Miasto Niedźwiedzia. Tom 1

Czy dajecie lekturze szansę, jeśli od początku Was nie zachwyci? Czy może wręcz przeciwnie, zostawiacie ją i idziecie dalej?

Początkowo książka „Miasto niedźwiedzia” wcale mi się nie spodobała. To ci zaskoczenie! Wręcz powiedziałabym, że była nijaka, nie przekonała mnie do siebie, nie wzbudziła mojej ciekawości. Myślałam nawet, żeby ją zostawić na lepszy czas, być może ten nie był dla mnie? Czasem tak przecież bywa. Do tej pory czytałam same zachwyty o tym tytule, a u mnie coś „nie klikało”. Postanowiłam jednak, że poczytam jeszcze parę stron i zobaczymy do wyjdzie. Czy wyszło?

Zupełnie nie wiem co mam o niej myśleć.

Początek był mocno średni, ale za to końcówka porwała mnie do tego stopnia, że chcę przeczytać kolejne części! To Ci dopiero ciekawe zjawisko! W pewnym momencie złapałam się na tym, że nie chcę odkładać już książki, nie chcę się z nią rozstawać, chcę ją poznać do końca! Macie tak czasem?

Dlatego właśnie wychodzę z założenia, że nieważne jak słaby jest początek, warto dać szansę, być może później będzie lepiej, tak jak w tym przypadku?

Pierwsze na co zwróciłam uwagę, to hokej. Raczej myślałam, że będzie tu on wspomniany, jako dodatek, tło, nic bardziej mylnego! Jest go tu masa, co mocno mnie zaskoczyło i to oczywiście pozytywnie, bo nie wiem czy wcześniej spotkałam się z czymś takim w książce. Wiadomo, inne tematy również są poruszane, ale to właśnie sport ujął mnie tutaj najbardziej. W końcu

Björnstad to miasteczko, które żyje właśnie tą dyscypliną sportową.

To jedna z tych pozycji, które zmuszają swego odbiorcę do refleksji. Nie zabrakło tutaj trudnych tematów, moralnych dylematów czy emocji. Zmowa milczenia, może to Was skusi, żeby sięgnąć po ten tytuł? Ta historia porusza, mam nadzieję, że jesteście na to gotowi? Tutaj nic nie jest oczywiście, a niektórzy ludzie mają większe przywileje niż inni.

Uważam, że warto dać tej książce szansę. Autor potrafi pisać, chociaż zdaję sobie sprawę, że jego styl nie przypadnie do gustu każdemu. Nie pędzi on ze swoją historią na łeb, na szyję, wręcz przeciwnie, powoli przedstawia nam wszystko i pozwala nam się rozkoszować fabułą.

To była książka niezwykle trudna dla mnie do oceny. Miałam co do niej mieszane odczucia. Choć nie zmienia to tego, że jest to przepiękna, poruszająca historia.

"Miasto niedźwiedzia" opowiada o życiu mieszkańców małego miasteczka Björnstad, które boryka się z wieloma problemami, a jedynym, co je trzyma w nadziei na lepsze jutro, jest drużyna hokejowa młodzików, która dostała się do półfinału mistrzostw krajowych i, dzięki kilku niesamowitym hokeistom, ma szanse na wygraną.

Jednak miastem wstrząsa okrutny czyn, którego dopuściła się jedna z ważniejszych postaci dla społeczności. Zapanował chaos, z którego nikt się łatwo nie otrząśnie. To, po której stronie każdy stanie będzie rzutowało na całe przyszłe życie.

Historia jest pisana z bardzo dużej liczby perspektyw, dzięki czemu możemy poznać, jakie myśli szargają w głowach mieszkańców i lepiej zrozumieć, dlaczego podejmuje takie decyzje (nawet jeśli się z nimi nie zgadzamy). Oprócz głównej tragedii dostajemy także wiele pobocznych wątków konkretnych postaci, które czasami rozjaśniają nam ich złożone charaktery, a także ukazują jakie zmiany w nich zachodzą. Na przykład postać Benjiego, którą ciężko polubić na początku, z czasem okazuje się jedną z ciekawszych i skomplikowanych postaci.

Sama w sobie opowieść jest po prostu świetna. Porusza niezwykle trudne tematy i robi to doskonale, z pewnym wyczuciem, a jednak w ogóle nie próbuje tego osładzać, pokazuje rzeczywistość taką jaka jest. Możliwe, że jeśli nie jest się przyzwyczajonym do książek, które nie są naszpikowane akcją, to może się to komuś wydawać nudnawe, że nic się nie dzieje. Jednak uważam, że ta historia właśnie taka ma być, nieśpieszna, skupiająca się na ukazaniu nam całej głębi tej jednej sytuacji i jak konsekwencje ciągną się za wieloma ludźmi.

A jednak, mimo tego wszystkie co napisałam, mi po prostu coś nie zagrało. Ciężko napisać, że to było aż rozczarowanie, bo oceniłam to na 4/5 więc jednak dobrze. Aczkolwiek jakoś nie poczułam tego wszystkiego co powinnam. Nie poruszyło mnie to tak jak myślałam, że zrobi. A szkoda.

