Póki śnieg nas nie rozłączy

Uwierzycie jak wam powiem, że to moje pierwsze spotkanie z piórem autora? Tak wiem jak tak można. Ale obronie się, że mam inną książkę autora na stosie, lecz nie miałam okazji jeszcze przeczytać.

Lecz jestem pewna, że po tej historii po tamtą książkę sięgnę dużo szybciej.

Uwielbiam komedie kryminalne. W tej książce również zagadkowej historii kryminalnej nie zabrakło bardzo ona mi się spodobała. Bardzo kryminalna i tajemnicza. A do tego prywatne śledztwo bohaterki, która sama pisze powieści kryminalne jest niebezpieczne. Humor również nie zabrakło pojawili się bohaterowie dwuplanowi, którzy dali mi dużą dawkę humoru. Książka jest bardzo przyjemna i dzięki temu czyta się szybciutko. 3 godzinki i książka cała przeczytana.

To było dobre pierwsze wrażenie i mam nadzieję, że nieostatnie.

Miał być ślub, miało być pięknie, niestety nic z tego nie wyszło. Narzeczony się nie pojawia, za to pojawia się mały chłopiec z dziwną karteczką. Róża jest załamana, nic nie zapowiadało tego, co się stało. Kobieta zmienia się, zapada się w sobie i chociaż przyjaciele próbują ze wszystkich sił sprawić, żeby wróciła „do żywych”, nic to nie daje.

Róża jest znaną pisarką. Po pewnym czasie od tamtego dnia dostaje propozycję, aby wzięła udział w popularnej imprezie literackiej „Książki pod Arkadami”. Chociaż kobieta początkowo dość sceptycznie jest do tego nastawiona, w końcu daje się namówić przyjaciołom i zamierza wziąć w tym udział. Początkowo wszystko idzie sprawnie i w miarę normalnie. No może poza pewnym chłopakiem, który koniecznie pragnie jej coś powiedzieć. Jednak nie zdąża, ponieważ nadchodzi kolej Róży na przemówienie. Później kobieta mocno żałuje, że nie zdążyli porozmawiać. Dochodzi do morderstwa, w którym właśnie on traci życie. Róża wraz z przyjaciółmi zaczynają własne śledztwo, co ani trochę nie podoba się pewnemu komisarzowi. Co odkryją? W jakim niebezpieczeństwie się znajdą? Dokąd zaprowadzą ich tropy? Dlaczego narzeczony Róży tak nagle zniknął?

Jak zapewne zauważyliście, przeważnie sięgam po książki z innego gatunku. Jednak lubię raz na jakiś czas przeczytać dobry kryminał, a ten właśnie taki był, a przynajmniej według mnie. Historia, jaką znalazłam w książce, była ciekawa, pełna tajemnic, niebezpieczeństwa. Akcja sprawie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć. Przyznam szczerze, że praktycznie do samego końca nie wiedziałam, kto jest tym złym, chociaż swoje podejrzenia miałam.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani, tacy co wywołują emocje w czytelniku. Niestety nic więcej o nich Wam nie mogę zdradzić, ponieważ zdradziłabym zbyt wiele z fabuły.

„Póki śnieg nas nie rozłączy” to książka, która mnie się podobała, potrafiła mnie zaskoczyć i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Róża Krull mogła być już mężatką, jednak jej ukochany się nie pojawił... Jego tajemnicze zniknięcie, pogrążyło ją w smutku i na dodatek dodało kilogramów na wadze. Kiedy postanowiła odżyć i wyjść do ludzi, na jej drodze pojawił się fan jej książek, który dosłownie po chwili był martwy... Miało być tak normalnie, a wyszło jak zwykle. Róża nie byłaby sobą, gdyby nie zaczęła węszyć. Zaprowadziło to ją i jej przyjaciół w niemałe kłopoty. Trafiają do miejscowości, która w nazwie już mrozi krew w żyłach, a co będzie, kiedy wgłębi się w tejemnice tego miejsca?

--------

"Póki śnieg nas nie rozłączy" to moje pierwsze spotkanie z tym autorem, jednak bardzo udane, ponieważ kupił mnie świetnym poczuciem humoru, dobrze rozegraną akcja, no i warto też wspomnieć, że poznamy tu wiele postaci, których nie dało się nie lubić. Komedia kryminalna to dobry pomysł, zwłaszcza kiedy za oknem pełno śniegu. Czytając tę książkę, uśmiech nie schodził z mojej buzi.

