nie mną.

Mimo wszystko dla intrygi polecam przeczytać.

Każdy z nas ma sprawdzonych autorów, których powieści bierze w ciemno. Wiele z nimi przeszliśmy, szczególnie na drodze emocjonalnej, więc wciąż oczekujemy, że będą niezawodni i ponownie, w swoich nowych książkach, pokażą swoje najlepsze oblicze. Moje grono takich autorów nie jest dużo, ale faktycznie znajdują się w nim osoby, których twórczość ogromnie cenię a Bernard Minier zajmuje tam swój ciepły kąt i nie zamierza go opuszczać.

Francuski pisarz jest jednym z najlepszych w swoim gatunku, ponieważ jego wyobraźnia wydaje się nieograniczona a pomysły na kolejne książki w serii wydają się zaskakujące od poprzednich chociaż myślałam, że już nic mnie nie zaskoczy. Autor ma talent i to widać już od pierwszych stron a każdy fan gatunku nie powinien przejść obojętnie obok żadnej jego książki, bo wówczas straci prawdziwą kwintesencję kryminału.

Najnowsze dzieło autora to lektura, którą przeczytacie w jeden, góra dwa wieczory. Nie dlatego, że jest taka krótka a dlatego, że piekielnie wciąga. To jedna z tych pozycji dla której zarywa się noce, bo czytelnik już teraz, zaraz, natychmiast musi wiedzieć co wydarzy się dalej. Stopniujące napięcie z czasem wydaje się wręcz nie do zniesienia, gęsta atmosfera aż dusi od nadmiaru tajemnic oraz niedomówień a zagadka będąca motywem przewodnim jest tak smaczna, że im bliżej finału jesteśmy tym wolniej przerzuca się strony, bo nie ma się ochoty opuszczać tego zakręconego, mrocznego świata.

Spoiwem łączącym wszystkie tomy w serii jest główny bohater Martin Servaz. Jeśli więc interesuje Was jego prywatna historia lub chcecie zachować chronologię czytania - proszę bardzo. Nic jednak się nie stanie, jeśli zaczniecie w połowie lub od końca, bo każdy tom to nowa zagadka kryminalna i smaczny thriller w jednym. Tym razem przygotujcie się jednak na solidne wyzwanie, ponieważ autor zaserwował nam oraz samemu Martinowi przygodę, która przyprawia o dreszcz przerażenia. Rozpoczyna się bowiem polowanie, którego celem nie jest uciekający jeleń. Ktoś potrąca czarnoskórego chłopca w masce z głową jelenia i rozpoczyna się wyścig z czasem, by poznać prawdę nie tylko co do tożsamości napastnika, ale i ujawnienie krętactwa w najwyższej klasie społecznej. Autor sięga po ważne tematy, poza manipulacją, walką o przetrwanie czy ochroną życia mówi również o świecie pełnym zła, o zemście i ludzkiej bezwzględności a pisze o tym tak otwarcie, że dreszcz przebiega po plecach.

"Polowanie" to kolejna rewelacyjna powieść Bernarda Miniera. Historia pełna ukrytych znaczeń, pomysłowa i oryginalna a przy tym niesłychanie dobrze napisana. Nie po raz pierwszy autor udowadnia, że wie jak w pełni skupić na sobie uwagę czytelnika, ale myślę, że po raz pierwszy jego powieść jest aż tak aktualna i sięgająca współczesnych problemów. Klimatyczna i niezwykle emocjonalna lektura pozwoliła mi przeżyć wielką przygodę u boku Martina, który nie cofnie się przed niczym. Nie pozostaje mi więc nic innego jak gorąco zachęcić Was do lektury.

Martin Servaz powraca. Ciekawa byłam, czy tym razem Autor podoła moim wymaganiom i spełni niemą prośbę, by już raz na zawsze zamknąć temat Marianne i seryjnego mordercy Juliana Hirtmanna (kto czytał od początku przygody Martina, ten wie, o czym piszę). Obiecałam sobie, że jak teraz Minier skrewi, to nie przeczytam już kolejnego tomu z francuskim policjantem kryminalnym. W końcu kilkakrotnie odgrzewane kotlety stają się niesmaczne i ciężkostrawne.

Noc. Księżyc. Las. Dookoła żywej duszy. Jednak na szosie, która powinna być o tej porze pusta, pojawia się samochód, a jednocześnie zza jednego z drzew wprost pod koła wypada zwierzak. Gdy załamany kierowca wysiada z auta, wie, że widok zwłok będzie go prześladował do końca życia, ponieważ potrącił nie zwierzaka, tylko człowieka z głową jelenia. Z łopatki chłopaka wystawał bełt. Na miejsce zdarzenia w trybie alarmowym zjawia się policja. Servaz rozpoczyna śledztwo wraz ze swoją nieodłączną specyficzną grupą znaną z poprzednich tytułów, czyli z Samirą i Vincentem. Po czasie okazuje się, że człowiek mimo młodego wieku już miał całkiem sporo za uszami i trudno byłoby go nazwać grzecznym i sympatycznym. Jaka tajemnicza siła kryje się za śmiercią chłopaka? Czy w tuluskich lasach ktoś urządza sobie polowanie, w którym zwierzyną jest człowiek?

Jak napisał sam Autor „Misja autora powieści: wymyślać historie prawdziwsze od rzeczywistości”. Tym razem udało mu się wypełnić misję. Za takim Minierem tęskniłam, takiego Miniera oczekiwałam, takiego Miniera chcę czytać! W końcu losy Martina Servaza popchnął we właściwym kierunku. Już nie było wiecznych, nudnych do bólu wtrętów dotyczących przeszłości. W tej historii Martin znów stał się taki jakim go poznaliśmy w „Bielszym odcieniu śmierci”, w końcu było ciekawie od początku aż do samego końca. Interesujący, choć nieco schematyczny pomysł, ale bardzo dobre wykonanie. Akcja miała dość szybkie tempo, nie było zbędnych przestojów czy opisów, a mroczny klimat utrzymywał się do ostatniego rozdziału. W trakcie lektury miałam co prawda skojarzenia z filmem „Trybunał” z 1983, ale w niczym nie przeszkadzało to w odbiorze samej historii. Książka praktycznie czytała się sama, a po jej skończeniu zostałam z myślami dotyczącymi sprawiedliwości, systemu sądownictwa. Rozmyślałam o ofiarach i o drapieżcach, o zmieniającej się wciąż ludzkiej mentalności i moralności. Czy branie sprawiedliwości we własne ręce jest dobre? Konieczne? Czy walka o słuszną sprawę może usprawiedliwiać wyrządzanie krzywdy innej osobie? Same dygresje Autora na temat kondycji współczesnej Francji pod względem ekonomicznym, społecznym trochę przerażają.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu REBIS.