Północny Wiatr

„Północny Wiatr” to jedna z książek, która zachwyciła mnie okładką i opisem. Zaciekawiła mnie też na samym początku, ale niestety muszę przyznać, że stopniowo mój entuzjazm opadał z każdym kolejnym rozdziałem. 😭

Naprawdę szkoda! Mamy ciekawy świat, przystojnego Króla Mrozu, który ewidentnie skrywa cały arsenał tajemnic i główną bohaterkę z problemem alkoholowym (to akurat coś, z czym pierwszy raz spotykam się w książkach fantasy, więc mocny plus za to!).🤭✨

Ale w tym wszystkim autorka gdzieś zagubiła się w logice. Jest sporo wątków, które pojawiają się i znikają bez konkretnych powodów. Niestety widać w tej książce trochę niedociągnięć i brak spójności, a w dodatku akcja dzieje się powoli, więc w pewnym momencie zaczęłam się już zwyczajnie nudzić. 😮‍💨

Nie ukrywam, że w takich książkach najbardziej lubię czytać o wątku romantycznym, przeżywać ten emocjonalny rollercoaster razem z bohaterami, którego tutaj niestety… nie było. 💔

Przykro mi, bo myślę że książka miała potencjał, gdyby tylko autorka poświęciła jej więcej czasu. Natomiast jeśli lubicie niezobowiązujące książki i interesuje was tajemnicza kraina lodu, to może wam się spodobać. 🤭

„Północny wiatr” to książka, która ukazuje, że czasami ciężkie życie może się zmienić. Bardzo lubię motywy baśniowe w książkach, a tutaj można dopatrzyć się nie tylko Pięknej i Bestii, ale także Hadesa i Persefony. Alexandria Warwick zabrała nas do świata nieco chłodnego, niebezpiecznego, w którym życie nie należy do łatwych. Bogowie wydają się odlegli i kierujący się własnymi motywami. Życie bez bliskich, w ciągłym napięciu i walce o przetrwanie potrafi być meczące. Możecie powiedzieć, że było wiele historii o podobnych motywach, ale wizja autorki dodała nieco świeżości. Budowa świata przedstawionego sprawia, że otrzymujemy coś zupełnie innego, co chciałam przeczytać i mieć na swojej półce z książkami. Okładka jest prześliczna, aż zabiera dech w piersiach, a przede wszystkim jest warta poznania.

Główną bohaterką książki autorstwa Alexandrii Warwick pod tytułem „Północny wiatr” jest Wren, dziewczyna, która w swoim życiu otrzymała wiele cierpienia. Z pewnością na nie to nie zasłużyła. Rodzice dziewczyny nie żyją, każdy jej dzień jest walką o przetrwanie. W świecie gdzie panuje wieczna zima, mróz i głód, pojawiają się potwory karmiące się ludzkimi duszami. Wren poluje, dostarcza pożywienia dla siebie i siostry, dba o to by mogły przetrwać w ich wiosce. Wiatr Północny przychodzi co kilka dekad, by zabrać kobietę. Król Mrozu jest tak zimny, jak jego kraina, jest znudzony i nieśmiertelny. Nikt nie przypuszcza, że wszystko dzieje się z ważnego powodu. Zagrożona jest bariera, która broni śmiertelnych przed przybyszami z Martwych Ziem. Może ją wzmocnić jedynie krew śmiertelnej kobiety, dlatego postanowił pojawić się i wybrać śmiertelniczkę. Kim ona będzie? Elora została wybrana przez Króla Mrozu, jednak Wren nie ma zamiaru do tego dopuścić. Nie godzi się z tym, czy jej się powiedzie?