Wow! Dawno nie czytałem tak dobrze połączonego kryminału z dużą dawką humoru (często czarnego). Tego typu połączenia sprawiają, że treść staje się wielowymiarowa, a poszczególne przejścia pomiędzy wątkami akcji, detektywistycznymi, humorystycznymi doskonale budują i rozbudowują napięcie w odpowiednich momentach.

Fabuła tej książki jest niezwykle intrygująca i pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji. Autor mistrzowsko prowadzi czytelników przez historię, tworząc napięcie i trzymając ich w niepewności, co do tego, co wydarzy się dalej. Konstrukcja powieści jest starannie dopracowana, co sprawia, że fabuła rozwija się płynnie, a akcja utrzymuje czytelnika w napięciu. Rozwinięcie wątków i powiązania między postaciami są przejrzyste, co ułatwia zrozumienie historii. Dialogi w powieści są pełne dowcipu i humoru, co dodaje lekkości opowieści. Sprawiają one, że czytelnikom przyjemnie spędza się czas w towarzystwie bohaterów, a dialogi stają się dodatkowym atutem tej książki. Wszystko to razem czyni "Póki śnieg nas nie rozłączy" pozycją godną uwagi i wartościową lekturą. Polecam!

Jestem zdecydowaną fanką zarówno kryminałów, jak i komedii, dlatego już po raz kolejny bez wahania sięgnęła po kolejny tom z przygodami Róży Krull. To właśnie dzięki humorowi całość pochłania się bardzo szybko, wystarczy kilka zimowych wieczorów i książka jest gotowa do odłożenia na półce. Jest to rozrywka o przyjemnej konstrukcji, niekiedy dająca do myślenia nad losem bohaterów.

Za oknem biało, więc lecimy z lekturą adekwatną do aury. ❄️😃 Jest to komedia kryminalna autora, z którym dotąd miałam styczność jedynie w antologi czytanej daaawno temu. #pókiśniegnasnierozłączy to siódmy tom serii z niezwykle barwną postacią - Różą Krull. 🌹 Fabuła z zabawnym splotem wydarzeń, opowiedziana z przymrużeniem oka to świetny pomysł na miło spędzony wieczór z niewymagającą lekturą. Nie musicie obawiać się, że brak znajomości poprzednich części zepsuje Wam tę zabawę. 🙂

•

Załamana po zaginięciu narzeczonego Róża, przeżywa ogromny kryzys twórczy i egzystencjalny. Wraz z Piotrem zniknął jej życiowy optymizm, wena oraz większość, wydawałoby się, bliskich jej osób. Mijają miesiące i Pepe, agent Róży, ma nadzieję, że autorka wróci w końcu do formy, zacznie pisać kolejny kryminał i wystąpi na branżowej imprezie "Książki pod Arkadami". Nie łatwo ją namówić, ale ostatecznie ulega. Wydarzenie to przyciąga mnóstwo osób, niekoniecznie zainteresowanych literaturą.

Kiedy do Róży podchodzi fan jej twórczości i zwierza się ze swoich dziwnych podejrzeń, ta w roztargnieniu, nieco go bagatelizuje. Niestety chłopak podczas feralnej imprezy zostaje brutalnie zamordowany. Kobieta stara się sobie przypomnieć, co takiego ważnego chciał przekazać jej Kamil. Tropy prowadzą do jego rodzinnej miejscowości i remontowanego kościółka. W Morderczym kryje się wiele tajemnic. Autorka koniecznie musi poznać prawdę i wraz z oddanymi przyjaciółmi, rusza do akcji. Czy odkryją prawdę? I jak na wieść o ich prywatnym śledztwie zareaguje komisarz Darski, ulubiony mundurowy naszej Róży?

•

Po ostatnim zetknięciu z komedią kryminalną, nieco zrażona, bałam się, czy ta powieść dostarczy mi emocji, na jakie liczyłam. Na szczęście bawiłam się przednio. 😉 I choć nadal nie będzie to mój ulubiony gatunek literacki, od czasu do czasu, z pewnością sięgnę po tego typu książki. Niewymuszone żarty, swobodny styl i ciekawa zagadka. Myślę, że spokojnie mogę Wam ją polecić! 🤩

•

Za egzemplarz dziękuję @skarpawarszawska . ❤️

To kolejna już pozycja dotycząca perypetii Róży Krull i - jak zwykle zresztą - nie zawodzi oczekiwań. Jest tu wszystko co powinno się znaleźć w rasowym kryminale: wciągająca fabuła, przekonujące portrety bohaterów, dużo zwrotów akcji. Dodatkowym atutem jest wyjątkowe poczucie humoru autora. Zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę. 

