Pogodzona z losem

Jaka książka wywołała w Was najwięcej emocji? 🤔

Rose rozpoczyna nowe życie w nowej szkole. Już pierwszego dnia trafia w nieprzyjemnych okolicznościach na Tylera, który swoją złość wyładowuje na niej. Popularny chłopak każdego dnia tak naprawdę zakłada maskę i walczy o przetrwanie. Rose natomiast cieszy się swoim nastoletnim życiem i chce jak najwięcej z niego czerpać.

Dosyć szybko stało się głośno o debiucie Marty, zbiera ona wiele pozytywnych opinii przez co muszę przyznać, byłam dosyć sceptycznie do niej nastawiona, ponieważ przeważnie popularne książki mi niestety nie siadają. Zaczynając czytać nie spodziewałam się, co ona ze mną zrobi. Po przeczytaniu ostatniej strony byłam cała zalana łzami i nie byłam w stanie się uspokoić, ciężko było mi dojść po niej do siebie. Główna bohaterka może i pogodziła się ze swoim losem, ale ja wraz z jej najbliższymi nie. Rose była cudowną osóbką z dobrym sercem i marzeniami, które dla każdego człowieka są raczej codziennością. Chciała mieć tylko przyjaciół, chodzić do szkoły i cieszyć się swoim nastoletnim życiem. Mimo choroby i dodatkowych problemów, potrafiła odnaleźć z każdej sytuacji dobre strony. Nie martwiła się tak bardzo o siebie, jak o swoją rodzinę. Wiedziała, że gdy jej zabraknie, złamie innym serce i to ją właśnie najbardziej przerażało.

Tyler z początku nie zrobił na mnie dobrego wrażenia, wręcz przeciwnie - znienawidziłam go. Z czasem jednak, kiedy poznajemy go bliżej, dowiadujemy się na jego temat rzeczy o których nikt nie ma pojęcia. Popularny i zdolny chłopak tak naprawdę codziennie zakładał maskę i walczył o przetrwanie. Był wrażliwy oraz czuły. Dbał o naszą Rosę i pragnął jej szczęścia, choć sam się w życiu wiele nacierpiał.

Ta historia jest tak przesiąknięta emocjami, że to jest aż niemożliwe. Co chwilę płakałam, choć raczej przy podobnej tematyce jestem twarda. Nasi bohaterowie cierpią, co i mi sprawiało ogromny ból. Dawno nie spotkałam się z tak pięknie napisaną historią z której możemy wyciągnąć wiele wniosków.

Pamiętajmy, aby każdego dnia cieszyć się życiem i jak najwięcej z niego brać, a nie tylko narzekać, bo nie znamy dnia ani godziny. Nie wiemy kiedy nas zabraknie oraz naszych najbliższych. Doceniajmy to co mamy, zamiast tylko marudzić. Są osoby, które mają się od nas znacznie gorzej. Polecam 💜

♥️Recenzja♥️

Premiera: 24.06.2024 r.

„Pogodzona z losem” – Marta Wiczuk

Współpraca reklamowa z @wydawnictwo_imaginebooks

Historia pełna bólu przeplatająca się z uśmiechem. Ostatnie chwile spędzone na wolności, która niestety ma datę ważności. Historia Rose jest mocno smutna, bo jej życie jest przepełnione cierpieniem, ale ma w sobie cząstkę pocieszenia. Rose wiele już w życiu przeszła, ale nigdy nie przestała marzyć o prawdziwej wolności. Kiedy jej marzenie się spełnia wreszcie czuje upragniona wolność, to pojawia się inny rodzaj bólu. W szkole nie jest za ciekawie, ciągłe prześladowania nie jednego by zdołowały, ale nie Rose. Nawet gdy upada to podnosi się silniejsza, wie, że ma dla kogo codziennie się uśmiechać. Nie chce się do nikogo przywiązywać, ale z drugiej stronie łaknie normalności. Poznaje wspaniałych przyjaciół z którymi może się wygłupiać i pogadać, a z czasem poznaje smak prawdziwej miłości.