Zapewne wielu czytelników kojarzy Fredrika Backmana jako autora ogólnoświatowego bestsellera pod tytułem „Mężczyzna imieniem Ove”. Ja autora kojarzyłam właśnie z tej konkretnej lektury, choć nigdy jej nie przeczytałam. Wśród opinii publicznej dało się odczuć, że jego twórczość jest piękna, urzekająca i zawsze z morałem. Pomyślałam sobie wtedy, że chętnie przeczytam którąś z jego książek, choć od tamtej pory minęło już wiele lat. Nigdy jednak nie sięgnęłam po wszystkim znany bestseller, a zaczęłam od czegoś zupełnie innego — od „Miasta niedźwiedzia”, które swego czasu polecała mi przyjaciółka, a które leżało sobie samotnie na półce osiedlowej biblioteki.

„Miasto niedźwiedzia” Fredrika Backmana, w przekładzie Anny Kicki, opowiada historię mieszkańców małego szwedzkiego miasteczka o nazwie Björnstad. Mieścina otoczona ponurym lasem, który swoją objętością dusi przebywających w niej ludzi oraz zabiera im przestrzeń do życia. I choć wszystko jakoś się toczy mimo przytłaczającej społeczność codzienności, tak miejscem wytchnienia staje się dla nich stare lodowisko. To właśnie juniorzy tamtejszej drużyny hokejowej rywalizują w krajowej lidze. I to właśnie tam jeden człowiek popełnia czyn, który cieniem kłaść się będzie na społeczności małego Björnstad.

Jednym z najstraszniejszych efektów żałoby jest to, że jej brak tłumaczymy egoizmem.

„Miasto niedźwiedzia” to powieść, do której podchodziłam trzy razy przez toporny według mnie początek oraz słowo, które pojawiało się nader często — hokej. Pierwsza, jak i druga próba przeczytania jej kończyły się mniej więcej po dziesięciu stronach, nieważne czy w formie ebooka, czy audiobooka. A przecież tyle dobrego słyszałam, że nie mogłam sobie odpuścić. Kiedy w grudniu zobaczyłam ją na półce jednej z pobliskich bibliotek, uznałam, że dobra — spróbuję kolejny raz. I tym razem się udało, choć łatwo nie było. Pierwszą rzeczą, która zwróciła moją uwagę i jednocześnie mnie przy tym bardzo nużyła, była kwestia hokeja. Z jednej strony rozumiem, iż jakby nie patrzeć powieść jest właśnie w ten sposób skonstruowana, a fabuła się na tym wątku opiera. Nie zmienia to jednak faktu, że dla mnie było tego za dużo. Oczekiwałam, że w tej małej mieścinie spotkam postaci różne, że mają one do zaoferowania coś więcej niż fascynację tym sportem. Tu niestety odnoszę wrażenie, że to miasto nie żyje niczym innym, a przecież ludzie mają swoje problemy, swoje pasje i każdy osobne życie. I tak niestety musiałam przetrwać pierwszą połowę — dla mnie niestety nudną jak flaki z olejem.

Wielkie tajemnice czynią nas małymi ludźmi, zwłaszcza gdy jest się człowiekiem, przed którym inni mają tajemnice.

Nie mogę tego samego powiedzieć o drugiej połowie książki, która już poza tą monotonię wykracza. Kiedy nastąpił kluczowy moment, kluczowe zdarzenie, w końcu mogłam zapoznać się z bohaterami, zagłębić się bardziej w ich emocje oraz poczuć coś więcej, wciągnąć się. Bo książka mówi o rzeczach trudnych, o niesprawiedliwości, o bólu, o strachu, czy też o zwyczajnej ludzkiej niemocy. I uważam, że przedstawione jest to w sposób bardzo prawdziwy. Tu z mojej strony chciałam zwrócić uwagę na pracę tłumaczki, bo jest to kawał świetnego przekładu. Wracając jednak do fabuły… Tym, co jest najlepszą częścią tej lektury jest jej zakończenie. Zwraca ono uwagę czytelnika, bo nie jest dosłowne, a otwiera pole do rozwinięcia głównego wątku w dalszych tomach trylogii. Ta część jest też tą skupioną bardziej na emocjach niż na samym hokeju i zdecydowanie więcej jest tu wątków pobocznych. Tym samym uważam, że jest to książka bardzo nierówna.

Jedną z najtrudniejszych rzeczy w starzeniu jest przyznanie się do błedów, których nie można już naprawić.

To miała być historia wielowątkowa, urzekająca i działająca na emocje czytelnika. Ja myślę, że nie odnalazłam w niej tego, czego szukałam. Finalnie oceniam ją dobrze, choć odejmuję jej dwie gwiazdki przede wszystkim za nużącą pierwszą połowę. Czy po następne książki sięgnę w najbliższej przyszłości? Na tę chwilę nie czuję takiej potrzeby. Nie wykluczam jednak powrotu za jakiś czas, bo w końcu doceniam tę powieść i jestem ciekawa tego, co się wydarzy w kolejnych tomach.