Szóstą powieść o losach Róży Krull przyswoiłem tak jak poprzednie - na jednym wdechu. Mamy tu motyw morderstwa, tajemniczej miejscowości i kościoła, który skrywa znacznie więcej, niż mogłoby się początkowo wydawać. Jeśli tak jak polubiliście postać głównej bohaterki to będziecie zadowoleni - solidna powieść na jesienne wieczory!

Boże, ile to ja czasu czekałam na nowe przygody Róży Krull! Czy było warto? Zdecydowanie tak, gdyż ulubiona bohaterka ponownie musi rozwiązać sprawę morderstwa, lecz tym razem miłośnika swoich książek. Świetna książka, która wciąga od razu. Alek Rogoziński ponownie nie zawiódł i spełnił wszystkie moje oczekiwania.

Świetna pozycja na długie jesienne wieczory! Czytając bawiłam się przednio - świetny klimat, charakterystyczni bohaterowie i humor, jak zwykle u Rogozińskiego, niezawodny. Kilka razy nawet zaśmiałam się w głos! Polecam każdemu miłośnikowi gatunku. Wydaje mi się też, że książka fajnie sprawdzi się jako prezent.

Całe uniwersum Róży Krull jest dla mnie czymś wyjątkowym i zwyczajnie uwielbiam wracać do tych książek. Nie powinno więc nikogo dziwić, że najnowszą powieść "Póki śnieg nas nie rozłączy" kupiłam niemal od razu. Znalazłam w niej dokładnie to, czego oczekiwałam. Jeśli znacie wcześniejszą twórczość Aleka Rogozińskiego, po prostu musicie mieć jego nową książkę.

Jak się czyta Dopóki śnieg nas nie rozłączy?

Śmiesznie! Bardzo śmiesznie! Bardzo, bardzo, bardzo śmiesznie!

Są książki, które się pisze dla wzniosłych celów i takie, które się pisze wybitnie dla rozrywki, i cykl komedii kryminalnych z Różą Krull powstał dla tego drugiego powodu. Pełno tu nieoczywistych skojarzeń, gry słów, zabawnych sytuacji i gagów.

Z całą pewnością nie jest to literatura wysokich lotów. I całe szczęście, bo przecież nie można tylko takiej bez przerwy czytać. Alek Rogoziński niewątpliwie postawił sobie za cel poprawianie humoru czytelnikom i daję Wam słowo, że spełnia się w tej roli idealnie. No nie da się nie śmiać, po prostu nie da.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

To jeden z lepszych kryminałów, jakie ostatnio miała przyjemność przeczytać, napisany pięknym językiem, trzymający w napięciu do ostatniej strony. Zaskakujące morderstwo, które okazuje się nie takie przypadkowe jak mogłoby się wydawać. Chociaż dla Róży, nie jest to najbarwniejszy okres w jej życiu, to wciąż nie mogłam się oderwać od tej książki!

"Póki śnieg nas nie rozłączy" to komedia kryminalna, której autorem jest Alek Rogoziński.

Jest to naprawdę zabawna historia, którą bardzo dobrze się czyta. Pomysł na fabułę jest ciekawy, do tego cały czas coś się dzieje. Nie da się nudzić podczas lektury.

Nie do końca przypadli mi do gustu wszyscy bohaterowie. Nie lubię chamstwa, sztuczności, wykorzystywania innych i innych cech oraz zachowań reprezentowanych przez bohaterów. Z tego powodu, niektóre momenty w książce mnie męczyły. Nie polubiłam między innymi Róży i Manueli. Były to postacie, które bardzo działały mi na nerwy.

Spodobał mi się ten tytuł i dobrze się bawiłam podczas jego lektury. Jest doskonały na jesienne i zimowe wieczory.

Historia wciąga. To opowieść o morderstwach i sztuce. świetne połączenie. Do tego okraszony, a raczej zanurzony w dużej dawce czarnego humoru. Nie wiem jak wy, ale ja uwielbiam czarny humor, bardzo mnie bawi.