Autorka stworzyła bardzo silną bohaterkę, która pomimo wyroku cieszy się każdym dniem, który jej został. Budzi się z uśmiechem, chociaż jej dusza krwawi. Wie, że jej bliscy cierpią bardziej niż ona. Rose pogodzili się z tym co ją czeka, ale nie może pogodzić się z tym, że będzie musiała zostawić bliskich. Dzielnie znosi wszystkie upokorzenia. Jej dobroć jest tak mocna, że zyskuje wielu przyjaciół. Nigdy się nie skarży, nie potrzebuje współczucia, a wręcz motywuje innych.

Relacje ją nawiązuje z pewnym chłopakiem staje się dla niej wszystkim o czym marzyła. To z nim przezywa pierwsze razy. Posmakowała szczęścia, spełniła marzenia i zobaczyła czym jest miłość. Uczucia, które w niej się narodziły spowodowały, że ponownie odżyła. Chociaż świadomość, że to może się skończyć była bolesna, to ona zawsze była uśmiechnięta.

Autorka pokazała, że powinniśmy cieszyć się każdym dniem, nie kłócić się z bliskimi, częściej się uśmiechać, mniej smucić i zadręczać, bo nigdy nie wiadomo kiedy to może być ostatni dzień. Powinniśmy przezywać swoje życie jak najlepiej umiemy.

To co napisała autorka jest tak piękne, że nie raz po moim policzku popłynęła łza. Czasem nie mogłam uwierzyć, że w obliczu takiej tragedii Rose potrafi być taka roześmiana i pogoda. Ale to tylko dawało mi nadzieję, że pogodzenie się ze swoim losem daje dużo więcej komfortu niż ciągła walka, która może i tak by się zakończyła w taki sposób. Nie umiałam również zrozumieć gnębienia drugiej osoby i to z takiej błahej przyczyny. Nigdy nie zrozumiem tego co się dzieje w takich głowach.

Kochani żeby poczuć emocje jakie płyną z tej książki musicie ją przeczytać, ale przygotujcie sobie paczkę chusteczek, bo to czego się tam dowiecie nie raz mocno Was przygnębi. Ale nie martwcie się Rose jest na tyle silna i pogodna, że rozjaśni ciemne chmury. Ta książka przypomina mi trochę „Jesienną miłość” w której pojawia się podobny motyw tylko z innymi szczegółami. Kocham tę książkę, więc i tę pokochałam równie mocno.

11/10

[współpraca reklamowa]

Byłam mega zaintrygowana tym tytułem, z tego co słyszałam jest to historia, o której można powiedzieć jedno słowo - ból. Jak możecie zauważyć uwielbiam smutne książki, pojawiające się łzy podczas czytania są dla mnie czymś dobrym. I skoro miało być przygnębiająco to dokładnie takich emocji oczekiwałam. I teraz pytanie, czy ja jestem nieczuła? Chyba nie o to chodzi, bo na wielu pozycjach wylałam morze łez. Po prostu historia Rose kompletnie do mnie nie trafiła, z powodu chaotyczności akcji i średnio realistycznych zachowań.

Główni bohaterowie poznają się w niemiłej sytuacji i Tyler przez to postanawia „nie dać żyć” Rose w tej szkole. Pomyślałam, okej, wątek nękania, oprawca i ofiara, później jakoś zmieni się to w romans, ciekawe! Nic bardziej mylnego bo chłopakowi szybko przechodzi ta myśl o uprzykrzaniu Rose życia i w sumie znikąd, po praktycznie zerowej interakcji z dziewczyną, stwierdza że go pociąga i chce być bliżej niej. Czy muszę mówić, że nie czułam żadnej chemii i prawdziwych uczuć między tą dwójką? :( Wszystko działo się za szybko, ta relacja była nijaka, skąd pojawiła się miłość? Bohaterowie sami w sobie byli okej, trochę zbyt impulsywni, czasami dziecinni, ale koniec końców nie byli tacy źli - nie zmienia to faktu, że kompletnie się do nich nie przywiązałam. Jednak jest wątek, który chwycił mnie za serce, przyjaźń/relacja siostry z bratem. Ich wspólne chwile zostały ślicznie napisane i miło mi się je śledziło, a pożegnanie się ze sobą rodzeństwa jako jedyne na moment zasmuciło.

Zaznaczę, że w tej książce pojawia się również przemoc domowa [ogólnie zapoznajcie się z ostrzeżeniem!] i ten wątek szczerze mnie zainteresował, szkoda tylko, że było go tak mało bo naprawdę mógłby być bardzo dobry.