„Północny wiatr” to niesamowita historia, która zdołała rozbudzić moją wyobraźnię. Alexandria Warwick stworzyła świetne tło fabularne, sprowadziła na swoich bohaterów wiele cierpienia, co umotywowało ich do podjęcia takich, a nie innych decyzji. Kiedy tylko rozpoczęłam swoją przygodę z cyklem Cztery Wiatry wiedziałam, że za nic na świecie nie odpuszczę. Autorka stworzyła ciekawych bohaterów, którzy w tym wszystkim idealnie do siebie pasowali. Wren jest niekonwencjonalną bohaterką, jest świadoma swoich wad i nie przeprasza za nie. Pomimo ukazywania twardej powierzchowności, ma bardzo wrażliwą stronę i demony, z którymi musi walczyć. Za wszelką cenę pragnie chronić swoją siostrę, jest gotowa się za nią poświęcić. Jej heroizm jest godny podziwu, bardzo polubiłam jej postać. Boreas jest zdystansowany i zimny, oderwany emocjonalnie, co bywa typowe dla nieśmiertelnych, ale w jego historii coś więcej. Może nie jest aż tak czarnym charakterem, jak niektórzy chcieliby wierzyć? „Północny wiatr” to powieść, która została nastawiona na wiarygodny rozwój relacji. Uważam, że wypadła ona autentycznie i spodoba się na pewno miłośnikom motywu od wrogów do kochanków. Boreas ma niskie mniemanie o wszystkich ludziach, a Wren postawiła sobie za cel zamordowanie Króla Mrozu i powrót do swojej wioski, aby być ze swoją siostrą. Czy jej się to powiedzie?

Czy główne postacie powinny być nieskazitelne czy dobrze, gdy są niedoskonałe?

Nie wiem, jak Wy, ale ja zdecydowanie wolę bohaterów, które mają swoje za uszami. Które nie zawsze wysławiają się pięknie. Posiadają wady, kompleksy, problemy, z którymi zmagają się na codzień. Postacie, które nie stają się bohaterami po tygodniu. Takie, które z czasem udowadniają swoją wartość.

Podoba mi się, że Wren okazała się tak boleśnie ludzka. Początek "Północnego Wiatru" trochę za bardzo zalatywal mi Dworami, jednak na szczęście im akcja szła do przodu, tym bardziej ta historia nabierała własnego charakteru. Były momenty lepsze i gorsze, jednak ostatecznie mogę stwierdzić, że ta książka bardzo mi się podobała.

To również jedna z nielicznych pozycji literackich, w których bardziej podobało mi się przedstawienie kobiecej postaci. Polubiłam gburowaty Północy Wiatr, jednak to właśnie Wren skradła show. Kobieta z przeszłością, dźwigająca na swoich barkach brzemię nałogu i odpowiedzialności za osoby trzecie. Niejednokrotnie spychała swoje "ja", by zapewnić godny byt młodszej siostrze.

Relacje między głównymi postaci również rozwijały się w dobrym tempie. Akcja wywarzona i wciągająca. Osobiście jestem na tak i czekam na kolejne tomy.

Odkąd skończyłam tę książkę, to dosłownie miotam się między jedną stroną medalu, w której zdaję sobie sprawę z jej wszystkich luk, błędów i niedociągnięć, a drugą, która ekscytowała się każdą stroną, machając w powietrzu nogami i szczerząc się do papieru przy każdej interakcji Wren z Królem Mrozu. Do tej pory nie mam pojęcia jak ocenić tę historię, bo jest ona bardzo nierówna, a wykreowany świat pozostawia wiele do życzenia. Jednak z kolei wbrew wszystkiemu żywię do niej pozytywne uczucia i tak sobie błądzę na tej karuzeli niepewności. Ale do rzeczy.

„Północny Wiatr” to historia Wren, która aby ratować swą ukochaną jedyną siostrę podaje się za nią, przez co jest zmuszona opuścić swój dom i wyruszyć wraz z okrutnym Bogiem – Królem Mrozu/Zimy/Wiatru w podróż do jego królestwa, gdzie zostaje jego żoną, której krew jest w stanie odbudowywać magiczną barierę, oddzielającą świat żywych od ziem umarłych. Początkowo stara się zrobić wszystko, żeby zabić swojego nowego małżonka, jednak z czasem oczywiście zaczyna się do niego przekonywać, bo w takich książkach nic nie jest czarno-białe.