[współpraca reklamowa]

Oh gosh… Co to była za przeprawa. Trzy miesiące, sierpień, wrzesień, październik, trzy tomy. Nawet nie wiecie jaka jestem szczęśliwa, że w końcu udało mi się przebrnąć przez tą trylogię. Przez historię pełną życia. Nie wiem czy mnie zrozumiecie, ale czytając czułam się jakby ci bohaterzy byli żywi, jakby opowiadali mi swoją historię. Spędziłam z każdym z osobna tyle czasu, poznałam ich wady i zalety, jednych dobre serca, innych pełne wrogości. Trzy części historii pełnej realizmu, bólu, żalu, poczucia niesprawiedliwości, ale i szczęścia, miłości czy przyjaźni. O czym Fredrik Backman myślał pisząc to wszystko? Z pewnością nie o dobrym stanie psychicznym swoich czytelników.

Nie będę się rozwodzić nad każdym bohaterem, to się mija z celem i nie starczyłoby mi czasu i słów. Niemniej każdy został wykreowany wyśmienicie. Każdy miał swoją historię, swoje przeżycia. Jednak mimo wszystko wolałabym by to grono bohaterów było węższe. Niby fajne te urozmaicenie w ostatnim tomie, ale czasami gubiłam się już kto jest kim i te dodatkowe postacie były zbędne, trochę takie zapchaj dziury. Trzecia część spokojnie mogłaby być krótsza, prawie 700 stron to przesada i przez to długo nie mogłam się wziąć za czytanie, a jak już byłam w trakcie to niektóre wydarzenia, opisy były nużące i mi się odechciewało.

Pomimo, że niby styl pisania autora mi nie przeszkadza, historia jest ciekawa, czcionka też nie stanowiła problemu to czytanie szło mi PRZERAŹLIWIE opornie. Winą mogą być

trudne tematy poruszane w książce. Z pewnością odradzam to osobą, które nie lubią mocnych książek. Trudno mnie przytłoczyć, a ta opowieść czasami to robiła. Dodatkowo narrator wszechwiedzący i częste przeskoki perspektyw pomiędzy bohaterami. Temu mówimy stanowcze nie. Każde zakończenie jest pełne sprzecznych emocji i pozostawia mnóstwo znaków zapytania oraz pytań, co będzie dalej? A to co się działo w końcówce „Zwycięzców” powinno być zakazane.

Tyle ile ja znalazłam wartości i pięknych oraz bolesnych cytatów w tych książkach… Jedyne co mogę powiedzieć to to, że jeśli zastanawialiście się czy czytać, to potraktujcie tą recenzję jako znak.

PS; Benji kocham cię, Vidar ciebie też

★★★★,25/5

Wyrusz w podróż do Björnstad, małego szwedzkiego miasteczka położonego w głębi lasu, gdzie życie mieszkańców biegnie niezmiennym rytmem. Do czasu…

„MIASTO NIEDŹWIEDZIA” 💙

W ważny dla społeczności dzień dochodzi do tragedii. Życie młodej dziewczyny już nigdy nie będzie beztroskie i normalne, ponieważ przykry incydent już na zawsze pozostawi na niej swój cień. Pojawia się tylko jedno najważniejsze pytanie: kim był sprawca?

„W Björnstad budzą się nadzieje, które jednoczą mieszkańców, sekrety, które ich dzielą, i odwaga, której potrzebuje jednostka, aby pójść pod prąd. W tej historii o małym miasteczku Frederik Backman zawarł cały świat.”

„Miasto niedźwiedzia” to pierwszy tom trylogii szwedzkiego Autora, która doczekała się swojej ekranizacji. Nie jest to historia, która porywa czytelnika już od pierwszych stron. W zasadzie jej początek może okazać się męczący (jak było w moim przypadku).

Autor powolnie odkrywa przed czytelnikiem mentalność tego na swój sposób urokliwego miasteczka, gdzie jego jedyną istotną sprawą jest hokej. To wokół niego wszystko się tak naprawdę kręci, a cała reszta schodzi na dalszy plan.

Mimo ciężkiego startu ta historia nabiera rozpędu z każdą przerzuconą stroną. I chociaż ten rozpęd nie należy do ekstremalnie szybkich i pełnych emocji, to jednak sprawia, że człowiek nie chce tej historii odłożyć na bok, śledząc dalej losy jej bohaterów z nadzieją, że nastąpi w końcu jakieś konkretne „wow”. I tak będzie, uwierzcie.

Podobało mi się, że całość przedstawiona jest z perspektywy kilku osób. Dzięki temu łatwiej wyobrazić sobie tą zamkniętą społeczność, w której każdy dla każdego jest kimś.

W Björnstad hokej jest najważniejszy i to właśnie wokół niego kręci się życie. Zawsze jest on na pierwszym miejscu wśród mieszkańców. I nie jest on tylko tłem powieści. Jest jej fundamentem.

Na tą historię trzeba się otworzyć. Trzeba ją poznać całym sobą, aby osiągnąć zamierzony przez efekt Autora.