Styl pisania Marty jest przyjemny, nie mam się do czego przyczepić, nie sprawił mi on żadnych trudności. Niestety nie dostałam tego czego chciałam, ale zachęcam do wyrobienia sobie własnego zdania, może akurat komuś z was się spodoba?

★★/5

Kiedy książka pojawiła się w zapowiedziach wiedziałam, że ją muszę przeczytać. Po pierwsze to książka osoby, która znam od strony recenzenckiej po drugie debiut literacki a ja debiuty uwielbiam. Kolejny zachęta był opis i okładka. Jednak opis nie przygotował mnie na taką treść. Treść która.....

Rose wraz z matką, młodszym bratem i ojczymem przeprowadza się do Seattle. Tu zaczyna kolejny rozdział swojego życia. Po czterech latach spędzonych w zamknięciu dostaje szansę, by spędzić swój czas jak normalna nastolatka. Nowe liceum miało być dla niej nowym etapem. Już pierwszego dnia wpada w kłopoty. Jednak Rose ukrywa przed wszystkimi nie tylko problemy ale i tajemnicę. Kiedy ona ujrzy światło dzienne, nic nie będzie już takie samo.

Tyler to jeden z zawodników szkolnej drużyny. Nie ma lekko a jego życie to jedna wielka porażka. Tylko jego przyjaciel Aron wie o nim wszystko. Kiedy pewno zdarzenie stawi na jego drodze Rose ta staje się ofiarą jego frustracji. Jednak wszystko się zmieia gdy poznaje ja od innej strony. Tylko życie bywa przewrotne i postawi mu na drodze nie tylkoRose ale i wyzwanie.

Historia Rose i Tylera to nie cukierkowa historia miłości między nastolatkami. To nawet nie jest słodko-gorzka historia, jakich wiele. Opis jest zwodniczy i nie przygotował mnie na taką emocjonalną pułapkę. Czytałam wiele historia, które wycisnęły łzy z moich oczy. Kilka z nich miały momenty, gdzie musiałam odkładać je na chwilkę, bo emocje były za silne. Ale po raz pierwszy spotkałam na swojej drodze książkę z taką gamą sinych emocji, że 300 str czytałam 3 dni. Nie dlatego że książka była zła, nudna mało wciągająca a wręcz przeciwnie. Od samego początku wciągała, sprawiała, że musiałam czytać dalej ale nastąpił taki moment, że się nie dało. To nie jest książka dla osób, które szukają lekkiej historii. Historia Rose jest bolesna, pełna emocji, walki, marzeń ale także troski o innych.

Postacie są świetnie wykreowane, tak mocno i realnie opisane aż do bólu. Książka ma mocne przesłanie, w zasadzie kilka jakby się dobrze przypatrzeć. Pełna refleksji, emocji i to, co kocham najbardziej trafia czytelnika prosto w serce. Az trudno uwierzyć, że to debiut literacki. Oprócz głównej bohaterki nam szereg różnych postaci mniej lub bardziej tworzących całość. Tyler to młody człowiek, który swoje przeszedł. Kiedy w jego życiu pojawiło się słońce okazało się , że szybko zniknie. Tych emocji, jakie doświadczał nie da się opisać. On i Rose to postacie, które czujemy. Ich emocje doskonale poruszają nasze czułe struny. Przez ta historie płyniemi ale nie jest to łatwe przeżycie.

Zakończenie to jedna wielka emocjonalna karuzela. Nie dałam rady czytać bez przerwy. Końcówka rozłożyła mnie na łopatki i nie tylko rozłozyła ale nie pozwoliła wstać z emocjonalnego upadku. "Pogodzona z losem" to piękna historia, która zostawi was w rozsypce. Jeśli chcecie ją przeczytać to musicie się nastawić, że bez chusteczek i melisy się nie obędzie. Musicie być też świadomi, że są tu sceny, które są mocne, a te radosne momenty są w mniejszości. Jednocześnie musicie być świadomi, że happy endu nie będzie.... Ta książka to póki co najlepsza książka tego roku i będzie trudno ją przebić... To jedna z tych, o której trudno napisać, ją po prostu musicie przeczytać.

„Pogodzona z bólem” to historia,która pokazuje prawdziwe realia życia i cierpienie będące codziennością.Lektura łamie doszczętnie serce i wyciskaja łzy.Łzy przepełnione bólem,niezrozumieniem oraz walka z przeciwnikiem.