Na pewno sięgnę po inne książki tego autora.

Małe miasteczka kryją niejedną tajemnicę, oczywiście trudniej je ukryć niż w metropolii, ale jeżeli ktoś się postara to egzystują sobie spokojnie pośród niczego nieświadomych mieszkańców. Nic tak nie zapewnia doskonałego alibi jak właśnie przekonanie, że cokolwiek właśnie dzieje się na ich oczach jest zwykłą codziennością. Oczywiście zawsze znajdzie się ktoś, kto dostrzeże to, czego nie powinien i być może zwróci uwagę kogoś, kogo nie powinien.

Nieszczęścia chodzą niekiedy po ludziach, co wiadome jest nie od dziś, ale jakoś do tej pory te większego kalibru omijały Róże Krull. Niestety padło tym razem na nią i to w dzień ślubu. Zaginięcie narzeczonego nie wpływa bestsellerową autorkę kryminałów zbyt dobrze i jakoś upływ czasu wcale nie pomaga. Jednak od czego są oddani przyjaciele? Kto jak nie oni pomogą w odzyskiwaniu równowagi jako takiej i bardzo ogólnie pojętej? Pierwsze wyjście „do ludzi” okazuje się być zabójczo skuteczne i to wcale nie jest przenośnia! W czasie imprezy literackiej dochodzi do zbrodni. A to już młyn na wodę hobby Róży czyli pakowania się w kłopoty pod przykrywką prywatnego śledztwa. Komisarz Darski ma całkiem inne zdanie w tym temacie, zwłaszcza, że ostatnie miesiące braku aktywności pisarki przyjął z radością. Ale koniec z bezczynnością Krull wraz z przyjaciółmi odkrywa pewne tropy prowadzące ją do miasteczka o jakże swojskiej dla niej nazwie – Morderczo. Czy nazwa zobowiązuje? No cóż detektywi amatorzy mają nadzieję, iż tym razem nie będzie tak jak zawsze, lecz dobrymi chęciami życiowa droga Róży wybrukowana jest i tyle. Ich cel peregrynacji jedynie na spokojne wygląda, a prawda ma o wiele bardziej niebezpieczne oblicze. Śmiertelne jak się okazuje i to wcale nie w przenośni!

Komedia kryminalna powinna być pełna humoru, lekka, zapewniać rozrywkę oraz oczywiście zawierać sobie zagadkę zgodnie z gatunkiem, do jakiej należy. „Póki śnieg nas nie rozłączy” spełnia wszystkie te wymagania i to ze sporym naddatkiem, tak, że z pewnością nie odłożymy książki zanim nie poznamy nowych perypetii Róży Krull. Alek Rogoziński zadbał by bohaterka wraz ze swoimi przyjaciółmi bawili czytelników nieustannie i to na kilku poziomach. Humorystyczne dialogi i dialogi doskonale wypełniają swoje zadania, oczywiście nie da się nie wspomnieć świetnej kreacji postaci, w jakiej wciąż znajduje się miejsce by co nieco dodać im kolorytu oraz podkreślić ich charaktery. Jednak coś jeszcze istotne w tej historii – kryminalna intryga, naprawdę dobrze zaplanowana i zrealizowana oraz zaskakująca. Jeśli myślicie, że gatunek ten mało zobowiązuje do dobrego suspensu to w przypadku „Póki śnieg nas nie rozłączy” dostaniecie pełnowymiarową kryminalną szaradę, z niespodziewanym rozwojem wydarzeń i po mistrzowsku zgranym z bohaterami. Autor zadbał o oba elementy i połączył w historię, gdzie każdy z nich nie tylko odgrywa swoją rolę, ale równocześnie doskonale stanowi tło dla tego drugiego oraz oczywiście ma swoje odzwierciedlenie w postaciach.

Lubisz czarne komedie? Jeżeli tak to „Póki śnieg nas nie rozłączy” autorstwa Alka Rogozińskiego jest dla Ciebie! Chociaż muszę zastrzec, że według mnie twórczość Autora albo się kocha, albo nienawidzi.

Autor w swojej najnowszej książce jak zawsze funduje nam mieszankę humoru, napięcia, tajemnicy i świetnej zagadki kryminalnej, której nie boi się stawić czoła wiecznie wpadająca w kłopoty Róża Krull.