I jeśli chodzi o relację Wren i Boreasza – przepadłam! Naprawdę! Uwielbiam to jak bardzo grumpy jest Wiatr, a jednocześnie jak momentami był zabawny i z pełnym opanowaniem znosił wszystkie intrygi żony. Wren z kolei ma problem z alkoholem i własną wartością. Stan nietrzeźwości pomaga jej nie myśleć o tym, jak bardzo mało, według niej, znaczy dla innych. Ta dwójka to naprawdę genialne połączenie i przerzucałam stronę za stroną, żeby przeczytać o jakimś krzywym uśmiechu, niewinnym dotyku, pierwszych zwierzeniach i zawiązywaniu się ich nici porozumienia, przyjaźni, a później miłości. Uważam, że autorka naprawdę świetnie wykreowała napięcie i chemię między nimi w klimacie „Pięknej i Bestii” (bo zrozumiałam, że miał być to swego rodzaju retelling) i serio, pod tym względem nie mogłam się od tej książki oderwać.

ALE…

Nie będę też ślepa na ogrom luk fabularnych i fakt, że autorka wielokrotnie sama nie wiedziała już, co pisze. Niestety, ale jest tu dużo niedociągnięć, dużo niejasności i niezamkniętych wątków, które zostały zignorowane na rzecz pchania fabuły, a co za tym idzie romansu, dalej. Bo o co tak naprawdę chodziło z granicą między światami? Czemu przez tyle lat wymagała ona krwi kobiet wybieranych przez Króla, a nagle przestała tego potrzebować? Skąd wzięła się wojna, skąd wzięło się tyle ludzi, kiedy wokół miała być bieda i głodówka – sądziłam, że miasteczko Wren było jedynym w okolicy, a jednak wciąż pojawiali się nowi mieszkańcy przemieniający się w mrokuny. Czemu wątek Snu został tak niesamowicie spłaszczony? Jak naprawdę działa moc Boga Mrozu, czy na jakich zasadach powstał ten świat? Nie wiem, czy ja nie umiem czytać ze zrozumieniem, czy po prostu aż tyle NAPRAWDĘ istotnych kwestii zostało pominiętych, w żaden sposób nierozwiniętych i potraktowanych po macoszemu tylko po to, żeby nasi bohaterowie zostali wrzuceni w wir dramatyzmu, który miał ich skłonić ku sobie. Wielokrotnie się zastanawiałam, czy to nie przez problem alkoholowy Wren te wydarzenia są tak chaotycznie opisywane, ale nawet w takiej sytuacji książka powinna mieć jakiekolwiek logiczne podstawy, a narracja w tym wypadku powinna być trzecioosobowa, a nie pierwszo.

„Północny Wiatr” wobec tego, dla mnie, jest zaledwie fundamentem prawdziwej historii. Jest bardziej romansem (i tu serio dobrym) niż fantastyką, bo wszelkie wątki fantastyczne są niewyjaśnione i niedokończone. Ale! Bawiłam się naprawdę dobrze, w momencie kiedy wyłączyłam jakiekolwiek analizowanie i skupiłam się tylko na dobrej zabawie i rozrywce w trakcie trudnego okresu sesji egzaminacyjnej. Jeśli więc szukacie książki, którą połkniecie na raz i spędzicie miło czas, to jest ona jak najbardziej dla Was. Weźcie jednak pod uwagę, że w wielu momentach absurd goni absurd, a zarys fabularny pozostawia wiele do życzenia, więc czytając ją dla świata fantasy będziecie jedynie zirytowani i rozczarowani. Polecam więc „Północny Wiatr” jako źródło prostej rozrywki, a nie jako książkę, w której pokłada się nadzieję na świetny worldbuidling i wyjątkowo zmyślne plot-twisty.