💦Poryczałam się podczas czytania.

💦Historia przedstawia ogromną walkę z życiem i oszukiwaniem otoczenia,by pokazać,że jest dobrze.

To także piękny obraz rodzącego się uczucia,które rozwija się w swoim tempie.Jest zbudowane na zgliszczach bólu,lecz ono daje namiastkę szczęścia,by walczyć o każdy dzień i marzenia.

💦Muszę tu wspomnieć o akceptacji w szkole i dziejącego się złe zachowania w ich murach wraz z zamiataniem złych uczynków pod dywan,by zatuszować grzechy uczniów.Poniżanie,wyśmiewanie bądź wyrządzanie krzywdy innym,nie powinno być NIGDY akceptowane przez dorosłych…i to mocno autorka nam pokazała w tej powieści👏

💦Obok Rose pojawia się Tyler,który wzbudził wiele emocji.Raz go nie rozumiałam a za moment mu współczułam.Ostatecznie bardzo zyskał w moich oczach przez swoje zachowanie,postępowanie i wybór życiowy.

💦Przy tej historii będziecie płakać i gwarantuje,że na długo ją nie zapomnicie.Dla mnie jest wyjątkowa i prawdziwa.Nie spodziewałam się aż takich wielkich emocji.

💙Nie przechodźcie obojętnie obok tej historii-musicie ją przeczytać i poznać Rose💙

Ogromnieee polecam

Rosie jest poważnie chora i po kilku latach izolacji, dostaje szansę i nadzieję na normalne życie. Po przeprowadzce rozpoczyna naukę w nowej szkole i pierwsze dni nie są dla niej łatwe, lecz Rosie cieszy się, że może poczuć namiastkę nastoletniego życia. Tyler sportowiec, który ma kiepską sytuację w domu, lecz nikt o tym nie wie, pod maską gburowatego chłopaka kryje się wrażliwy i troskliwy nastolatek. Kiedy przyprzypadkiem wpadna na niego Rosie i uszkadza mu nos, Tyler jest wściekły i przez kilka kolejnych dni gnębi Rosie, lecz ona nic sobie z tego nie robi. Jednak kiedy mają okazję porozmawiać na osobności, coś w zachowaniu Taylera się zmienia. Zaczynają spędzać ze sobą czas i nieśmiało zakochują się w sobie. Lecz czas Rosie niestety dobiega końca i choroba ponownie daje o sobie znaki.

Jak potoczy się relacja Rosie i Tylera?

Czy Rosie spełni swoje marzenia?

Ta historia dosłownie wyrwała mi serce, czytałam i płakałam jednocześnie. Historia pełna bólu, łez, cierpienia, ale również szczęścia, miłości, przyjaźni i nadziei. Czytając nie mogłam się pogodzić z losem bohaterki i bałam się zakończyć tą historię, bałam się zakończenia, bałam się pożegnania. Zakończenie totalnie mnie rozłożyło na łopatki, płakałam i nie mogłam zatrzymać poku łez. Książka wywołuje ogrom emocji i wzruszeń i na długo pozostanie w moim sercu. Urzekła mnie postać Rosie, jej dobroć, siła, spokój i wiara w innych. Bardzo podobała mi się relacja głównych bohaterów, nieśmiałe uczucie kiełkujące między nimi, to wszystko było takie naturalne, rzeczywiste i niewinne.

Kocham tą historię i te emocja które towarzyszyły mi przy czytaniu.

Serdecznie i z całego serca polecam

Rose wraz z rodziną się przeprowadziła, zaczyna też chodzić do nowej szkoły... Ale dziewczyna wraca do niej, aż po czterech latach przerwy! To dopiero musi być trudne, jednak Rose niczego innego nie pragnie jak szkoły, lekcji, i problemów nastolatek... W końcu sama ma ogrom zmartwień na głowie... Udaje się jej, wraca do szkoły... ALE, już pierwszego dnia całkowicie przypadkiem zachodzi za skórę jednemu z uczniów .. i jej początki, a nawet późniejsza obecność nie są już takie łatwe ..

Tayler, to zawodnik futbola i jest jednym z tych, którzy mają talent... Oraz dużo fanek. Jest rozchwytywany, choć on raczej tego nie pragnie, ma swojego przyjaciela i trzyma się go... Jednak Rose zdenerwowała go gdy miał zły dzień... I postanawia uprzykrzyć jej życie... Tylko czy na pewno? Czy to co wydaje się na pierwszy rzut oka oczywiste takie jest?