Jak już siadłam do tej pozycji to przeczytałam ją w jeden wieczór, a mój mąż co chwile zerkał na mnie z konsternacją, bo non stop parskałam śmiechem! Jednak jest efekt uboczny świetnie napisanej komedii kryminalnej, w której dzieje się wiele, a bohaterowie są genialni. Jedni wyróżniają się ogromną inteligencją, a inni wręcz jej całkowitym brakiem. Podoba mi się, że wśród fikcyjnych bohaterów Autor wplata także realne postacie, a w tym samego siebie. Do tego wszystkie postacie mają kilka twarzy, są wielowymiarowe i ciężko z nich czytać. Dodaje to całej powieści realizmu, a jej czytanie staje się jeszcze większą zabawą. Dużym elementem zaskoczenia było dla mnie „rozwinięcie się” postaci Róży. Nabrała ona w tej części troszeczkę ogłady i stawiała czoła swoim lękom co wyszło jej naprawdę świetnie. Taka nowa odsłona postaci naprawdę bardzo mi się spodobała.

Na fabułę składa się świetnie poprowadzona intryga, która pozwala Czytelnikowi przeobrazić się w detektywa i wraz z bohaterami przeżywać wszystkie wydarzenia. Autor momentami bawi się z Czytelnikiem, wodzi nas za nos, aby finalnie przedstawić zakończenie, którego osobiście się nie spodziewałam, bo podejrzeń miałam naprawdę wiele. Do tego wszystkiego jeszcze skłania do refleksji nad ludzką naturą i relacjami interpersonalnymi.

"Póki śnieg nas nie rozłączy" to ogromna dawka humoru i kawałek dobrego śledztwa. Całość pochłania i prowadzi przez tajemniczy klimat do finału, który zaskakuje i satysfakcjonuje. Serdecznie polecam! ♡

Książka jest napisana w czarno białym humorze. Postacie są ukazane jako charakterystyczne osobniki, które wyróżniają się inteligencją, lub mają jej brak. Bywa, że ktoś jest tutaj fajtłapowaty, nienormalny, ukrywa swoje motywy, jest wylewny, bądź zanadto konkretny. Każdej osobistości smaku dodają ozdobniki autora, których stosuje z umiarem od początku do końca książki. Opowieści autora są bardzo charakterystyczne, ma świetny i niecodzienny styl do pisania książek i przekazywania wiadomości w nietuzinkowym wydaniu. Bywa, że czyjeś szczęście przedstawia pod kontem nieszczęścia innych i każdy to zauważy, że dramatyzowania chyba łączą wszystkich w książce. Zresztą jak tu być opanowany., kiedy przyszły pan młody zostaje porwany, a wiadomość przekazuje chłopiec, gdzie właściciel kartki miał wszystkiego za dużo i to dosłownie:-) Panna młoda to sławna pisarka, tylko nie spodziewała się, że jej samej przyjdzie zagrać w prawdziwym kryminalnym zdarzeniu. Tutaj pojawią się tropy niczym w bajce Scooby-Doo i wszystko będzie prowadziło do miejsca zwykłego, ale ukazanego w nie zwyczajny sposób w którym będą się działy nadzwyczajne rzeczy:-) I teraz uważajcie, bo wchodząc na karty tej książki świat prawdziwy totalnie znika i wkraczamy w sceny z książki, jakbyśmy sami tam byli i obserwowali co się dzieje. Zostaniecie wciągnięci do końca, gdyż bardzo szybko się ją czyta, bo druk jest średniej wielkości z dużymi marginesami i wartką akcją. Naprawdę jesteśmy ciekawi co się stało z panem młodym i co się dzieje w starym malutkim kościele. Czyje zwłoki zostały wyłowione z wody? I jak udowodnić niewinność, kiedy ślady wydają się być jednoznaczne?

Świetnie się rozerwałam przy tej książce. Akcja była prowadzona swoim rytmem, lecz nie było tu chwil, które stałyby w miejscu. Zanim dojdziemy do końca, to wciąż co chwila będą pojawiały się kolejne tropy, które nie zawsze można przewidzieć. Przedstawiciele władz będą ukazani w nieco luźniejszy sposób. Myślę, że to lekka opowieść na każdy wieczór, którą warto poznać:-)