Muszę Wam przyznać, że ta książka złamała mi serce. Pierwsze łzy poleciały mi już na stronie 52... To niewiarygodne ile ta książka ma w sobie bólu... Z każdej możliwej strony, gdy tylko wydaje się że już jest dobrze, to ... Autorka zrzuca bombę. I choć od nie wiem może 70 strony przeczuwałam co się stanie, to Autorka i tak złamała moje serce! Potem je leciutko zakleiła plastrem, by na sam koniec wbić mnie w fotel... I ja tutaj potrzebuję kontynuacji tej historii!!! Naprawde!

Znajdziecie tutaj takie motywy: miłość, nastolatki, futbol, strata, choroba, przyjaźń!

Ta książka była bolesna i piękna jednocześnie, naprawdę musiałam odpoczywać podczas jej lektury! To niesamowite!

Serdecznie Wam polecam jeśli lubicie książki, które poruszają! Takiej młodzieżówki nie czytałam!

Miłego dnia 🍀🩵

Nadzieja, szczęście, ból cierpienie i strata. Ta książka zawiera cały kalejdoskop uczuć, istny rollercoster. Cudowna historia dziewczyny walczącej z chorobą która sieje spustoszenie w jej organizmie, ale stara się wyciagnać jak najwięcej szczęśliwych chwil z pozostałego jej czasu. On z początku jej nie lubi, poprzez mały incydent wygraną że ja zniszczy. Nie spodziewa się tego, że im więcej los stawia ich na swojej drodze, im bardziej zaczyna ja poznawać zaczyna coś do niej czuć. Sam ma swoje sekrety które pewnego dnia wypływają na powierzchnię,A pomocna dłoń wyciąga Ona. Łączy ich coraz więcej, są dla siebie wsparciem, ostoja. Nie trwa ona jednak zbyt długo ich miłość ma swoją granicę czasową a On stara się aby te ostatnie razem spędzone chwilę były jak najlepsze, najpiękniejsze.

Na ta historię nie ma słów które mogłyby wyrazić wszystkie uczucia i emocje jakie szaleją podczas poznawania losów głównych bohaterów. To trzeba samemu przeczytać, ale gwarantowane jest rozłożenie na łopatki, wyłania morza łez i zużycie miliona chusteczek. Martusia ta historia potrafi zagrać na uczuciach jak pianista naciskając odpowiedni klawisz którego dźwięk trafia prosto do serca i duszy. Jak dla mnie jest mistrzynią słowa i wirtuozem uczuć.

Wierna tej historii jak i ogromna fanka pisarki jak i booktokerki - ella22125

O tej książce można powiedzieć, że została napisana przez życie. Wchodząc w pierwsze strony lektury czułam jakby ktoś rozrywał mi serce. Zauważyłam, że postacie przechodzą ten sam rodzaj bólu, tylko na innych warunkach. Ona staje się zamknięta w sobie i nie pokazuje nikomu swojego wnętrza ani siniaków zdobiących jej ciało. Jest chuda i wycofana z otoczenia. Przyjaźni się z samotnością, bo tylko ona jedna jej nigdy nie zawiodła. W nowym miejscu miał ją czekać lepszy początek, może nawet większy spokój, jednak komu wiatr w oczy wieje, temu nie odpuści nawet na starcie. Na dzień dobry zyskała wroga, który obiecał zamienić jej życie w piekło. Nie wiedział tylko, że piekło miała już od kilku lat...

On, to typowy bandziorek chodzący wraz ze swoją drużyną. Im pokazuje, że jest twardzielem, gotowym do bójki w każdej chwili. Przez jakiś czas nie wiemy dlaczego tak się zachowuje, ale gdy wychodzi to na jaw, poznajemy jego wewnętrznego chłopca z problemami dużymi jak góra lodowa. Azylem dla niego jest dom i samotność. To tam dzielą się rzeczy, o które byśmy go nie podejrzewali. I na pierwszy rzut oka tych dwoje postaci już na starcie się nienawidzi, gdyż robią to, co potrafią. Zakładają maski, by przetrwać. W kolejnych dniach obserwując poczynania drugiego, zacznie przepychać się do świata prawdziwego to ich wewnętrzne ja. Czy to jednak oznacza, że relacja między nimi ulegnie zmianie? Czy ta przepełniona bólem opowieść może mieć pozytywne zakończenie?

Wiecie, książka pokazuje, że nigdy nie należy oceniać nikogo za pomocą chwili czy też pierwszego kontaktu. To obserwacja otoczenia może tylko sprawić, że będzie ten moment, kiedy ich wewnętrzne ja dojdzie do głosu. Nie da się czytać tej książki bez emocji. Tutaj aż od nich kipi, atmosferę można kroić nożem, a wciąga niczym tornado ukazując wszystkie niebezpieczeństwa dorastającego człowieka. Historię mocno przeżyłam, bo pokazała, że samotność można odczuwać nawet mając rodzinę. Jednak nigdy nie należy się z niczym poddawać. Bo życie nasze jest jak mecz, choćbyś go przegrywał, to jednak zawsze czeka następne spotkanie z piłką. To ty wybierasz, czy chcesz zdobywać bramki, czy wolisz być tylko obserwatorem. Choć ma mniejszy druk, to jednak bardzo ją polecam:-)

,,Nie warto marnować chwil na coś, czego nie da się zmienić. Idź dalej, nie patrz na przeszłość. Żyj, jakby jutra miało nie być”

,,Pogodzona z losem” to książka, która zostaje ze mną na zawsze. To przejmująca historia, w której Autorka pokazała siłę miłości. Jest to poruszająca i wzruszająca historia, którą musicie przeczytać? A dlaczego? Czytajcie dalej!

,,Pogodzona z losem” to nie jest łatwa historia, ale pozwoliła mi poczuć głębiej. Nie tylko losy głównych bohaterów, ale też hart ludzkiego ducha, siłę i oddanie. To pozycja dla kogoś pragnącego zanurzyć się na chwilę w innym świecie, ale mającego świadomość, że nie jest to cukierkowa historia, ale opowieść o prawdziwym życiu. Życiu dwójki młodych, zagubionych ludzi, czyli Rose i Tylera.

Ona mieszka z bratem, mamą i ojcem alkoholikiem. Wraca do szkoły po dłuższej nieobecności, pragnie zacząć żyć na nowo i cieszyć się z każdej chwili.

On mieszka w biednej dzielnicy z ojcem, który po śmierci matki stoczył się na dno. Pomaga mu starszy brat, który wyprowadził się z domu 5 lat temu.

Pewnie wydarzenie w szkole spowoduje, że ta dwójka młodych ludzi pozna się w mało przyjaźnych okolicznościach. Ich relacja zostanie wystawiona na wielką próbę. Co z tego wyniknie? Musicie przekonać się sami ✋

O rany! Jaka ta książka jest dobra! Mam ochotę przytulić głównych bohaterów! Brak mi słów, które by mogły opisać jaka to jest wspaniała książka! Choć porusza bardzo trudne tematy ma w sobie przyjemną lekkość. Nie mogłam się wprost od niej oderwać, wielokrotnie mnie wzruszyła. No dobrze, były rozdziały, które przepłakałam w całości. Myślę, że jeszcze wielokrotnie do niej wrócę.

Bolączki dnia codziennego, radości i marzenia, jakie odczuwają Rose i Tyler nie są niczym odmiennym od tego, co czuję ja lub ty. Choć ja mam więcej szczęścia w życiu niż para tytułowych bohaterów, to i tak czytając tę powieść, przeżywałam fabułę wyjątkowo mocno. ,,Pogodzona z losem” pozostawiła mnie w poczuciu tego, że człowiek to istota niezwykła silna i mimo wielu przeciwności losu nie poddaje się. Książka daje do myślenia, wzrusza, smuci i zadziwia. Krok po kroku, wydarzenie po wydarzeniu, razem z bohaterami odkrywamy prawdę.

Trudną.

Bolesną.

Rozrywającą.

Przerażającą.

Chociaż temat książki jest niezwykle poruszający, to książka przepełniona jest ciepłem, serdecznością, wzruszeniem. Doszłam do wniosku po przeczytaniu tej książki, że ważne jest w życiu trafić na ludzi, którzy cię zaakceptują, będą przy tobie. Tak po prostu, ze wszystkimi wadami i zaletami. Staną za Tobą murem, ramię w ramię z problemami!

,,Pamiętaj, że nie jest ważne to, ile razy upadniesz, ile razy będziesz chciał się poddać, ważne jest to, by po każdym upadku powstawać”

,,Pogodzona z losem” to niepozorna książka, która z całą pewnością znajdzie się na szczycie listy książek, które w roku 2024 poruszyły mnie najbardziej. Niewątpliwie siłą tej powieści jest jej styl. W pozornie pogodny i lekki sposób opowiedzieć o rzeczach w istocie strasznych, nie trywializując i nie popadając w patos czy przesadę, naprawdę trzeba umieć. Marta, chylę czoła. Gratuluję!

,,Właśnie czułem, że płynę przez ocean gwiazd, ale nie sam, a z Rose, która stała się moim wszechświatem, choć nie wiedziałam, jakim cudem do tego doszło”

Świetna, naprawdę świetna książka o miłości i o tym wszystkim, co składa się na człowieczeństwo. Są to małe rzeczy, codzienne gesty, które niewiele kosztują, a tak wiele znaczą. Ale chyba najbardziej jest to książka o samotności i tym, co z nami robi.

Bardzo, bardzo polecam 🖤 Czytajcie i zatracajcie się w tej historii! Obowiązkowo przygotujcie sobie chusteczki!

"Przyjaciele… każda nastolatka w moim wieku ich posiadała. Ja natomiast miałam jedną, lecz wierną przyjaciółkę – samotność".

▪️Tytuł: Pogodzona z losem

▪️Autor: Marta Wiczuk

▪️Wydawnictwo: Imagine Books

▪️Premiera: 24.06.2024 r.

Tysiąc myśli na minutę przechodzą nam przez głowy, gdy chcemy opisać dla Was emocje jakie wzbudziła powyższa książka... "Pogodzona z losem" oddaje szkolny klimat, z nastolatkami i problemami z jakimi na pewno nie powinny zmagać się osoby w ich wieku. Pieniądze to coś o co powinni martwić się ich rodzice czy opiekunowie. Bezpieczeństwo, szczęście i miłość powinny być z nimi na każdym kroku natomiast życie postanowiło ich nie oszczędzać... Historia wciąga od samego początku delikatnością i nieubłaganą fabułą ❤️

Książka jest dobrym przykładem, aby nie oceniać ludzi po okładce. Rose i Tyler ocenili się wzajemnie już na podstawie pierwszego spojrzenia i mowy ciała. Błędne szufladkowanie spowodowało, że oboje wybudowali między sobą mur, nieświadomie krzywdząc siebie nawzajem. W rzeczywistości łączy ich dużo więcej, niż im się wydaje.

"Byłem chłopcem marzącym o boisku pełnym reflektorów i kamerach skierowanych tylko na niego. A teraz siedziałem sam w szatni i zdawałem sobie sprawę, że tamte chłopięce marzenia się spełniły, tylko nie miałem z kim dzielić szczęścia".

Rose po paru latach hospitalizacji związanej z chorobą idzie do szkoły. Pragnie rozpocząć nowe życie jak każda inna nastolatka. Pech chciał, że na dzień dobry podpada jakiemuś mięśniakowi, sprowadzając na siebie kłopoty. Ale to nic w porównaniu z tym, z czym przyjdzie jej jeszcze walczyć. Odwaga to za mało by chcieć opisać Rose. Siła, inteligencja i dobroć. Cudowna młoda kobieta zamknięta w kruchym ciele o wielkim sercu. Nie pragnęła zmieniać świata, ale sprawiała, że stawał się lepszy mimo jej woli. Była jak promyk słońca, ale nie tylko dla nas. W szczególności dla Tylera, chociaż zanim to do chłopaka dotarło... 🙈😂 Ale ważne, że dotarło, tego się trzymajmy!

Jaki on był? Zdradzimy tylko, że na początku był z niego prawdziwy "Bad Boy", a jaki stał się później, pozostanie naszą słodką tajemnicą. Na pewno nie miał łatwego życia, z pewnością nie należy do rozpieszczonych nastolatków. A jego charakter na pewno was zaskoczy 🙂

"Gdyby wiedzieli, że zbyt często myślałam o tym, że to może być właśnie ta ostatnia chwila… Typowy nastolatek nie docenia poszczególnych momentów, pędzi naprzód, nie myśląc o przyszłości. Ale ja nie byłam typową nastolatką".

Chciałybyśmy napisać, że to piękna historia, ale coś boli nas w środku, gdy tak o niej myślimy. Główna bohaterka musiała znieść wiele cierpienia, aby zmienić ludzi, którzy stali na jej drodze. My w trakcie czytania uroniłyśmy wiele łez, nie chcąc, aby książka się kończyła. Tylko tym razem te słowa, mimo, że wiele razy powtarzałyśmy już o nie jednej książce, tym razem mają zupełnie inne, głębsze znaczenie. Dodatkowo "Muffinka" będzie dla nas od teraz słowem o nowym znaczeniu. Czymś co będzie już zawsze kojarzyć się z "Pogodzoną z losem", przez co z pewnością nigdy o niej nie zapomnimy. Każdemu życzymy takich emocji w trakcie czytania. Polecamy dla czytelników lubiących motyw young adult a także cięższe tematy jak trudne dzieciństwo czy też problemy rodzinne oraz materialne 🥺

“Czasem ludziom pozostają jedynie chwile. Pośród bólu i rozpaczy są wszystkim.”

Rosie ma niespełna osiemnaście lat i bagaż nieprzyjemnych doświadczeń na plecach. Życie dziewczyny to nie bajka, a jedynym jej marzeniem jest, żyć jak normalna nastolatka, chodzić do szkoły, mieć przyjaciół i nie rzucać się nikomu w oczy.

Przychodzi czas, że jej marzenia się spełniają. Po przeprowadzce do nowego miejsca dziewczyna zaczyna naukę w nowej szkole.

Taylor to szkolna gwiazda drużyny futbolowej. Chłopak jest znany i lubiany. Jednak nikt nie wie, że codziennie przywdziewa maskę, a jego życie nie jest takie kolorowe, jak wszystkim się wydaje.

Gdy przez przypadek wpada na nową w szkole dziewczynę, postanawia właśnie na niej wylądować swoją frustrację i zgotować jej piekło na ziemi.

“Nowe miejsce, nowi ludzie – do tego właśnie dążyłam, lecz nie przewidziałam jednego… Już pierwszego dnia stałam się pośmiewiskiem.”

Jestem Rose, a oto moja historia.

🥹 Ta historia mnie złamała🥹

Przeżyła, wypluła i zdeptała.

Płakałam jak dziecko.

Gdyby nie to, że w domu nie byłam sama zanosiła bym się płaczem.

Po przeczytaniu tej historii czuje się złamana, a zakończenie tylko mnie dobiło.

Czytając tę książkę nie liczyłam na to co tam znalazłam. Kocham debiuty, uwielbiam poznawać nowych autorów, nowe historie, ale podchodze do nich z dystansem.

Zaczynając tę książkę, liczyłam na romans z motywem szkolnego bad boya i szarej myszki, wiecie od nienawiści do miłości i takie tam. Ale się zdziwiłam i to bardzo pozytywnie.

To, co zaserwowała tu autorka, to nawet nie jest rollercoaster emocjonalny, to jest dosłownie młot emocjonalny, który miażdży serca. Ciężko mi znaleźć słowa, które opiszą, jak dobra była to historia.

Czytając ją miałam wrażenie jakby przeżyła ją razem z bohaterami.

Była tak prawdziwa, tak bolała, że słów mi brak.

Bohaterowie dwoje zranionych ludzi, bojących się zacząć od nowa, aby znowu nie zostać zdeptanym. Pokochałam również postacie poboczne, które odgrywają tu dużą rolę.

Ta historia pokazuje jak ważna jest przyjaźń w ciężkich chwilach, jak bardzo potrzebujemy wsparcia innych osób, kiedy los z nas drwi.

Powiem Wam, że brakuje mi słów, aby opisać to, co czułam czytając historię Taylora i Rosie ich miłość była piękna.

Na koniec dodam, że autorka ma cudowny styl pisania, jej pióro jest lekkie, przyjemne w odbiorze a każde napisane przez nią słowo zostaje głęboko w pamięci.

Książkę czyta się szybko.

“Pogodzona z losem” to piękna historia o walce nie tylko o miłość. To historia o walce o każdy oddech, każdą minutę i każdy uśmiech.

Słowo “Muffinka” od teraz dla mnie nabiera całkiem innego znaczenia.

Polecam💔